คัดลอกลิงก์เเล้ว

คำสาป วาจาศักดิ์ [Fic reborn] 1827 ss2!!

กลับมาต่อให้แล้ว รบกวนไปอ่านภาคแรกก่อนมาอ่านภาคนี้!//เรื่องราวเริ่มเลวร้ายลง เหตุการ์ณต่างๆดูท่าจะถูกจับให้ผลิกคว่ำสะหมด สึนะจะทำยังไงดี!

ยอดวิวรวม

859

ยอดวิวเดือนนี้

13

ยอดวิวรวม


859

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


33
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ต.ค. 60 / 14:56 น.
นิยาย һ Ҩѡ [Fic reborn] 1827 ss2!! คำสาป วาจาศักดิ์ [Fic reborn] 1827 ss2!! | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     กฎการลงภาคใหม่

     = ยอดแฟนคลับถึง 12 คน // ภาคที่แล้วคือ10 >O<

"โฮะๆๆๆ"

หัวเราะด้วยความชั่วร้าย

     ไงละพวกนักอ่านทั้งหลายยยยยย

เจอภาคแรกเข้าไป เล่นเอาค้างกันเป็นแทบละสี๊

โฮะๆๆๆๆๆ

-ส่วนใครที่ยังไม่อ่านภาคแรก รบกวนไปอ่านกันก่อนน่า-

จะถามว่าแปะลิ้งไว้ให้มั้ยนะหรอ

บอกเลยว่าไม่!!!

โฮะๆๆๆๆๆ

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา 

อ่านกฎกันแปปดิ๊

          กฎของนักอ่านที่ดี!

     - ไม่ทำตัวเป็นนักอ่านเงา

     - อ่านแล้วต้องเม้น

     - เม้นทันทีที่อ่านจบ

     - ห้ามลืมที่จะเม้น

     - เม้นทุกครั้งที่อ่านจบ

     - เม้น!!!!

          เพื่อไม่ให้เสียเวลา

     ไปปปปปปปปป อ่านนนนนนนน กันนนนนนนนน เลยยยยยยยยย!!!!


.


.

.

.



     


"ยินดีต้อนรับสู่เหวของความสิ้นหวัง"








"ไปอ่านภาคแรกมาก่อนสิเจ้าพวกบ้า!!!!"

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ต.ค. 60 / 14:56


     'ความเดิมตอนที่แล้ว'

        ชายหนุ่มร่างเล็กร้องเสียงกระเซ้าเป็นที่พอใจของร่างสูง ที่แสยะยิ้มเย็นยะเยือกอย่างรู้สึกดีและพอใจ

     "ลืมไปแล้วหรือไงที่นี้ ผมคือกฎ"

     "งะ คุณฮิบาริละก็ อ้ะ"


     "ถ้าผมมีกิ๊ก ก็อยากได้คนที่ผมสีน้ำตาล"

     "ทำไมต้องผมสีน้ำตาลอะ?"

     "ไม่บอก"

  
     "กลับมาแล้วหรอครับ"

     สึนะเดินมาจากห้องนั่งเล่นออกมาที่ประตูหน้าบ้าน

     ฟุ่บ/

     "งืม..."

     "อ้าว คุณนี้"

     มาถึงฮิบาริก็ทิ้งตัวใส่สึนะจนทั้งคู่ลงไปนั่งที่พื้น

     "ง่วงอะ"

     แล้วทั้งคู่ก็เข้าสู่นินทรา

        

       ["รุ่นที่สิบเป็นอะไรรึเปล่าครับ!"]

     เสียงดุดันปนตะคอกดังขึ้นจนสึนะตื่นเต็มตา

     "ชั้นไม่เป็นไรหรอกโกคุเทรระคุง"

     ["ไม่เป็นอะไรจริงๆนะครับ นี้มันบ่าย2แล้ว เห็นรุ่นที่สิบไม่เข้ามาสักที พวกผมเป็นห่วงจะบุกบ้านรุ่นที่สิบอยู่แล้ว"]

     เสียงตะคอกของอีกคนผ่อนลงกลายเป็นความห่วงของอีกฝ่าย สึนะยิ้มเล็กๆอย่างอ่อนโยน

     "ชั้นจะรีบเข้าไป"


     "คุณฮิบาริคะ"

     "อะไร"

     เมื่อเก็บเอกสารทุกอย่างบนโต๊ะจนเรียบร้อย ก็หันมาดื่มชารสโปรด

     "คุณมีแฟนรึยังคะ"

     คำถามของหญิงสาวทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียด ไม่แปลก ก็คำถามนี้ แม้แต่คุซาคาเบะก็ยังตอบไม่ได้

     "ไม่มีความจำเป็นต้องตอบคำถามนี้"

 
    "เป็นอะไร"

     เสียงห้วนห้าวเอ่ยถามขึ้น

     "เปล่า แค่ไม่ชอบพฤติกรรมของคุณ"

     "เรื่องอะไร"

     "รู้อยู่แก่ใจนิ ปล่อยได้แล้วครับ"

     "คุณเปลี่ยนไป ไม่สิ คุณคงไม่เคยรักผมเลย"

        "เคยเชื่อใจผมบางมั้ย?"

        "นับตั้งแต่วันนี้ เราขาดกัน"

     "สึนะ!"

     "อย่าเรียกชื่อผมอย่างสนิทสนมอีก"

     "ถ้ามีให้เลือกระหว่างหมากับคุณ ต่อไปผมจะเลือกหมาอย่างไม่เปลี่ยนใจ!"

        "ต่อให้เป็นกิ๊กผมก็จะเลือกคุณ ต่อให้เป็นบอสผมก็จะเลือกคุณ ต่อให้เป็นคนสนิทผมก็จะเลือกคุณ"

        "ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา ซาวาดะ สึนะโยชิ"

     แล้วร่างแกร่งก็ออกจากบ้านหลังใหญ่ไป อย่างไม่มีท่าทีจะหวนกลับมาให้นึกถึงอย่างเสียเวลา


     สามวันหลังจากนั้น

        "...กราสแฟมมิลี่โดนโจมตีจนพินาศเมื่อสามวันที่แล้วเวลากลางดึก"

        "ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครพบฮิบาริ เคียวยะเลย"

      "คาดการ์ณได้ว่า คงถูกแฟมมิลี่อื่นจับตัวไป เพราะเป็นผู้พิทักษ์ของวองโกเล่"

      "มันไม่สำคัญอะไรกับนายหรอก ไม่ต้องเก็บไปคิดเถอะน่ะ"




     
     4วันก่อนเกิดเหตุการถล่มกราสแฟมมิลี่

     "คุณเคียวดูง่วงๆนะครับ ไม่สบายรึเปล่า?"

     คุซาคาเบะยื่นน้ำชาอย่างที่เจ้านายตนชอบให้ ก่อนจะมองวงหน้าหล่อเหลาของคนเป็นนาย ที่กำลังสัปงกอยู่กับโต๊ะ

     "เมื่อกี้ทางฝั่งวองโกเล่ก็ติดต่อเข้ามาว่าคุณซาวาดะยังไม่เข้าไปทำงานเลย สงสัยคงเพลีย นี้ก็เที่ยงแล้ว"

     คุซาคาเบะเล่าเหตุการ์ณที่พึ่งเกิดขึ้นให้ฮิบาริฟัง

     "เมื่อคืนผมโดนวางยา"

     ฮิบาริพูดเสียงเรียบ

     "ห่ะ! ใครกันครับ? แล้วคุณซาวาดะรู้เรื่องรึยัง"

     คุซาคาเบะตกใจ โดนวางยาถือว่าเป็นเรื่องใหญ่แล้วนะ แต่ทำไมเจ้านายตยถึงพูดเหมือนมันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

     "ยัง เมื่อคืนกลับถึงบ้านผมก็หลับไปแล้ว"

     "เมื่อคืน หรือว่า!"

     คุซาคาเบะจำได้ดี เมื่อคืนเขาไปส่งฮิบาริกลับบ้านหลังจากที่นัดกินข้าวกับเมธี่

     "คงเป็นคนของกราสที่ลอบเล่นงานเรา แต่คงใส่มาไม่เยอะผมถึงไม่เป็นไร"

     ปึง!

     ฮิบาริฟุ่บหน้าลงกับโต๊ะทำงานเสียงดัง

     "คุณเคียว!!"

     ทำให้คุซาคาเบะตกใจเป็นอย่างมาก

     "อื้อ ไม่เป็นไร"

     "แบบนี้เรียกว่าไม่เป็นไรไม่ได้แล้วละครับ เผลอหลับใส่โต๊ะจนแทบบุบขนาดนี้ ผมว่าคุณเคียวนอนพักเถอะครับ"

     "เหอะๆๆๆ ผมเป็นหนักขนาดนี้เลยหรอเนี้ย งั้นก็คงไม่เเปลกที่เจ้านั้นยังไม่ตื่น"

     คุซาคาเบะรู้ว่า'เจ้านั้น'ที่ฮิบาริหมายถึงคือซาวาดะนั้นเอง

     "เมื่อคืนเรา*กัน ตอนนั้นยาคงไปที่หมอนั้น"

     คุซาคาเบะเบี่ยงหน้าหลบอย่างเขินอาย(จะเขินทำไมฟะ)

     "ครับ ผมทราบแล้วครับ ตอนนี้คุณเคียวพักก่อนก็ได้"

     "ก็ดี แล้วนัดหมายต่อไปละ"

     "กับ'กราสแฟมมิลี่'ครับ เดี่ยวผมจะปลุกคุณเอง"

     "เหอะ กราสงั้นหรอ ดี เผื่อจะได้ข้อมูลอะไรที่สำคัญมา"
     

     "นี้ ข่าวใหม่ละ"

     "ไหน"

     "นี้ไง"

     "ไปรายงานบอสกันเถอะ"

     "พาตัวผู้หญิงคนนั้นไปด้วย"

     
     ห้องทำงานบอสวองโกเล่

     ซาวาดะน่ังอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ และรอบๆห้องมีผู้พิทักษ์อีก3คนกับอาจาร์ยสอนพิเศษยืนอยู่ด้วยหน้าตาเคร่งเครียด

     "เอาไงดี"

     ยามาโมโตะ ทาเคชิ ผู้พิทักษ์พิรุณเอ่ยถามอย่างขอความคิดเห็น พลางพาตัวเดินไปนั่งที่โซฟากลางห้องทำงาน

     "เจ้าบ้านั้น ทำให้รุ่นที่สิบเดือดร้อน"

     "มีใครติดต่อมุคุโร่กับโคลมได้บ้างมั้ย"

     โกคุเทระหัวฟัดหัวเหวี่ยงพาลจะลงกับข้าวของแต่ก็ต้องยั้งมือเพราะที่นี้เป็นห้องทำงานของรุ่นที่สิบที่ตนเคารพรัก

     ซาซางาว่า เรียวเฮ เอ่ยถามคนในห้อง

     "โคลมไปไหนไม่รู้ แต่มุคุโร่กำลังตามหาฮิบาริ"

     รีบอร์นตอบ

     "นั้นสิ ในหมู่ผู้พิทักษ์มุคุโร่น่าจะสนิทกับฮิบาริที่สุด" ยามาโมโตะออกความคิดเห็น

     ไม่มีใครสนใจสึนะ บอสตัวเล็กที่ทำท่าทีครุ่นคิดเลยสักคน เพราะทุกคนคงรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าสึนะเองก็อยากได้เวลาในการคิดส่วนตัว

     ปึง

     ประตูถูกผลักให้เปิดขึ้นโดยปราศจากเสียงเคาะมาก่อน

     "ทำไมไม่เคาะประตูก่อนเข้า-- กราส!"

     โกคุเทระที่กำลังจะหันไปโวยวายก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าใครที่เป็นผู้เปิดประตูเข้ามาอย่างไร้มารยาท

     เมธี่ กราส เดินนำลูกน้องของวองโกเล่เข้ามาในห้องทำงาน พลางทรุดลงนั่งอย่างหมดแรงบนพรมกว้าง

     "เมธี่! เกิดอะไรขึ้น คุณปลอดภัย"

     "ค่ะ ดิชั้นปลอดภัยดี แค่กๆๆ"

     เมธี่ถูกประคองให้นั่งที่โซฟาโดยสึนะเอง สึนะประคองร่างอรชรของหญิงสาวเพื่อนของเขาเอง

     "โกคุเทระคุงเรียกพยาบาลให้ที"

     "ครับรุ่ยนที่สิบ!"

     "เอาหละ เมธี่ เล่าให้ฟังได้มั้ยมันเกิดอะไรขึ้น"

     รีบอร์นเอ่ยถาม สายตาอ่านไม่ออก

     "เมื่อสามวันก่อนเวลากลางดึก กราสแฟมมิลี่ถูกโจมตี แค่กๆๆ"

     ร่างบางไอค่อกแคกราวกับคนขาดน้ำคอแห้งผาก ยามาโมโตะรีบรินน้ำจากเยือกลงแก้วส่งให้สึนะ แล้วสึนะก็ค่อยๆให้เมธี่ดื่ม

     "ช้าๆ"

     สึนะปรามเมื่อเห็นว่าเมธี่ดื่มเร็วเกินไป

     "ขอบคุณค่ะ"

     "อืม เล่ารายละเอียดต่อเลย"

     รีบอร์นไม่รอช้าเร่งให้เมธี่เล่าต่อจากเมื่อครู่

     "ค่ะ ตอนนั้นพวกเราเวรยามละหลวม จู่ๆก็มีแก๊สอะไรบางอย่างฟุ้งเต็มปราสาท พวกเราสลบไปค่ะ"

     "..."

     "พอพวกดิชั้นตื่นขึ้นมาอีกที ก็พบว่าทุกคนถูกฆ่าตายกันหมด"

     "แล้วเธอก็หนีออกมา?"

     "ใช่ค่ะ"

     เมธี่ก้มหน้าลงน้ำตาไหลลงเปรอะเปลื้อนใบหน้าสวย สึนะเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน เมธี่โผลเข้ากอดสึนะอย่างหาที่พึ่ง

     "ตอนนี้ชั้นไม่เหลืออะไรเลย ฮึก ไม่เหลือเลย"

     เมธี่พรั่งพรูน้ำตาออกมาจนเปียกเสื้อคนเป็นบอส

     "แล้ว ฮิบาริละ"

     ยามาโมโตะถามคำถามที่เชื่อว่า คนอื่นก็คงอย่างรู้ไม่แพ้กัน

     "นี้แหละค่ะ ที่ทำให้ชั้นต้องมาที่นี้"

     "!?"

     "สายของเราบอกว่าฮิบาริเป็นคนโจมตีกราส แล้วหลังจากนั้นก็โดนแฟมมิลี่อื่นจำตัวไปอีกทีนึง เธอรู้ใช่มั้ย"

     โกคุเทระที่เข้ามาเมื่อครู่ถาม พยาบาลสาวสองคนเข้ามานั่งขนาบประกบร่างบางของหญิงสาวเพื่อทำแผล

     "ค่ะ คุณฮิบาริเป็นคนโจมตีพวกเรา แต่เขาไม่ได้ถูกจับตัวไป"

     "หมายความว่าไง?"

     สึนะถาม เขาขยับลุกขึ้นเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอ

     "ความจริงแล้ว คุณฮิบาริร่วมมือกับแฟมมิลี่อื่นเพื่อล้มกราสแฟมมิลี่"

     "ว่าไงนะ!"

     "ชั้นรู้แผนของเขาบางส่วน แฟมมิลี่อื่นที่เข้ามาทำธุระที่กราสเป็นคนวางกับดักแก๊สยาสลบ ส่วคุณฮิบาริเป็นคนเข้ามาเก็บวาด"

     "แผนนี้มันไม่เหมาะสมจะเป็นฮิบาริเลย"

     รีบอร์นออกความคิดเห็น

     "คุณจะบอกว่าดิชั้นโกหกหรอคะ"

     "ใจเย็นสิ พวกเรายังไม่ได้ว่าอะไรเธอ เพียงแต่พวกเรารู้จักฮิบาริดี หมอนั้นเป็นคนที่ทำอะไรคนเดียวมาแต่ไหนแต่ไร"

     ซาซางาว่าเอ่ยพร้อมบอกเหตุผล เขาเดินเข้ามาโยนเอกสารลงกับโต๊ะตรงหน้าสึนะและหญิงสาวต่างแฟมมิลี่

     "นี้คืองานที่ฮิบาริทำก่อนจะหายตัวไป พวกเราคิดว่าถ้าสิ่งที่เธอพูโเป็นความจริง แฟมมิลี่ที่ฮิบาริร่วมมือด้วยคงเป็นคนวางแผน"

     "ค่ะ คงเป็นแบบนั้น แค่กๆๆ!"

     "พอเถอะ ตอนนี้ชั้นจะพาเมธี่ไปพัก ที่เหลือฝากด้วยนะ"

     สึนะกล่าวพลางพยุงเมธี่เพื่อเดินไปพักที่ห้องรับรองแขก และตบบ่าโกคุเทระเพื่อฝากจัดการเรื่องสำคัญต่อ

     ปึง

     ประตูปิดลงกับการจากไปของสองร่าง

     "ชั้นว่ามันมีอะไรแปลกๆ"

     รีบอร์นเอ่ย

     "ฮิบาริไม่ได้ถูกจับ แต่ฮิบาริร่วมมือกับแฟมมิลี่อืื่น"

     ยามาโมโตะพูดต่อ

     "เท่ากับฮิบาริเป็นศัตรูของพวกเรา"

     โกคุเทระเอ่ยอย่างเครียดแค้น

     ปึง

     "ไม่มีทางให้อภัยมันแน่ บังอาจหักหลังรุ่นที่สิบแบบนี้"

     โกคุเทระสบถอย่างอารมณ์เสีย ฟาดหมัดหนักๆกับผนังห้อง แล้วเดินออกจากห้องทำงานคนเป็นบอสพร้อมกับยามาโมโตะและผู้พิทักษ์คนอื่นๆ

     "มุคุโร่กลับมาเราคงได้รู้ความจริงกัน"

     รีบอร์นพูดเสียงเบากับตนเองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกอีกครา

     

     "อึก"

     ชายหนุ่มผมสีไพรินปรือตาขึ้นอย่างอ่อนล่า

     ผมที่ยาวของเขาถูกปล่อยให้ลู่ลงกับร่าง ใบหน้ามีเหงื่อพุดเต็มแก้มขาว

     เขาถูกจับ เมื่อประเมินสถานะการ์ณได้ก็เร่งสำรวจรอบกาย โชคดีที่แขนของเขาไม่โดนมัดหรือถูกจองจำ

     เขาล้วงกระเป๋าหาหนังยางที่มักพกติดตัวเสมอขึ้นมามัดผมที่ถูกปล่อยลู่ลง

     มัดขึ้นจนกลายเป็นทรงที่เป็นเอกลักษณ์ของสายหมอก

     "หือ?"

     เดินสำรวจห้องไม่นานก็พบว่ามันเป็นห้องทรงสี่เหลี่ยมกว้าง เมื่อกี้ที่เขาตื่นขึ้นคือตรงกลางของห้อง มีเสาหินน่าจะเป็นจุดยึดห้อง

     แสงไฟสลัวๆที่มาจากข้างนอกทำให้เขาไม่รู้ว่านี้คือกลางวันหรือกลางคืน

     "หะ นี้มัน!"

     เมื่อไปถึงมุมห้องๆนึงชายหนุ่มเรือนผมสีไพลินก็ต้องตกใจเมื่อพบกับร่างที่คุ้นเคยนอนสลบไสลไม่ได้สติ

     "เฮ้"

     เขาประคองร่างคุ้นเคยขึ้นมาพลางเขย่าเรียก

     สีหน้าก็ครุ่นคิดอะไรหลายๆอย่าง

     "หรือข่าวที่ได้มา จะมีอะไรผิดพลาด?"

     แต่เขาก็ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ

     พลางมองหน้าชายหนุ่มเรือนผมรัตติการที่ใบหน้าค่อนข้างแย่ในวงแขนของเขา




     ห้องรับรองแขกวองโกเล่

     "ค่อยๆนะ"

     บอสค่อยๆประคองร่างบางลงกับเตียงคนป่วย

     "อืม ขอบใจมากนะ"

     "ไม่เป็นไรหรอก แล้วก็"

     "หืม..."

     เมธี่เลิกคิ้วมองสึนะอย่างฉงน

     "ผมมีอะไรจะถามคุณ"

     เมธี่มองสึนะด้วยความสงสัย กับการใช้ศัพย์เรียกอย่างเป็นทางการ

     "..."

     "คุณฮิบาริ ทรยศพวกเราวองโกเล่จริงๆหรอ"

     "ค่ะ"

     "แล้ว เขาไม่ได้ถูกจับไป แต่เขาเป็นคนไปเองงั้นหรอ"

     "ใช่ค่ะ"

     เมธี่เก๊กหน้าเข้มเช่นเคยเมื่ออีกคนเข้าโหมดจริงจัง สึนะนั่งลงข้างๆร่างบาง ถอนหายใจยาวๆออกมาทีนึง

     "แย่จัง รู้งี้ วันนั้นไม่ให้เธอไปลองใจคุณฮิบาริก็ดี เธอเลยซวยไปด้วย ขอโทษนะ"

     สึนะยิ้มเศร้า

     "ไม่เป็นไรหรอก เราเพื่อนกันนิ"

     เมธี่ดึงสึนะเข้ามากอด

     ความจริง วันที่เมธี่เริ่มถามฮิบาริว่ามีแฟนรึยังนั้นคือการเตี๊ยมกันระหว่างเมธี่กับสึนะ เพราะสึนะใช้เมธี่ไปลองใจฮิบาริ

     ผลก็ผิดคาด เมื่อฮิบาริไม่สามารถตอบอะไรได้

     "แถมวันที่ไปคุยเรื่องกล่องกับเมธี่ข้างนอก เขาก็แอบวางยาสลบในแก้วของเมธี่อีก"

     สึนะบ่นอีกครั้ง เพราะวันนั้นเมธี่โทรมาเล่าให้สึนะฟังเรื่องที่เธอถูกวางยาจนสลบไป แต่โชคดีที่ลูกน้องของเธอมารับสะก่อนเธอจะถูกฮิบาริขืนใจ

     "..."

     "ผมขอโทษที่ทำให้คุณเจอเรื่องไม่ดี"
     
     "...อืม"

     น้ำตาหญิงสาวพาลไหลอีกครา เธอช่างเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอ แม้เธอจะเป็นบอสของกราส แต่เธอก็เพียงแค่ดำรงตำแหน่งต่อจากพ่อ

     แต่ตอนนี้หญิงสาวไม่เหลืออะไรอีกเลย

     "นี้"

     "อะไรหรอ"

     "เธอโกหกใช่มั้ย"

     "!"

     "ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณฮิบาริ เธอโกหกใช่มั้ย"

     "หมายความ ว่า...ไง?"

     สึนะนั้นรู้จักฮิบาริดี เขาไม่มีทางไปอยู่กับแฟมมิลี่อื่นแน่ ขนาดวองโกเล่เขายังสร้างฐานทัพแยกไปเลย

     แล้วเมธี่ละ เขาคงไม่เลือกไว้ใจเมธี่มากกว่าฮิบาริหรอก

     แต่วันนั้นที่ไล่ไป นั้นเพราะ อารมณ์ชั่ววูบ

     "ผมรู้จักคุณฮิบาริดี เขาไม่มีวันทรยศผม"

     สึนะวันนี้ดูท่าโลเลเป็นพิเศษ อารมณ์เปลี่ยนแปลงเหมือนประจำเดือนมาไม่ปกติ เขายัดยืนมองหน้าหญิงสาวแววตาแน่วแน่

     "สึนะ นายไม่เชื่อชั้นหรอ"

     เมธี่ใช้มือชี้เข้าหาตัวเอง น้ำตาของเธอยังไม่หยุดไหล

     "ผมถึงต้องถามอีกรอบนี้ไง เพื่อความ...แน่ใจ"

     "เหอะ ถ้างั้นขอชั้นกอดนายทีนึงสิ แล้วชั้นจะเล่าทุกเรื่องให้...ฟัง"

     สึนะยืนนิ่ง คิดอีกรอบนึง เขานอนคิดมาทั้งคืนเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่แล้ว ร่างโปร่งก็ถอนหายใจเฮือกแรงๆ แล้วเข้าสวมกอดเมธี่ที่อ้าแขนรออยู่ก่อนแล้ว

     "สึนะ"

     "..."

     "ลืมเรื่องทั้งหมดเมื่อกี้ไปสะ"

     "ห่ะ อึก!"

     ตัวสึนะกระตุกวูบ เมธี่ยื่นมือเรียวสัมพัสที่อกพลังอะไรบางอย่างที่เป็นรูปลักหมอกสีดำถูกปล่อยออกจากฝ่ามือ

     เข้าสู่ร่างสึนะ

     "เธอเชื่อใจชั้น เธอโดนฮิบาริหักหลัง ฮิบาริร่วมมือกับแฟมมิลี่อื่น"

     "ผม...เชื่อใจคุณ ผมโดนคุณฮิบาริ...หักหลัง" 

     "ว่าต่อสิที่รัก"

     "คุณฮิบาริ ร่วมมือกับแฟมมิลี่อื่น...อึก"

     ร่างโปร่งกระตุกอีกรอบในท่ากอดกับเทธี่อยู่

     วูบ

      หมอกสีดำยังคงไหลวนรอบตัวสึนะโดยเมธี่

     และแล้วร่างนั้นก็ล้มลงฟุ่บใส่เมธี่ 

     "ช่วยด้วยค่า!"

     ปึง

     "เกิดอะไรขึ้นครับ อ้าว สึนะ!"

     ยามาโมโตะผู้เข้ามาในห้อง รีบก้าวเข้ามาพยุงร่างสึนะที่สลบไสลขึ้นมานอนดีๆที่โซฟาชิดผนัง

     "คุณยามาโมโตะ มันเกิดอะไรขึ้นคะ"

     "ดูท่าน่าจะเป็นโลหิตจางนะครับ เดี่ยวผมจะไปเรียกแพทย์ รบกวนคุณดูสึนะด้วยนะครับ"

     "ค่ะ"

     หญิงสาวส่งแววตาเชื่อถือได้ให้อีกฝ่าย

     ยามาโมโตะยิ้มรับ ก้าวไปที่ประตูบานใหญ่

     ก่อนจะออกจากห้อง ยามาโมโตะหันมาส่งยิ้มเป็นกติให้หญิงสาว พลางใช้นิ้วชี้ของเขา ชี้ไปที่ฟ่ามุมห้อง

     "ที่นี้มีกล้องวงจรปิดนะครับ"

     ยามาโมโตะส่งสายตาที่อ่านไม่ออกแก่หญิงสาว

     แล้วเดินออกจากห้องไป



     .

     .

     "เฮ้ย ตื่นดิเฮ้ย"
     
     สายหมอกทั้งเตะทั้งต่อยชายผมดำ หมายมุ่งให้ตื่นขึ้นจากนินทรา หรืออะไรก็ตามที่ทำให้เขาหลับลึกขนาดนี้

     เพราะปกติแค่กลีบดอกไม้ล่นก็ตื่นได้แล้ว

     "อ่ะ..."

     และแล้วเขาก็รู้ึกตัวสักที

     "เล่ามาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

     สายหมอกเขย่าตัวชายตรงหน้า ซึ่งเขาก็สบัดหัวไล่ความงุนงงที่พึ่งตื่นก็ถูกเขย่าอย่างแรกสะแล้ว

     "ไอบ้าเอ่ย ..."

     "เล่ามาสิ อะไรทำให้นายเป็นแบบนี้เนี้ย"

     "ยาชา"

     "ห่ะ ยาชา"

     สายหมอกเลิกคิ้วกับคำตอบ จำได้ว่านภาเคยเล่าให้เขาฟังว่ายาสลบ3เม็ดก็เอาไม่อยู่

     แล้วยาชานี้ เอาอยู่หรือไง

     "ทั้งโหลเลย โดนจับกอกปาก"

     "เห้ย!"

     สายหมอกถึงบางอ้อ ที่แท้ก็โดนจับกอกนี้เองถึงได้ทำให้ชายตรงหน้าสิ้นชื่อเรื่องชนะยาทุกอย่างบนโลก

     "ใครทำ"

     "..."

     "..."

    "..." 

     "เอ้า ทำไมไม่ตอบเล่า"

     สายหมอกฉงน คว้าคอเสื้อเพื่อรักเค้นคำตอบ

     "คนที่ทำน่ะ ก็คือ.."

     "..."

     .

     .

     "ซาวาดะ สึนะโยชิ"

     "!"





     .

     .

     .

     ปราสาทวองโกเล่

     สึนะฟื้นแล้ว เขาเรียกผู้พิทักษ์ทั้งหมดมาประชุมโดยพร้อมกัน และยังมีเมธี่กับรีบอร์นที่มาร่วมฟังในครั้งนี้

     "ผมคิดว่าเราควรจัดการขั้นเด็ดขาด"

     "เรื่องไหนก่อนดีละ เรื่องฮิบาริหักหลังเรา หรือเรื่องกราส"

     ซาซางาว่าถามอย่างไม่สบอารมณ์

     "ทุกเรื่อง รีบอร์น"

     "ไม่ต้องมาขอคำปรึกษาจากชั้น นายเป็นบอส ต้องจัดการเอง"

      "อึก."

     สึนะกลืนน้ำหลายเฮือกใหญ่ ใข่สิ ก็เขาเป็นบอส เป็นหัวหน้าคนแล้ว

     "พวกเราเชื่อการตัดสินใจของรุ่นที่สิบครับ"

     "อืม ถ้างั้น"

     เมื่อบอสตึกตรองอยู๋ไม่นาน เขาก็เงยหน้าขึ้น

     "ยามาโมโตะ ช่วยไปที่กราสแฟมมิลี่ นำกำลังคนไปค้นหาเบาะแสอะไรก็ตามที่สาวถึงคุณฮิบาริได้"

     "รับทราบ"

     "โกคุเทระ ประสานงานกับที่ปรึกษาให้ที เรื่องนี้ผู้อาวุโสต้องรู้"

     "อะไรบ้างครับที่เราต้องรายงานไป"

     "ทุกเรื่องเลย"

     "รับทราบครับรุ่นที่สิบ"

     วายุและพิรุณเดินออกจากห้องพร้อมกันหลังได้รับคำสั่ง

     "คุณพี่ ช่วยตามหามุคุโร่ให้ทีนะครับ"

     "ได้เลย"

     ซาซางาว่า ตบปาบเข้าไหล่คนเป็นบอสอย่างให้กำลังใจ

     "โคลม ช่วยดูแลแรมโบ้ เหมือนเดิมนะครับ"

     "เข้าใจแล้วค่ะบอส"

     ซาซางาว่าและโคลมก้าวออกจากห้องพร้อมกัน เหลือในห้องเพียงสามคน คือสึนะ เมธี่ กราส แบะรีบอร์นอาจาร์ยสอนพิเศษ

     "ที่นี้ก็รอ จำไว้ นายเป็นบอสแล้วเรื่องนี้นายต้องตัดสินใจเอง"

     "อืม รีบอร์น"

     "แต่ถ้าผิดพลาดชั้นและพวกพ้องของนายจะปิดรูรั่วที่พลาดของนายให้"

     "อืม ขอบคุณน่ะ"

     หลังจากนั้นทั้งหมดก็เริ่มค้นข้อมูลที่พอจะหาได้ในห้องทำงานของนภาวองโกเล่ หญิงสาวเปิดสมุดพกเพื่อหาช่องทางติดต่อกับแผมมิลี่ของเธอ

     ใช้เวลาอยู่พักใหญ่ๆ

     

     ปัง!

     "บอสครับ!"

     ไร้เสียงเคาะก่อนประตูถูกผลักเข้ามา สึนะรีบหันมองต้นเสียงอย่างตกใจ ราวกับมันมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

     "เกิดอะไรขึ้น"

     รีบอร์นนั้นเองที่เป็นคนถาม

     "ผู้พิทกษ์พิรุณถูกลอบทำร้าย บาดเจ็บสาหัส ตอนนี้อยู่ห้องพยาบาลของวองโกเล่ครับ"

     "ห่ะ!"

     "ใครเป็นคนพามา!"

     นิ่งสงัด แม้คนฟังก็ยังตกใจ

     "ผู้พิทักษ์เมฆาเป็นคนพามาครับ"


     .

     .

     ห้องพยาบาลวองโกเล่

     ร่างไร้สติของพิรุณนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ที่แขนที่สายน้ำเกลือ และใบหน้ามีอาการบอบช้ำจากการโดนทำร้ายให้ได้เห็น
     
     "เจ้าบ้าเบสบอล"

     โกคุเทระ เฝ้ามองอยู่ข้างๆอย่างเป็นกังวล ซาซางาว่าก็เช่นกัน

     ส่วนสึนะ ทำเพียงแค่มองอยู่นอกห้องผู้ปวย ที่นี้กว้างขวาง แต่เหตุใดสึนะจึงอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกถึงขนาดนี้

     "ชั้นคิดว่า ยามาโมโตะอาจถูกปิดปาก"

     รีบอร์นที่ยืนพิงประตูออกความเห็นให้สึนะได้ฟังอย่างชังใจ 

     ส่วนฮิบาริ

     ถูกขังรอการสอบสวนอยู่ที่ห้องใต้ดิน

     "อืม ชั้นก็คิดแบบนั้น" สึนะเอ่ย

     "นี้ก็สามชั่วโมงแล้วหลังจากที่เจอยามาโมโตะ ชั้นว่านายลงไปสอบสวนฮิบาริเถอะ"

     "..."

     "เขาเป็นกุญแจของเรื่องทั้งหมดในตอนนี้"

     "อืม เข้าใจแล้ว"

     สึนะพยักหน้าให้รีบอร์นก่อนเดินสววนกันเพื่อลงไปยังห้องใต้ดิน

     ห้องที่คุมขังชายคนนึงที่คุ้นเคย

     ลูกน้องของเขาให้การ์ณว่าฮิบาริขับรถคันนึงมาจอดหน้าฐานทัพวองโกเล่ กระโดดลงวิ่งตรงมายังพวกเขาแล้วบอกว่าพิรุณอยู่ในรถ

     พอไปที่รถก็พบว่าพิรุณนอนเลือดอาบอยูในรถจริงๆ

     ปึง

     "สวัสดีครับ คุณฮิบาริ"

     สึนะกล่าวเสียงนิ่ง มองร่างแกร่งที่คุ้นตา ที่ดูผิดแปลกไปเล็กน้อย

     เชิ้ตขาวเปื้อนรอยดำจางๆที่อยู่นอกกางเกงสแลค การแต่งตัวที่ผิดแปลกจากปกติ ที่ดูไร้ระเบียบไม่เหมาะกับคนตรงหน้า

     "สึนะ"

     "...ตอนนี้คุณเป็นคนร้าย"

     "ชั้นรักนายสึนะ"

     แกร๊ก

     คงเป็นเพราะความละหลวมของคนที่อยู่ใต้บังคับบัญชา กุญแจข้อมือจึกถูกสเดาะอย่างง่ายดายออกจากจ้อมือแกร่ง

     เขาสาวเท้าเข้ามาที่บอสร่างเล็ก

     ปึง

     "ปล่อย!"

     สึนะตวาดลั่น หลังจากที่หลุดออกจากโซ่หุญแจมือไม่นาน ฮิบาริก็ก้าวพรวดถึงร่างเล็กและเหวี่ยงหลังปะทะโต๊ะ

     "อย่าไล่ผม อย่าดีดดิ้น อย่าหนีไปไหนอีกเลย"

     ฮิบารพูด สายตาห่วงหานั้นทำให้สึนะอ่อนระทวย ความทรมาณของอีกคนถูกส่งถึงสึนะ

     "ปล่อย ผมไม่อยากอยู่ในสะภาพนี้นานๆ"

     "นายเป็นของชั้น"

     "ไม่ ปล่อยได้แล้ว!"

     ร่างเล็กแผดเสียงใส่อีกคนที่ค่อมร่างตนอยู่อย่างมีชัย น้ำตาเอ่อคลออย่างไม่เป็นที่พอใจเท่าไหร่นัก

     คนรักเขาทำกันแบบนี้หรอ

     "ไม่ปล่อย นายจะต้องเป็นของชั้น สึนะ"

     สิ่งที่เกิดขึ้น เรียกว่าสึนะถูกข่มขืนก็คงไม่ผิด ร่างเล็กดิ้นทุรนทุราย แต่ก็มิอาจหลุดจากพันธนาการได้

     "หยุดดิ้น!"

     ฮิบาริชกเข้าที่ท้องสึนะ ร่างเล็กนิ่วหน้า ทำไมถึงรุนแรงกับเขา ทั้งๆที่เมื่อก่อนแม้แต่จะตึงแขนยังไม่เคยเกิดขึ้น

     !

     ลางสังหรณ์ของวองโกเล่พุดขึ้น

     ร่างเล็กใช้แรงเฮือกสุดท้ายดิ้นออกจาพันธนาการได้สำเร็จ ผุดลุกไปยืนอยู่ที่มุมห้อง จ้องมองร่างแกร่งที่เปลี่ยนไป

     "..."

     ซาวาดะจ้องเข้าไปในดวงตาคมของอีกคนบนใบหน้าที่กำลังยิ้มร้าย

     ลางสังหรณ์ที่สุดยอดของเขาไม่เคย ผิดพลาด

     ไม่มีครั้งไหนที่ลางร้ายๆนี้จะไม่เกิดขึ้นจริงตามที่เขารู้สึก

     แค่มองก็รู้สึกได้แล้ว

     ถึงแม้สึนะจะภาวนาขนาดไหน

     ร้องขอ ให้ลางสังหรณ์นี้ผิดเพี้ยนมากเท่าไหร่

     คงไม่เป็นผลแน่

     เพราะทุกครั้ง...มันถูกเสมอ!

     .

     .

     .

     "คุณไม่ใช่ ..คุณฮิบาริ!"

     รวมถึงครั้งนี้ด้วย!!!!













     จบ ss2 

     NUNUY

     แวะคุยกับนักเขียน

     จบไปอีกตอน หัวใจเต้นตุบตับจนปวดไปหมด ขนาดอ่านเองยังรู้สึกว่ามันหน่วงรู้สึกเหมือนอกมันโหวงๆเลยอะ

     อธิบายไม่ถูก ไม่รู้ว่าคนอ่านเป็นเหมือนกันมั้ย

     คือเข้าใจว่า มันจะมีฟิลนึง ที่รู้สึกว่ากดดันขึ้นมา ดันจนถึงที่สุด

     แต่อีกนิดนึง จะสุดละ ดันโดนตัดจบ!

     555555 ยังไงก็ รอติดตามภาคต่อไป ภาคจบของซีรีย์นี้

     รอให้ภาคนี้มียอดแฟนคลับครบ12ก่อน ค่อยลงตอนใหม่ >< บรั้ยบีย์


     

     

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:09
    ทำเราอ่านไม่ได้งะ
    #9
    0
  2. #8 Wanatchapron (@Wanatchapron) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 21:11
    โอ้ยยยย คนตอแหลเมธี่!!
    #8
    0
  3. วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 17:54
    https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1713868

    ภาค3 ภาคจบมาแล้วน่า พลาดได้ไง ไปอ่านต่อกันเส่!!

    #7
    0
  4. วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 14:27
    ไรต์ค่ะ!!! อีกสองคนเท่านั้น!! เรารออยู่นะ!!
    #6
    0
  5. #5 Tsuna
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 13:23
    สนุกมากเลยยย รีบมาต่อนะ
    #5
    0
  6. วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 15:43
    อ่านเพลิน
    #4
    0
  7. #3 SurapaPear (@SurapaPear) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 06:27
    อยากให้มีอีกตอนนะคะ เพราะมันสนุกมากเลยคะ
    #3
    0
  8. #2 Felina365 (@Felina365) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 08:01
    สนุกมากเลยค่ะเเต่งดีมากๆจะติดตามรอภาคต่อไปนะคะ:)
    #2
    0
  9. วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 20:42
    เราจะรวบรวมกำลัง ถล่มเมธี่ค่ะ!!! สึนะสู้ๆ จัดการมันเลย!!! สรุปว่าท่านฮิก็โดนอีกคนใช่ไหมคะ? รู้สึกว่าตอนนี้ชอบสึนะมากๆ รอภาคต่อไปอยู่นะคะๆ
    #1
    2
    • #1-1 caogmr2345
      6 ตุลาคม 2560 / 20:50
      เราขอเป็นกำลังถล่มเมธี่อีกคนค่ะ! อันนี้ค่อนข้างงง รบกวนคนรู้มาแถลงไข55555
      #1-1
    • 8 ตุลาคม 2560 / 00:40
      งงตรงไหนเอ่ย? เดี่ยวจะบอก>O<
      #1-2