คัดลอกลิงก์เเล้ว

อัศวินที่ซื่อสัตย์ [D18 Fanfic ReBorn]

ฟิคเรื่องนี้ 'โด้' มาจากโดวายเรื่องนึง! ฮิบาริ เคียวยะ หัวหน้ากองทัพเป็นดวงใจและกำลังสำคัญของทั้งกองทัพยิ้มยากแข็งแกร่ง แต่กลับมี ดีโน่ คาบัคโลเน่ เข้ามาป้วนเปี้ยนจนทำให้เขาเปลี่ยนไป!

ยอดวิวรวม

624

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


624

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ต.ค. 60 / 22:59 น.
นิยาย Թѵ [D18 Fanfic ReBorn] อัศวินที่ซื่อสัตย์ [D18 Fanfic ReBorn] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     หมายเหตุ!**

     บทความนี้นำ Hyakujitsu no Bara (Maiden Rose) มาดัดแปลงให้เป็นในรูปแบบสมัยใหม่มากยิ่งขึ้น และใส่ตัวละครจาก HKR ลงไปแทน ไม่ได้มีเจตนาจะขโมยผลงานแต่อย่างใด

     โปรดรับทราบทั่วกัน






"เขาแข็งแกร่ง ทั้งๆที่อ่อนแอแต่ก็ยังคงพยายามแข็งแกร่ง เด็ดเดี่ยว"




ฮิบาริ เคียวยะ

หัวหน้ากองททหารญี่ปุ่น แข็งแกร่งและเป็นดั่งกำลังใจ

ของทหารทั้งกองทัพ 



ดีโน่ คาบัคโลเน่

นายทหารหน้าตาดีจากกองทหารของอิตาล่ี 

ผู้มาทำการเจริญสัมพันกับกองทหารญี่ปุ่น

ฝีมือเก่งกาจ เงียบขรึมในบางครั้ง

      

ยามาโมโตะ ทาเคชิ

นายทหารเลือดร้อนผู้ใต้บังคับบัญชาของฮิบาริ

เขาเคารพฮิบาริมาก ซื่อสัตย์ต่อกองทัพญี่ปุ่น

และไม่ชอบหน้าดีโน่เท่าไหร่ เพราะเป็นชาวต่างชาติ



โรคุโด มุคุโร่

นายแพทย์ทหารประจำกองทัพญี่ปุ่น เป็นคนดูแล

ฮิบาริมาตั้งแต่เด็ก และเป็นเพื่อนคุย

ปรึกษาเรื่องการวางแผนการรบกับฮิบาริ




ซาวาดะ สึนะโยชิ

เด็กที่สุดในกองทัพญี่ปุ่น สนิทกับดีโน่เพราะร่าเริงเหมือนกัน




     



B
E
R
L
I
N
 Tiny Bunny

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ต.ค. 60 / 22:59


.

.

.

ดอกไม้ของบุตรแห่งสวรรค์ 







กุหลาบที่บริสุทธิ์ 






ดอกไม้ที่จะต้องไม่แตกสลาย     




พระเจ้าของกองทัพ

       ฮิบาริ เคียวยะ ผู้ถูกเลือก ไม่ใช่เพราะเก่งกาจมีความสามารถเพียงอย่างเดียว

       เเต่เพราะตระกูลอันแข็งแกร่ง

เขามีจิตใจที่อ่อนโยน

     ร่างกายและหัวใจที่แข็งแกร่ง เป็นผู้นำสูงสุดของกองทัพญี่ปุ่น

     เป็นกำลังใจของทหาร

     เพราะเป็นบุตรพระเจ้าหรอ? เปล่าหรอก 

เพราะเป็นเขาเองต่างหากถึงขึ้นดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพ

     "พระเจ้า จะไม่ทอดทิ้งใคร"

     นั้นคือคำมั่นสัญญาจากพระเจ้าองค์นี้ 


ฮิบาริ เคียวยะ...


.





       .

     .

     "ไม่เป็นไร ต่อไปคุณจะเข้มแข็งขึ้น"

     ฮิบาริ เคียวยะ ผู้นำกองทัพญี่ปุ่น ในตอนนั้นที่มีสงครามระหว่างอิตาลี่กับญี่ปุ่นเกิดขึ้นอย่างหึมโหม ประเทศแผ่นดินลุกเป็นไฟ

     ผู้บาดเจ็บจากสงครามเยอะสะจนใจหาย

     "ขอบคุณครับท่านฮิบาริ!"

     นายทหารคนนั้นกล่าวตอบน้ำตาเอ่อคลอเบ้า ดีใจที่ฮิบาริ ผู้นำสูงสุดของกองทัพเดินทางมาเยี่ยมด้วยตัวเอง

     "คุณ ซาซางาว่า"

     ฮิบาริ เดินเยื้องจากเตียงผู้ป่วยนั้นมาเล็กน้อยก็เจอกับเตียงผู้ป่วยของอีกคน ซาซางาว่า เรียวเฮ ชายที่อายุเท่ากับเขาและมียศเท่ากัน

     "ฮิบาริ.."

     ซาซางาว่าตอบยิ้มๆ ซึ่งไม่เข้ากับอาการบาดเจ็บที่เป็นอยู่แม้แต่น้อย

     "แขน ของคุณ"

     ฮิบาริใจหายวาบ เมื่อสายตามองไปเห็นแขนของบุคคลตรงหน้าอาการหนักกว่าครั้งที่เคยเป็นมา ดูท่าว่าจะหัก เพราะไม้ที่ดามอยู่นั้น

     "ไม่เป็นไรมากหรอกฮิบาริ แค่แขนหักเท่านั้นเอง"

     ซาซางาว่ายังคงยิ้มเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยที่ไม่ใหญ่โตจนน่ากลัวใดๆ

     "ดาบคือชีวิตของคุณไม่ใช่หรอ แล้ว แขนที่เป็นแบบนี้จะใช้ดาบอีกได้อย่างไร"

     ฮิบาริล้มตัวลงนั่งที่เตียงผู้ป่วยของเรียวเฮ พลางสัมพัสเบาๆที่แขนข้างนั้น รู้สึกถึงเบ้าตาที่ร้อนผ่าวของตน แต่จู่ๆเรียวเฮก็เอื้อมมืออีกข้างมาแตะที่ดวงตาของฮิบาริ

     "อย่าร้องไห้นะฮิบาริ นายคือผู้นำ ผู้นำที่แข็งแกร่ง จะไม่เสียน้ำตาแม้จักศุนย์เสยคนรัก"

     เรียวเฮกล่าวหนักแน่นเรียกสติร่างโปร่งผู้นำทัพ ฮิบาริกลั้นก้อนสะอื้น กลืนมันลงไป ปรับสีหน้าให้เย็นชาเช่นเดิม 

     เขากุมมือข้างนั้นของเรียวเฮ คล้ายกับการกล่าวปฎิญาณต่อเพื่อน แหมตายจะไม่ร้องไห้หรือเสียน้ำตา

     ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทัพญี่ปุ่น

     "ขอบใจมาก หายไวๆนะครับ"

     ฮิบาริกล่าวเพียงแค่นั้นแล้วเดินออกจากโบกี้ผู้ป่วยในรถไฟไป

     "อะแฮ่ม"

     "ดีโน่!?"

     เมื่อลงจากรถไฟที่จอดสนิทเพื่อเป็นสถานที่รักษาคนป่วย เสียงกระแอมไอของใครบางคนก็ดังขึ้น เรียกให้สายตาสีนิลเหลียวมองทันที

     "ไม่ร้องหรอ"

     "ไม่ร้องหรอก"

     ฮิบาริรู้ว่าดีโน่ต้องการยั่วโมโหตนเอง เขามองชายหนุ่่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ชายร่างแกร่งในชุดสูทสวมทับด้วยเสื่อโคทหนา

     "เพราะหน้าที่หรอ?"

     ดีโน่เอ่ยถาม น้ำเสียงจริงจัง ฮิบาริหันมายิ้มบาง

     "เพราะความแข็งแกร่ง มันอยู่กับผมต่างหาก"

     ฮิบาริตอบเพียงเท่านั้น และเดินไปอีกทางฝั่งตรงข้ามดีโน่

     หมับ!

     "เดี่ยวก่อน!"

     "จะทำอะไร คาบัคโลเน่!"

     ดีโน่ไม่ตอบ เขาหงุดหงิดจนต้องคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของร่างโปร่ง ลากกลับมาอีกทางโดยไม่ฟังเสียงเรียกของฮิบาริสักแอะ

     .

     ปึง!

     "คาบัคโลเน่!"

     ฮิบาริโดนลากเข้าห้องของเขาเอง ร่างโปร่งถูกโยนลงบนเตียงจนเด้งไปตามสปริงของเตียง ร่างสูงของอีกคนล้มตัวลงทาบทับร่างของฮิบาริทันที

     "ไม่ร้องจริงๆหรอ!"

     ดีโน่กดเสียงต่ำจนน่ากลัว การกระทำที่แสนต่ำช้าไม่เหมาะกับคนที่มักอารมณ์ดีตลอดเวลาอย่างดีโน่เคยเป็น

     "..."

     ฮิบาริเองก็กดเสียงต่ำเช่นกัน สบมองสายตาของดีโน่ด้วยสายตามีอำนาจไม่เกรงกลัว

     "ร้องออกมาสิ"

     ดีโน่ยังคงคาดขั้น

     ฮิบาริไม่เข้าใจ ใยคนตรงหน้าถึงอยากเห็นน้ำตาของเขาขนาดนั้นกัน ความแข็งแกร่งที่เขาสร้างเพื่อบดบังความอ่อนแอของตนเอง

     ใยคนตรงหน้าถึงอยากทำลายมัน

     แต่สิ่งที่ดีโน่คิด ดีโน่เพียงแค่อยากให้ฮิบาริปลดปล่อย กับเขา แค่คนเดียว และเขา จะเป็นคนเดียวที่ได้เห็นน้ำตาของฮิบาริ

     ดีโน่ค่อยๆแก้เนคไทของร่างเล็กข้างใต้ โยนมันออกไกลอย่างไรประโยชน์ เครื่องแบบทหารเต็มยศค่อยๆถูกถอดออกเหลือเพียงเชิ้ตขาวและกางเกงสแลคของร่างโปร่ง

     มือแกร่งล่นเน็คไทตัวเองออก เน็คไทสีดำถูกนำไปมัดมือของร่างโปร่งผู้บังคับบัญชาสูงสุดของทัพญี่ปุ่น 

     "..."

     ฮิบาริดิ้นไปมาแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงคนข้างบนได้เลย

     "เหอะ น่าหงุดหงิดเป็นบ้า"

     ดีโน่สบถ สายตาเย็นชามองร่างขาวเบื้องล่าง

     ผิวอย่างชาวเอเชีย ดีโน่เรื่องซุกไซร้ซอกคอขาวตรงหน้า ฝากรอยรักไว้เต็มลำคอนั้น ร่างกายที่มีกล้ามเนื้อบ้างกลับมีรอยรักเต็มไปหมดจากฝีมือดีโน่

     "หยุด นะ"

     เสียงหวานขาดห้วง ชายหนุ่มร่างใหญ่ไม่ฟังเสียงใดๆอีกแล้ว ลุ่มหลง เสน่หา อยากจะครอบครองร่างกายเล็ก

     ร่างเล็กหวานลิ่มล้ำค่าสะจน อดใจไม่ไหว...

     "....."

     เสียงหวานขาดห้วง ครางเบาๆอย่างทรมาณ 

     "ม ไม่เอา"

     ดีโน่ถอดเสื่อโคทของตัวเองออกโยนมันไว้ปลายเตียง ก้มลงดูดยอดอกที่ชูชันเนื้ออกบาง ที่สั่นสะเทิ้ม ร่างเล็กแดงก่ำ ขับผิวขาว สายตาหวายเยิ้ม

     ชวนให้ร่างแกร่งอดใจไม่อยู่ทุกขณะที่สัมพัส

     จะแตะต้อง อยากจะทำให้ผิวขาวซีดนี้ แปดเปื้อน ด้วยน้ำมือเขาเอง

     เพล้ง!!

     ฮิบาริใช้แรงเฮือกหนึ่งดิ้นจนโดนแจกันที่หัวเตียงหล่นแตกกับพื้น เสียงดังลั่น เชื่อว่าต้องมีใครข้างนอกได้ยินแน่ๆ

     แต่ ฮิบาริ ไม่ได้อยากให้ใครมาเห็นในสภาพนี้!

     "เหอะ ทำเสียงดังเดี่ยวก็มีคนแห่กันมาหรอก"

     ดีโน่ขำ กนด่าในลำคอ เขากบลงประกบจูบ ร้อนแรงแก่ร่างเล็กที่เมื่อกี้ดิ้นขลุกจนเกิดเสียงดัง ร่างเล็กหอบหายใจเหนื่อยหน่าย กับกิจกรรมที่ไม่ต้องการ

     ก๊อกๆ

     เฮือก!

     ใจล้นไปถึงตาตุ่ม เสียงเคาะประตูดังขึ้น ขอร้องละ อย่าเปิดมาเจอภาพที่เขาไม่อยากให้เห็นในตอนนี้เลย ฮิบาริคิด

     "คุณฮิบาริครับ เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า!?"

     เสียงของยามาโมโตะ ทาเคชินั้นเอง เขาคือคนสนิทที่เชื่อถือได้ และไม่แน่ ยามาโมโตะนั้นก็แอบชอบฮิบาริอยู่ด้วย

     เนื่องจากเกิดการใกล้ชิดกันในทั้งยามรบและยามพักรบ

     "ไม่มีอะไร แค่แจกันตก!"

     ฮิบาริผลักร่างดีโน่ออก รีบตะโกนบอกคนหน้าประตูทันที

     สีหน้าที่หวั่นวิตกของฮิบาริทำให้ดีโน่ยิ่งอยากกลั่นแกล้ง

     "ให้ผมให้คนมาเก็บกวาดนะครับ"

     "ไม่ต้อง! ผมทำเองได้ คุณไปได้แล้ว"

     ฮิบาริตะโกนเสียงดังคล้ายตวาดลั่น จนยามาโมโตะถอนหายใจตกใจเสียงนั้น หรือเขาเป็นห่วงผิดคนกันแน่

     ในขณะนั้นเอง ดีโน่ยิ่งสัมพัสร่างเล็กที่แดงไปทั้งตัวอีก สัมพัสสะจนฮิบาริกัดปาก เลือดไหลลงตามร่องแก้มมาถึงคอ

     กลั้นเสียงครางที่ไม่ต้องการ

     ไม่อยากให้ใครได้ยิน เสียงที่น่าอับอาย

     "ครับ มีอะไรก็เรียกผมได้นะครับคุณฮิบาริ"

     ในทีสุด ยามาโมโตะ ทาเคชิก็ยอมถอนตัวไปสักที ฮิบาริถอนหายใจโล่งเปราะหนึ่ง หันกลับมาเผชิญหน้ากับอีกคนที่ยังคงอยู่บนร่างของเขา

     ดีโน่ผิวปาก

     "เขาไปแล้ว ไม่ร้องให้เขาช่วยหรอ"

     ดีโน่ยิ้มลูบหัวร่างเล็กที่กำลังอดกลั้นอารมณ์รัก ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มปริ่มน้ำตา เขาจับคางมนให้สบตากับเขา

     "!"

     แต่ฮิบาริกลับปัดมือนั้นออกอย่างไม่ใยดี

     "เหอะ ร่างกายของนาย ชั้นจะเป็นคนออกคำสั่งเอง"

     ดีโน่กล่าว เขาถอดเสื้อตัวเองออกทั้งหมดเผยให้เห็นอกแกร่งกล้ามเนื้อที่ถูกขัดเกามาอย่างดี  หรือเพราะเป็นทหาร

     เขาจับแกนกายร่างบางข้างใต้ จนร่างเล็กนิ้วหน้า หันหนีไปอีกทางแต่ก็ยังคงไม่ปริปากร้องออกมาสักคำ

     "น้ำของนายออกมาเยอะเลยนะ อยากเป็นของเล่นของชั้นรึไง"

     ดีโน่วาดน้ำเหล่านั้นไว้บนท้องร่างโปร่ง

     "เฮือก อย่า!"

     ไม่ทันไรดีโน่จับร่างโปร่งผลิกคว่ำ เตรียมสอดใส่อะไรบางอย่างเข้ากายอีกคน

     "ผ่อนคลายสิ"

     ดีโน่พยายามใส่มันเข้าไปสู่ร่างอีกคน

     "ยอมแพ้เถอะ นายต้องร้องออกมา เสียงแห่งความปราถนานั้น และเสียงร้องไห้ของนาย แล้วชั้นจะให้อภัยนาย"

     ดีโน่สอดนิ้วเข้าไปในโพรงปากของอีกคน น้ำลายสีใสไหลเป็นทางจากริมฝีปากฮิบาริ

     กึก

     "โอ้ย!"

     แต่ฮิบาริกัดนิ้วนั้นจนดีโน่ต้องร้องออกมา

     ฟึ่บ!

     ไม่ทันตั้งสติได้ ฮิบาริ ถอดเนคไทที่มัดที่แขนตัวเองออกได้สะแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ดีโน่เองก็ไม่รู้สึกตัว

     ฮิบาริกระโดดไปยืนข้างเตียงเร่งใส่ชุดเครื่องแบบของตัวเองและจัดมันให้เข้าที่

     "ไม่โกรธสิ เคียวยะ"

     ขวับ!

     ดีโน่เดินมาหมายจะโอบกอดร่างเล็ก ฮิบาริไวกว่าคว้าทอนฟายกขึ้นขู่อีกฝ่าย

     "อย่าเข้ามาใกล้ ถอยไป"

     ฮิบาริกดเสียงต่ำ ดีโน่มองอึ้งๆ ใยคนตัวเล็กจึงทำเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เป็นเรื่องปกติ จนรู้สึกชาชิน

     "เหอะ ชินแล้วหรอ นายคงเคยมีอะไรกับคนอื่นแล้วสินะ ถึงไม่ตกใจกับสิ่งทีชั้นทำ-"

     ผลั้ว!!

     "อย่าพูดสิ่งที่น่ารังเกียจแบบนั้นอีก สัตว์กินพืชชั้นต่ำ"

     ฮิบาริฟาดทอนฟาใส่หน้าหล่อเหลาของดีโน่สะจนเซไปอีกทาง เลือดของอีกฝ่ายไหลซิบมุมปาก คงปากแตกใน ดีโน่ยกหลังมือเช็ดเลือดเบาๆ

     "เหอะ"

     ฮิบาริเชิดหน้าเดินออกจากห้องไป

     ปึง

     เสียงประตูปิดลง ทิ้งไว้เพียงร่างใหญ่ชาวยุโรป

     "วันนี้จะถอยให้ก่อนแล้วกัน"

     ทิ้งไว้เพียงคำพูดสั้นๆ ปากบางกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ และโดดลงหน้าต่างห้องนั้นออกไปข้างนอกอย่างเบา และไม่เหลือร่องรอย

     

     เย็นวันนั้น

     เหล่าทหารเด็กของกองทัพญี่ปุ่นวัย15ปีที่ออกมาซื้อขนมปังเพื่อนำไปเป็นมื้อดึกของแต่ละคน ยืนรอเพื่อนอีกคนที่ยังเลือกขนมปังไม่สำเร็จ

     "มาแล้วๆๆ"

     ซาวาดะ สึนะโยชิ เด็กชายร่างเล็กในชุดทหารก้าวออกกจากร้านขนมปังพร้อมกับถุงกระดาษสีน้ำตาล

     "ขอโทษที่ทำให้รอ หว๊าาา"

     พรึ่บ

     แต่แล้วเพราะความซุ่มซ่ามของเด็กน้อย สะดุดอิฐก้อนเล็กแถวๆนั้น ล้มไปกลับพื้น หน้าเปื้อนไปด้วยดินและขนมปังที่หกออกจากถุง

     "เฮ้ เป็นอะไรรึเปล่า"

     เสียงผู้ใหญ่คนนึงแว่วมา ซาวาดะเงยหน้ามองต้นเสียง

     "นั้นกัปตันดีโน่นี้"

     เหล่าเพื่อนของเด็กชายร้องทัก พลางทำความเคารพ

     "กลับบ้านไปได้เเล้วเด็กๆ เดี่ยวชั้นดูแลสึนะเอง"

     ดีโน่กล่าว เด็กๆที่เหลือวิ่งกันไปคนละทาง เมื่อเห็นว่าเด็กคนอื่นไปกันหมดแล้ว เขาจึงหันกลับมามองที่สึนะอีกครั้งด้วยแววตาสดใส

     "คุณดีโน่"

     "ไงสึนะ"

     ดีโน่ที่พึ่งมาญี่ปุ่นได้ไม่นาน ในฐานะพันธมิตรของวองโกเล่ แต่กลับสนิทกับซาวาดะ สึนะโยชิราวกับเป็นพี่น้องกัน

     เพราะหลายๆอย่างที่คล้ายกัน

     "ดีใจจังที่เจอคุณ"

     "เหมือนกันเลย วันนี้ชั้นจะไปส่งนะ"

     ดีโน่ยิ้มกว้าง สสึนะเองก็ยิ้มตอบ เขาทั้งคู่ขึ้นรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ มุ่งหน้าไปบ้านของสึนะอีกทิศนึง ในเวลาเกือบค่ำ

     .

     "ขอบคุณมากครับที่มาด้วยกัน"

     "ไม่เป็นไรนิ"

     สึนะยืนเกาะเสื้อของดีโน่บนรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่

     "คุณมาอยู่ที่นี้ได้เพียง7เดือนเท่านั้น พูดภาษาของเราชชัดมากเลยนะครับ"

     สึนะกล่าวชม ดีโน่กระตุกยิ้มที่มุมปาก

     "มันไม่ยากหรอกสึนะ ถ้าชั้นจะเรียนรู้มันภายใน7เดือนนี้"

     ทั้งคู่คุยกันสนุกสนานต่อไป

     ฟืบบบ

     เสียง้ครื่องยนต์บางอย่างทำให้ทั้งสองต้องเหลียวกลับไปดู ปรากฎเครื่องยนต์คันใหญ่คล้ายเป็นของกองทัพอื่น

     "นั้น อะไร?"

     สึนะร้องอย่างสงสัย



     .

     .

     กลางดึก

     "ศัตรูโจมตี!"

     ทุกหน่วยวิ่งวุ่น เสียงสัญญาณฉุกเฉินถูกเปิดขึ้น แสงสีแดงวิบวับทำให้รู้ว่าต้องเริ่มสงครามอีกครั้งในกลางดึกคืนนี้

     "คุณฮิบาริ กระสุนพร้อมครับ"

     "รถถังทุกคันพร้อมครับ"

     ฮิบาริจัดเครื่องแบบตัวเองก่อนปีนขึ้นรถถังคันหน้าสุด โดดลงไปในนั้นพลางหยิบหูฟังหลายๆอย่างมาสวมเพื่อเตรียมบัญชาการ

     "เอะ"

     แต่เมื่อฮิบาริมองไปรอบกาย กลับไม่พบเงาของดีโน่ ชายผู้เป็นดั่งเลขาของตนในตอนนี้เฉกเช่นทุกครั้งที่จะอยู่ไกลตัวเสมอ

     
     .

     .

     ตูม!

     "บ้าจริง สงครามเกิดไวเป็นบ้า!"

     ดีโน่สบถ พวกเขาต้องรีบเลี้ยวรถกลับฐานกันก่อนเพราะสงครามที่เกิดขึ้น โชคดีที่ดีโน่พกวิทยุสื่อสารมาด้วย

     "อีกนิดเดียว"

     โดยมีสึนะทำหน้าที่หาคลื่นเสียงของทัพญี่ปุ่น สึนะหมุนเสาหาคลื่นเสียง

     ["ที่นี่ทัพหน้ากองทัพญี่ปุ่น!"]

     "ได้ยินแล้วครับคุณดีโน่!"     

     สึนะส่งเสียงดังอย่างดีใจ เขาไม่ใช่ภาระของดีโน่...

     ตูม!!

     
     .

     .

     "แจ้งทุกหน่วย รอฟังคำสั่งจากผมคนเดียว เตรียมปืนกลให้พร้อม"

     ฮิบาริสั่งเสียงดังผ่านวอล ที่ได้ยินกันทั้งหมดในรัศมีนี้

     "ท่านฮิบาริครับ ได้รับสัญญาณวิทยุสื่อสารจากทาง307ครับ"

     ทหารคนนึงตะโกนบอกฮิบาริ เขาไม่รอช้ารีบปรับเสาสัญญาณจูนหาเสียงที่ได้รับทันที 

     "ดีโน่ นั้นดีโน่ใช่มั้ย คุณอยู่ที่ไหน"

     ฮิบาริถามอย่างร้อนรน เสียงที่ได้ยินจากอีกฝ่ายกลับไม่ชัด เสียงระเบิดที่ดังเซ็งเเซ่พร้อมกับเสียงฉนวนบางอย่างทำให้รู้ว่านั้นคือกองหน้า

     ["ช่วยพวกเราด้วยครับ คุณดีโน่เขาบาดเจ็บเพราะช่วยผมจากระเบิด!"]

     เฮือก

     นั้นคือเสียงของสึนะแน่ เสียงเล็กกลับสั่นเครืออย่างน่าตกใจ ร่างโปร่งใจหายวาบอีกครั้ง ไม่ได้เกลียดคนอย่างดีโน่สักหน่อย

     ทหารคนอื่นที่ได้ยินเช่นเดียวกับฮิบาริหันมามองอาหารท่านผู้นำด้วยสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน

     ฮิบาริกลืนน้ำลาย เรียกสติตัวเอง

     "อยู่ไหน ตอนนี้พวกเธออยู่ที่ไหน"

     ["ตอนนี้! พวกเราอยู่ใกล้ๆกับกองหน้า อ้า! รอบตัวพวกเรามีแต่ระเบิด!!"]

     สึนะโยชิพยายามพูดให้ชัดและข่มเสียงตัวเองไม่ให้สั่นเครือ แม้อาการของคนในอ้อมกอดจะไม่สู้ดีนัก

     เพราะดีโน่เอาตัวมาบังระเบิดให้ สึนะถึงปลอดภัย

     ปังๆ!

     ["อ้ากกกกกกกก!"]

     เสียงปืนสองนัดพร้อมเสียงร้องของเด็กที่ดังผ่านวิทยุจนแก้วหูแทบแตกจนทหารอีกคนต้องรีบเอาหูฟังออก แต่ฮิบาริกลับนิ่งพยายามเก็บข้อมูล

     ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา

     เสียงคลื่นวิทยุขาดหายไป ชักลางไม่ดีสะแล้ว

     "ท่านฮิบาริ!"

     นายทหารคนข้างกายเรียกฮิบาริที่ไม่สามารถอ่านแววตานั้นออกได้ แววตาที่มีแต่อาการครุ่นคิด ฮิบาริกำลังเจ็บปวด

     หรือเขาต้องเสียลูกน้องไปอีกแล้ว!

     ไม่นะ แค่ที่ศูนย์เสียไปก็มากเกินพอแล้ว ไม่ต้องการให้มีใครต้องตายอีก

     สติที่มีเหมือนกำลังจะระเบิด

     ฮิบาริกำลังจะเสียการควบคุม

     ร่างโปร่งสั่นสะท้าน อารมณ์ที่กักเก็บทำเป็นเย็นชามาตลอดกำลังจะปะทุออก!

     กึก

     ["ไงเคียวยะ"]

     เฮือก

     "ท่านฮิบาริครับ ได้รับสัญญาณจาก307อีกครั้งครับ"

     นายทหารคนเดิมกล่าวอีกครั้ง ฮิบาริรีบฟังเสียงจากปลายสาย

     ["ข ขอโทษนะที่ช้าไปหน่อย ชั้นจะรีบเอาตัวเด็กไปส่งให้นะ"]

     เสียงจากปลายสายที่ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร เหมือนแบกภูเขาออกจากอกให้ฮิบาริ ทหารที่ได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจขนลุกซู่ไปทั้งตัว

     ฮิบาริยิ้มโล่งอก พูดไม่ออกกับสิ่งที่เกิดขึ้น

     เหมือนตายแล้วเกิดใหม่

     .

     ฟุ่บ

     "หว๊าา"

     ไม่นานดีโน่ก็เดินทางมาถึง เขาโยนซาวาดะ สึนะโยชิใส่รถถังคันที่ฮิบาริอยู่

     "ยินดีต้อนรับ พยายามได้ดีมากสึนะ"

     ยามาโมโตะ ทาเคชิที่เป็นคนบังคับรถถัง ยกมือหนาลูบหัวเด็กชายวัย15ที่พยายามต่อวิทยุมาหาพวกเขาได้สำเร็จ

     "ฮึก"

     ฮิบาริชะโงกหน้ามองดีโน่ที่นั่งอยู่ด้านนอกตัวรถ

     "นายพาเด็กมาที่สนามรบงั้นหรอ!?"

     ฮิบาริเดอ่ยถามดีโน่อย่างไม่เข้าใจทั้งสองหันหลังให้กัน ได้ยินเพียงเสียงพูดและเสียงระเบิดที่ดังกึกก้อง
     
     "ฮึๆ ค่อยบ่นที่หลังแล้วกันนะ เคียวยะ"

     "นาย ปลอดภัยรึเปล่า"

     ฮิบาริถามอีกฝ่าย น้ำเสียงยังคงราบเรียบ แต่แค่นั้นก็พอให้ดีโน่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเป็นห่วงเขาอยู่ไม่น้อยเลย

     "ก็แค่แผลถลอก"

     ทั้งคู่นิ่งไป

     "..."

     "เคียวยะ"

     "...?"

     "ระบายความรู้สึกและโทสะของนายมาสิ ให้ชั้นได้ยินมันทั้งหมด ทุกเสียงของนาย แล้วชั้นจะจัดการกับมันเอง...นี้เป็นเหตุผลที่ชั้นมาที่นี้"

     ฮิบาริยังคงนิ่งเฉย ดีโน่ยิ้มกับตัวเองแล้วเริ่มกระชับปืนในมือโดดออกจากตัวรถถังเตรียมสู้อีกครั้ง

     โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า ฮิบาริกำลังหวั่นไหว กับคำพูดเมื่อกี้...

     "ผมเรียกทุกคนมาที่นี้ก็เพื่อมองว่าผมอยู่ตรงนี้ ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังแล้วเชื่อเพียงแค่ผมสะ อย่าละทิ้งเป้าหมายของพวกเรา จงมั่นใจ!"

     เสียงปลุกระดมของฮิบาริดังไปทั่วสนามรบฝ่ายทัพญี่ปุ่น

     ตูมมมม!

     เสียงระเบิดก็ยังคงดังไม่แพ้กัน

     ทหารทุกนายนิ่งหยุดฟัง เสียงดั่งพระเจ้า เสียงผู้นำกองทัพคนสำคัญ

     "เหยียบย่ำมัน ให้มากกว่าที่มันเหยียบย่ำเรา ยุติความไม่ยุติธรรมและการข่มเหงอย่าป่าเถื่อน ทุกคนที่ได้ยินเสียงผม!!!"

     เสียงที่ทรงอำนาจยังคงให้ความรู้สึกเด็ดเดี่ยว จนน้ำตาพาลไหลออกมาเพียงได้ฟังเสียงนั้น

     เสียงหวานที่กล้าหาญ แข็งแกร่ง ไม่อ่อนโอนต่อศัตรูที่จะทำลายชาติ

     "จนหนักแน่น! ทำลายศัตรู และนำสิ่งที่เป็นของเรากลับคืนมา"

     ทหารทุกนายร้องเฮสนั่นกองทัพ หลังจากได้ยินเสียงปลุกความหึกเหิ้ม

     ไม่นาน....

     ท้องฟ้าก็สว่าง

     ภัยพิบัติจากสงครามสงบลง ฮิบาริยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาว่างปล่าว..

     "พวกมัน ถอยทัพแล้ว แบบนี้เรียกว่าจบแล้วมั้ยครับ?"

     สึนะถาม

     "ยังหรอก"

     ฮิบาริเอ่ยตอบ

     ครืดดดด

     เสียงล้อลากทำให้ทั้งคู่อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง

     "อะ คุณดีโน่"

     เป็นดีโน่นั้นเองที่ลากรถคันงามมาใกล้รถถังของผู้บัญชากองทัพ

     "ชั้นกลับมาแล้ว"

     ดีโน่ยิ้มกว้างส่งให้ฮิบาริ ท่านผู้บัญชาการชะงักกึก ปรับตัวไม่ถูกกับการกระทำที่เหมือนจะเป็นคนละคนกับคนเมื่อวาน

     ป่าเถื่อน แต่วันนี้กลับอ่อนโยน

     สุดท้ายเพราะทำอะไรไม่ถูกจึงพูดเพียงแค่คำสั้นๆที่เหมือนการให้กำลังใจทหารทั่วไป

     "ทำได้ดีนิ"

     ฮิบาริเชิดหน้า มองไปทางอื่น

     "คุณดีโน่ครับ ผมน่ะ-"

     สึนะตะโกนพูดกับดีโน่ แต่กลับถูกฮิบาริห้ามไว้สะก่อน

     "ไว้ที่หลัง รวบรวมคนเจ็บแล้วถอยทัพกลับทันที"

     ฮิบาริตะโกนก้องแก่ทหารคนอื่นแล้วสั่งเคลื่อนตัวกลับฐานทัพทันที โดยไม่เกิดการเสวนากับดีโน่ต่อแต่อย่างใด

     ชายหนุ่มทั้งคู่ไม่เอื่อนเอยอะไรออกมาอีกเลย

     
     .

     .

     บ้านพักของดีโน่ คาบัคโลเน่

     "อ่ะ"

     "โทษที ชั้นไม่มีอารมณ์จะนอนพักเอาสะเลย"

     ดีโน่พูดเสียงเรียบ แววตาเย็นชากลับมาอยู่บนฝบหน้าคมอีกครั้ง กลังจากโยนฮิบาริลงบนเตียงของตนเองเขาก็ลงกลอนล็อคประตูทันที

     "เอาสิ ร้องให้คนช่วยสิ"

     เหตุการ์ณเดิมกลับมาอีกครั้ง ฮิบาริเบี่ยงหน้าหลบอีกฝ่าย

     "และแน่นอน นายไม่ทำแบบนั้นแน่"

     "..."

     "กลัวว่าเรื่องอับอายนี้จะทำให้นายเสียชื่อเสียงรึไง"

     "..."

     ฮิบาริยังคงหลบตาอีกฝ่าย

     "วันนี้ชั้นจะเอามันทั้งหมดใส่เข้าไปในตัวนาย เคียวยะ"

     "!"

     และแล้วกิจกรรมรักก็เกิดขึ้น ดีโน่ทำอย่างที่เขาว่าจริงๆ แต่มันไม่ได้อ่อนนุ่ม อ่อนโยนอย่างที่ควรจะเป็น ดีโน่กระทำอย่างป่าเถื่อนโหดร้าย

     เป็นเวลากว่าหลายชั่วโมง

     ตั้งแต่หลังจากจบกองทัพที่ใช้เวลาค่อนคืน ลุล่วงไปในตอนเช้า ยังไม่ทันได้พักเหนื่อย ดีโน่ก็ลากฮิบาริมาทำอะไรที่รุนแรงอีกครั้ง

     เป็นเวลาเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ดีโน่หน้ามืดตามัวขืนใจฮิบาริ

     จนมือแกร่งของร่างโปร่ง ตกสู่ข้างลำตัวสิ้นสติ

     "เคียวยะ.."

     ดีโน่ชะงัก มองร่างบางที่ไม่ไหวติง

     "เคียว ยะ"

     ดีโน่สัมพัสแก้มอีกฝ่าย ตบเบาๆแต่อีกฝ่ายกลับไม่มีการตอบรับ

     ร่างนั้นร้อนผ่าว

     "ไม่เอาสิ ไม่เล่นแบบนี้สิ เคียวยะ.."

     ดีโน่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เขาคงทำเกินไปกับร่างโปร่ง

     แม้จะสลบไป แต่ฮิบาริหาได้ผ่อนคลายลงเลย ความกังวลยังฉายอยู่บนใบหน้านั้น

     "ไม่ได้การแล้ว.."

     ดีโน่รีบใส่เสื้อผ้าให้อีกฝ่าย หามร่างโปร่งขึ้นส่งห้องพยาบาลทหาร

     โดนไม่รู้เลยว่า บนเตียงนั้น มีแต่คราบเลือดแห้งกรังเต็มไปหมดบนผ้าปูที่นอนสีขาว ราวกับใช้เลือดนั้นตกแต่งเต็มผืน

     

     .

     .

     "นี้ สึนะ"

     ยามาโมโตะเรียกชื่อเด็กน้อยเบาๆ

     "มีอะไรหรอครับ คุณยามาโมโตะ"

     ซาวาดะยืนยิ้มเป็นปกติ ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป 

     ตอนนี้คำพูดของเด็กคนนี้มี่ค่ามาก ยามาโมโตะใจเย้น มองร่างเล็กนั้นเป็นปกติไม่แสดงท่าทีที่ทำให้อีกฝ่ายขัดใจ

     "กระเป๋านี้ของใคร นายรู้มั้ย"

     ทหารอีกคนยื่นกระเป่าสีน้ำตาลใบใหญ่ให้ซาวาดะดู

     "อ้อ"

     เด็กน้อยยิ้มร่า เพียงเห็นแค่เเวบเดียวก็จำได้ว่าของใคร

     "ของใครหรอ"

     "ของคุณดีโน่ครับ เขาโยนมันทิ้งกลางสนามรบเพื่อให้พวกเราหนีได้ โชคดีจริงๆที่หาเจอ คุณดีโน่บอกว่าเป็นของสำคัญมาก"

     "ดี ทหาร จับกุมดีโน่ คาบบัคโลเน่สะ"

     "ครับ!"

     ทันทีที่ได้ฟัง ยามาโมโตะออกคำสั่งแก่เหล่าทหารทันที เด็กน้อยตกใจ รีบไถ่ถามปัญหาที่กำลังเกิดขึ้น

     "มันเกิดอะไรขึ้นกันครับ"

     "นายไม่ผิดหรอก"

     ยามาโมโตะย่อตัวลงลูบหัวอีกฝ่าย

     "..!?"

     "ดีโน่นะเป็นกบฎ ในกระเป๋าใบนั้นมีเอกสารของทัพญี่ปุ่นและทัพอิตาลี่เต็มไปหมด ว่าแล้วเชียว ชาวต่างชาติไว้ใจไม่ได้"

     ยามาโมโตะพูดได้แค่นั้นก็เดินออกจาห้องไปทำงาน

     ทิ้งให้ซาวาดะรู้ตัว ว่าสิ่งที่พูดไป ช่างผิดมหัต!


     .

     .

     "ผมให้ยาแล้วครับ ไม่นานคุณฮิบาริคงฟื้น"

     โรคุโด มุคุโร่ แพทย์สนามถอดแว่นตาทรงสี่เหลี่ยมออก วางมันเบาๆบนโต๊ะข้างเตียง บนนั้นมีร่างโปร่งของฮิบาริ 

     นอนสลบสไล

     "ค่อยยังชั่ว-"

     ชิ้ง

     ยังไม่ทันที่ดีโน่จะถอนหายใจโล่งอกได้สำเร็จ มุคุโร่ยกมีดผ่าตัดจ่อคอหอยอีกฝ่าย เลือดไหลซิบลงตามคมมีด

     "คุณคงรู้ว่าผมเป็นหมอ เพียงแค่ตรวจดูผมก็รู้แล้วว่าอะไรทำให้คุณฮิบาริเป็นแบบนี้!!"

     ร่างของนายแพทย์โรคุโดสั่นสะท้าน

     ผลั่ว!

     อดใจไม่ไหวต้องต่อยไปนึงที

     "ออกไป"

     มุคุโร่กล่าววาจาลั่นห้องผู้ป่วย 

     "ชั้นรู้ว่าทุกคนที่นี้รักเคียวยะ แต่ทำไมนายต้องโกรธขนาดนั้น เมื่อรู้ว่าชั้นกับเคียวยะมีความสัมพัสกันมากกว่าผู้บังคับบัญชาและผู้ใต้บังคับบัญชา?!"

     ได้ยินแบบนั้นยิ่งทำให้อารมณ์มุคุโร่คลุกรุ่นเข้าไปอีก

     "คุณไม่รู้รึไง ว่าคุณทำอะไรลงไป!"

     "..."

     "คนแต่ละรุ่นของตระกูลฮิบาริ ถูกกำหนดให้เป็นจักรพรรดิมาเนิ่นนาน การที่ถูกพรากความบริสุทธิ์ก่อนพิธีสมรส..คิดไม่ถึงจริงๆ...."

     ดีโน่เบิกตากว้าง ตั้งใจฟังสิ่งที่ชาวตะวักตกอย่างเขาไม่เคยรู้

     "..."

     "มันคือความเสื่อมเสียที่ต้องถูกลงโทษด้วยความตาย!"

     "ไม่..."

     ดีโน่พูดไม่ออก

     นั่งฟังอยู่แบบนั้นไม่ไหวตัวไปไหน

     "และสำหรับท่านผู้บัญชาการที่จะต้องมีร่างกายและจิตใจที่บริสุทธิ์บนสนามรบ!"

     "คุณพูดอะไรนะ?!"

     ดีโน่กล่าวถาม

     "คุณไม่รู้จริงๆหรอคนป่าเถื่อน? ดอกไม้ของบุตรแห่งสวรรค์ กุหลาบที่บริสุทธิ์ ดอกไม้ที่จะต้องไม่แตกสลาย "

     "!!!"

     "คุณคิดอย่างไรกับการที่เด็กหนุ่มอายุ25ปีต้องมาบัญชาการกองทัพใหญ่ขนาดนี้"

     "ชั้น ไม่รู้..."

     "นั้นเพราะสายเลือดของเขา เติบโตมากจากพระเจ้า"

     "บ้าน่า พวกนายยังคงเชื่อเรื่องโบราณที่ถูกพูดถึงจนเป็นตำนานแบบนั้นหรอ"

     ดีโน่ลุกขึ้นยืนท่าทีตกใจบ่งบอกถึงอารมณ์ของทั้งคู่ว่าไม่สู้ดีหนัก

     "พวกเราเข้าใจ แต่มันไม่สำคัญกับพวกเราหรอก เราแค่ต้องการหาที่พึ่งทางจิตใจที่ไม่ต้องมีทัศนคติที่สูงส่งหรือมีคุณค่าต่อพวกเรา..."

     "...."

     "เพียงแค่คอยเป็นที่พึ่งทางจิตใจ นี้แหละสิ่งที่พวกเราต้องการจากเขา!"

     ดีโน่ตาเบิกโพล่งสีหน้าตกใจเข้าใจอย่างท่องแท้ ที่ผ่านมาฮิบาริไม่เคยจะแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นได้แม้แต่ครั้งเดียว

     ใช่ว่าไม่อยากร้อง แต่มันร้องไม่ได้

     เพราะเขาคือเสาหลักแห่งความแข็งแกร่ง นามฮิบาริ เคียวยะ บุตรของพระเจ้า!

     "...." 

     "กลับห้องของคุณไปสะ"

     "ไม่ ชั้นจะอยู่เฝ้าเขา-"

     "กลับไปสะ ก่อนที่ผมจะฆ่าคุณ!!"

     โรคุโด มุคุโร่ หอบหายใจแรง ตะโกนด่าคนอีกคนให้รู้สำนึกสดุเสียงเพรียก

     ดีโน่ คาบัคโลเน่ จำใจต้องถอยกลับไป ในฐานะคนผิดและจะกลับไปสำนึกบาปทุกอย่างที่กรำทำทั้งหมด

     เขานี้แน่จริงๆ...


     .

     .     

     "นายทหารดีโน่ คาบัคโลเน่"

     ในระหว่างทางที่เดินกลับ ดีโน่กลับถูกล้อมด้วยทหารมากมายนำด้วยยามาโมโตะ ทาเคชิที่ดูเหมือนจะจ้องเล่นงานเขาอยู่ก่อนแล้ว

     กริ้กๆ

     เสียงไกปืนดังหนาหู ทหารทุกนายยกปืนใส่ดีโน่

     ในเวลาต่อมา ดีโน่ คาบัคโลเน่ถูกจับในข้อหาก่อการกบฎ และถูกดำเนินการสอบสวนด้วยหัวหน้าทหาร ยามาโมโตะ ทาเคชิ


     .

     .

     "คุณซาซาง่าว่าครับ!"

     "สึนะ!"

     ทั้งคนเรียกและคนถูกเรียกมีน้ำเสียงที่ตกใจไม่แพ้กัน เมื่อครู่ซาซางาว่า เรียวเฮได้เข้าประชุมเรื่องการเป้นสายลับของดีโน่ และลงมือสอบสวนต่อไป

     "คุณดีโน่ไม่มีทางเป็นสปายแน่ครับ"

     ซาวาดะร้องลั่น ทหารชั้นผู้ใหญ่ต่างมองด้วยแววตาตื่นตะหนกปนสงสัย

     ทุกเสียงร้อง

     มีความหมายและมีค่าเสมอ

     "เขาไม่มีวันทำแบบนั้น"

     "เงียบสะซาวาดะ!"

     ผู้อาวุโสรีบเข้ามาห้ามการพูดที่ไร้สาระของเด็ก

     
     .

     .

     เพี๊ยะ ๆ !!

     เสียงแส้ที่เข้าฟาดใส่ตัวร่างแกร่งของดีโน่ ร่องรอยจากแส้เต็มร่างแกร่ง เขาหอบหายใจเหนื่อยหน่ายการทรมาณที่ไม่มีค่า

     "บอกมา แกทำงานให้ใคร"

     ดีโน่ยังคงนิ่งเฉย ไม่ตอบคำถามใดๆของยามาโมโตะ

     เป็นเรื่องจริงที่ดีโน่เป็นคนต่างชาติ เรื่องนั้นทำให้เขาดูน่าสงสัยว่าจะเป็นสปายยิ่งกว่าใคร และเอกสารนั้นอีก

     เอกสารทั้งหมดที่รวบรวมไว้

     เพื่อกุหลาบของเขา...

     ผลั้ว!

     "ตอบมา!"

     ".."

     "....!"

     "ชั้นคือดีโน่ คาบัคโล่เน่ ทำงานให้ผู้บังคับบัญชาการสูงสุดของกองทัพญี่ปุ่น และเป็นอัศวินเพียงหนึ่งเดียวของฮิบาริ เคียวยะ!"

     พลั้ก!

     ยามาโมโตะถีบดีโน่จนล้มลงจากเก้าอี้ ร่างแกร่งกระแทกเข้ากับพื้นอย่างจัง

     ทหารอีกสองนายมองหน้ากันเลิ่กลักไม่กล้าออกความเห็นว่ายามาโมโตะกระทำการแรงเกิดนไป

     ชิ้ง

     ยามาโมโตะคว้าคาตานะข้างกาย นำดาบเล่มงามออกจากฝัก

     เเสงที่สะท้อนจากดาบเข้าแยงตาร่างสูง

     รับรู้ได้ถึงความคมของมัน

     "ดูเหมือนว่าชั้นไม่ได้อะไรที่มีประโยชน์จากนายเลย"

     ".."

     "นายเป็นนักรบ ชั้นจะมอบความตายด้วยดาบเล่มนี้ให้กับนาย!!"

     ยามาโมโตะเงื้อดาบสุดแขน หมายฟาดฟันให้ดีโน่ คาบัคโลเน่ถึงแก่ความตายด้วยโทสะของตัวเขาเอง

     ชิ้ง

     ปึง!

     อ่ะ!!

     ดายคาตานะหักลง ครึ่งท่อนของมันกระเด็นไปไกลด้วยฝีมือของผู้มาใหม่ ทหารทั้งห้องตาเบิกกว้างมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ

     "ถอยไป"

     "อ่ะ!"

     "อย่ามาแตะต้องอัศวินของผม"

     ฮิบาริ เคียวยะ ก้าวเข้าห้องคุกใต้ดินด้วยท่าทีสง่างาม ชุดทหารเต็มยศบอกให้รู้ว่าคนๆนี้พร้อมสู้กับทุกคนทุกสถานการ์ณ

     "ท่านฮิบาริ!"

     ทหารสองนายผู้ติดตามยามาโมโตะรีบก้มลงคุกเข่าให้ฮิบาริเป็นการเคารพทันที

     "คุณฮิบาริ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี้!"

     ยามาโมโตะกุมข้อมือของเขาถามเสียงสั่นเครือในความยิ่งใหญ่ของคนข้างหน้า

     ฮิบารไม่ได้ก้าวอื่นใด ร่างโปร่งก้าวเข้ามาในคุกด้วยท่าทีสง่างาม ในมือยังคงถือดาบประจำตัว ดาบเล่มยาวที่ปกป้องกองทัพมานาน

     ดีโน่มองคความสง่าของอีกคนตั้งแต่หัวจรดเท้า จนร่างนั้นก้าวมาหยุดอยู่หน้าร่างของเขา

     ดีโน่ คาบัคโล่เน่ในท่าคุกเข่าสบตาเย็นชาของผู้บังคับบัญชา

     แล้วก้มลงจูบ ปลายดาบเย็นเฉียบนั้น ที่ฮิบาริใช้ปกป้องตัวเอง!

     สง่าเหลือเกิน

     "เดี๋ยวก่อนครับ คุณฮิบาริ ชายผู้นี้คือกบฎ เขาต้องได้รับการลงโทษ"

     "ผมมีคำสั่งลับแก่ดีโน่ คาบัคโล่เน่ให้ดำเนินการบางอย่างเอง ผมบอกให้เขาไปดูการเคลื่อนไหวของฝ่ายกองทัพตะวันตก"

     "ล แล้วทำไม เขาถึงไม่ยอมตอบคำถามของผมตอนที่ทำการสอบสวนละครับ!"

     ยามาโมโตะเลิ่กลั่กถามคำถามที่ไม่เข้าใจ

     "เพราะผมสั่งให้เขารักษาความลับให้ถึงที่สุด 


     ดีโน่ ยังคงดำเนินการทำตามคำสั่งทั้งหมดอย่างไม่ลดละ...


     ...ตามความปราถนาของผม"

     ฮิบาริเก็บดาบของเขาเข้าฝัก ถอดเสื้อโคทของตนคุมให้แก่ร่างแกร่งที่กำลังเอนเอียงเพราะพิษบาดแผล

     ฟึ่บ

     ทิ้งตะลงด้านหน้าผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฎ โอบกอดร่างแกร่งนั้นด้วยมือข้างเดียว

     "นายทำได้ดีมาก อัศวินของผม"

     .....

     ...
     
     ..

     "เคียวยะ..."

     ดีโน่หมดเรี่ยวแรง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแอ แล้วสุดท้ายเขาก็ล้มลงในอ้อมกอดของผู้บังคับบัญชาตน

     "คุณฮิบาริครับ.."

     เสียงเรียกแผ่วเบาจากด้านหลัง

     "ในอนาคต หากดีโน่คิดทรยศผม ผมจะจัดการเขาด้วยมือผมเอง"

     "อ่ะ คุณฮิบาริ..."

     ยามาโมโตะเหงื่อตก

      "ในครั้งนี้ที่มีการสั่งสอบปากคำเขาโดยที่ผมไม่รู้เรื่องก่อน จะยกโทษให้ถือว่าคุณเป็นทหารยศเทียบเท่ากับผม"

     "..คุณฮิบาริ"

     "และหวังว่าครั้งหน้า มันจะไม่เกิดขึ้นอีก.."

     ทั้งห้องเงียบไป

     บรรยากาศที่มีแต่ควันดำเต็มไปหมด

     "ครับ เข้าใจแล้ว"

     ยามาโมโตะก้มหน้ายอมแพ้ก่อนจะคุกเข่าลงเพื่อเป็นการเคารพและเดินออกจากห้องนั้น พร้อมกับทหารอีกสองคนที่ตามไปด้วย

     มุคุโร่ที่ยืนอยู่หน้าประตู เขามาส่งฮิบาริในฐานะแพทย์ที่ต้องดูแลอย่างใกล้ชิด

     ในครั้งแรกก็คัดค้าน มุคุโร่ไม่ต้องการให้อิบาริเหยียบเข้าไปในดินแดนแห่งนี้ ดินแดนที่เรียกว่าคุก ไม่เหมาะสมกับตัวเขา ที่เป็นบุตรของพระเจ้า

     แต่เจ้าตัวก็ปฎิเสธ ไม่ว่ายังไง ดีโน่ก็คือผู้ถูกเลือกจากสวรรค์

     เลือกให้มาตามรับใช้ตน มาเป็นอัศวินที่ซื่อสัตย์

     "ดีโน่ คาบัคโลเน่"

     "..."

     ดีโน่สะลึมสะลือ สติที่พร่าเลือนทำให้มองหน้าอีกคนไม่ชัด

     "นายจักปฎิญาณตน พักดิ์ดีต่อเราต่อไปหรือไม่"

     ฮิบาริกล่าวถาม

     ดีโน่ คาบัคโลเน่ เงยหน้ามองอีกฝ่าย ด้วยแววตามุ่งมั่น

     เขาก้มลงจูบหลังมือของร่างตรงหน้าแผ่วเบา คล้ายเป็นคำมั่นสัญญา

     "ทุกคราที่หลับใหล ผมจะอยู่เป็นอัศวินของคุณ ททุกคราที่ตื่นจากนินทราผมก็ยังคงเป็นอัศวินของคุณ ฮิบาริ เคียวยะ"

     คำมั่นนั้นดังกึกก้องต่อฮิบาริเช่นกัน

     ฮิบาริ เคียวยะ ก้มลงจูบที่ริมฝีปาก และผละออกมา

     สัญญา ที่จะไม่เสื่อมคลาย จางไปไหน

    








      "คุณสัญญาแล้วนะ"




     สุดท้ายนั้น ดีโน่ก็สลบไปในอ้อมแขนของฮิบาริจริงๆ อ้อมแขนที่อบอุ่น และต่อไปก็คงจะมอบเสียงทั้งหมดให้

     เขาได้ฟัง เพียงคนเดียว







     จบ

     NUNUY


     


      

     

     

     

     

     

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 11:11
    เราชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ยิ่งเอามาทำเป็น D18 ด้วยยิ่งรักเลย ขอบคุณไรท์มากๆเลยนะคะที่แต่งนิยายสนุกๆมาให้อ่าน
    #3
    3
    • 16 ธันวาคม 2561 / 15:06
      ขอบคุณคร่าาา ดีใจที่ชอบนะคะ อายจะคลอด(?)ออกมาเรื่อยๆน้าาาตะเองก็พยายามเข้านะคะ
      #3-2
    • 28 ธันวาคม 2561 / 22:49
      จะตามอ่านนะคะ //เรื่องนั้นัพจบไวๆด้วยนะคะ! สู้ๆ><
      #3-3
  2. วันที่ 7 มกราคม 2561 / 21:03
    ศพสีชมพู ดีงามอะไรอย่างงี้
    #2
    0
  3. วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 20:25
    มาต่อไวๆนะคะไรรร เรารออยู่วว
    #1
    1
    • 22 ตุลาคม 2560 / 01:20
      เรื่องนี้จบแล้วค่าาาา แต่ถ้าเป็นสาวกD18ไปติดตามเรื่องยาวอีกเรื่องนึงเล้ย
      https://writer.dek-d.com/gxHogfHdmujfu/writer/view.php?id=1665507
      #1-1