คัดลอกลิงก์เเล้ว

คำสาป ประกาศสิทธ์ [Fic Reborn] ss3 END!!!

เอื้อกกกกก เข้าสู่ภาคสุดท้าย! /// เหตุการ์ณทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งกีดขวางในการแข่งวิ่ง เพราะรอบนี้ พวกเข้าจะวิ่งแซงทุกคนเข้าสู่เส้นชัย เพื่อคว้าชัยชนะ!!

ยอดวิวรวม

951

ยอดวิวเดือนนี้

15

ยอดวิวรวม


951

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


28
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ต.ค. 60 / 17:47 น.
คำสาป ประกาศสิทธ์ [Fic Reborn] ss3 END!!! | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
          ฮาย!~

     เปิดตัวไม่อลังการเหมือนเช่นเคย นูนุยกลับมาแล้วววววว มาพร้อมกับภาคสุดท้ายของเซ็ท'คำสาป'ที่ทุกคนรอคอยยยยยย

     หวังว่าภาคนี้ทุกคนจะเคลียข้อสงสัยทั้งหมด อย่างงกันเลย กราบ~

     แล้วก็ มีคำตอบให้กับผู้อ่านท่านนึงที่ถามว่า "ทำไมไรท์มักแต่งให้เผลอคิดว่าเป็น 1869ทุกทีเลยคะ??"

     คำตอบคือ! = ไรท์เป็นสาวก1869ค่ะ 5555 แต่ดันแต่งแล้วไม่รุ่ง เลยหันมาแต่ง1827แทน คิดว่าเหมาะกว่า ละมั้งน้อววววว


     



     ประเด็นสำคัญ!

     อันนี้อยากให้อ่านกันนะค่ะ อย่าเมิน เพราะนี้ก็ถูกเมินเป็นประจำอยู่แล้ว อร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

     ไรท์จะทำการเปิดเรื่องยาวค่ะ นี้ก็เขียนพร็อตเขียนเนื้อเรื่องไว้บางส่วน เรื่องเวลาการลงแต่ละตอนก็อาจเป็น สัปดาห์นึง2ตอนหรือ1ตอนแล้วแต่ไรท์จะว่าง แฮร่

     สนใจกันรึเปลา อย่าลืมเม้นไว้น่า

     [(fic Reborn) บอดี้การ์ด'มา'ขย้ำ 1827]

     เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสึนะที่ควบคุมพลังตัวเองไม่ได้ในวันนึง ซึ่งนั้นทำให้เขามีช่องโหว่ใหญ่ๆ (ซึ่งปกติก็มีอยู่แล้ว) มันทำให้เขาอาลวาดหลายๆครั้งเวลาพลังมันล่นออกมา แค่นั้นยังไม่พอ ความซวยยังคงถาโถมพุ่งเข้าใส่ เมื่อพลังของเขามักจะควบคุมไม่ได้ทุก1ชั่วโมงงงง ตายแล้วววววว นั้นเลยทำให้รีบอร์นเล่งเห็นว่า เจ้าห่วยควรไปอยู่กับผู้พิทักษ์ที่เก่งที่สุด นามฮิบาริ เคียวยะ และเดินทางไปรอบโลกเพื่อตามหาวิธีหยุดยั่งพลัง และหนีการตามล่าของคนที่จะมาโขมยพลังอีกด้วย!!

     นี้เป็นเพียงเรื่องราวบางส่วนเท่านั้นค่ะ หากเป็นที่ตอบรับมาก ไรท์จะทำเป็นหนังสือด้วยความจิ้นวาย ผู้ชายกรี๊ดด>O<

     อะไรอย่างงี้

    

     ยัง!!! 

     ยังไม่ให้อ่านกันง่ายๆหรอก เงื้อนไขยังไม่ครบ

     มีข่าวใหม่มาประกาศอีกอย่างนึง!!>>

     ไรท์มีเพจแล้วนะค๊า

     ฝากติดตามไปทางเพจกันที สร้างเพจไว้เพื่อแต่ง nc----

        https://web.facebook.com/gxHogfHdmujfu/

นี้เป็นเว็บเพจค่ะ





เพจจริง ต้องมีผลงานแนบในเพจ>O<

     ฝากติดตามเพจกันด้วยน่าาาา
     
     .

     .

     .

     .     

     "คำสาป ประกาศสิทธ์"

     Cooming soon!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ต.ค. 60 / 17:47


     'ความเดิมตอนที่แล้ว'

     "คุณฮิบาริ ทรยศพวกเราวองโกเล่จริงๆหรอ"

     "ค่ะ"

     "แล้ว เขาไม่ได้ถูกจับไป แต่เขาเป็นคนไปเองงั้นหรอ"

     "ใช่ค่ะ"

     "เธอโกหกใช่มั้ย"

     "!"

     "ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณฮิบาริ เธอโกหกใช่มั้ย"

     สึนะยืนนิ่ง คิดอีกรอบนึง เขานอนคิดมาทั้งคืนเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่แล้ว ร่างโปร่งก็ถอนหายใจเฮือกแรงๆ แล้วเข้าสวมกอดเมธี่ที่อ้าแขนรออยู่ก่อนแล้ว

     "สึนะ"

     "..."

     "ลืมเรื่องทั้งหมดเมื่อกี้ไปสะ"

     "ห่ะ อึก!"

     ตัวสึนะกระตุกวูบ เมธี่ยื่นมือเรียวสัมพัสที่อกพลังอะไรบางอย่างที่เป็นรูปลักหมอกสีดำถูกปล่อยออกจากฝ่ามือ

     เข้าสู่ร่างสึนะ

     ยามาโมโตะผู้เข้ามาในห้อง รีบก้าวเข้ามาพยุงร่างสึนะที่สลบไสลขึ้นมานอนดีๆที่โซฟาชิดผนัง

     "คุณยามาโมโตะ มันเกิดอะไรขึ้นคะ"

     "ดูท่าน่าจะเป็นโลหิตจางนะครับ เดี่ยวผมจะไปเรียกแพทย์ รบกวนคุณดูสึนะด้วยนะครับ"

     "ค่ะ"

     ก่อนจะออกจากห้อง ยามาโมโตะหันมาส่งยิ้มเป็นกติให้หญิงสาว พลางใช้นิ้วชี้ของเขา ชี้ไปที่ฟ่ามุมห้อง

     "ที่นี้มีกล้องวงจรปิดนะครับ"

     ยามาโมโตะส่งสายตาที่อ่านไม่ออกแก่หญิงสาว

     "เล่ามาสิ อะไรทำให้นายเป็นแบบนี้เนี้ย"

     "ยาชา"

     "ห่ะ ยาชา"

     "ทั้งโหลเลย โดนจับกอกปาก"

       "ใครทำ"

        "ซาวาดะ สึนะโยชิ"

        "บอสครับ!"

          "ผู้พิทกษ์พิรุณถูกลอบทำร้าย บาดเจ็บสาหัส ตอนนี้อยู่ห้องพยาบาลของวองโกเล่ครับ"

        "ผู้พิทักษ์เมฆาเป็นคนพามาครับ"


          "ชั้นคิดว่า ยามาโมโตะอาจถูกปิดปาก"

     รีบอร์นที่ยืนพิงประตูออกความเห็นให้สึนะได้ฟังอย่างชังใจ 

     ส่วนฮิบาริ

     ถูกขังรอการสอบสวนอยู่ที่ห้องใต้ดิน

     "อืม ชั้นก็คิดแบบนั้น" สึนะเอ่ย

     "สวัสดีครับ คุณฮิบาริ"

       "สึนะ"

     "...ตอนนี้คุณเป็นคนร้าย"

     "ชั้นรักนายสึนะ"

     ลางสังหรณ์ที่สุดยอดของเขาไม่เคย ผิดพลาด

          เพราะทุกครั้ง...มันถูกเสมอ!

     .

     .

     .

     "คุณไม่ใช่ ..คุณฮิบาริ!"

     รวมถึงครั้งนี้ด้วย!!!!

     


     หลายชั่วโมงก่อน

     "เจ้าหนู"

     ["ว่าไง"]

     ยามาโมโตะต่อสายหารีบอร์นสุดยอดนักฆ่าร่างเล็ก

     "ชั้นมีเรื่องจะบอก พอดีดันไปเหนนอะไรแย่ๆเข้าอะ"

     ["หือ?"]

     รีบอร์นครางถาม สงสัยในลำคอ

     "ไปเช็คกล้องวงจรปิดในห้องเมธี่ดู อ่ะ.. เดี่ยวนะ รถมาแล้ว งั้นชั้นไปทำงานให้สึนะก่อนนะ เดี่ยวกลับมาเล่าให้ฟัง"

     ["อือ ระวังตัวด้วย"]

     

        .

     .

     .

     หลายวันก่อน

     ฮิบาริ เคียวยะ เดินออกจากบ้านด้วยความอิดโรย เขาโดนคนที่รักที่สุดคนนึงในชีวิตทำลายสะหมดคุณค่า

     ทั้งที่ให้ใจ

     ทำไมถึงทำร้าย และเชื่อคนนอกอยากเมธี่มากกว่าเขา ที่เป็นคนรัก

     "เห้อ.."

     ร่างแกร่งถอนหายใจ เขาเดินเข้าไปในรถยนต์คันโปรดของเขาเอง

     สตาร์ทเครื่องเรียบร้อย แต่ก่อนจะขับออกไปนั้น เขาก็เหลียวกลับไปมองบ้าน บ้านที่เคยเป็นที่อยู่ของเขาและนภา

     นภาเปลี่ยนไปแล้ว

     แย่

     เขาขับออกมา ออกจากหมูบ้านตรงไปเรื่อยๆท่ามกลางความมืด

     แย่หน่อยที่ไฟข้างทางดันเสียเกินกว่าจะมองเห็นถนัดตา

     เอี๊ยดดดดดดด!!

     เงาอะไรบางอย่างโผล่ขึ้นทำให้ฮิบาริต้องเบรครถกระทันหัน

     ก๊อกๆๆ

     ผู้หญิงคนนึงเคาะที่ประตูฝั่งคนขับของฮิบาริ

     "เมธี่!"

     ฮิบาริครางชื่ออย่างตกใจ เขาดูท่าทีของเธอสักพัก ร่างกายที่สะบัดสะบอมของหญิงสาว เหมือนพึ่งผ่านการต่อสู้บางอย่าง

     "ช่วยด้วยค่ะ!"

     "เหอะ ไอตัวทำลายครอบครัวคนอื่นนะ ผมไม่ให้ขึ้นรถผมหรอกนะ"

     ฮิบาริยิ้มเย็นชาให้อีกฝ่าย และตัดสินใจที่จะไม่สนเธอแล้วขับรถออกไป

     "ไม่ใช่ชั้นค่ะ เเต่เป็นสึนะต่างหาก!"

     "..สึนะหรอ?"

     "มันอาศัยจังหวะที่คุณไม่อยู่บ้านลักพาตัวเขาไป เมื่อครู่เอง ชั้นที่ไปหาเขาที่บ้านพอดีเห็นเข้า ก็เลยต่อสู้กัน"

     "ไม่ต้องอธิบายแล้ว ตอนนี้หมอนั้นอยู่ไหน"

     "ให้ชั้นขึ้นรถของคุณ ชั้นจะนำทางไปเอง!"

     "ขึ้นมา"

     เมธี่ก้าวขึ้นรถของฮิบาริได้อย่างสบาย ซึ่งหลังจากที่หล่อนนั่งบนเบาะหรูสุดกว้าง ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าทันที

     โดยที่ฮิบาริไม่ได้เอะใจเลยว่า มันมีอะไรหลายอย่างที่แปลกไป 

     ความไม่สมเหตุสมผลที่เมธี่สร้างขึ้น ทำไมชายหนุ่มกลับไม่เอะใจสักนิด

     หรือเป็นเพราะ คนที่ถูกลักพาตัวไปสำคัญที่สุด!!

     .

     "ที่นี้หรอ?"

     ฮิบาริลงจากรถพร้อมกับเมธี่ ที่หน้าโกดังแห่งนึง มันเหมือนจะเป็นอะไรที่เก่า แต่มันน่าจะมีบ้างอย่างซ่อนอยู่ในนั้น ตามเซ้นส์ของเขา

     "ค่ะ ที่นี้เป็นฐานทัพของเคส พวกเขาจับสึนะไว้ที่นี้"

     "ผมจะเข้าไป คุณห้ามตามเข้ามา"

     "แต่-"

     "เกะกะ แค่เห็นก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว"

     ฮิบาริมองหล่อนด้วยท่าทีรังเกียจจนอีกฝ่ายหน้าเสียไป เขาเลือกที่จะเมินเธอแล้วเดินเข้าโกดังนั้น โกดังที่ดูร้างและไร้ผู้คน

     "..."

     ก้าวเข้ามาในโกดังได้ไม่นาน เมฆาหนุ่มสัมพัสได้ถึงเสียงร้องไห้ของใครบางคน

     "สึ..นะ"

     ฮิบาริ เคียวยะตัดสินใจเอ่ยเรียกออกไป

     "คุณฮิบาริ!"

     เหนือความคาดหมาย มีเสียงตอบกลับมา ชายหนุ่มใจชื้นขึ้นทันที เร่งฝีเท้าวิ่งตามเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่

     "ไหน!"

     เอ่ยถามเสียงดัง เมื่อวิ่งมาตามเสียงแล้วไม่พบร่างที่ต้องการ

     "คุณฮิบาริ!"

     ฮิบาริหันขวับขึ้นด้านบน ก็พบกับสึนะที่ลอยคว้างกลางอากาศ ร่างบอบบางบอบช้ำมีแผลทั่วกายเล็ก

     ฟุ่บ!

     ฮิบาริกระโดดสูงกลางอากาศ ตัดเชือกที่มัดร่างเล็กนั้นให้ลอยทิ้งไปสะ

     เขารับร่างนั้นลงมายังพื้นอย่างปลอดภัย

     "คุณฮิบาริครับ!"

     ร่างบางร้องไห้ปล่อยโฮ โผกอดชายหนุ่ม ซึ่งเมฆาเองก็กอดตอบเช่นกัน ไม่เอะใจสงสัยแม้เพียงเล็กน้อย

     "ปลอดภัยแล้วละ"

     น่าแปลกที่ร่างบางหยุดสะอื้นทันทีที่ได้ยินเสียงทุ่มนั้น

     "คุณฮิบาริครับ"

     "อื้อ!"

     เมื่อสบตากับร่างบางที่เรียก ฮิบาริจึงพละตัวออกจังหวะนั้นเอง สึนะประกบจูบ มองจุมพิตร้อนแรงแถมมีอะไรบางอย่างไหลเข้าสู่ปากของชายหนุ่ม

     "อ่ะ!"

     ชายหนุ่มฝืนกลืนมันลงไปทั้งหมด ปริมาณเยอะทีเดียว

     "ขอบคุณนะครับ"

     สึนะหยัดยืนขึ้นพลางโยนขวดโหลใสๆมาทางเขา

     ฮิบาริลุกขึ้นตามทันที แต่แล้ว! ภาพที่เห็นกลับพลามัว หรือว่า!!

     "นาย เอาอะไรให้ชั้นกิน"

     "ยาชาครับ"

     !!

     สึนะเปลี่ยนสีหน้า ยิ้มเย็นชาอย่างผิดวิสัย

     "คุณไม่มีทางรอดไปจากที่นี้ได้ ไม่มีวัน"

     "อ่ะ"

     ชายหนุ่มทรุดตัวลงกับพื้นอย่างสิ้นแรง สติค่อยๆถูกดึงออกจากร่าง ประคองให้ตัวไม่ล้มลงไปมากกว่านี้

     พรึ่บ

     มะ ไม่ไหวแล้ว...

     สุดท้ายเขาโดนสึนะหลอกหรอเนี้ย ศัตรูคงรู้จุดอ่อนของฮิบาริ เลยใช้แผนนี้ทำให้ตายใจในจังหวะที่เขากำลังสับสน

     สติร่างแกร่งดับวูบไปในที่สุด...

     


     
     รีบอร์นเดินครุ่นคิดอยู่ภายในห้องทำงานใหญ่ เขารุ้ว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับเมธี่ ซึ่งเธอกลับไปนานแล้ว และยามาโมโตะที่ฝากข้อความบางอย่างให้เขาไว้ก่อน

     แต่กล้องวงจรปิดห้องที่ว่าดันเสียสะได้

     แถมยามาโมโตะก็บาดเจ็บ

     กุญแจทั้งหมดอยู่ที่ฮิบาริที่เป็นคนพายามาโมโตะมาเท่านั้น

     "คุณรีบอร์นครับ!"

     "มีอะไร"
     
     นักฆ่าร่างเล็กหันตามเสียงเรียกทันที

     "บอสกับฮิบาริ เคียวยะหายตัวไปครับ!"

     "..."

     "ให้ทำยังไงต่อดีครับ"

     "กระจายกำลังหาให้ทั่ว"

     "รับทราบ!"

     ประตูปิดออกพร้อมกับร่างชายหนุ่มที่ออกไป

     

     .

     .

     .

     "อื้อ บ้าจริง!"

     ฮิบาริสบถ เขาขยับตัวได้ยากลำบาก ยาชาที่โดนทำให้ร่างกายแข็งตึงไปหมด

     "คุหุหุหุ ไม่ไหวเลยนะครับคุณนี่ ถ้ามีแค่ผมคนเดียวก็ออกไปได้แล้วแท้ๆ แต่คุณดันเป็นอะไรสักอย่างที่ทำให้ผมหนีไปเองไม่ได้เนี้ยสิ..."

     "หุบปาก ไอ้หัวสัปรด"

     ชิ้ง - -+

     ทั้งสองส่งสายตาฟาดฟันกัน มุคุโร่เดินไปรอบห้องในขณะเดียวกันที่ฮิบาริพยายามขยับร่างกายของเขา

     ทั้งๆที่คิดว่าดูภาพมายาทั้งหมดออกแท้ๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยกับสึนะตัวปลอมที่เขาเจอในวันนั้น

     "นี่"

     "มีธุระอะไร"

     มุคุโร่ส่งเสียงเรียก ตามมาด้วยเสียงที่กดต่ำของฮิบาริ

     "นายน่ะ ไม่ได้โดนภาพมายาของใครหลอก หรอกนะ"

     "หืม?"

     ฮิบาริเลิกคิ้วสงสัย เมื่อย้อนกลับไปคิดอีกคราหนึ่ง

     "ผมหมายถึงสึนะที่กรอกยาใส่ปากคุณนั้นนะ เป็นภาพมายาของคนอื่นรึเปล่า"

     "เหอะ เรื่องนั้นผมรู้แล้ว"

     "เอ๊า"

     "รู้นานมากแล้วด้วย เหอะ ไอหัวพืชไร้อวดเก่ง"

     -*-

     มุคุโร่หน้าแตกยับเยินแต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็แบกกันออกไป ยาชาที่โดนนั้นไม่ใช่น้อยๆฮิบาริเซไปเซมาทำท่าจะล้มแต่ก็ไม่ล้ม

     .

     .
     
     ฮิบารินั้นยอมให้มุคุโร่แบกได้คนเดียวจากคนทั้งแฟมมิลี่

     เพราะว่า

     "เหอะๆๆๆ"

     "คุณนี่มัน"

     มุคุโร่สบถอย่างหัวเสีย เพราะฮิบาริทิ้งตัวใส่เขาทั้งหมดแบบเอาเปรียบมากๆ

     แถมยังขำหน้าละลื่นอีก

     ขวับ!!

     "ผู้พิทักษ์เมฆา ผู้พิทักษ์สามหมอก เชิญคุณเข้าไปข้างในกับพวกเราด้วย!"

     .

     .

     "มุคุโร่ ฮิบาริ!"

     "..."

     "อัลโกบาเลโน่.."

     รีบอร์นทันทีที่ได้รับทราบข่าวถึงการกลับมาของ2คนนี้ ก็รีบมาพบพวกเขาทันที ยังไงตอนนี้เขาก็เป็นผู้ดูแลแฟมมิลี่ทั้งหมดอยู่

     "ตอนนี้มีเวลาไม่มาก"

     ".."

     "สึนะถูกลักพาตัวไป ยามาโมโตะบาดเจ็บสาหัส"

     "วองโกเล่ ไปอยู่ที่ไหนสะละครับ"

     ชายหนุ่มเรือนผมไพรินเอ่ยถาม บรรยากาศในห้องยังคงอึดอัดเช่นเคย

     "พวกชั้นสืบมาละ นี้คือฐานตั้งมั่นทั้งหมดที่มี"

     "งั้น เราต้องไปช่วยวองโกเล่สินะ"

     มุคุโร่เอ่ย ภายในห้องกว้างขว้างพวกเขานั่งกันอยู่กลางห้องที่โต๊ะชุดรับแขกหนังเกรดดี ฮิบาริมองเอกสารที่ถูกรีบอร์นโยนมาให้ดูอย่างละเอียด

     "ชั้นส่งคนไปบางส่วนแล้วละ พวกนายไม่ต้องทำเห่ไรมากก็เข้าถึงตัวพวกมันได้สบายๆ"

     รีบอร์นกล่าว 

     "คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้เป็นใคร คุณคงรู้แล้วสินะ"

     ฮิบาริกดเสียงต่ำ เขายืนขึ้นเต็มความสูง

     "อืม รู็หมดทุกคนแล้วละ"

     Rrrrrr

     เสียงโทรศัพย์เรียกเข้าดังขึ้นจากหนุ่มนักฆ่าร่างเล็ก รีบอร์นหยิบโทรศัพย์ขึ้นมากดรับสายทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น

     "เข้าใจแล้ว ทำงานดีมาก"

     คุยกันสักพักนึงก็วางไป

     "มีอะไรที่พวกเราต้องรู้มั้ยครับอัลโกบาเลโน่?"

     ุมุคุโร่เอ่ยถาม

     "พวกนายตามไปเลย เพราะที่นั้นเครียแล้วเหลือแค่หาตัวสึนะก็พอ"

     มุคุโร่ยิ้มออกในความทำงานไวของรีบอร์น เพราะเพียงไม่นานพวกเขาก็เข้าไปในรังศัตรูได้โดยไม่ต้องต่อสู้เอง

     "ครับ รับทราบ"

     "ฮิบาริ นายโอเครึยัง"

     รีบอร์นหันไปมองฮิบาริที่สภาพไม่ต่างจากคนปกติแล้ว

     "เหอะ ผมจะเป็นอะไรไปง่ายๆได้ไงกัน"

     พวกเขาไม่พูดอะไรต่อ สองหนุ่มมุ่งหน้าไปยังฐานทัพศัตรูทันที

     ความจริงของเรื่องทั้งหมดคือ เมธี่ กราส ที่ต้องการโค่นล้มกราสของตัวเองที่ได้รับสืบทอดมาจากพ่อ แล้วไปตั้งแฟมมิลี่ใหม่คือ'เคส'แทนกับหนุ่มต่างทวีปที่กำลังคบหาดูใจอยู๋

     โดนเงื้อนไขการตั้งแฟมมิลี่ใหม่และให้ลูกน้องเชื่อถือคือการโค่นล้มวองโกเล่

     ซึ่งมันก็ยากที่จะสำเร็จ เพราะผู้พิทักษ์ทุกคนหรือแม้แต่บอสเองก็ล้วนมากด้วยฝีมือ และความเก่งกาจไร้ที่ติ

     เมธี่ใช้วิชาที่ได้เรียนมาจากกราสที่สามารถปลอมตัวเป็นใครก็ได้ โดนไม่ใช่สายหมอกหรือภาพมายาที่ใครดูออกได้

     ซึ่งวิชานี้ ร้ายมากทีเดียว มันทำให้เธอสามารถล่อผู้พิทักษ์เมฆาไปที่อื่น และล่อให้บอสวองโกเล่ติดกับได้

     แต่บัดนี้คงได้รู้แล้วว่า 'กราส' 'เคส' หรือ 'วองโกเล่' ที่จะเป็นอันดับ1

     ..ได้ยืนอยู่

     ....บนจุดที่สูง ที่สุด!




     เคสแฟมมิลี่

     ซางาดะ สึนะโยชินั้น รู้สึกตัวแล้วเพราะเมื่อไม่นานเกิดการระเบิดครั้งใหญ่ พร้อมเสียงการต่อสู้ดังระงมไปหมด

     เขาขยับตัวไปไหนไม่ได้เพราะท่อนแขนนั้นถูกล็อคด้วยโซ่เส้นใหญ่

     "ฮึบ"

     หลังจากตัดสินใจอยุ่นาน เขาก็ลุกขึ้นเพื่อเดินสำรวจรอบห้องกว้างขว้างนี้ นภาแห่งวองโกเล่เดาได้ไม่ยาก เพราะหลังจากที่ได้คุยกับฮิบาริตัวปลอมที่ฐานทัพวองโกเล่

     เขาก็สลบไปแล้วโพล่พรวดมาที่นี้เลย

     แม้ไม่อยากเชื่อว่า เมธี่ กราส ที่เขาเชื่อใจหักหลังเขาเอง แถมยังทลายความสัมพันของฮิบาริกับเขาเองไปแล้ว

     เมือ่ไม่นาน เมธี่เล่าเรื่องทุกอย่างให้สึนะฟัง และกำลังจะฆ่าบอสแห่งวองโกเล่เพื่อปิดปาก

     แต่!

     โชคร้าย คนจากที่ไหนไม่รู้บุกถล่ม เมธี่เองก็ต้องขอตัวไปวางเเผนตั้งรับอย่างเร่งรีบ จนลืมไปแล้วว่าจะมาฆ่า

     ถือเป็นโอกาศทองเลย!

     ซาวาดะเดินตามทางเดินมืดชื้นที่คาดการ์ณว่าน่าจะเป็นใต้ดิน

     "แฮ่กๆ"

     เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่ร้องขอความช่วยเหลือหรืออื่นใด

     ในหัวคิดถึงเพียงชายหนุ่มที่สง่างามอยู่ตลอดเวลา

     พรึ่บ

     "คุณฮิบาริ!"

     เมื่อขึ้นมาด้านบนได้ด้วยตัวเอง ขาสองข้างของซาวาดะพลันทรุดลงอย่างหมดแรงยื้อให้ยืนอยู่ได้

     ภาพตรงหน้าคือการต่อสู้ที่ร้อนแรง ไฟลุกโหมกระหน่ำจนน่ากลัว

     ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเขาเดินขึ้นมาถึงข้างบนได้ด้วยใช้เวลาไม่นาน

     "ซาวาดะ!"

     เสียงสองเสียงเพียรเรียกกันสลับไปมา

     เจอแล้วใช่มั้ย! ไม่ฝันไปนะ!? 

     ฟุ่บ

     ร่างแกร่งพุ่งเข้ามาร่างบางอ่อนปวกเปียก ใช่!! นี้แหละ ฮิบาริ เคียวยะตัวจริง กลิ่นกายและสัมพัสที่คุ้นเคย

     ทั้งคู่เจอกันล่าสุดเพียงแค่ตอนที่เทลาะกันในบ้าน หลังจากนั้นเป็นสิ่งที่เมธี่สร้างขึ้น

     สถานการ์ณเริ่มเย็นลงฮิบาริประคองซาวาดะให้ยืนขึ้นพลางปลดพันธนาการที่ข้อมือร่างเล็กออกให้ด้วย

     "ผมคิดถึงคุณ"

     "ผมก็ด้วย"

     เหตุการ์ณสงบลงแล้ว

     สึนะมองภาพเหล่าลูกน้องวองโกเล่มากมายที่กำลังยืนส่งยิ้มมาทางเขาอยู่อย่างนั้น

     โชคดีที่พวกเราไม่เป็นอะไรมาก โชคดีจริงๆ

     "คุณฮิบาริครับ ทุกอย่างเรียบร้อยดี แต่หาตัวเมธี่กับบอสของเคสไม่พบครับ!"

     ลูกหน่วยคนนึงวิ่งเข้ามารายงานสถานการ์ณอย่างใกล้ชิดกับฮิบาริ

     "หาต่อไป ผมจะกลับแล้ว"

     สั่งๆๆ แล้วก็เดินประคองร่างบอสเข้าสู่รถคันหรูของตัวเองหน้าตาเฉย

     ฟึ่บ

     

     ทางเดินเรียบถนนใหญ่

     ฮิบาริบอกว่ารถของเขาเสีย และไม่ต้องการใช้รถของใคร พวกเขาทั้งคู่จึงตัดสินใจเดินกลับ

     ช่างเป็นอะไรที่แย่สสุดๆ

     "คุณฮิบาริครับ"

     สึนะเอ่ยเรียกร่างแกร่งข้างกาย ฮิบาริมองสบนัยตาสีส้มสุกสกาว พลางย่อตัวลงตรงหน้า

     "ผม คิดถึงคุณมากเลย"

     "ครับ ผมเองก็.."

     "ถ้าคุณเป็นอะไรไป ไม่รู้ผมจะทำอะไรได้ต่อไปมั้ย"

     ฮิบาริตีหน้าเครียด สึนะที่ตอนแรกยังขวํญผวาอยู่ก็สงบใจขึ้น

     รักที่สุดเลยคนตรงหน้า

     "คุณฮิบาริครับ"

     "...?"

     "เรื่องในตอนนั้น ผมขอโทษนะครับ"

     "ตอนนั้น.."

     "ตอนนั้นที่ผมไม่เชื่อใจคุณ ผมต้องขอโทษจริงๆ.."

     ซาวาดะก้มหน้ารู้สึกผิด

     หมับ

     ฮิบาริ กอดคนตัวเล็กแน่นพลางลูกหัวอย่างอ่อนโยนคล้ายการปลอบ

     "ไม่ให้อภัย!"

     แต่การกระทำกับคำพูกกลับสวนทางกันสะอย่างนั้น!!

     "เอ้า เห้ย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี้น่า!"

     สึนะก็งงเช่นกัน ร้องออกมาเสียงหลงเป็นเพลงอตอมกันเลยทีเดียว

     "เหอะ"

     ฮิบาริเชิดหน้าหันไปทางอื่น

     "ต้องทำอะไรถึงจะให้อภัยละครับ ผมยอมทำทุกอย่างจริงๆนะ!"

     "..."

     "คุณฮิบาริ!"

     ฮิบาริหันหน้ากลับมามองสึนะอีกครั้งด้วยแววตาจริงจัง สบตากับแววตาตัดพ้อของซาวาดะแล้วแววตาแกร่งจงอ่อนลง

     "3"
     
     "3?"

     ฮิบาริชูนิ้วสามนิ้วขึ้นมา สึนะเองก็งง สามหมายความว่าอย่างไร

     "ขอ****3วัน แล้วจะยอมคืนดีด้วย"

     "บ้าหรอ แบบนั้นผมก็ตายแน่ซิ!!"

     สึนะทุกตีอีกคนอย่างหัวเสีย นึกว่าจะเข้าโหมดจริงจัง แต่คนหน้าคมคายตรงหน้าก็คงคิดเป็นอย่างเดียวกับเรื่องอย่างว่ากับเขา

     ปี๊นๆ!

     "!!"

     เสียงบีบแตรดังลั่น รถกระบะคันใหญ่พุ่งเข้าใส่พวกเขาทั้งคู่

     ฟึ่บ!

     ฮิบาริผลักร่างเล็กออก เขาจึงโดนรถคันนั้นชนเข้าอย่างจัง

     "คุณ ฮิบาริ!!!!!"

     สึนะร้องตะโกนสุดเสียง

     ร่างแกร่งกลิ้งคลุกขลิกไปไกลตามแรงกระแทก

     "ฮ่าๆๆๆๆ ฆ่าได้คนนึงแล้ว"

     ร่างหญิงสาวชาวเอเชียก้าวลงจากรถในสภาพย่ำแย่ เธอเองก็คงหนีมาเพื่อมากำจัดพวกเขาทั้งคู่โดยเฉพาะ!

     "บ้า ไม่จริง!"

     สึนะยังคงกรีดร้องสุดเสียง ภาพฮิบาริกระเด็นไปไกลเพื่อปกป้องตัวเขายังคงติดอยู่ในดวงตา

     "แก บอสของวองโกเล่ ตายสะ"

     เมธี่ไม่รอช้า เธอจะไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปอีกแล้ว

     "ตายยยยยยยยย!!!"
     
     ฟิ้ว!

      "ไม่ให้ทำได้หรอก!!"

     ทอนฟาของฮิบาริถูกขว้างใส่เมธี่จนแทบหลบไม่ทัน ชายหญิงยืนตะลึง สภาพฮิบาริดูไม่เหมือนคนที่พึ่งถูกรถชนไป

     "ทำไมคุณถึงได้!!"

     สึนะพุ่งเข้าไปดูอาการฮิบาริทันที

     "เหอะ รถกระจอกทำไรผมไม่ได้"

     O_O:

     "แก  ทั้งคู่ ต้องตายยยยยย!!"

     ปึก ปัง โป้ง!!

     "พูดอยู่ได้แต่คำว่าตาย!"

     ฮิบาริกระทืบซ้ำเมธี่ ร่างหญิงบอบบางแน่นิ่งอยู่กับพื้น

     "ดูสิ ใคร จะ ตาย!"

     ฮิบาริยังคงกระถืบอยู่แบบนั้น รุนเเรง ป่าเถื่อน โหดร้าย แบบฉบับสไตล์คุณชายจอมโหดแห่งวองโกเล่

     "หยุดก่อนครับ!"

     "เหอะ"

     "อื้อ!"

     สึนะที่เข้ามาห้ามกลับถูกฮิบาริรั้งเอวเข้ามาจูบทันทีอย่างไม่ตั้งตัว เกือบจะซึ้งละ ถ้าไม่ติดว่าฮิบาริยังไม่หยุดกระถืบเมธี่

     "อ๊า! พอก่อนครับ เดี่ยวก็ตายหรอก"

     "ตายก็ดี"

     ฮิบาริเตะซ้ำเข้าไปที่ท้องหญิงสาว ซึ่งเธอ ช็อคไปตั้งแต่เห็นฮิบาริถูกชนแต่ไม่เป็นอะไรตั้งแต่แรกแล้ว

     "ไม่ดีสิครับ!"

     "ส่วนคุณ!"

     "เอะ?"

     ฮิบาริหยุดกระถืบสักที (ปวดเหงื่อ) เขาหันมามองร่างเล็กข้างกายสายตาเอาจริงอีกครั้ง

     "ผมอารมณ์เสียมาก"

     "ล ล ล แล้วยังไงต่อครับ"

     ทูน่าน้อยเริ่มเหงือตก เขาไม่เคยเห็นฮิบาริทำท่าหัวฟัดหัวเหวี่ยงขนาดนี้มาก่อน

     "เช้า"

     "ห๊าาาา"

     "เช้า!"

     ฮิบาริไม่พูดเปล่า หิ้วปีสึนะ โยนเข้าข้างทาง

     "เดี๊ยววววก่อนครับ ช เช้าเนี้ยเข้าใจ แต่นี้ป่านะครับ!!"

     สึนะท้วง 

     "เช้า ยังไงครั้งนี้ก็ต้องถึงเช้า"

     ฮิบาริ 'เอา' จริง เขาต้องการ ถึง เช้า!

     "ไม่สน หมดความอดทนแล้วโว้ย!!"

     ฮิบาริตะโกนกลับ สึนะน้ำตาตกในร้องเสียงหลงเหมือนมดออกลูก มองฮิบาริที่อาการหื่นกระหาย ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าหมดปัญหาก็จะสบายใจ

     แต่ไม่ควรจะทำแบบนี้ระบายอารมณ์นะเห้ย!!

     สึนะได้แต่คิด หรือเขาต้องไปหาดร.พรทิพย์ดีละ เฮ้ออออออออ





     











     จบ ss 3

     NUNUY

     จบสักที ว้ากกกกกกก แต่งยากสุดๆกับการพยายามแต่งเรื่องสั้นมีภาคต่อ 5555 ขอบคุณสำหรับทุกการรับชม ทุกกำลังใจนะค๊า
     

     

     
     

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 12:23
    ลุนแลงงงงง55
    อะไรจะขนาดนั้นคะนั่น&#128514;
    #4
    0
  2. #3 Nattyvgamer (@Nattyvgamer) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 13:38
    รุ้สึกขำตอนสุดท้าย ฮิบาริดูเหมือนจะหิวมากเลยนะนั่น
    #3
    0
  3. #2 Asuka! (@paiboonleesakul7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 19:45
    โอ้ยขำ555+ ฮิบาริดูท่าจะอดทนมานาน
    #2
    0
  4. วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 12:43
    เมธี่ผู้น่าสงสาร//ตรงข้าม

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 ตุลาคม 2560 / 12:32
    #1
    0