คัดลอกลิงก์เเล้ว

คำสาป ศักดิ์สิทธ์ [Fic Reborn] 1827 ss1

ฮิบาริ สึนะ ต้องมาพัวพันกับคำสาปอันตราย ไม่ได้ทดสอบหัวใจแต่ต้องทดสอบความสามารถในการเอาตัวรอด! ///ซีซั่นวัน!

ยอดวิวรวม

1,043

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


1,043

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


45
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ก.ย. 60 / 18:43 น.
นิยาย һ ѡԷ [Fic Reborn] 1827 ss1 คำสาป ศักดิ์สิทธ์ [Fic Reborn] 1827 ss1 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฮัลโหลฮัลเหล~ >W<

เจอกันอีกครั้งแล้วน่าทุกคนนนนนน

ยินดีต้อนรับสาวก '1827' แฟนฟิค ทุกท่านนนนนน

บทละครคราวนี้ยังคงเน้นปวดตับเช่นเคย(หัวเราะ)

แต่จะเอาใจหน่อยละกัน

ไรท์จิเพิ่มเซอร์วิตให้เยอะขึ้น!

เพิ่มช็อตฮาให้ได้ก๊ากกัน(บ้าง)!

เอาละ ไปดูแนวการดำเนินเรื่องกันดีกว่า





'คำสาป ศักดิ์สิทธ์' นี้ เป็นภาคแรกของฟิคเรื่องนะจาาาา~

เป็นบทการดำเนินเรื่องที่ออกแฟนตาซีสะหน่อยทุกคนเข้าใจมิฮ่า^^

     แต่รับรองว่าจะยังคงคาแรคเตอร์เดิม อารมณ์ของตัวละครวิธีการพูดออกเสียง สิ่งที่ชอบสิ่งทีเกลียด ไม่ผิดเพี้ยนแน่นอน

     ตำแหน่งหน้าที่การงานก็ยังคงอยู่ จะผิดก็ตรงที่ บอสกับพ่อนกรักกันไง>< ฮิ้ว!!///

   เนื้อหาภาคต่อไปคือ 'คำสาป วาจาศักดิ์' 

     เป็นการเล่าเรื่องราวต่อจากภาคแรกนั้นแหละ ก็อย่างที่ทุกคนต้องรู้ ว่าภาคแรกต้องทิ้งปมไว้ให้มาปวดตับกันในภาค2อีกครา 5555 สนุกจังเห็นคนอ่านปวดตับ

     และในภาคสองก็จะเพิ่มตัวละครผู้ดำเนินแผนชั่วร้าย(ตัวร้ายไง!)ออกมาให้ได้เห็น แม้ในภาคแรกจะปรากฎอยู่แล้วก็เถอะเนาะกิ้วๆ~

เนื้อหาภาคสุดท้าย 'คำสาป ประกาศสิทธ์'

     เป็นภาคที่ตอบความสงสัยตั้งแต่ภาคแรก แล้วก็น่า รับรองไว้ก่อนว่าจบแฮปปี้ ไม่ต้องกลัวตับพังแบเรื่องที่ผ่านๆมา แฮร่

     เอาละ เกริ่นมาเยอะ เชื่อว่าหลายคนก็คงไม่อ่าน (เสียใจอะ--;) งั้น เข้าสู่เนื้อหาหลักกันเลย เย้!!!!!!!!////


.

.

.

.

.

.


คำสาป ศักดิ์สิทธิ์




"ห้ามให้ไม่รัก ทำยังไง"

"เธอห้ามพวกเราไม่ได้หรอก"

"พวกเรารักกันดีครับ"

"เหอะ ถ้าห้ามให้รักกันไม่ได้ งั้นก็ฆ่าทิ้งเลยก็หมดเรื่อง"

"แล้วเธอจะเสียใจที่คิดทำแบบนั้น"

"คุณนั้นแหละที่ต้องเสียใจที่ไม่รักชั้น ตั้งแต่แรก!"




'เมธี่ กราส'

หญิงสาวชาวตะวันออกกลาง

(ขอขอบคุณน้องมุกสำหรับรูปนี้ เครดิตอยู่ในรูปค่ะ)




NUNUY


เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ก.ย. 60 / 18:43


     "อื้ม~"

     "อ้ะ อ่า"

     เสียงพรอดรักดังขึ้นอย่างไม่อายใครจากคู่รักวัยรุ่นคู่หนึ่งในซอยเปลี่ยวแห่งนี้ยามวิกาล ทั้งคู่ยังคงกอดจูบลูบไล้อย่างดูดดื่ม

     "สัตว์กินพืชไร้ระเบียบ"

     "ว้าย"

     "เห้ย คุณฮิบาริ ไปกันเถอะเรา!"

     แต่ไม่นานความสุขของคู่รักหนุ่มสาวก็'ถูกบังคับ'ให้หยุดลงซะมากกว่าการถูกบอกให้หยุดอย่างเต็มใจ

     จากชายหนู่มผู้แข็งแกร่ง นาม 'ฮิบาริ เคียวยะ'

     "แหม คุณฮิบาริครับ เขาก็แค่แสดงความรักกันไปขัดเขาทำไมละ"

     บอสตัวเล็กกลาวขึ้นอย่างนึกขำขันในความเอาแต่ใจของอีกคน

     "ที่นี้เป็นที่สาธารณะ ทำแบบนั้นมันผิดกฎ"

     ฮิบาริพูดน้ำเสียงราบเรียบไม่ได้สนใจอะไรมากนักและพาตัวเดินเข้าซอยเปลี่ยวนั้นไป เพราะเป็นทางลัดไปยังรถของเขา

     "ผิดกฎงั้นหรอ"

     บอสหนุ่มกล่าวตอบอย่างนึกขันอีกครา พลางเลื่อนเน็คไทและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต ของตนลงจนเผยอกขาวของเขา

     "ทำอะไร จะยั่วหรอ" ฮิบาริเลิกคิ้วถามคนข้างกาย

     "แหมๆๆ ไม่หรอกครับ ก็แค่มันร้อนน่ะ"

     "เหอะ" ฮิบาริขำเล็กน้อย

     "แต่ถ้าเอาตามจริง เห็นเมื่อกี้ก็ทำให้ผมมีอารมณ์เหมือนกันนะ"

     สึนะยิ้มอย่างเจ้าเลห์ สายตาสีส้มสว่างสกาวไม่ได้สนใจอะไร เขาหันหน้าหนีมองไปทางอื่น

     พรึ่บ

     มือใหญ่ของคนร่างสูงทาบทับลงมาปิดทางของคนตัวเล็กที่จะเดิน เนื่องจากที่นี้เป็นซอย พื้นที่กว้างพอสองคนเดิน

     พอเอาร่างมาขว้างแบบนี้ก็คงไปไหนไม่ได้

     ร่างใหญ่เอามือออกจากกระเป๋ากางเกงและปลดเน็คไทร่างบางออก ล่นจนสุดและโยนมันทิ้งอย่างไร้ความสำคัญ

     "มันแพงนะครับ"

     "ผมมีตัง ซื้ออีก10เส้นก็ยังได้"

     ร่างใหญ่ที่เอามือยันกำแพงปิดทางคนตัวเล็กโน้มหน้าลงสูดดมกลิ่นกายร่างบางอย่างเอื่อยเฉื่อยจนร่างเล็กขนลุกซู่

     พลันมือไม้เกาะไปตามหลังแกร่ง ใบหน้าหวานมีเหงื่อผุดเกาะประปายตามไรผม

     "อื้อออ น ไหนบอกว่ามันผิดกฎไงครับ อื้อ.."     

     ชายหนุ่มร่างเล็กร้องเสียงกระเซ้าเป็นที่พอใจของร่างสูง ที่แสยะยิ้มเย็นยะเยือกอย่างรู้สึกดีและพอใจ

     "ลืมไปแล้วหรือไงที่นี้ ผมคือกฎ"

     "งะ คุณฮิบาริละก็ อ้ะ"

 --ตัด--

- W -



     เช้าวันต่อมา

     "ปวดสะโพกแฮะ"

     "หืม ใครทำหรอ"

     "ยังต้องถามอีกหรอคนบ้า!"

     สึนะไม่อาจซ้อนความอายได้ เขาจึงปาหมอนใส่คนร่างแกร่งที่หนัังอ่านหนังสืออยู่ที่ขอบเตียงด้วยท่าที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไรเท่าไหร่

     "ก็เมื่อคืนเล่นไปหลายท่านี้เนาะ แถมยังเล่นทั้งข้างนอกข้างใน เร้าใจด้วย"

     ฮิบาริแกล้งพูดแหย่อีกฝ่าย

     จนอีกคนหน้าแดงไปถึงหู

     "เหอะ คนบ้าอะไรพูดเรื่องนี้ได้ไม่อาย แถมยังชนะยานอนหลับได้อีก"

     "หืม ยานอนหลับ?"

     ฮิบาริต้องเลิกคิ้วสงสัยอีกครั้ง

     "ก็เมื่อคืนที่กลับมาถึงบ้านแล้วคุณขอต่ออีกรอบ แต่ผมบอกขอไปอาบน้ำแล้วเอาน้ำมาให้คุณกินนั้นไง"

     "อ้อ ใส่ยานอนหลับมาหรอ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

     "ถ้ารู้ว่ายานอนหลับ3เม็ดเอาไม่อยู่ ที่หลังจะใส่สัก10เม็ด"

     "เฮ้ เดี่ยวผมก็ตายหรอก"

     "แต่ถ้าไม่ทำ ผมจะโดนคุณ'ทำ'จนตายนะสิ"

     "ฮ่าๆๆ"

     คนตัวใหญ่ลุกขึ้นขยับตัวไปนั่งข้างร่างเล็ก ยกมือใหญ่ขยี้หัวคนข้างกายเบาๆ

     "อะไรคุณเกิดนึกเอ็นดูผมขึ้นมาหรอ"

     "เหอะ ที่ทำอยู่นี้เรียกอ้อนได้มั้ย"

     "แล้วแต่น่า ฮ่าๆๆ"

     แม้จะไม่ได้พูดหวาน แต่เข้าขั้นประชดเหน็บแหนมกระเสาะกระเส้า ถึงขั้นอาจทำให้เกิดการเทลาะวิวาทและอาชญากรรมได้

     แต่ทั้งคู่ก็สวมกอดกันพลางยิ้มใส่กัน

     อย่างคนรัก(ไม่)ทั่วไป

     "เอ้ะ น้ำหอมกลิ่นแปลกๆ มีกิ๊กปะเนี้ย"

     สึนะถามอย่างฉงน ไม่วายโดนเขกหัวปาบ

     "โอ้ย เจ็บนะ!"

     "สมน้ำหน้า"

     สึนะหน้ามู่มองคนข้างกาย

     "ชิส์"

     "ต่อไปจะมีกิ๊กให้ดู รับรองน้ำหอมฉุนกว่านี้แน่"

     "เหอะ ถ้าคุณมีกิ๊ก ผมจะย้ายบ้านออกทันทีเลย"

     "ถ้าผมมีกิ๊ก ก็อยากได้คนที่ผมสีน้ำตาล"

     "ทำไมต้องผมสีน้ำตาลอะ?"

     "ไม่บอก"

     พูดเหน็บแนมแกมประชดกันเข้าไป แต่ยังไงพวกเขาก็รักกันดีอยู่นะ

     ฮิบาริดันหัวสึนะออกอยา่งรุนแรง เขาดีดตัวลุกจากเตียงและเดินไปหยิบเสื้อสูทที่พาดอยู่ที่เก้าอี้เพื่อสวมมัน

     "จะไปไหนน่ะ"

     "ทำงานให้บอสกากๆแถวนี้แหละ"

     "อี๋!~ พูดว่าทำงานแล้วขนลุกจังครับ ปกติใครบังคับก็ไม่ทำไม่ใช่หรอ"

     "แต่นี้ทำเพราะคนสำคัญนิ"

     "อ่ะ-"

     ทูน่าหน้าขึ้นสีเป็นครั้งที่108ของวัน จะให้เขินไปถึงไหนกันคนบ้า-///-

     จุ้ฟ~

     "อ่ะ!"

     "หอมดี ไปละ"

     ปึง

     ฮิบาริฉวยโอกาสหอมแก้วขาวดังฟอด ไม่ทิ้งคำหวานใดๆมากมาย แล้วก้าวขาออกจากห้องใหญ่ๆของที่นี้

     ทิ้งให้ทูน่าแดงไปทั้งตัว

     "เฮ้อ"

     ทูน่าจับแก้มที่ร้อนผ่าวทั้งสองของตน ดวงตายังคงสั่นไหวกับเหตุการ์ณที่เกิดขึ้น ก็นะ ทำยังไงก็ให้รู้สึกชินกับอะไรแบบนี้ไม่ได้หรอก 

     สึนะคงไม่รู้หรอก ว่าที่ฮิบาริพูดว่าผมสีน้ำตาล  ก็หมายถึงตัวสึนะเอง

     
     .
          
     .

     "จบ"

     ฮิบาริลุกขึ้นหลังตกลงอะไรๆเรียบร้อย เขาไม่อยากเสียเวลากับสัตว์กินพืชเพศเมียมากเท่าไหร่นัก

     ถึงแม่จะรู้สึกสังหรณ์ได้บ้างว่า

     คนตรงหน้า 'ไม่ธรรมดา'

     "คิดว่าคุยจบแล้วก็จบหรอคะ หืม"

     "ไม่หรอก ยังมีวันงานอีก แต่วันนี้มันจบแล้ว"

     "ดิชั้นนึกว่าที่นี้จะมีการเลี้ยงข้าวสักมื้อเป็นการส่งกลับซะอีก"

     "ไม่ใช่ธุระของผม"

     ฮิบาริหันมาตอบอย่างไม่ใส่ใจ เขาลุกขึ้นเดินออกจากห้องประชุม ทิ้งให้ลูกน้องคนสนิทอย่างคุซาคาเบะขอโทษขอโพยสะยกใหญ่

     กับ 'เมธี่ กราส' หญิงสาวชาวตะวันออกผมสีน้ำตาลสยายถึงกลางหลัง มาจากกราสแฟมมิลี่ ที่ๆถูกขนานนามว่าเป็นแฟมมิลี่แห่ง'คำสาป'

     "แต่ชั้นอยากไปกับคุณนะคะ"

     ไม่ว่าหญิงสาวยังคงตามตื้อชายหนุ่ม

     "เฮ้อ"

     ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา หันมองกลับมาที่ตัวหญิงสาวที่ชวนเขาไปทานข้าวแบบ'อ้อมๆ'

     "แล้วดิชั้นเองก็มีอย่างอื่นจะคุยกับคุณด้วย"

     "เรื่องอะไร?"

     "เรื่องกล่องค่ะ"

     ตอนแรกที่คิดว่าจะปฎิเสธ แต่พอได้ยินเรื่องที่น่าสนใจออกจากปากหญิงสาวเขาก็คิดว่ามันคุ้มค่าที่จะสละเวลาสักเล็กน้อยไป

     กับเรื่องที่เขากำลังค้นคว้าอยู่

     "น่าสนใจอยู่เหมือนกัน"

     ฮิบาริทำท่าทีครุ่นคิด

     ปึง

     "เอ๊ะ? อ้อ คุณเมธี่่"

     เสียงผู้มาใหม่เปิดประตูเข้ามาก็งงเล็กน้อย

     "คุณสึนะนั้นเอง"

     "ครับ ขอโทษที่เสียมารยาท ผมนึกว่าคุณคุยธุระจบแล้ว"

     ซาวาดะเดินเข้ามาในห้องหยุดคุยกับหญิงสาวต่างแฟมมิลี่

     "ไม่เป็นไรค่ะ ดิชั้นก็คุยกันเสร็จแล้ว แต่พอดีมีเรื่องอื่นอยากคุยอีกก็เลยกำลังชวนคุณฮิบาริไปคุยกันข้างนอก"

     "หืมมมม จริงหรอครับ"

     ประโยคหลังนั้น สึนะเอี้ยวตัวหันมาถามบุรุษร่างสูง ซึ่งเขาก็ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจเป็นเชิงตอบว่า 'ใช่แล้วละที่รัก' >//<

     "ถ้างั้น ดิชั้นจะไปรอที่รถนะคะคุณฮิบาริ"

     หญิงสาวโค้งตัวให้แล้วเดินออกจากห้องประชุมไป

     "เอ้ะ ได้กิ๊กใหม่แล้วหรอครับ"

     ซาวาดะเเซวเล่น ทำหน้าตาล้อเลียนร่างสูง

     "อยากให้มีกิ๊กหรอ ก็ดีนะ ฮึๆ"

     ฮิบาริส่งลูกยียวนกลับอย่างไม่ใส่ใจและเดินไปจนถึงประตู แต่ก็ต้องหยุดสะก่อนในขณะที่มือแต่กอนประตูแล้ว

     "ไม่เชื่อใจผมหรอ?"

     ฮิบาริถามสึนะ ที่กำลังกอดเอวตนจากด้านหลังอยู่

     "ผมน่ะ เชื่อใจคุณครับ"
     
     จุ๊ฟ

     คนตัวใหญ่เบี่ยงหน้าจูบขมับชื่นเหงื่อของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

     "ผมจะไปคุยเรื่อง'กล่อง'น่ะ เสร็จแล้วจะรีบกลับ"

     "ครับ ผมรักคุณนะ"

     สึนะส่งยิ้มหวาน ดวงตาสกาวอย่างเป็นธรรมชาติส่งให้คนรัก

     "ยั่วจัง ***กันตรงนี้เลยมั้ย"

     "ไม่ใช่ละ ไปๆ คุณเมธี่เขารอนานแล้วนะ"

     "ฮึๆๆ ไปล่ะ"

     แล้วคนร่างสูงก็ออกจาห้องประชุมไป
     
     ความจริงแล้วเมธี่และสึนะได้เจอกันในการประชุมบอสไปเมื่อไม่นานนี้ และทั้งคู่พอจะรู้จักกันถึงขั้นเป็นเพื่อนได้เลย

         เพราะเมธีมีความรู้เรื่องกล่องไม่น้อย และสึนะเองก็พอรู้บ้างจากฮิบาริ ทั้งคู่เลยคุยกันถูกปาก

     ตอนแรกเมธี่เองก็เอ่ยปากถามสึนะ ว่าทำไมมีความรู้เรื่องกล่องมากนัก แต่สึนะก็ไม่ได้ปิดบังใดๆ เขาเล่าเรื่องผู้พิทักษ์ทั้ง7ให้เมธี่ฟังจนหมด

     ส่วนเมธี่ก็แลกเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างกับสึนะเหมือนกัน

     ความสัมพันของทั้งคู่เลยดำเนินการอย่างรวดเร็ว     

     "เอ่อ ขอโทษที่เป็นก้างขวางคอครับ"

     เสียงหนุ่มใหญ่ทรงผมรีเจ้นท์เอ่ยขึ้น ทำให้สึนะพึ่งรู้ตัวว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาคุซาคาเบะอยู่ในห้องนั้นตลอด

     ก็เห็นหมดทุกอย่างเลยอะสิ!

     "ม ไม่เป็นไรครับ"

     สึนะหน้าร้องผ่าวอีกครั้งในรอบ1008



     .

     .

     .

     "มื้อนี้ก็อร่อยดีนะคะ"

     "อือ"

     ชายหญิงเดินออกจากร้านอาหารสุดหรู ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องมองความงามของทั้งคู่

     หญิงสวยชายหล่อช่างเป็นคู่ที่เหมาะสม

     แต่ชายหนุ่มนั้นไม่ได้คิดอะไรเกินเลยนอกจาก 'ผลประโยชน์' แม้แต่น้อย

     "กลับละ คุซาคาเบะคงรออยู่แถวนี้"

     "ค่ะ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ"

     ฮิบาริพยักหน้าเป็นอันรับทราบแล้วเดินแยกไปอีกทาง เมธี่ทำเพียงยิ้มหวานส่งและไม่นานก็มีลูกน้องนำรถมารับเธอไป

     เขาเดินสักพักก็ถึงที่รถของคุซาคาเบะ

     ปึบ

     "กลับบ้านเลยมั้ยครับคุณเคียว"

     คุซาคาเบะปรับกระจกมองหลัง เหลี่ยวมองเจ้านายของตน

     "อือ กลับเลย ขอนอนก่อนนะ"

     คุซาคาเบะเลิกคิ้วแปลกใจเล็กน้อย ปกติเจ้านายตนเวลาขึ้นรถจะอ่านหนังสือค้นคว้าต่อเสมอ แต่วันนี้กลับงีบหลับ



     .

     .

     .

     "กลับมาแล้ว"

     ใช้เวลาไม่นานฮิบาริก็ถึงบ้านอย่างปลอดภัย

     "กลับมาแล้วหรอครับ"

     สึนะเดินมาจากห้องนั่งเล่นออกมาที่ประตูหน้าบ้าน

     ฟุ่บ/

     "งืม..."

     "อ้าว คุณนี้"

     มาถึงฮิบาริก็ทิ้งตัวใส่สึนะจนทั้งคู่ลงไปนั่งที่พื้น

     "ง่วงอะ"

     ฮิบาริพึมพัมอยู่สองสามคำแล้วก็หลับไปทั้งอย่างนั้น สึนะทำเพียงถอนหายใจแล้วลากร่างใหญ่ขึ้นชั้นสอง

     "หนัก!"

     พอมาถึงห้อง สึนะทิ้งฮิบาริลงกับเตียงอย่างเหนื่อยหน่าย ร่างบางหมดแรงบ่นหนักออกมาดังๆคล้ายอยากจะบอกให้โลกรู้

     "..."

     "หนักเท่าไหร่กันครับ!"

     "80"

     "ไม่ได้ถาม ผมประชด!"

     ฮิบาริยิ้มกรุ่มกริ่ม ไม่นานร่างสูงก็หลับไปทั้งแบบนั้น ทิ้งความลำบากอีกคราให้สึนะที่ต้องถอดสูท ไทด์ รองเท้าออก

     "เฮ้ออออ"

     ร่างเล็กทิ้งตัวลงนอนข้างกายร่างสูง

     มองใบหน้ายามหลับของอีกคนก่อนเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ จูบเบาๆบนริมฝีปาก คนตัวสูงเองก็จูบตอบเช่นกัน

     "ฝันดี"

     "ครับ"

     แล้วทั้งคู่ก็เข้าสู่นินทรา

     

     .

     .

     Rrrrrrr

     เสียงริงโทนโทรศัพย์ดังขึ้น ปลุกให้ร่างเล็กตื่นจากภวังการหลับไหล

     "ครับ"

     เสียงงัวเงียเล็กน้อยเมื่อรับโทรศัพย์ ร่างบางลุกขึ้นนั่งบนเตียงช้าๆ หันมองซ้ายขวาในห้องก็แน่ใจได้ว่าร่างสูงคงตื่นและไปทำงานแล้ว

     ["รุ่นที่สิบเป็นอะไรรึเปล่าครับ!"]

     เสียงดุดันปนตะคอกดังขึ้นจนสึนะตื่นเต็มตา

     "ชั้นไม่เป็นไรหรอกโกคุเทรระคุง"

     ["ไม่เป็นอะไรจริงๆนะครับ นี้มันบ่าย2แล้ว เห็นรุ่นที่สิบไม่เข้ามาสักที พวกผมเป็นห่วงจะบุกบ้านรุ่นที่สิบอยู่แล้ว"]

     เสียงตะคอกของอีกคนผ่อนลงกลายเป็นความห่วงของอีกฝ่าย สึนะยิ้มเล็กๆอย่างอ่อนโยน

     "ชั้นจะรีบเข้าไป"

     และวางสายลง

     สึนะเองก็แปลกใจ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะตื่นเอาบ่าย2ได้ ทั้งที่เมื่อคืนก็หลับเที่ยงคืนนับเป็นเวลาปกติซะด้วย

     แต่ก็ต้องสะบัดหัวไล่ความคิดเหล่านั้น เดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อทำกิจวัต


     .

     .

     "คุณเคียวครับ"

     คุซาคาเบะยื่นชาเขียวให้เจ้านายตนและกาแฟให้หญิงสาวที่วันนี้ก็เข้ามานั่งเล่นกับฮิบาริอีกครั้ง และเสวนากันเรื่องเดิม

     อย่างที่รู้ๆกัน ฮิบาริกำลังค้นคว้าเรื่องกล่อง เหมือนๆกับ เมธี่

     "ขอบคุณค่ะ"

     หญิงสาวกล่าวขอบคุณ คุซาคาเบะโค้งตัวให้น้อยๆ แล้วเดินจากไป

     "ต่อนะคะ ดิชั้นเองก็คิดเห็นตรงกับคุณในเรื่องนั้น"

     "บางทีที่นั้นอาจมีคนรู้เรื่องนี้บาง ผมมีคนที่หายหัวเข้าไปสืบได้ เดี่ยวจะลองใช้มันไปสืบให้"

     "ดีเลยค่ะ"

     เมธี่ยิ้มตาหยี่ ฮิบาริเก็บเอกสารตัวอย่างเข้าซองเหมือนเดิม เมื่อเอ่ยถึง'คนที่หายหัว' เขาก็ยิ้มกรุ่มกริมออกมา ซึ่งดูเหมือนยิ้มอำมหิตมากกว่า

     ก็คนที่ว่านั้น เคยเป็นคู่ปรับกันมาก่อนนิ

     "เท็ตสึ ติดต่อ'มัน'ด้วย ว่างเมื่อไหร่ก็บอกให้เข้ามาพบผมพรุ่งนี้"

     ประโยคที่เหมือนจะเอาตามที่ฝ่ายนู้นสะดวก แต่กลับกลายเป็นบังคับทำให้คุซาคาเบะเบิกตางงไปเล็กๆ

     แต่ก็จริง พยายามให้ชินไม่ได้สักที

     "คุณฮิบาริคะ"

     "อะไร"

     เมื่อเก็บเอกสารทุกอย่างบนโต๊ะจนเรียบร้อย ก็หันมาดื่มชารสโปรด

     "คุณมีแฟนรึยังคะ"

     คำถามของหญิงสาวทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียด ไม่แปลก ก็คำถามนี้ แม้แต่คุซาคาเบะก็ยังตอบไม่ได้

     "ไม่มีความจำเป็นต้องตอบคำถามนี้"

     "กลัวหรอคะ ที่จะมีคนอื่นรู้ว่าคุณไม่แน่ใจในหัวใจของตัวเอง"

     คำถามจี้จุดดังก้องในหัวหลายคนในที่นี้

     ฟึ่บๆ

     สองขายาวร่างสูงก้าวฉับๆตรงมายังร่างบาของหญิงสาว ร่างอรชรเชยหน้ามองผู้สูงกว่าด้วยท่าทีเป็นมิตร

     ต่างจากฮิบาริ ที่มองอย่าศัตรู 

     "คุณ กำลังยั่วผมอยู่"

     ฮิบาริมองออก เขามองผ่านดวงตาสีดำสกาวของอีกคนอย่างทะลุปรุโปร่ง รู้ได้ทันทีว่าแม่นี้

     'คิดไม่ซื่อกับเขา'

     "..."

     "อย่างน้อยเจ้านั้นก็นับเธอเป็นเพื่อน อย่ามาทำแบบนี้กับของๆใคร"

     ปริศนาคำพูดถูกทิ้งท้ายไว้ให้ได้แหกหน้าหญิงสาว คงจะเข้าใจไม่ยากหากคิดภาพออก 

     "แล้วคุณจะเข้าใจทั้งหมดค่ะ"

     หญิงสาวไม่พูดอะไรนอกเนหือจากนั้น ทิ้งไว้เพียงแค่รอยยิ้มอย่างเดิมเยี่ยงนางพยา

     

     .

     .

     "กลับมาแล้วหรอครับ"

     "กลับมาแล้ว"

     ฮิบาริกลับมาถึงบ้านในเวลาดึกสงัด แต่ไม่ดึกมากจนสึนะนอนไปก่อน สึนะเดินมาต้อนรับร่างสูงทีหน้าประตูบ้าน

     บ้านที่เขาสองคนซื้อเพื่ออยู่อาศัยด้วยกัน

     "เกิดอะไรขึ้นหรอครับ"

     "นิดหน่อย เรื่องของสัตว์กินพืชริจะเหยียบสัตว์กินพืชด้วยกัน"

     "คุณทำไมชอบดูถูดคนอื่นนัก"

     สึนะทำท่าไม่พอใจ แล้วเดินขึ้นชั้นสองไป ฮิบาริเองก็เดินตามไปเช่นกัน แม้สึนะจะชอบทำท่าทีไม่พอใจ

     แต่ครั้งนี้ แตกต่างอย่างแปลกประหลาด

     หมับ

     ร่างสูงคว้าเข้าที่แขนบอบบางดึงกลับมาให้เผชิญหน้า

     "เป็นอะไร"

     เสียงห้วนห้าวเอ่ยถามขึ้น

     "เปล่า แค่ไม่ชอบพฤติกรรมของคุณ"

     "เรื่องอะไร"

     "รู้อยู่แก่ใจนิ ปล่อยได้แล้วครับ"

     ร่างบางพยายามสลัดแขนออกจากพันธนาการ

     "นี้ คุยกันก่อน"

     "ไม่ ไม่คุย!"

     "เหอะ ได้"

     "จะทำอะไร อื้อ!!"

     ร่างแกร่งดันร่างบางหลังชิดพนังมอบจูบสุดร้อนแรงหวังเตือนสะติกลับมา เขาไม่ชอบให้สึนะเป็นแบบนี้

     เป็นแบเมื่อ3ปีก่อน

     "ได้สะติรึยัง"

     เพี๊ยะ!

     สึนะง้างมือตบหน้า แต่ฮิบาริก็จับมือขาวนั้นได้ แล้วฮิบาริก็ตบสวนกลับ

     เขาไม่ใช่พระเอกละครน้ำเน่าโดนนางเอกตบหลังตัวเองจูบ เขาเลือดเย็นแต่ไม่เย็นชากับคนที่รัก

     จึงตบไม่แรงมากนัก เอาแค่พอเรียกสติ

     สึนะเช็ดเลือดที่มุมปากตัวเองที่คนร่างแกร่งตบไม่แรงมากนัก เงยหน้ามองดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างหวังประทุสะร้าย

     "มันเกิดอะไรขึ้น ทำไม-"

     "คุณเปลี่ยนไป ไม่สิ คุณคงไม่เคยรักผมเลย"

     "เรื่องอะไร"

     "เมื่อเย็นที่คุณคุยกับเมธี่ ผมได้ยินหมดแล้ว"

     "..."

     "คุณ ยังไม่แน่ใจความสัมพันของเราสองคนอีกหรอ!!"

     ฮิบาริมองกลับแข็งกร่าว เหตุใดร่างบางถึงไม่รู้ความรู้สึกของเขา ทั้งๆที่รักกันมานาน แต่ความสัมพันยังไม่เพียงพอเลยรึไง

     "คุณ"

     "ทำไม!"

     "เคยเชื่อใจผมบางมั้ย?"

     แววตาสึนะไหววูบ เมื่อจ้องดวงตาคมที่ฉายแววน้อยใจออกมาชัดเจน พร้อมกับความเศร้าที่ส่งถึงร่างบางได้

     แต่!

     "ผม เชื่อใจคุณเสมอ"

     "..."

     "แต่นั้นมันเมื่อก่อน!"

     "!"

     "นับตั้งแต่วันนี้ เราขาดกัน"

     "สึนะ!"

     "อย่าเรียกชื่อผมอย่างสนิทสนมอีก"

     เฮือก 

     หัวใจดวงใหญของร่างแกร่งกรุตุกวาบ หน้าชาไปทั้งแทบทั้งๆที่ไม่โดนตบอะไร ร่างใหญ่พร้อมที่จะทรุดตัวลงกับพื้น

     เหตุใดความรักที่มอบให้

     จึงมีไม่พอเป็นเหตุผล

     ไม่ใช่เขาไม่มั่นใจในความรู้สึก

     ว่าสึนะคือแฟนของเขามั้ย?

     เขาคิดกับสึนะ ว่าเป็น'คนรัก'มาตลอดก็เท่านั้นเอง

     "..."

     "ออกไปเถอะครับ บ้านหลังนี้ ขายทิ้งกันเถอะ"

     "..."

     "..."

     ทั้งสองทิ้งไว้ให้กันเพียงแค่ความเงียบมาคุ

     "ถ้ามีให้เลือกระหว่างหมากับคุณ ต่อไปผมจะเลือกหมาอย่างไม่เปลี่ยนใจ!"

     สึนะกล่าวเสียงแน่วแน่

     หมับ

     ร่างแกร่งสวมกอดร่างบาง แนบแน่น 

     "ลาก่อน"

     ทิ้งไว้เพียงคำบอกลาทั้งน้ำตาของลูกผู้ชาย ไม่ต่างกันนักร่างบางก็ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายที่จะให้ร่างตรงหน้าเห็น

     "..."

     "จำได้มั้ย ตอนนั้นที่ผมบอกว่าจะมีกิ๊ก"

     "ใช่ คุณจะมีกิ๊กที่ผมสีน้ำตาล นั้นไง เมธี่ เธอทั้งสวยและเป็นผู้หญิง ผมสีน้ำตาลอีก ตรงกับที่คุณต้องการเลยใช่มั้ยละ"

     "ใช่ แต่ไม่ใช่เมธี่"

     "!!"

     "เป็นคุณต่างหาก สึนะ"

     "!!!"

     "ต่อให้เป็นกิ๊กผมก็จะเลือกคุณ ต่อให้เป็นบอสผมก็จะเลือกคุณ ต่อให้เป็นคนสนิทผมก็จะเลือกคุณ"

     "!!!"

     "และไม่ว่าจะอะไร ผมจะเลือกคุณ!"

     "..."

     "และถ้าต่อไปนี้คุณเลือกหมา ผมก็จะไป"

     "..."

     "ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา ซาวาดะ สึนะโยชิ"

     แล้วร่างแกร่งก็ออกจากบ้านหลังใหญ่ไป อย่างไม่มีท่าทีจะหวนกลับมาให้นึกถึงอย่างเสียเวลา

     

     สามวันหลังจากนั้น

     สึนะนั่งทำงานในฐานทัพวองโกเล่ หลังจากวันนั้นเขาก็ย้ายเข้าไปอยู่ที่คฤหาสวองโกเล่อย่างเดิม

     เขาทำงานอย่างหนักเพื่อลืมบางอย่าง

     "สึนะ"

     อาจารย์สอนพิเศษสุดแกร่งเดินเข้ามายังห้องทำงานสุดหรูของบอสคนเก่ง

     "ไม่ร้องไห้แล้วหรอ"

     "อืม"

     "นายโตขึ้นน่ะ"

     อีกฝ่ายไม่มีท่าทียิ้มแย้มดีใจที่ถูกชม กลับทำงานอย่างขมักเขม่น

     "..."

     "ชั้นมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง แต่ไม่สำคัญอะไรหรอก อย่าห่วงเเลย"

     สึนะเลิกคิ้วเล็กน้อย เงยหน้ามองรีบอร์นที่เดินไปหยิบหนังสือบางอย่างที่มุมห้องเพื่อเปิดอ่านมัน

     "มีอะไรหรอ?"

     "ทำงานไปเถอะ อย่างที่บอกมันไม่สำคัญอะไรกับนาย"

     "หืม"

     รีบอร์นถอนหายใจแล้วพูดประโยคบอกเล่าที่ตนเกริ่นไปเมื่อครู่

     "หน่วยเมฆาน่ะไม่มีใครสักคนมาทำงานเลย ลูกน้องทางฝ่ายเราเดินเข้าหน่วยนั้นบอกอย่างกับป่าช้าละ"

     "..."

     สึนะทำเป็นหูทวนลมทั้งๆที่ได้ยินชัดเจน รู้สึกแปลกใจแต่ก็ไม่เอ่ยถามอะไร

     "ตอนแรกพวกเราก็สงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ข่าวที่ได้รับจากซาซางาว่าเรียวเฮทำให้พวกเรารู้อะไรบางอย่างที่พอจะเดาได้"

     "อะไร"

     ในที่สุดบอสก็เอ่ยถามออกไป

     "...กราสแฟมมิลี่โดนโจมตีจนพินาศเมื่อสามวันที่แล้วเวลากลางดึก"

     กึก!

     ปากกาในมือล่วงออกจากนิ้วเรียวตกสู่พื้น สังหรณ์แปลกประหลาดของวองโกเล่ดังเข้ามาในหัวอย่างปั่นป่วน

     "โดนฮิบาริ ผู้พิทักษ์ของวองโกเล่เป็นคนนำทีมไป ลูกน้องหน่วยเมฆาบาดเจ็บหลายนาย และถูกสั่งพักเป็นเวลา1เดือนแล้วค่อยกลับมาทำงาน"

     "..."

     "โดย1เดือนนั้น ห้ามใครก็ตามก้าวเข้ามาในฐานทัพเมฆา หากใครฝ่าฝืน ไล่ออก!"

     "ยังคงผเด็จการเช่นเคย" สึนะลอบพูดเสียงเบา

     "แต่!"

     "..."

     "ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครพบฮิบาริ เคียวยะเลย"

     "..."

     "คาดการ์ณได้ว่า คงถูกแฟมมิลี่อื่นจับตัวไป เพราะเป็นผู้พิทักษ์ของวองโกเล่"

     "ห่ะ!"

     สึนะเริ่มนั่งไม่ติด เรื่องบ้าหลายๆอย่างปะทะกายบาง

     ทั้งเรื่องที่เขาเทลาะกันอย่างหนักกับฮิบาริ เรื่องกราสแฟมมิลี่โดนโจมตี หัวหน้าแฟมมิลี่นั้นก็คือเพื่อนคนสำคัญของเขา

     ภวานาอย่าให้เมธี่เป็นอะไรไป

     ส่วนอีกคน ที่ทำให้หัวใจไหววูบได้ก็เช่นกัน

     "มันไม่สำคัญอะไรกับนายหรอก ไม่ต้องเก็บไปคิดเถอะน่ะ"

     รีบอร์นพูดแล้ววางหนังสือที่ถือขึ้นมาเมื่อกี้ลงกับชั้นวาง

     ส่งสายตาเฉยเมยเป็นปกติ แต่มีหรือสึนะจะดูไม่ออก ว่ารีบอร์นกำลังต้องการต่อว่าเขาว่า แต่ จะว่าเขาเรื่องอะไร ในเมื่อเขาไม่ผิด

     ไม่ผิดอะไร..

     สักอย่าง...

     ปึง

     ประตูปิดอีกครั้ง

     เหตุใดช่วงนี้ถึงมีแต่เรื่อง

     หลังบานประตูนั้น ก้าวออกไปเพื่อเผชิญความจริง หรือจะอยู่ในนี้ ปล่อยให้คนเคยรักโดนจับตัวไปรีดเค้นข้อมูลหลายๆอย่างจนตาย

     เขาจะทำยังไงดี!






     จบ ss 1











     NuNUy

     
     
CR.SQW

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 21:09
    ฮัลโหลเฮ้! ไรต์เตอร์เองจ้า>O< ภาค2ลงแล้วน่า ห้ามพลาดและห้ามเป็นนักอ่านเงา!
    https://writer.dek-d.com/gxHogfHdmujfu/writer/view.php?id=1709776

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 ตุลาคม 2560 / 21:10
    #5
    0
  2. วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 23:38
    อย่าทำร้ายตับไตของเราเลย T^T เรื่องที่แล้วทำเราเจ็บหนักมาก.. สึนะควรเชื่อใจท่านฮิให้มากกว่านี้ ขอร้องล่ะกลับมารักกันเถิด!!
    // สู้ๆนะคะ! รออยู่เสมอนะ!
    #4
    0
  3. #3 รักไรต์1827
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 18:22
    ขอบคุณค่า ชอบมาก รักไรต์แรงๆ เป็นกำลังใจให้อยู่น่า สู้ๆ เราเองชอบทุกเรื่องที่ไรต์แต่งจริงๆ ติดตามทุกเรื่องน่า//สาวกท่านฮิเองคร้าาา// เป็นกำลังใจให้นะค่า แล้วก็รีบมาต่อให้จบนะ อยากอ่านต่อมาก
    #3
    0
  4. วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 11:53
    อ้าวววววววว.  ไงงั้น อย่าค้างดิ. อยากอ่านนน
    #2
    0
  5. วันที่ 30 กันยายน 2560 / 19:24
    สนุกมากเลยค่ะ จะรอภาคต่อไปนะค่ะ
    #1
    0