คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

719

ยอดวิวเดือนนี้

10

ยอดวิวรวม


719

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 ต.ค. 60 / 20:14 น.
นิยาย [Fic Attack On Titan] Ǩش [Fic Attack On Titan] การสำรวจครั้งสุดท้าย | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Hi~!!!

คราวนี้มาพร้อมคู่ใหม่แต่วายเหมือนเดิม><

รีไวล์ x เอเลน 

แอร้>< มันดราม่าสุดๆสำหรับเรา

เป็นการแต่งเรื่องเศร้าอีกครั้งตามท้องเรื่อง

อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจ

เพิ่มความใส่ใจให้ไรต์เตอร์

กันสักหน่อยน่าทุกท่าน

นักอ่านที่รักทุกคนนนนนนนน!!


....................................


เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 ต.ค. 60 / 20:14


    



............................................................


ปึง!!


"นั้น แก๊สล้างบางไททัน"

     
     พวกเราทีมสำรวจได้ทำการทดลองแก๊สทีมีปฎิกริยากับไททัน จบสำเร็จสูตร และต้องจัดการเอามันไปไว้ที่ศูนย์กลางของป่า

     ตอนนี้หน่วยพิเศษติดตั้งแก๊สนั้นเรียบร้อย และรอเวลาปลดฝามันออก โดนทีพวกเราตั้งเวลาให้มันกระจายอีก10นาทีให้หลังจากที่เราออกไปเรียบร้อย

     "คุณฮั่นซี่ครับ ติดตั้งเรียบร้อยครับ"

     "อ่า ดี ที่นี้เราก็แยกย้ายกันเถอะ รีไวล์ ตามแผนนะ"

     "ไม่ต้องบอกฉันก็รู้อยู๋แล้วนะ.." 

     รีไวล์สบถ เขาหันไปส่งสายตาอาฆาตเล็กน้อยกับคุณฮั่นซ๊่ แผนการคือพวกเรา ผม หัวหน้า คุณฮันซี่ อาร์มิน มิคาสะ และหน่วยสำรวจฝีมือดีอีก5คนจะคอยเฝ้าแก๊สนี้เอาไว้ 3นาทีสุดท้ายพวกเราค่อยทยอยกันออกไป

     "ป่ามันเงียบมากเลยนะตอนนี้ ทำเอาเสียวสันหลังเลย แหะ.. 555" คุณฮั่นซี่พูด

     มันก็จริง ตอนนี้มันเงียบมาก นี้ก็น่าจะบ่ายกว่าแล้ว ไม่ม่ีพวกไททันเลยสักตัว ท่ามกลางต้นไม้ที่สูงมาก ในแนวป่าแห่งนี้

     น่ากลัวจริงๆ

     "ถ้าจะมีอะไรโผล่ออกมา ก็อยากให้เป็นผีนะ" ทหารยศน้อยคนนึงพูด

     "พูดอะไรบ้าๆ ถ้าเป็นผีออกมาพวกนายจะไม่กลัวกันรึไง" เฮย์โจวพูดขึ้น

     "555 หัวหน้าพูดติดตลกนะครับ" ทหารนายนึงบอก

     "ตอนนี้ ที่นี้ ไม่มีคำว่าตลกหรอก เพราะไม่รู้ว่านี้จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงมั้ยที่พวกเราต้องมากำจัดไททันบ้าพวกนี้" 

     สิ่งที่หัวหน้าพูดช่างมีเหตุผล พวกเราทั้งหมดนิ่งคิดกันไปทั้งหมู่

     "เอ้าๆๆ รีไวล์..นายอย่าทำให้เด็กๆใจเสียสิ มาม๊ะฟังฉันเล่าเรื่องไททันแล้วเธอจะอารมณ์ดีขึ้นกันนะ^^" คุณฮั่นซ๊๋เอ่ย

     "หยุดเลยยัยผู้หญิงบ้าไททัน" แล้วเสียงสวรรค์ก็มาโปรดพวกเรา

     "เอ้า โถว รีไวล์ละก็.."

     ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

     เสียงเตือนดังเบาๆเพียงสามครั้งให้รู้ว่า อีก3นาทีมันจะทำการระเบิดตัวเองแล้วแก๊สพิษก็จะกระจายทั่วป่า พวกเราหันมองหน้ากัน และรู้ว่าเราควรจะไป

     "เก็บของกันเถอะครับ" อาร์มินร้องบอก

     พวกเราใช้เวลาเพียงชัวครู่เดียวเท่านั้น ก็เช็คอุปกรณ์และเก็บสัมภาระอื่นๆเรียบร้อย ตอนนี้ทุกคนพร้อมแล้ว รอแค่สัญญาณจากหัวหน้ารีไวล์

     "ไป!"

     เสียงที่ทรงพลังหนักแน่นออกคำสั่งเบาแต่ชัดเจนและก้องกังวานในจิตใจ ผมเชื่อว่าความรู้สึกนี้คงเกิดขึ้นกับทุกคน


     เรากำลังจะทำการกำจัดไททัน 


ทั้งป่า


     เราตื่นเต้น และดีใจ


     แต่ในขณะเดียวกัน เราก็กลัวความผิดพลาดเช่นกัน


     1ครั้งนี้ ที่เดิมพันทุกอย่างไว้แล้ว ถ้าสำเร็จก็ดีไป ถ้าไม่สำเร็จ


     อาจถึงตาย!


     "มัวเหม่ออะไรอยู่นะเอเลน"

     "ข ขอโทษครับหัวหน้า"

     ตอนนี้พวกเราใช่เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติมาตามทางผ่านต้นไม้สูงตำ่มามาก ยังไม่เจอไททันสักตัว พวกเรากำลังจะออกจากป่า

     และข้างตัวผม มีหัวหน้าประกบอยู่

     "อย่าทำหน้าเหม่อแบบนั้นในตอนนี้ เรายังไม่ได้กลับเข้ากำแพง เท่ากับชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย จงจำไว้"

     "ครับหัวหน้า!"

     ผมรับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หัวหน้ายื่นมือมาจับมือผม (เห้ย พวกคุณเหาะกันอยู่นะเห้ย!) ครู่เดียวจากนั้นเขาก็ใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติไปคุยกับคนอื่นต่อ


     มือหัวหน้า สัมพัสนั้นอบอุ่นเสมอ


     "เอเลน"

     "ว่าไงอาร์มิน"

     "ก็อย่างที่หัวหน้าบอก ตอนนี้เรายังไม่ปลอดภัย นายอย่าเหม่อสิ" อาร์มินเตือนผมด้วยความหวังดี

     "อืม ฉันรู้แล้วละ ขอบคุณนะ"ผมรับคำ 

     อาร์มินและมิคาสะตามผมมาเรื่อยๆ พวกเขาคอยประกบด้านหลังผมเนื่องจากเป็นห่วงมาก ทั้งๆที่ผมก็สามารถกลายเป็นไททันได้


     แต่หัวหน้าห้าม ไม่ว่ายังไงก็ห้ามกลายร่างเด็ดขาด


     คงเป็นเพราะแก๊สพิษละมั้ง เพราะมันมีผลกับไททันทุกตัวนี้น่า


     "นี้ เอเลน นายเหม่ออีกแล้วนะ"

     "อ่ะ ขอโทษที"

     คราวนี้มิคาสะเข้ามาเตือนผม เป็นอีกหลายๆรอบที่


หัวใจผมมันเต้น


เร็วและแรง.. แบบนี้


ตึก ๆ ๆ


เสียงนี้มัน!!


"ไททันวิปริตครับหัวหน้า!!"


     และแล้วสิ่งที่พวกเราไม่อยากให้เกิดขึ้นก็เกิดขึ้นจนได้ ...ทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้นพร้อมกับทำท่าหาปืนกระสุนสีขึ้นมายิง

     "อย่ายิง มันจะรู้ทิศทางของเรา!"

     คุณฮั่นซี่รีบตะโกนขึ้นมาทันที

     "นายอย่าร้อนรน แน่นอนว่าเราจะออกจากป่านี้ได้ พวกนายก็อย่าเหม่อ เดินหน้าต่อไป!!"

     พวกเราทุกคนทำตามที่หัวหน้ารีไวล์ออกคำสั่ง เร่งสปีคดีดตัวไปข้างหน้า หัวหน้าค่อยๆถอยไปอยู่ที่ด้านหลังของพวกเรา


     เหมือนคอยเป็นตัวกันหลัง


     ถ้าหากมีอะไรผิดพลาด


     หัวหน้าคนนั้นก็พร้อม..ที่จะปกป้องพวกเรา


     กางปีกแห่งอิสระภาพที่รอเราอยู่แค่เอื้อมนั้น


     "มันชะลอและหายไปในป่าแล้ว เริ่มมีกลุ่มควันตามมาด้วย" คุณฮั่นซี่ร้องลั่น

     "หมดยุคของไททันแล้ว!"

     "อิสระภาพของพวกเรากำลังใกล้เข้ามา เทพธิดาแห่งอิสรภาพ!!"

     "พวกแก ฉันบอกให้ตั้งใจมองแค่ข้างหน้า อย่าฟุ้งซ้าน ตอนนี้เรายังไม่ปลอดภัย!!"

     ทุกคนเข้ามาสู่โลกความจริงตรงหน้าอีกครั้ง ผมมีความรู้สึกตัวชาเล็กน้อย เพราะอะไรคงไม่ต้องบอก แต่ผมยังไหว ผมมั่นใจในสองขาของผม

     และคนที่อยู่รอบผมทั้งหมดในตอนนี้

     "เอเลน"

     "ค ครับหัวหน้า."

     "นายนะ ไหวนะ หน้าซีดมาก"

     หัวหน้าพูดโดยไม่มองผม เขาบินแยกห่างจากผมและเข้าใกล้ผมบาง เพราะตรงนี้ต้นไม้เยอะทำให้การใช้เครื่องร่อนสามมิติต้องหาที่ยึดเกาะสลิงใหม่บ่อยขึ้น

     การเคลื่อนไหวเปลี่ยนทิศทางบ่อยครั้ง

     "ไหวครับ.."  
     
     ผมตอบเสียงเบาแต่หนักแน่น

     "ถ้างั้นก็ดี."

     "..."

     "อย่าเป็นอะไรไปสะก่อนละ จบงานนี้ชั้นมีไรจะบอก"

     "ครับ?"

     "รีไวล์! นั้น เอลวินรอเราอยู่หน้าป่า" ฮั่นซี่ตะโกน

     "เราต้องไปสบทบกับเขา"

     "รับทราบ!!!!" พวกเราทุกคนตอบคำเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง




     เมื่อลงมาถึงพื้น ที่นี้เป็นที่โล่งแจ้ง หัวหน้ารีไวล์และคุณฮั่นซี่ไปประชุมบางอย่างกับคุณเอลวินทันทีที่ลงมาถึง เขากางแผนทีและยืนวางแผนกันอย่างชำนาญ

     ซึ่งผมไม่รู็เรื่องเพราะอยู่ไกลจากพวกเขามามาก

     "เอเลน น้ำ" มิคาสะยื่นน้ำมาให้ผม เธอบอกผมด้วยเสียงที่ราบเรียบไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตาของเธอฉายแววเป็นห่วงผม มากกว่าความกังวลเรื่องไททัน

     "ขอบคุณนะมิคาสะ" ผมรับน้ำจากมือเธอมายกดื่ม

     "เอเลน แก๊สพวกนั้นไม่มีผลข้างเคียงกับนายหรอ"

     อาร์มินพูดพลางชี้ไปที่กลุ่มควัน ที่ตอนนี้ปกคุมทั่วป่า จนพวกเราไม่เห็นด้านใน จะมีที่เห็นก็คือยอดไม้บางส่วนเท่านั้นที่โผล่พ้นขึ้นมา

     "ไม่หรอก ฉันสบายดีตอนแรกแค่ตัวชาแต่ตอนนีไม่มีปัญหา"

     "อือ ดีแล้วละ"



     ฟืดๆ




     "เอลวิล ท่าจะไม่ดีแล้ว ไททันมากมายกำลังมาทางนี้!!"


     ประวัติศาสตร์ที่กำลังจะเปลี่ยนไป จะเปลี่ยนไปในทางไหนกันแน่ คุณมิเกะที่ได้กลิ่นไททันตะโกนบอก พร้อมกับวิ่งมาหาเอลวิลทันที หัวหน้ารีไวล์เก็บของเข้าที่ แล้วเขาก็เดินมาหาพวกเราเหมือนทำการสั่งการ

     งานที่ถูกสั่งมาจากผู้บัญชาการเอลวินอีกทีนึง

     "พวกเราต้องเคลื่อนที่ให้ด่วนที่สุด เรื่องนี้มิเกะไม่เคยพลาด"

     เพียงแค่นั้นทุกคนในหน่วยก็รีบเก็บของ พวกเราไม่ได้มาเป็นหน่วยแบบเดิมๆที่ผ่านมา ตอนนี้มีแค่การเกณกำลังให้เท่าๆกัน หน่วยของหัวหน้ารีไวล์มี ผม อาร์มิน มิคาสะ และหน่วยสำรวจฝีมือดีอีก5คน

     และคุณฮันซี่จะมาสบทบด้วยอีกที

     "ไม่ทันแล้วเอลวินมันมาแล้ว!!"

     เสียงของคุณมิเกะดังขึ้น เขาร้องอย่างตกใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พร้อมกับไททัน วิปริต! กว่า20ตัวปรากฎแก่สายตาพวกเรา

     "พวกมันคงเป็นเจ้าพวกที่รอดจากแก๊สนั้นได้!"

     ผู้บัญชาการเอลวินสบถ เขาขึ้นควบม้าและสั่งให้ทุกคนขึ้นม้าอย่าไม่รอช้า พร้อมกับเดินหน้าเต็มกำลัง ที่นี้โล่งเกิินไป ไม่สามารถต่อสู้ได้

     "เอลวิน ฉันจะไปจัดการบางส่วน" หัวหน้ารีไวล์พูด ผู้บัญชาการทำแค่เพียงพยักหน้า แล้วหัวหน้าก็ชะลอม้าของเขาไป

     "หัวหน้า..." ผมมองตามเขาไปช้าๆ

     "อย่าเหม่อเอเลน ทางข้างหน้าคือทางของเธอ" คุณฮันซี่ร้องบอก หน้าของเธอฉายแววความกังวลอย่างชัดเจน

     ฟิว!

     เสียงยิงอะไรบางอย่างดังขึ้นให้แสบแก้วหูเป็นระยะ ผมควบม้าออกมาไกลจากบริเวณหน้าทางเข้าป่าพอสมควร ฟังจากเสียงก็รู้ว่าเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่

     "เอเลน!"

     เสียง ผมได้ยินเสียงมิคาสะ

     พรึ่บ!!

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     "หัวหน้ารีไวล์..."

     













     ลูกน้้องคนนึงถือเอกสารในมือมา ยื่นให้รีไวล์และหน่วยที่ทำการกำจัดไททันวิปริตทั้ง20ตัวได้สำเร็จ ทุกอย่างหน้าทางเข้าป่าเคลีย ไม่มีปัญหาอะไร ภายในป่ามีควันหนาแน่นจนมองเข้าไปไม่ได้

     "ขอบใจ พวกเราก็ควรไปจากที่นี้กันได้แล้ว"

     "เฮ้อ เหนื่อยเป็นบ้า"    ฮั่นซี่ร้องบ่น

     พวกทหารทีมสำรวจประมาณ20นายที่ลงมาปฎิบัติการ์ณ์เก็บกวาดไททันวิปริตเมื่อสักครู่จบลงไปด้วยดีโดยไม่มีใครตายหรือได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

     และนั้นคือความโชคดี

     "พวกเอลวินคงจะนำหน้าพวกเราไปไกลแล้ว รีบตามไปสมทบกันเถอะ"

     "ขึ้นม้า พวกเราจะไปสมทบกับกองด้านหน้า!" เสียงของรีไวล์ดังเป็นการออกคำสั่ง 

    กุบกับๆๆๆๆ

     ม้าของกองปราบปรามเคลื่อนที่เร็วรุดหน้ามาเรื่อยจนมาใกล้ถึงขบวนของเอลวิล

     "หยุด!" แต่แล้วก็มีคำสั่งออกจากปากรีไวล์

     ทุกคนในขบวนหยุดโดยพร้อมกัน

     "เกิดอะไรขึ้น รีไวล์"

     รีไวล์ไม่ได้ตอบอะไร เขามองไปข้างนะ

     เฮือก!

     สิ่งที่พบคือ คนบาดเจ็บที่ยังไม่ตาย นอนเกลื่อนด้วยอาการสาหัสพอควร

     มันเกิดอะไรขึ้น

     "ไททันทุกตัวน่าจะโดนแก๊สพิษล้างบางไททันหมดแล้วนิ"

     ลูกหนวยคนนึงพูดขึ้น

     หัวหน้ารีไวล์ครุ่นคิด

     ไททันไม่น่าจะรอดออกมาจากป่าแห่งนั้น 

     แต่ความเสียหายแบบนี้ ต้องเกิดจากฝีมือไททันแน่

     แล้วใครกันละ?

     "จะไปไหนนะรีไวล!"

     หัวหน้ารีไวล์รุดหน้าไปพร้อมกับม้าของเขาอย่างว่องไวโดยไม่หันไปปตอบคำถามใครที่จะรั้งเขาเอาไว้

     เพราะ

     ไทันไม่มีทางรอดแล้ว

     ถ้าจะมี ก็มี....คนเดียว
























"เอ...เลน"







































     "มิคาสะ เราพอจะทำอะไรได้มั้ย"

     กลับมาที่หน่วยเอลวิล ตอนนี้พวกเขากระจายไปคนละทิศทาง เนื่องจาก

     "เอเลนแปลงร่างตอนนี้เนี้ยนะ!?"

     เอเลนเกิดแปลงร่างต่อหน้าต่อตามิคาสะ เธอกำลังคุยกับเขา แล้วจู่ๆเขาก็ตกจากม้าแล้วกลายเป็นไททัน

     ร่างมหึมาที่ไม่มีชีวิตจิตใจมนุษย์

     ความรู้สกของเอเลนหายไป


     เอเลนกำลังบ้าคลั่ง อย่างไม่รู้สึกตัว


     "ใครก็ได้อธิบายเรื่องบ้าๆพวกนี้ให้ฉันฟัง"

     เมื่อหวหน้ารีไวล์มาถึงเขาก็ออกคำสั่งทันที

     "เอเลนแปลงร่างโดยไม่ได้บอกพวกเราครับ!" นายทหารคนนึงตอบ

     "ใช่ว่าเขาจะไม่บอก เขาแค่แปลงร่างโดยที่เขาไม่รู้สึกตัว!"

     มิคาสะเถียงเสียงแปดหลอด 

     ฟึ่บ!

     เอเลนกระทืบเข้ามากลางวงสนทนา มิคาสะ รีไวล์และทหารตรงนั้นกระโดดหลบออกมาได้ทัน 

     "เอเลน..."

     มิคาสะเรียกอย่างเบาบาง...จนแถบไม่ได้ยิน

     "ในเมื่อนายเป็นแบบนี้..."

     รีไวล์ หยิบใบมีด

     ฟิ้ว!

     เพียงพริบตารีไวล์ยิงสลิงเกาะหัวของเอเลนและทำการเฉือดเอ็นทุกส่วนตั้งแต่หัวยาวลงมาเรื่อยๆจนถึงขา พอร่างแกร่งถึงพื้นก็รีบกระโดดออกมาด้วยความว่องไว

     รีไวล์ออกมายืนดูเหตุการ์ณ ไททันเอเลนล้มลงนอนแผ่ราบท่าหงายตัว

     "เป็นยังไงบ้าง"

     เอลวินวิ่งมาที่รีไวล์อย่างไวและถามเหตุการ์ณ

     "อย่างที่นายเห็น ที่เหลือคือให้เลือก จะฆ่าหรือจะช่วย"

     รีไวล์ยืนนิ่ง กายเปื้อนเลือดที่ค่อยๆละเหย

     "ถ้าศาลรู้ ต้องฆ่าแน่"

     เอลวินพูด

     "ฉันหมายถึงนาย"

     รีไวล์พูดโดยไม่หันไปมองเอลวิลแม่แต่น้อย 

     เขากำลังจับจ้องไปที่เอเลน

     เอเลนของเขาเอง

     "ถ้าเป็นไปได้ ช่วยรักษาชีวิตของเขาไว้ให้ถึงที่สุด ฉันรู้ว่านายก็ต้องการแบบนั้น"

     เอลวิลพูด

     "เหอะ อย่าทำเป็นรู้ดีไปหน่อยเลย"

     

          
        .
     
     .

     บริเวณกำแพงสูงตระง่าน

     ร่างของทหารทีมสำรวจปลอดภัย เรียกอีกอย่างคิอยังไม่ตาย

     รวมถึงร่างของเอเลน ที่ยังคงหมดสติ ข้างๆร่างนั้นมีรีไวล์หัวหน้าคนสำคัญของเขาที่เลือกจะช่วย

     "อื้อ.."

     "ยังไม่ตายใช่มั้ย"

     เอเลนสะลึมสะลือตื่นขึ้นพุดลุกนั่งโดยที่หัวหน้าก็ไม่ได้ห้ามอะไร

     "ครับ"

     เอเลนยืนขึ้น เช่นเดียวกันกับหัวหน้า

     "ทำไมแปลงร่าง"

     "ม ไม่รู้ครับ"

     ไม่ต้องเกริ่นให้เสียเวลา รีไวล์รีบถามสิ่งที่อยากรู้ทันที

     ทหารหลายคนบริเวณนั้นหันมองทั้งคนถามและคนถูกถามอย่างจับจ้องไม่วางตา

     "มัน เกิดขึ้นเอง ผมเองก็ไม่ทันรู้ตัวเลย"

     กายบางร้องไห้ เอเลนใช้หลังมือถูขอบตาจนแดงก่ำ หมายสั่งให้น้ำตาเจ้ากำหยุดไหล แต่ความอ่อนแอก็ทำให้แพ้

     หมับ

     "พอแล้ว ชั้นเชื่อนาย"

     รีไวล์คว้าคอคนร่างบางที่สูงกว่ามาซบที่ไหล่กว้างของตน ความอบอุ่นจากมือหยาบและสัมพัสที่ไหล่

     ยังคงเป็นเรื่องน่าประทับใจให้เอเลน

     ร่างบางร้องไห้มากขึ้น มากขึ้น

     ความอ่อนแอที่ทุกคนเห็นก็อยากที่จะร้องไห้ตาม

     "ทำไมยังร้องไห้อยู่อีก"

     "ผม ดีใจครับ ทุกอย่างจบแล้ว"

     "หึ ไอเด็กบ้า"

     รีไวล์จับหลังคอเจ้าหนูเอเลนให้ระดับหน้าตรงกัน พลางมองที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อน

     "..."

     "...จำได้มั้ย ชั้นบอกว่าชั้นมีอะไรจะบอกนาย"

     "ครับ? จำได้ครับ"

     "นายน่ะ ชอบชั้นมั้ย?"

     "หื้อ เอ่อ คือ หัวหน้าครับ พูดตรงนี้มันก็ค่อนข้างน่าอาย แต่ หัวหน้าก็น่าจะเข้าใจผมนะครับ"

     "หึ"

     รีไวล์ยกยิ้มอย่างพอใจกับคำตอบที่น่าอายของร่างบาง เขากันเอเลนมีความรู้สึกรักใคร่กันมานานนมแล้ว

     เรื่องนี่ใครต่างก็รู้ดี

     หัวหน้ามองหน้าร่างบางที่กำลังขึ้นสีเพราะความเขินอาย ค่อยๆขยับกายหมายประกบจูบ

     "เดี่๊ยววววววววครับหัวหน้า ตรงนี้คนเยอะนะครับ"

     ร่างบางดันกายใหญ่พลางเซมองไปทางอื่น"

     "เหอะ ถ้าอายนักละก็"

     พรึ่บ

     "ว้าก!"

     รีไวล์มองรอบข้างที่ทุกคนกำลังมองอยู่เช่นกันเล็กน้อย ก่อนจะฉุดร่างของเอเลน แล้ววิ่งโดดลงกำแพงที่สูงตะหง่าน!

     โดดลงไปแล้ว!!!

     "หึ เท่านี้ก็ไม่ต้องอายใครแล้วเนาะ"

     "หัวหน้า อื้อ!"

     ไม่รีรอหัวหน้าประกบปากจูบอย่างฮาร์ดคอร์ แบบวงเฮววี่เวสกลางอากาศในท่าร่วงลงมาแบบ90องศา

     จูบแบบที่ไม่มีใครทำหรือคิดจะทำ

     "รักนะ"

     หัวหน้าถอนจูบยกยิ้มให้คนตัวเล็ก มองหน้าร่างบางที่

     ช็อคไปแล้ว!

     "....เอื้อก"

     "หึ ไอ้เด็กบ้าเอ้ย"

     หัวหน้าขำเล็กน้อยขยี้หัวคนร่างเล็กแล้วใช้เคลื่อนล่อนสามมิติลงจอดข้างล่างอย่างปลอดภัย พลางมองใบหน้าขาวข้างกายอย่าง

     มีความสุข

     ช้อนตัวร่างบางในท่าเจ้าสาว

     "อื้อ ห หัวหน้า ที่หลังอย่าเล่นแบบนี้อีกนะครับ หัวใจผมจะวาย"

     แล้วทั้งคู่ก็กอดกันอย่างรักใคร่

     เอเลนมีความสุขหัวหน้ามีความสุข แค่นี้ก็ดีใจแล้ว







     จบ







     แถมท้ายตอน

     1ร่างหญิงแกร่ง น่ังห้อยขาอยู่บนกำแพงสูงใหญ่ ผมสั้นของเธอปลิวสยายไปกับสายลม เธอมีแววตามีมาคุ ราวกับสัตว์ร้าย

     "เจ้าเตี้ยนั้น!"








     NUNUY

     คุยกับนักเขียน<

     เฮ้สวัสดีค่า นูนุยเอง ฟิคเรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งไว้ตั้งแต่ต้นปีนี้ เป็นเรื่องที่มือใหม่หัดทำมากๆช่วงนั้น แล้วก็พึ่งจะนำมาลงเว็บ

     สำนวนการเขียนหรือการบรรยายเรื่องก็ค่อนข้างจะไม่ซับซ้อน เข้าใจง่าย

     ขออภัยหากมีอะไรผิดพลาด

     มีคำถาม< รู้กันมั้ยเอ่ย ว่าคนที่ถูกกล่าวถึงตอนท้ายตอนนี้เป็นใครกันน้อว?

     หากรู้แล้วละก็ เม้น


     

     

     

     





   

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 อาคาเมะ
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 13:57
    มีคนเดียวที่เรียกรีไวล์ว่า เจ้าเตี้ย
    #3
    0
  2. #2 Levi Ackerman
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 16:06
    มิคาสะอย่างไม่ต้องสงสัยเพราะเธอเป็นคนเดียวที่เรียกเฮย์โจวว่า"เจ้าเตี้ย"
    #2
    0
  3. #1 praifah16 (@praifah16) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 22:52
    มิคาสะไง555
    #1
    1