คัดลอกลิงก์เเล้ว

เพราะฝนหรอ เราถึงเจอกัน? [FanFin KNB] AkaKuro

ผมเหนื่อยจากธุระกิจของตัวผมเองเหลือเกิน กรรมการบริหารต่างเตือนผมให้ระวังตัวเพราะจะมีศัตรูแฝงตัวเข้ามาสืบข้อมูลกับผม "อ้ะ อาคาชิ" ท่ามกลางสายฝนนั้นเอง ผมก็เจอกับร่างบางที่ผมคุ้นเคย "เท็ตสึยะ"

ยอดวิวรวม

955

ยอดวิวเดือนนี้

17

ยอดวิวรวม


955

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


35
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 ก.ย. 60 / 03:28 น.
นิยาย н Ҷ֧͡ѹ? [FanFin KNB] AkaKuro เพราะฝนหรอ เราถึงเจอกัน? [FanFin KNB] AkaKuro | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เพราะฝน?

ใช่มั้ย?...

คุณถึงมาอยู่ตรงหน้าผม

แบบนี้?

ทั้งที่เคยเกลียดจนแทบขาดใจเมื่อหลายปีก่อน

แต่ตอนนี้กลับ

รู้สึกดีใจที่ได้เจอ

แย่จัง

หวันไหวด้วยแฮะ แปลกจริง

หวังว่าคุณคงรู้สึกเหมือนผมนะครับ

"อาคาชิคุง"





---------------------------




"หลายๆอย่างก็ทำให้ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นคุณ"


อาคาชิ เซย์จูโร่



"เพราะผมเป็นเงาครับ อาคาชิคุง"

คุโรโกะ เท็ตสึยะ (เคะ!)


     คุยกับนักเขียนหน่อย

สวัสดีค่า ในที่สุดก็ผลิตผลงานขึ้นมาได้โดยไม่ใช่ฟิครีบอร์นแล้ว เย่ๆๆ
ความรู้สึกที่อยากบอกคือ กลุ้มใจหน่อยๆ กลัวไม่สวยงามกลัวหลุดคาเเรคเตอร์ไปไหนต่อไหน
แต่จะพยายาม! 

ยังไงก็ขอให้ช่วยกันกดไลค์กดแชร์กันด้วยน่ะค่าาาา เราจะรอ><



////////

นิยายเรื่องต่อไป วางแผนเป็นเรื่องยาวในคราบความเรื่องสั้น
จบในตอน แต่จะทิ้งปมไว้ไปต่อในss2 // ss3

เป็นเรื่องราวของ ฮิบาริ และ ซาวาดะ ที่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับคำสาป ผลิกแผลงและสับสนวุ่นวาย แต่สุดท้ายก็ลงเอยอย่างแฮปปี้เอนดิ้งเด้อ>O<



"คุณเคียวน่ะ กลัวความสูงครับ"

...................................
 

       
  CR.SQW
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 ก.ย. 60 / 03:28


"หากผมเป็นเงา แลวใครเป็นแสงละ"

     "แสงของนาย ชั้นขอเป็นแทนได้มั้ย?"


พร่ำ~

เสียงฝน

.

.

.

ดังระงมไปทั่วบริเวณ

"แฮ่กๆๆ"

เสียงหอบหนักๆดังมากจากร่างบาง เขาได้รับภารกิจมาอย่างนึง ทั้งที่ลำบากใจ แต่ก็ปฎิเสธงานไม่ได้เพราะมันคือกฎ

'การเป็นสปายช่างยากลำบาก'

"นาย.."

"อาคาชิคุง"

เสียงทรงอำนาจเรียกให้ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมาหลังจากชันเข่าหอบหายใจเมื่อครู่

"..."

"อาคาชิคุง อ้ะ.."

ร่างบางที่โงนเงนทำท่าจะล้มไป เซเข้าหาคนตัวสูงกว่า(นิดหน่อย) แล้วผล่อยหลับไปในอ้อมกอดนั้นสะแล้ว

"คุณอาคาชิครับ"

ชายคนนึงที่ดูมีอายุและทำท่าจะเป็นลูกน้องหนุ่มเรือนผมแดงเพลิง เดินว่องๆมากางร่มให้เจ้านายของตน

"ช่วยดูแลผู้ชายคนนี้ที"

ชายที่ดูเป็นลูกน้องพยักหน้า พลางรับเด็กน้อยมาอุ้มด้วยมือเดียว แต่ก็ไม่ได้ทำให้เกิดภารต่อเขามาก เพราะเขาฝึกร่างกายและตัวสูงใหญ่เพื่อปกป้องคนตรงหน้าอยู่แล้ว

"ชายคนนี้เป็นใครกันครับ ไว้ใจได้หรอ"

"เขาเป็นเพื่อนสมัยเรียน"

และทั้งร่างสูงก็ก้าวเท้าเดินไปต่อทันที 

ในเวลากลางคืนและฝนตกหนักแบบนี้ร่างบางนั้นออกมาทำอะไร แถมยังหอบและเป็นไข้ ค้ลายจะหนีอะไรมา

'น่าสงสัย'

"คุณอาคาชิ"

หนุ่มอีกคนเปิดประตูรถลมูนซีนสุดหรูให้กับเจ้านายของเขา พร้อมกับอีกคนที่พาร่างบางผมฟ้าที่สลบสไลไปแล้วยัดใส่รถ

"กลับบ้าน"

แล้วรถคันหรูก็เเล่นไปตามทางอย่างสงบ


.

.

.

     "อื้อ.."

      "ตื่นแล้วหรือ"

     "อาคาชิคุง"

     "ไม่เจอกันนานเลยน่ะเท็ตสึยะ แล้วก็ไม่คิดว่าจะได้เจอกันในสภาพนี้ด้วย"

     อาคาชิที่นั่งอ่านหนังข่าวในมือถือพูดพลางขำเล็กๆกับการเจอกันแปลกๆในสถานะแปลกๆอีกด้วย

     เพราะตอนนี้เขาเป็นแค่'คนรู้จัก' ไม่ได้สนิทจนถึงขั้น 'คนรู้ใจ' แบบเมื่อก่อน

     "อาคาชิ ...คุง"

     "นายไปทำอะไรมา ทำไมถึงได้ตากฝนแบบนั้น แถมเป็นไข้ด้วย

     ฟุ่บ!

     แล้วจู่ๆ คุโรโกะก็พุ่งเข้ากอดร่างแกร่งจากข้างหลัง ความรู็สึกเปียกที่ไหล่ตรงใบหน้าร่างบางทำให้เดาไม่ยากว่าคุโรโกะกำลังร้องไห้

     "เจอเรื่องร้ายๆมาหรอ"

     "ฮึก ..."

     เสียงกั้นสะอื้นคลายสบอารมณ์ไม่ร้องไห้

     "ไม่พร้อมก็ไม่ต้องบอกหรอก ชั้นไม่ได้คาดคั้น"

     คนร่างแกร่งลูบผมคนตัวเล็ก และวางโทรศัพย์ข้างตัว ความจริงแล้วเมื่อกี้เขาคุยเรื่องสถานที่เจรจากับผู้ทำธุรกิจกันอยู่ในแชทลับ

     แต่เขาอยากให้ความสำคัญกับร่างที่ร้องไห้กอดเขาอยู่มากกว่าการทำธุรกิจ

     ยังไงสถานที่ก็คุยกันแล้ว ไม่เป็นไรหรอก

     "อย่าร้องสิ"

     อาคาชิจูบเบาๆที่ขมับคนร่างเล็กกว่า ไม่รู้ว่าทำไม เกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่อยากเห็นร่างตรงหน้าเสียน้ำตาอีกแล้ว

     แบบ7ปีก่อน ตอนที่เขาคบกัน

     ไม่ได้เจอหน้ากัน7ปี ถ้าเขาจูบคนตรงหน้าจะโดนโกรธมั้ยนะ

     เมื่ออาคาชิหันมาคุโรโกะก็พุ่งเข้ากอดอีกครั้ง เขาโอบรอบร่างแกร่ง สบหน้าลงบนอกกว้างฟูมฟายไปมาจนเกิดเสียงทั้งๆที่ตอนแรกจะกลั้นน้ำตาอยู่แล้ว

     "ผม คิดถึงคุณ"

     คุโรโกะเงยหน้า จูบร่างแกร่งที่ริมฝีปากบางเบา อาคาชิก็ไม่ได้ขยับไปไหน เขารอดูการกระทำของร่างเล็กตรงหน้าอยู่

     "อยากเจอคุณ อยากขอโทษ 7ปี่ที่แล้วไม่เคยลืมคุณเลย"

     คุโรโกะเปลี่ยนมาโอบรอบคอคนตัวสูงแทน เขาจูบที่ริมฝีปากไปมาและไล้ไปที่ลำคอแกร่งพลางสร้างรอยรัก 

     ฟุ่บ!

     "อ่ะ!"

     อาคาชิเส้นความอดทนขาดสะบั้น เขาเหวี่ยงร่างเล็กลงกับเตียงกว้าง แล้วคว้าผ้าห่มผืนหน้าพร้อมหมอนข้างและหมอนรองหัว

     "นอนสะ นายคงเป็นไข้จนเพ้อ"

     อาคาชิจัดแจงห่มผ้าจับตัวคนร่างเล็กให้นอนดีๆ แล้วเดินออกไป โดยไม่ลืมที่จะปิดไฟให้เรียบร้อย

     "อีก3ชั่วโมงชั้นจะมาปลุกไปกินข้าวกินยานะเท็ตสึยะ"

     ปึง

     กึก

     ทันทีที่อาคาชิออกจากห้องสองขาแกร่งก็ลงไปกองกับพื้น หน้าแดงแปลดหัวรอนผ่าวทันทีเมื่อนึกถึงภาพของคนร่างเล็กเมื่อกี้

     นี้ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าไม่เจอกันมา7ปี เขาคงไม่ปล่อยให้โอกาสได้ลวนลามอดีตคนรู้ใจหลุดลอยไปแน่

     แต่เมื่อกี้ใจเต้นตุมๆตอมๆก็ทำให้เขาคิดว่าตัวเองนั้นเป็นเคะไปสะแล้ว

     เพี๊ยะๆ

     อาคาชิตบหน้าตัวเองแรงๆสองทีแล้วเดินลงไปที่ครัวเพื่อหาอะไรให้ร่างบางได้ทานตอนตื่นขึ้นมา

     โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ทุกการกระทำ คุโรโกะนั้นรู้เห็นหมด



3 ชั่วโมงต่อมา

     "เท็ตสึยะ"

     "ครับ"

     เรียกไม่นานก็ปรากฎร่างบางเดินออกจากห้องนอน ชุดที่อาคาชิสั่งให้ลูกน้องไปหาช่างเหมาะพอดิบพอดี

     "กินเถอะ"

     "อาคาชิคุงไม่กินด้วยกันหรอครับ?"

     "ชั้นต้องไปทำงาน แต่ไม่นานคงกลับ กลับมาแล้วขอคุยเรื่องที่เกิดขึ้นกับนายหน่อยนะ แล้วชั้นจะช่วยแก้ปัญหาของนายเอง"

     พูดจบ ก็คว้ากุญแจรถออกจากบ้านไป

     ปล่อยให้คุโรโกะนั่งทางข้าวอยู่คนเดียวในบ้าน

     คุโรโกะหยิบโทรศัพย์ขึ้นมาเล่น คุยอะไรบางอย่างกับใครบางคนผ่านแชทลับ และวางเครื่องมือสื่อสารลงหลังจากที่ทำงานเสร้จแล้ว

     "ป้าครับ ผมขอไปนอนพักผ่อนนะครับ"

     หลังจากที่ทานอาหารและยาเรียบร้อยตามคำสั่งจักรพรรดิ เขาก็เดินข้นห้องที่ได้นอนเมื่อไม่นานนี้อีกครั้ง

     เมื่อเข้าห้องนั้นมาสังเกตุให้ดี นี้ห้องอาคาชิ เซย์จูโร่เอง

     "สนุกจริงๆงานนี้"

     หนุ่มผมฟ้าแสยะยิ้มก่อนจะทำอะไรบางอย่างในห้องนอนของ'เป้าหมาย'






เวลา 22:00 น.

     "เห้อ"

     หนุ่มผมแดงกลับมาที่บ้านของเขา ที่นี้เป็นที่ๆสงบ เขาต้องการเวลาพักผ่อนบ้าง จึงมาอยู่บ้านเดี่ยวในหมู่บ้านแห่งนึง

     หลังจากทำงานเขามักจะมาอยู่ที่นี้เพื่อคลายเครียดเรื่องงาน

     แต่พ่อของเขาก็ไม่วายส่งแม่บ้านมาดูแลตัวเขาเองสองคน แต่ก็ทำงานแค่ตี5 ถึง6โมงเย็นเท่านั้น แล้วทั้งบ้านจะเงียบไปทันควัน

     หนุ่มผมแดงแบกร่างกายเหนื่อยอ่อนแต่ยังคงสง่างามราวจักรพรรดิขึ้นไปยังห้องนอนตัวเองหวังจะได้นอนงีบให้หายเหนื่อย

     "กลับมาแล้วหรอครับ"

     "เท็ตสึยะ.."

     เจ้าตัวคงลืมไปว่าบ้านเขา ไม่ได้อยู่คนเดียว

     "นายทำไมยังอยู่อีก"

     "ก็คุณบอกให้ผมรอ..."

     ทันทีที่ย้อนความหลังได้อาคาชิก็สะดุ้งกับตัวเองเบาๆ ประโยคกี้คลายประโยคไล่กลับกลายๆรึเปล่านะ

     "ขอโทษ ชั้นเหนื่อยกับงาน"

     พูดจบ หนุ่มผมแดงก็ทิ้วงตัวนอนแผ่ไปกับเตียงของตน มันกว้างพอที่จะให้อาคาชิแยกแขนแยกขาได้ทั่วทั้งเตียง

     "เกิดอะไรขึ้น ถึงทำให้คุณหงุดหงิด"

     "อยู่ๆก็มีกลุ่มคนปริศนามาพังการเจรจาธุรกิจของผม มันก็เท่านั้น"

     อาคาชิเล่าออกไป เขาไม่คิดว่าเรื่องนี้จะทำให้เสียหายจึงเล่าให้อดีตคนสนิทฟัง

     แบบไม่กังวลอะไรเลย...

     "แย่เลยนะครับ"

     "อืม.."

     "งั้นวันนี้ก็นอนพักเถอะครับ"

     "อืม ฝันดีนะ"

     เพราะความเหนื่อยและเพลียจึงทำให้ลืมไปเลยว่าตอนแรกกะจะมาช่วยเคลียปัญหาให้คุโรโกะ

     ร่างสูงของนักธุรกิจหลับลงอย่างสงบ




     .


     .

     .

     "เรื่องจริงหรอ.."

     ["ครับ จะให้ทำไงต่อดีครับ"]

     "นิ่งไว้ เรายังไม่จนตรอกถึงขนาดต้องใช้แผนหมาลอบกัดหรอก"

     ["รับทราบ"]

     "เกิดอะไรขึ้นหรอครับ"

     เช้าวันใหม่ที่สดใสหน่อยๆ เเต่จะไม่สดใสก็หลังจากที่หนุ่มหัวแดงวางโทรศัพย์ลงและเปลี่ยนสีหน้าเปลี่ยนตึงเครียด

     จนคนร่างบางอดไม่ได้ที่จะถาม

     และรู้สึกเจ็บเล็กๆกับคำว่า หมาลอบกัด

     "ตัวอย่างงานถูกขโมย ทั้งที่ชั้นจำได้ว่าทำเป็นเอกสารเก็บไว้แค่ในบ้านเพื่อป้องกันการก็อปปี้แล้วสะอีก"

     กึก

     "..."

     "หรือว่า"

     จู่ๆหนุ่มผมแดงก็หันมามองร่างบางด้วยแววตานิ่งสงบ จ้องเข้าไปในดวงตาคู่ฟ้าของอีกคน จนทำให้คุโรโกะอดคิดไม่ได้ว่าอาคาชินั้นรู็แล้ว

     ผู้ร้ายที่ขโมยงานไปคือตัวหนุ่มหัวฟ้าเอง!

     "นาย..." อาคาชิเอ่ยเสียงเรียบ

     คุโรโกะหน้าซีด เหงื่อแตกพั่กๆ

     "ไม่เป็นไรใช่มั้ย"

     "หะ?" 

     คุโรโกะหน้าเปลี่ยนสีทันทีกับคำถามนั้น

     "ชั้นคิดว่าพวกมันต้องแอบเข้ามาในบ้านตอนนายหลับแน่เลย นายไม่เห็นพวกมันใช่มั้ย ดีแล้วละ" 

     แล้วอาคาชิก็มีท่าทีที่ผ่อนคลายลง เขาเป็นห่วงร่างบางที่ดูพึ่งจะเจอปัญหามา

     ถ้าต้องมาเจอปัญหาเพราะเขาอีกคงแย่

     ส่วนทางด้านคุโรโกะ โล่งอกและหายใจไม่ออกไปด้วยกัน รู้สึกผิดที่ทำให้ร่างสูงเป็นห่วง

     และรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

     ตั้งแต่เมื่อวานที่เขาเป็นคนแอบดูโทรศัพย์ของอาคาชิ

     และแอบก้อปปี้เอกสารสำคัญของอาคาชิด้วย

     เขาใช้ตัวเอง ที่อาคาชิไว้ใจและเชื่อใจ เพื่อมาทำการลักลอบเป็นสายลับ

     ตามคำสัญของ'เจ้าหนี้'ของพ่อ

     หวังว่าถ้าเรื่องทั้งหมดจบลง เขาจะหนีรอดไปได้โดยที่อาคาชิยังไม่รู้เรื่องนะ...







     'พ่อ!'

     'เท็ตสึยะ ลูกต้องช่วยพ่อน่ะ!'

     'ครับ ผมจะช่วยพ่อ ผมจะช่วยพ่อเอง!'

     'ไปหาอาคาชิซะ ไปทำยังไงก็ได้ให้มันเสียประโยชน์มากที่สุด'

     'แต่เขาไม่รู้เรื่องของเรา เขาไม่เกี่ยวกับเรานะครับพ่อ'

     'ถ้าไม่ทำ พ่อก็ตาย ไหนลูกบอกจะช่วยพ่อไง'

     '....'

     'เท็ตสึยะ!'

     'ครับ พ่อ ผมจำทำ'




     "เท็ตสึยะ!"

     อาคาชิเรียกหนุ่มผมฟ้าเสียงดังคล้ายปลุกให้ตื่น

     "ครับ"

     "นายเป็นอะไรไปนะ ชั้นเรียกตั้งนาน"

     "ผม คิดเรื่องนึงอยู่นะครับ"

     "...หืม"

     คุโรโกะชังใจอยู่นาน สิ่งที่เขาทำมันผิดยิ่งขนาดไหนเขารู้ดี

     เมื่อ7ปีก่อนที่เขาเลิกกับอาคาชิเพราะพ่อสั่ง อาคาชิก็เข้าใจ เขาสองคนเลยตกลงกันว่าจะเลิกกันแล้วเดินตามทางตัวเองจนกว่าจะประสบความสำเร็จ

     แล้วค่อยมาเริ่มใหม่กันอีกครั้ง

     คุโรโกะ เท็ตสึยะไปเรียนที่ต่างประเทศและบริหารธุรกิจเล็กๆที่นั้น

     อาคาชิ เซย์จูโร่ ขึ้นเป็นผู้บริหารต่อจากพ่อ และประสบความสำเร็จอย่างล่นหลาม

     คงไม่คิดหรอก ว่าจะได้เจอกันในสภาพที่ ไม่ดีนัก

     "ผมรู้สึกผิดจังครับ"

     "เกิดอะไรขึ้นหรอ"

     "มันแย่มาก จนอยากร้องไห้เลย"

     "นายพูดอะไรที่ทำให้ชั้นงงจนจะร้องไห้เหมือนกันนะเท็ตสึยะ"

     หนุ่มผมฟ้าชังใจ สิ่งที่จะพูดต่อไปนี้จะทำให้เขาโล่งอก สบายใจ

     แต่ แล้วพ่อละ จะปลอดภัยมั้ย

     "อาคาชิคุง"

     "หืม.."

     "ผมทีเรื่องสำคัญจะบอกครับ"

     "อะไรงั้นหรอ"

     "ความจริง"

     "..."

     "..... ไม่มีอะไรครับ"

     "!"

     คุโรโกะต้องถอนหายใจอีกครั้ง ที่เขาไม่สามารถทำใจบอกความจริงต่อร่างสูง




     "เฮ้!"

     ปึก

     "ลูกแกบอกว่าจะเอาเอกสารเท่าที่ได้มาให้วันนี้ ไหนละ ไม่เห็นหัวเลย"

     ชายคนนึงกล่าวอย่างเกรี้ยวกาจ พลางใช้เท้าถีบไปที่ลำตัวของอีกฝ่ายอย่างหนักหน่วงจนอีกคนล้มกลิ้ง

     "แค่กๆ เท็ตสึยะต้องมาแน่ เขาจะไม่ทอดทิ้งชั้น"

     พูดไปก็ยังคงไอไปด้วยความเจ็บ

     "เหอะๆ"

     ชายอีกคนส่งเสียงหัวเราะอย่างดูถูก

     "แกมันคนชั้นต่ำ สู้เขาไม่ได้ก็ต้องขโมยของของเขามา ถ้าแกเก่งจริงก็ชนะกันด้วยธุระกิจสิวะไอ้กาก!"

     พลั่ก

     "อ้าก!"

     "ปากดีนะไอ้แก่ หนี้ที่ติดชั้นไว้ยังไม่มีปัญญาใช้ด้วยตัวเอง แล้วยังจะพูดพล่อยๆด่าชั้นอีก ไม่เจียมเลยนะ"

     "บ้าจริง!" พ่อของคุโรโกะ สบถออกมากแรงๆ

     "พ่อ!"

     "เท็ตสึยะ"

     แต่ไม่นาน ร่างของร่างบางนามคุโรโกะก็ปรากฎขึ้น ร่างเล็กนั้นใส่ชุดธรรมดาพร้อมกับกระเป่าคาดกลางตัวมาด้วย

     "ไหนของ"

     ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงใดๆมาถึงก็ถามสิ่งที่อยากรู้ทันที

     "อยู่ในกระเป๋า"

     คุโรโกะถอดกระเป๋าออกจากตัวแล้วโยนให้เจ้าคนที่ข่มขู่พวกเขาสองพ่อลูกอยู่

     "ลูกแกยังดูใช้การได้มากกว่าแกอีก"

     เจ้าหนี้มองของในมืออย่างพอใจ เเล้วหันมองทางพ่อลูกสองคนที่กำลังกอดกันตัวเป็นเกรียว ราวกับใครสักคนจะหายไปถ้าไม่กอดไว้

     "ทำงานดีมากไอหนุ่มน้อย"

     พรึ่บ

     "ทำงานดีขนาดนี้ไปอยู่กับชั้นเถอะน่ะ"

     เรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นอีกครั้ง เจ้าหนี้ดึงตัวคุโรโกะเข้าประชิดตัว ล็อคแขนร่างบางไว้ที่หลังด้วยมือข้างเดียว

     "มันผิดที่สำญาไว้นี้ครับ คุณ'ฟุคุดะ'"

     "สัจะในหมู่โจรมันไม่มีหรอกน้อง เห้ย ส่งแขก"

     ฟุุคุดะสั่งให้ลูกน้องหลายคนจัดการไล่พ่อของคุโรโกะออกไป

     "ไม่นะ เท็ตสึยะ พ่ออยากอยู่กับลูก!"

     "เหอะ ฝันเหอะ!"

     "อ้ากกกกก"

     เสียงโหยหวนของคนเป็นพอ่ดังขึ้น เมื่อเขาถูกลูกน้องหลายคนจับโยนลงไปข้างล่างจากชั้นสาม อย่างรวดเร็ว

     "พ่อ!!"

     เสียงร้องที่ทรมาณของคุโรโกะ ที่พยายามดิ้นออกจากร่างใหญ่ตัวน่ารังเกียจของฟุคุดะ

     "ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นละคุโรโกะคุง"

     ฟึ่บ

     "อ๊าา ไม่ อย่าทำอะไรผม"

     "เห้ยพวกแกออกไป"

     ฟุคุดะออกปากไลลูกน้อง แล้วค่อยๆย่างกายเข้าไปหาร่างบางของคุโรโกะ พร้อมส่งสายตาหื่นกามไปด้วย

     "ผิวขาวดีนะ ชั้นชอบ"

     ฟุคุดะเริ่มที่จะลวนลามคนร่างเล็กตรงหน้า

     "ไม่ อย่าทำอะไรผม ผมเป็นผู้ชายนะ"

     "ผู้ชายแต่ขาวขนาดนี้ก็ยอมละวะ"

     กึก!

     ฟุคุดะจัดการฉีกเสื้อบนเรือนร่างขาวออกทั้งตัว คุโรโกะเริ่มตาแดงเพราะต้องอดกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้

     ถึงกระนั้นหุคุดะยังคงไม่ปล่อย เขายังไล้เลีย เร้าโรมร่างเรือนผมฟ้าต่ออย่างหื่นกาม

     พลั้ว!

     "ไอสารเลว"

     จู่ๆเสียงที่เหมือนสวรรคประทานมาก็ดังขึ้น ชายผู้มาใหม่ต่อยร่างหนาของฟุคุดะจนล้มกลิ้งกองกับพื้นอย่างดูไม่ได้

     "แก หะ อาคาชิ"

     เมื่อฟุคุดะเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับร่างสูงเรือนผมสีแดงเพลิง ที่กำลังจ้องมองอย่างกินเลือดกินเนื้อและสายตาที่ลุกวาวด้วยเพลิงแค้น

     "แก ไอ้ฟุคุดะเจ้าของบริษัทเล็กๆ กล้าทำกับคนของชั้นแบบนี้คงเตรียมใจที่จะตายแล้วสินะ"

     "ฮ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ"

     แต่แล้วฟุคุดะก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที

     "มีอะไรน่าขำมิทราบ"

     "ก็คนของแกนะ มันทรยศแกไปแล้วนะสิ ฮ่าๆๆๆๆ"

     ฟุคุดะยังคงระเบิดเสียงหัวเราะต่อไป อาคาชิทำเพียงแค่หันกลับไปมองที่คุโรโกะนิ่งๆ เจ้าตัวเองก็ไม่กล้าสบมอง

     สายตาของอีกคน ที่เป็นผู้มีพระคุณ

     "..."

     "แกมันโง่จริงๆ โง่ที่โดนหลอกถึง3ครั้งสำเร็จ"

     "ใครบอก"

     "!!"

     "ใครบอกว่าชั้นโดนหลอกสำเร็จมิทราบ"

     "อะไร!"

     แต่แล้วบรรยากาศก็เปลี่ยนไป อาคาชิยิ้มอย่างผู้ชนะ เขามองเย้ยฟุคุดะที่กำลังของขึ้นเมื่อกำลังรู้ตัวแล้วว่า

     ตัวเองถูกซ้อนแผน

     "ชั้นนะ รู็ตั้งแต่แรกแล้วว่าคุโรโกะคือคนที่แกบังคับมา"

     "!!"

     "รู้ได้ยังไง"

     "ในบ้านชั้นนะ มีกล้องวงจรปิดทุกจุด"

     "...ไม่จริง"

     "ชั้นเสียใจที่ปล่อยแกให้มีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบัน"

     "ไม่ ไม่ เป็นไปไม่ได้ ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ!"

     เสียงร้องอย่างบ้าคลั่งดังขึ้นอีกครั้ง ฟุคุดะคล้ายคนที่เป็นโรคประสาท เขายืนกุมหัวพลางส่ายหน้าไปมาคล้ายยอมรับความจริงไม่ได้

     ส่วนอาคาชิ ถอดสูทของตนแล้วสวมให้ร่างบางแทน

     "คุณรู้ นานรึยัง"

     "ผมรู้ตั้งแต่แรก"

     "คุณรู้มาตลอด"

     คุโรโกะขำนิดๆอย่างสมเพศตัวเอง จะไปหลอกเขาแต่ดันโดนเขารู้เรื่องทั้งหมดตั้งแต่แรก 

     แต่ความอบอุ่นที่ได้รับ ไม่เคยน้อยลงเลยสักครั้ง นั้นคือเรื่องจริง

     "แก อย่าอยู่เลย!!"

     ฟุคุดะใช้ทีเผลอพุ่งเข้าหมายจะทำร้ายอาคาชิ

     ปึก!

     แต่อาคาชิปัดป้องได้ เขาปัดการโจมตีอย่างง่ายดาย

     "ไม่เจียมตัวสะเลย การอยู่หน้าจจักรพรรดิ ใครสั่งให้ยืนค้ำหัว"

     อาคาชิส่งแรงกดดันใส่อีกฝ่าย สายตาที่ทรงอำนาจแสดงถึงสิ่งที่อยู่ในด้านมือของตน จนฟุคุดะล้มลงกับพื้นอย่างงายดาย

     ไม่นาน ลูกน้องหลายคนของอาคาชิก็กรู่กันเข้ามา

     พร้อบกับร่างของพ่อของร่างบางด้วย

     "เท็ตสึยะ"

     "พ่อ"

     พ่อลูกกอดกันอย่างห่วงหา

     "พ่อ เป็นไงบ้าง"

     "เมื่อกี้พ่อโดนผลักตกลงไป โชคดีที่ข้างล่างมีกล่องเยอะเลยเป็นเบาะรองกระแทกให้พ่อ"

     "โชคดีจริงๆ"

     สองพ่อลูกกอดกันกลม

     "อะแฮ่ม"

     เสียงกระแอมไอของชายหนุ่มหัวแดงดังขึ้น คัดบทสนทนาที่น่าคิดถึงของใครอีกสองคน

     "พ่อของเท็ตสึยะสินะครับ"

     อาคาชิไม่พูดปล่าว เขาขยับกายดึงหนุ่มหัวฟ้าเข้ามาในอ้อมกอดทันที แบบไม่กลัวว่าจะถูกว่าจากผู้เป็นพ่อ

     "คุณต้องไปรักษาตัว ค่าพยาบาลผมจะจ่ายให้"

     "อ่า คือ..."

     "ส่วนเท็ตสึยะ ผมจะรับดูแลเอง ไปละสวัสดี"

     จักรพรรดิยังคงดำเนินตามวิถีของจักรพรรดิ เขาลากตัวร่างบางออกจากตึกโทรมๆและขึ้นรถหรูไปทันที

     บนรถ

     "อาคาชิคุง"

     "หืม..."

     "โกรธมั้ยครับ"

     "โกรธ"

     "อ่ะ.."

     ร่างบางช็อคไป กว่าจะทำใจถามออกไปได้ก็ตั้งนาน แต่คำตอบที่ได้มาช่างเหมือนคมมีดทิ่มแทงหัวใจและร่างกาย

     ก็ไม่ได้อยากทำหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของเขาบังคับ

     "แต่ผม ก็รักคุณ รู้ด้วยว่าคุณจำเป็น"

     "ครับ อาคาชิคุง"

     น้ำตาพลันรื่นขึ้นมาเต็มเบาตาเล็ก หน่วงตาแปลก

     "ชั้นมีคำถามละ"

     "ถามว่าอะไร

     "เริ่มต้นใหม่กันได้มั้ย"

     "ห่ะ..."

     "นะ"

     "ครับ เริ่มต้นใหม่กันเถอะครับ อาคาชิคุง"

     "ดีใจจังเลย เท็ตสึยะ"

     อาคาชิยิ้มจนตาหยี เชื่อว่าใครเห็นก็ต้องรู็สึกดีตามไปด้วย

     "เมื่อกี้โดนมันข่มขืนรึเปล่า"

     "คือ"

     เพราะท่าทีที่เลิ่กลั่ก ทำให้อาคาชิคิดไปเองว่าร่างบางคงโดนสะแล้ว

     "ม่เป็นไรนะ คุโรโกะคุง ชั้นจะลบรอยพวกนั้นให้เอง"

     "เอ๊ะ?"

     "จะลบทั้งหมดเลย"

     "แต่นี้ ในรถนะครับ?!"

     "ไม่เป็นไร ผมจะทำมัน"

     "..."

     "จนถึงเช้าของอีกวันเลย"

     "ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย"
















     จบ



     NUNUY

     เสียงใจมากค่ะ ตอนแรกมันดีกว่านี้ จบลึกซึ้งกว่านี้ แต่ว่าคอมดับเซฟไม่ทัน ไอเราก็ตั้งเป้ากะจัลงวันนี้แล้วด้วยก็ไม่อยากให้มันเสียเที่ยว ก็เลยพิมแค่คำพูดไม่ได้อธิบายอะไรเยอะแยะในช่วงหลัง 

     ขออภัยมานะที่นี้เรื่องต่อไปจะทำให้ดีขึ้นค่ะ!

     

     
     

     

     




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 nichanan00007 (@nichanan00007) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 15:21
    รอออออออออออออออออออออ
    #2
    1
    • #2-1 gxHogfHdmujfu (@gxHogfHdmujfu) (จากตอนที่ 1)
      22 กันยายน 2560 / 03:17
      อัพแล้วนะ มาอ่านเร็ว>Q<
      #2-1
  2. วันที่ 20 กันยายน 2560 / 07:03
    รออ่านนะคะ
    #1
    2