คัดลอกลิงก์เเล้ว

มืดมัวแต่ชัดเจน 1827 [Fic Reborn]

"คุณฮิบาริ เคียวยะ" เสียงเรียกติดหวานจากผู้เป็นบอสวัย24ปี "ซาวาดะ สึนะโยชิหรอ" เสียงแหบพร่าเพราะพิษร้าย ที่หนักหนาจนอาจ "ตาบอด"

ยอดวิวรวม

1,514

ยอดวิวเดือนนี้

10

ยอดวิวรวม


1,514

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


70
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ก.ย. 60 / 00:47 น.
นิยาย ״Ѵਹ 1827 [Fic Reborn] มืดมัวแต่ชัดเจน 1827 [Fic Reborn] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
"ซาวาดะ สึนะโยชิ"

"..."

ไม่มีเสียงตอบกลับจากอีกคน ทำให้ฮิบาริเลือกที่จะพูดต่อ

"ถ้าตาผมบอด คุณออกไปจากชีวิตผมได้มั้ย"

"ไม่ได้ครับ"

    "!"

"ไม่มีทางเกิดขึ้นด้วย"

"ทำไมละ?"

"เพราะผม จะไม่ทิ้งคุณไปไหน"

สึนะโยชิโผเข้ากอดชายผมดำที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงหลังกว้าง

"จะไม่ทำให้คุณเสียใจ"

"..."

"จะไม่ทำร้ายคุณ"





"ผมรักคุณครับ เคียวยะ"


.


.

.

.




วรี้ดดดดดดดดด!!


กรีดร้องแพร่บ><


นี้เป็นการแต่งฟิค 1827 เพรางั้นขอใช้ไซค์18ในการพิมค่ะ(เกี่ยวหรอ)



NUNUY



ช่วยให้กำลังใจนักเขียนกันด้วยน่า^^





เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ก.ย. 60 / 00:47


     "จะไม่เรียกร้องอะไรเลย"

     "ขออย่างเดียว ..อยากพรากเขาไปจากผม"



     เฮือก!

     ซาวาดะ สึนะโยชิ ตกใจตื่นขึ้นกลางดึกในคฤหาสหลังใหญ่ของเขา ความฝันเดิมๆซ้ำๆติดต่อกันมาหลายต่อหลายวัน

     ฝันประหลาดที่ฉุดเขาให้ตื่นขึ้นทุกกลางดึก

     น่ากลัว คล้ายเป็นลางบอกเหตุ

       สึนะเพียงแค่คิด ทั้งหมดที่เห็นคือความฝันและมันจะไม่เกิดขึ้นจริง ถึงแม้เขาจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั้นเสียงใคร เขาเห็นเพียงเเสงสว่างส่องแยงตาจนดวงตาพร่ามัว เสียงแหบพร่าที่ดูท่าจะตะโกนมานานจากที่ๆแสนห่างไกล

     สุดท้าย เขาทำเพียงแค่ข่มตาลงแล้วหลับไปในที่สุด

     .

     .

     .

     หลายวันต่อจากนั้น เหตุการ์ณฝันเดิมๆยังคงดำเนินบันเลงทุกค่ำคืน และในเช้าวันนี้

     "อรุณสวัสดิ์ครับรุ่นที่10"

     ซาวาดะสึนะโยชิ ก้าวเข้ามาในห้องโถงใหญ่ก็เจอกับผู้พิทักษ์ของเขาผู้เป็นมือขวาที่น่าไว้ใจแล้วเชื่อถือได้วัย24ปี

     "มีอะไรแต่เช้าหรอ"

     สึนะโยชิ มองหน้าผู้พิทักษ์วายุ 'โกคุเทระ ฮายาโตะ'

     "มีข่าวร้ายกับข่าวดีครับ"

     "งั้นผมขอฟังข่าวดีก่อนแล้วกัน"

     โกคุเทระ ฮายาโตะ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะวางเอกสารสีดำลงบนโต๊ะอย่างเบามือหน้ารุ่นที่สิบ

     "ผลงานของหน่วยเมฆาเป็นที่หน้าพอใจ ชิองเล่แฟมมิลี่ ถูกเรากวาดเรียบหมดทุกอย่างครับ ตอนนี้กำลังตรวจหาบอสของชิองเล่ และลูกน้องคนสนิท"

     "ตรวจหา หมายความว่ายังไง"

     สึนะที่ขยับนั่งฝั่งตรงข้ามของโกคุเทระเอ่ยขึ้น

     "หน่วยเมฆาบุกถ่มชิองเล่แฟมมิลี่ขณะที่มีการจัดงานเลี้ยงขึ้น ห้องจัดงานถล่มทั้งหลังในรัศมี2กิโลเมตรเสียหายยับเยิน คาดว่าร่างของพวกมันจะอยู่ใต้ซากนั้น"

     "หึ"

     ซาวาดะกระแอมยิ้ม ขำเบาๆกับผลงานของหน่วยเมฆา สงสัยว่าหัวหน้าหน่วยขี้เกียจ เลยจัดการพังตึกไปเลยที่เดียวจบเรื่อง

     "ละก็"

     "ครับ"

     "ข่าวร้ายละ?"

     หน้าผู้พิทักษ์วายุติดซีดขึ้นมาทันที ที่ได้ยินเสียงหวานของบอสแห่งวองโกเล่แฟมมิลี่เอ่ยถามอย่างสนใจ

     "คือ..."

     "หืม..."

     "ผู้พิทักษ์เมฆา"

     เฮือก!

     ลางสังหรณ์บอกว่า สิ่งที่พูดนั้น ร้ายมากกว่าจะเป็นแค่ข่าวร้ายธรรมดา

     "ฮิบาริ เคียวยะ"

     ก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจบีบแน่น คลายจะทำให้หายใจไม่ออก

     "บาดเจ็บสาหัสครับ"

     หัวใจบอสของวองโกเล่กระตุกจนน่ากลัว...



       "เคียวยะ นี่ชั้นเองดีโน่"

     ดีโน่ คาบัลโลเน่ นภาอีกผืนที่มาถึงรพ.นามิโมริก่อนใครเพื่อมาหาฮิบาริ ผู้

     รอดชีวิต...

     "..."

     เมฆาไม่ได้ตอบอะไร ปล่อยให้นภาสีทองพูดอย่างใจเย็นอยู่ข้างเตียง จากสัมพัสของเมฆา คิดว่าในห้องน่าจะมี อีก4คน

     "นี้ เคียวยะ อย่างน้อยก็ตอบชั้นบ้างเถอะ"

     "พวกคุณ4คนออกไปให้หมด"

     "!!!!"

     ทุกคนในห้องต่างช็อค ไม่ใช่เพราะฮิบาริเริ่มพูด แต่เขาบอกว่า4คน

     ทั้งที่ในห้องมีเพียง โรมาริโอ้ ดีโน่ คุซาคาเบะและตัวฮิบาริเอง

     ทั้งสามจ้องไปที่ชายหนุ่มผมดำที่นั่งนิ่งบนเตียงผู้ป่วยในชุดสีดำทั้งร่าง ร่างกายสมบูรณ์ดีมีแผลบ้างเล็กน้อยแต่ที่ต่างออกไปจากปกติ

     ที่หัวของเมฆาผู้เหย่อหยิ่ง มีผ้าสีขาวบริสุทธิ์พันดวงตาสีนิลทั้งสองอย่างมิดชิด

     ไม่เห็นไม่ว่า แต่พูดว่ามีอีก4ก็ค่อนข้างน่ากลัว

     "เคียวยะ.."

     "ออกไป..."

     "คุณเคียวครับ..."

     "ออกไป."

     ทุกคนยังคงไม่กล้าพูดอะไรต่อแม้แต่คนสนิทอย่างคุซาคาเบะ ฮิบาริยังออกปากไล่

     "ได้ พวกเราจะออกไปก่อน รักษาตัวให้ดีนะ เคียวยะ"

     ดีโน่เอ่ย เขาสงสารชายหนุ่มจับใจ เพราะดวงตาของเมฆา...

     ปึ่บ

     "ทำไมยังไม่ออกไปอีก"

     เสียงเมฆายังคงดังขึ้น ทั้งๆที่คนอื่นต่างออกไปกันหมดแล้ว แต่ทำไมยังคงเรียกร้องออกปากไล่กัน

     "คึหึหึ เก่งเหมือนเดิมน่ะครับ"

     "ชิ น่ารำคาญ"

     ถึงจะมองไม่เห็น แต่ประสาทสัมผัสอื่นๆของฮิบาริ เคียวยะยังคงยอดเยี่ยมเสมอ เขาพรุดลงจากเตียงผู้ป่วยขว้างทอนฟาที่หัวเตียงเตรียมต่อสู้ระยะประชิด

     "มองไม่เห็นยังอวดดีอีก"

     "เรื่องของผม ตัวน่ารำคาญมาทำไม"

     ฮิบาริหยุดการเคลื่อนไหว เขาต้องฟังเสียงลมของอีกฝ่ายเพื่อรู้ตำแหน่ง

     "ถ้าไม่สำคัญ ผมไม่มาหรอกครับ"

     ฮิบาริกายเย็นกระตุกวาบ เมื่อมุคุโร่ สายหมอกที่ปรากฎตัวพร้อมหมอกจางๆหลุบวาร์ปมาอยู่ข้างหลังเขา

     "แผลเต็มตัวเลยน่ะครับ"

      "..." 

     "ขอโทษน่ะ...เคียวยะ"

     มุคุโร่โอบกอดช้าๆคล้ายอาการห่วง ใช่ มุคุโร่ห่วงใยเหลือเกิน ห่วงใย 'ชายผู้ช่วยชีวิต' เขาเอง จับใจจนไม่อาจบรรยายได้

     ในวันที่มีแผนการถล่ม'ชิองเล่แฟมมิลี่' ผู้ร่วมแผนการคือดีโน่และมุคุโร่

     



     วันนั้นที่วางแผนไว้คือจัดการแค่ตัวหัวหน้า ส่วนที่เหลือ ปิดปากเงียบก็พอ

     แต่..

     เหตุการ์ณดันผิดพลาด มีการตลบหลังเกิดขึ้น ลูกน้องวองโกเล่บางส่วนเป็นภาพมายาของผู้ใช้มายาทางฝ่ายชิองเล่

     ส่วนสามาชิกจริงๆ สลบไปเพราะแก๊สยาสลบแล้วตั้งแต่ก่อนหน้านั้น

     เกิดการหักหลัง ชิองเล่ต้องการสังหารดีโน่ผู้เป็นบอส มุคุโร่และฮิบาริเข้าปกป้องอย่างสุดความสามารถ

     ....

     แต่แล้ว! ชิองเล่งัดไม้เด็ด ลำแสงอะไรสักอย่างที่ทางนักวิทยาศาสตร์ของมันคิดขึ้น ได้สาดลำแสงสว่างวาบไปทั่วบริเวณ

     โชคร้าย ฮิบาริ เคียวยะ ผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของวองโกเล่ เห็นแสงนั้นเข้าเต็มๆ

     เลือดไหลจากตาเป็นทางลงหางตา ภาพที่เมฆาเห็นมัวไปหมด ก่อนที่จะหมดสติ เมฆาใช้เฮือกสุดท้าย โจมตีที่เดียว ที่จัดแสดงหรือที่สุมหัวของชิองเล่แฟมมิลี่

     ย่อยยับไปกับตา

     และสลบเมือดไปอยู่ในวงแขนของ 'โดคุโร่ มุคุโร่' ผู้สาบานเป็น'เพื่อน'ตลอดไป



     "มุคุโร่..."

     ฮิบาริดันตัวเพื่อนสนิทออก เขาไม่รู้ว่าทำไมความเกลียดชังกลายเป็นการที่เขาทั้งคู่สนิทกันได้จนถึงทุกวันนี้

     "เคียวยะ ผมขอโทษที่อ่านเกมส์พวกมันไม่ขาด"

     "..."

     "ถ้าเป็นไปได้..ผมอยากเป็นคนบาดเจ็บแทนคุณ"
     
     "ทำไมคุณพูดแบบนั้น"

     เสียงเย็นของเมฆาดังขึ้น แม้จะไม่เห็นดวงตา แต่มุคุโร่ก็สัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของชายผมดำตรงหน้า

     "มันเป็นความผิดของผม ดวงตาที่ควรบาดเจ็บคือผม"

     "ดวงตาของสายหมอก สำคัญมากไมใช่หรือไง"

     "แต่ดวงตาของคุณก็สำคัญมากเหมือนกัน"

     "...."

     ทั้งคู่นิ่งไป ทำอะไรไม่ได้นอกจากสงบ

     ปับ!

     "จะไม่ทำอีก"

     "เหมือนกัน..."

     ทั้งคู่จับมืออย่างลูกผู้ชาย ผลัดกันพูดสิ่งที่พอทำได้ ไม่เห็นหน้า แค่สัมผัสก็รู้ถึงความห่วงใยที่มีจนเอ่อล่นทั้งหมดนั้น

     ปัง!

     "คุณฮิบาริ.!"

     บอสรุ่นที่สิบของวองโกเล่โผล่เปิดประตูเสียงดัง วิ่งเข้ามาที่เตียงมองคนรักและเพื่อนอีกคนที่อยู่ในห้อง

     "คุณฮิบาริ..."

     เจ้าตัวเสียงคล้อยต่ำลง น้ำตาหยาดใสรินอาบแก้มหน้าสวยจนเปียกทั่วใบหน้า ยามนี้สีของหน้าช่างแดงจนน่ากลัว

     "อย่าร้อง"

     เสียงเย็นแฝงความหวงใย เลื่อนขึ้นมาสัมผัสใบหน้าคนรักช้าๆ เกลี่ยน้ำตาออกจากหัวตาอย่างอ่อนโยน สัมผัมนี้ที่มอบให้เพียงแค่คนเดียว

     "มุคุโร่"

     "ครับ"

     ฮิบาริร้องเรียกชื่อเพื่อนสนิท และมุคุโร่ก็รู้หน้าที่ หายตัวไปพร้อมกับสายหมอกทันควัน

     "คุณฮิบาริ.."

     สึนะยังคงร้องไห้ไม่หยุด ยิ่งมองเห็นผ้าพันแผลบริเวณดวงตาก็ยิ่งปวดจี๊ดที่ใจ คนรักของเขา ใครกันที่กล้าแตะต้อง

     "ตั้งแต่เข้ามา เรียกอยู่3รอบแล้วนะ"

     ฮิบาริว่า ก่อนจะอุ้มซาวาดะ สึนะโยชิจนตัวลอย ขึ้นมานั่งที่เตียงคนป่วยเช่นเดียวกับเขา

     "ผมนั่งทับคุณอยู่แบบนี้ ไม่หนักหรอครับ"

     "แห้งขนาดนี้เอาส่วนไหนมาหนักไม่ทราบ" ฮิบาริแขวะขึ้น

     "ผมว่าผมลงดีกว่า เดี่ยวคุณเจ็บแผลนะครับ"

     "แผลของผมไม่ได้อยู่ที่ขา แต่มันอยู่ที่ตา-"

     เมฆาพูดขาดไป ซาวาดะ สึนะโยชิก็อึ้งไม่รู้ว่าฮิบาริจะช็อคจนไม่สามารถเอ่ยจบประโยคนั้นได้

     นภาโผเข้ากอดเมฆาของเขา ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดแต่ดันบาดเจ็บขนาดนี้ เสียทั้งชื่อ เสียทั้งเกียรติ เสียทั้งศักดิ์ศรี

     เสียทั้งดวงตา..

     "ผมจะมาเยี่ยมคุณทุกวันเลยครับ"

     "ไม่ต้องมา"

     "อ่ะ..."

     "เพราะหลังจากนี้ ....ผมจะกลับบ้าน"

     เมฆาอารมณ์แปรปวน เอาแต่ใจ ฮิบาริคว้าโทรศัพย์กดเบอร์โทรเรียกลูกน้องคนสนิททันที วางสายและโดดลงเตียงโดยไม่สนใจนภาที่นั่งเอ๋ออยู่เลย

     สึนะมองการกระทำพี่แกที่ดูแทบจะเหมือนคนมองเห็นทั่วไปจริงๆ เหาะเหินปีนไต่คล่องไคว่เช่นเคย

     ภาพสุดท้ายที่สึนะเห็นฮิบาริ ก็ตอนที่เขาเดินออกไปพร้อมกับคนสนิททรงผมรีเจ้นนั้นเอง

     สึนะได้แต่คิดในใจ // คนเขียนจะเขียน2718 หรือ 1869ครับ



     เช้าวันต่อมา ซาวาดะ สึนะโยชิ บอสหนุ่มวัย24ปี ก้าวมาบริเวณหน้าทางเข้าฐานทัพที่เชื่อมต่อกับฐานทัพวองโกเล่

     ฐานทัพเมฆา

     เจ้าตัวยืนอยู่อย่างสงบ สีหน้าสงบท่าที่ที่ดูเป็นผู้ใหญ่

     แต่แววตากลับร้อนรน..

     นภารอไม่นานนัก ทางฝ่ายนู้นก็เปิดประตูและค้อมหัวให้บอสใหญ่ พร้อมยื่นบีกีนี่

     ถุ้ย!!

     ยื่นยูกาตะสีขาว ปักลายดอกไม้บริเวณหลังเป็นสีส้มและสีชมพู มองสบายตาเป็นโทนสว่าง

     สึนะรับมาส้วมทับกับชุดที่ใส่อยู่แล้วค่อยๆถอดเชิ้ตออก ส่งให้ลูกหน่วยเมฆาและเดินเข้าฐานทัพไป

     ประตูเชื่อมระหว่างฐานทัพ ปิดลงอย่างสงบ



     ฮิบาริ เคียวยะ ชายหนุ่มวัย25ปี นั่งห้อยขาอยู่ที่ระเบียงไปสวนย่อมขนาดเล็กๆได้ พลางจิบชาในมือ

     บนหัวมีนกสีเหลืองขนปุยหลับปุ๋ยอยู่บนนั้น

     "ขอชาให้ผมสักถ้วยสิครับ"

     "รินเอง"

     ซาวาดะที่ก้าวเข้ามานั่งข้างๆอย่างเงียบเฉียบ ระบายยิ้มอ่อนๆ แต่ดวงตาแทบมอดไหม้ ลุกโชนไปด้วยไฟที่กระหายการล่าเนื้อ

     "ผมอย่างให้คุณรินให้"

     "ผมไปเป็นเบ๊ให้คุณตั้งแต่เมื่อไหร่"

     ซาวาดะยังคงพูดด้วยท่าทีใจเย็น ฮิบาริ เคียวยะ ยังคงใช้ชีวิตอย่างปกติ แม้ดวงตาของเขาจะถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาวบริสุทธ์

     นกตัวน้อยสีเหลืองบินออกจากหัวเจ้านายตนไป

     ซาวาดะถอนหายใจนิ่งๆ พลางขยับเล็กน้อยเพื่อเอื้อมให้ถึงถ้วยชา

     และชุดชงชาก็ไม่ได้อยู่ไกลมากนัก มันอยู่ข้างๆฮิบาริเท่านั้น 

     แต่พอเอื่อมมือไปหยิบได้ ก็แปลกใจ เมื่อเห็นว่าถ้วยชาที่อยู่ในมือฮิบาริ มีกลีบดอกซากุระอยู่ในนั้นด้วย

     "มันสกปรกนะครับ"

     "อะไร"

     "ที่ถ้วยชาของคุณมีดอกไม้อยู๋ครับ ผมว่ามันสกปรกนะครับ ทำไมไม่เอาออก"

     "ผมไม่เห็น..."

     "..."
     
     เขาไม่แน่ใจว่าที่พูดไป ฮิบาริจะรู้สึกยังไง เขาเผลอพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจคนตรงหน้าไปรึเปล่า ฉับพลัน สายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้น หมายจะฆ่าล้างเผ่าพันที่บังอาจทำร้ายคนรักของเขา 

      กลับเปลี่ยนไป

     อยู่ในความสงบอีกครั้ง ซาวาดะ สึนะโยชิ โผเข้ากอดชายหนุ่มผมดำอีกครั้ง หน้าหวานซบบนลาดไหล่กว้างของชายผู้มากความสามารถ

     "ผมมันเป็นบอสที่แย่..."

     "..."

     "ผมไม่มีความสามารถแม้จะปกป้องคุณ"

     "..."

     "ปกป้องคนของผม คุณฮิบาริ ผมขอโทษ"

     หยาดน้ำใสๆไหลออกจากดวงตาสีส้มสว่าง ประกายแห่งความเศร้าเข้าครอบคลุ้มร่างเล็กๆที่พยายามแบกรับทุกอย่าง

     ฮิบาริโอบกอดตอบเช่นกัน เขาค่อยๆคล้ำไปทั่วไปสัมพัสการมีอยู่ของซาวาดะ สึนะโยชิทั่วทั้งตัว

     ฮิบาริ เคียวยะ จับไหล่บางของนภา

     "ไหล่เล็กแค่นี้ ทำไมถึงพยายามแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว"

     "ฮึก .." สึนะโยชิยังคงสะอื้น

     ฮิบาริ เคียวยะ จับแขนเนียนภายใต้ยูคาตะของนภา

     "แขนที่ผอมบางแค่นี้ ทำไมยังต้องจับอาวุธ"

     "ฮื้อ ผม ผม.."

     ฮิบาริ เคียวยะ  ประคองใบหน้ามน งามขึ้นเชยชม

     "ใบหน้าที่ดูสง่างาม ใยต้องแปดเปื้อนน้ำตาเพราะคนอย่างผม"

     เมฆาหนุ่ม ค่อยๆจูบซับน้ำตาให้อีกฝ่าย สึนะโยชิไม่พูดอะไร เขายังคงสะอื้นไห้ไม่หยุด ฮิบาริไล้ริมฝีปากมาเรื่อยๆจน กระทั่งถึงริมฝีปากของชายตัวเล็กตรงหน้า

     "ขอเลยละกัน"

     เมฆาค่อยๆดันตัวนภาของเขาลงบนพื้นเสื่อทาทามิแบบญี่ปุ่น ปลดพันธนาการบนร่างเล็กเบาๆจนเห็นลาดไหล่บางๆ

     ปากยังคงประกบจูบ ถอนจูบแล้วแต่ดูดดื่มต่อ ถอนจูบอีกครา ก็ยังต้องการตกตวงความหวานให้ชื่นใจ คนทั้งสองไม่พูดอะไรต่อ เพียงมอบความรักสุดวาบหวามให้แก่กัน

     "รักผมมั้ย?"

     เมฆาถามคำถาม ทั้งๆที่ปากยังคงไม่ละไปจากริมฝีปากเล็ก

     "รักครับ รักที่สุดเลย"

     เมฆายิ้มบางๆ พลางเช็ดน้ำตาบนหน้างามอีกฝ่าย อีกฝ่ายที่เริ่มหายใจฮึกฮักคล้ายคนมีอารณ์ร่วม โอบรอบคอแกร่งของอีกฝ่าย

     "ตกลง มอบให้ชั้นได้มั้ย"

     "ครับ ผมจะมอบให้คุณ คนเดียว..."

     และหลังจากนั้น ยูคาตะสีขาวปักลายดอกไม้สวยงามระรานตาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่บนเรือนร่างคนเป็นบอสอีกต่อไป


     .

     .

     .

     

     เช้าวันต่อมา ร่างบางนามซาวาดะ สึนะโยชิ ตอ้งทำงานในมาดบอสวองโกเล่ที่แสนใจดีและเก่งกาจ ต่างกับอดีตที่เป็นเจ้าห่วยสึนะ

     เอกสารกองทะทึ่มอย่างเคยจนไม่เห็นหัวบอสตัวน้อยด้านใน

     แต่สึนะก็ตั้งใจทำให้เสร็จทั้งหมด

     เพราะหากทุกอย่างเรียบร้อย เขาจะไปกินข้าวนอกบ้านกับฮิบาริที่ตนได้สัญญาเอาไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว

     ก๊อกๆๆ

     "เข้ามาได้ครับ"

     เมื่อมีเสียงตอบรับจากบอสวองโกเล่ คนที่อยู่ด้านนอกก็เดินเข้ามาพลางแพร่รังสีอาฆาตมาด้วย

     "คุณฮิบาริ"

     ร่างบางดีใจจนลุกขึ้นฉีกยิ้มให้คนตรงหน้า แม้รู้ว่าฮิบาริมองไม่เห็น แต่ก็ยังคงแสดงท่าทีเป็นปกติ เขาหวังว่าสักวัน ฮิบาริจะทำการรักษาและมองเห็นดั่งเดิม

     "คุณ ทำงานหรอ"

     ฮิบาริ เคียวยะถาม พลาางเดินไปนั่งที่โซฟาตัวประจำที่เขามักจะไปนั่งเสมอ เขาเดินอย่างเฉี่ยวชาญ คงเป็นเพราะมาบ่อย

     "ครับ ผมจะทำงานให้เสร็จเร็วที่สุดเลย"

     "นั่งทำมานานแค่ไหนแล้ว"

     "...เอ่ออออ"

     ซาวาดะไม่กล้าเอ่ยไปว่ารวม4ชม.แล้วที่เขาไม่ได้ลุกจากเก้าอี้ทำงาน เพราะอีกฝ่ายเคยกำชับว่าห้ามทำงานเกิด2ชม. ไม่งั้นจะปวดหลัง

     "ตอบ"

     "4ชั่วโมงครับ"

     และแล้วก็ตอบไปจนได้ ซาวาดะถอนหายใจพรืดใหญ่ ฮิบาริก็เช่นกัน เขาถอนหายใจยาวๆแล้วลุกจากที่นั่งเดินเข้ามาหาบอสวองโกเล่

     "ทำไมขัดคำสั่ง"

     "เพราะผมอยากรีบทำให้เสร็จจะได้ไปกับคุณ"

     "แล้วรีบทำให้เสร็จ มันเสร็จมั้ย"

     "มันก็จะเสร็จแล้ว"

     "จะเสร็จแล้วจริงๆหรอ"

     "ครับ.."

     "ทำไมต้องรีบทำให้เสร็จขนาดนั้นเพื่อชั้น"

     "ถ้าเสร็จแล้ว เราทั้งคู่จะรู้สึกดี"

     "คุณแน่ใจว่าหรอ ว่าจำเสร็จเอง"

     "ครับ..."

     "ให้ผมช่วย คุณจะได้เสร็จไวๆ"

     "อย่าครับ อ๊าาาา--"

     เดี๊ยวววววววววววว บทสนทนาชักจะเเปลกๆ แต่ไม่แปลกมากมายหรอก ฮิบาริยกตัวซาวาดะลอยอีกครั้ง เขานั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ของบอสแทน และวางร่างบางไว้ตรงกลาง

     "หืมมมม หน้าแดงอีกแล้ว"

     ริ้วแดงที่เฆ้นชัด ยิ่งชัดเข้าไปอีกเมื่อเมฆาเเซว

     "ผมจะรีบทำงานครับ"

     "อ่านให้ผมฟัง ผมจะช่วย"

     "แต่..."

     "อ่าน"

     เสียงทรงอำนาจของเมฆาทำให้นภาผืนนี้จำยอม ทำตามที่สั่งอย่างว่าง่าย ทั้งสองนั่งทำงานไปเรื่อยๆ เสียงพูดคุยดังสมำ่เสมอตลอดเวลา 

     ฮิบาริ เคียวยะ ส้วมสูทสีดำ มีเชิ้ตขาวด้านใน กระดุมบนถูกปลดสองเม็ด เห็นแผงอกเล็กน้อย หากเป็นข้างนอก ฮิบาริจะใส่เน็คไทและติดกระดุมยันคอแน่นอนเพื่อรักษาระเบียบ

     แต่ที่ทำอยู่นี้ ให้เห็นได้แค่สึนะคนเดียว

     ส่วนสึนะเองก็สวมเชิ้ตขาวและกางเกงสแลคเข้ารูป และมีสูทพาดอยู่ที่พนักพิง

     วันนี้พวกเขามีนัดทานข้าวด้วยกัน เรียกอีกอย่างคือดินเนอร์สุดหรู ชั้น27 ตึกไบก้อน (แมลงคงไม่มี) ตึกที่เคยสูงที่สุดครั้งนึง

     "อ่าาาาาาา เสร็จแล้ว"

     ซาวาดะ สึนะโยชิเยียดตัวตรง ยืดเส้นยืดสายคลายกล้ามเนื้อที่อ่อนล้าจากการทำงาน

     "บิดขี้เกียจไม่สมกับเป็นบอสเลย"

     ฮิบาริกล่าวว่าเขา และทำให้สนะต้องเอามือลง

     ฟึ่บ

     แต่ฮิบาริก็สวมกอดบอสเอาไว้ จนเป็นที่สงสัยของร่างบาง แต่สึนะก็ไม่ได้แย้งอะไร ในเมื่ออ้อมกอดนี้อบอุ่นมากมายแค่ไหน

     "มีอะไรหรือครับ"

     นภาสงสัยท่าทีแปลกไปของคนรัก

     "เหนื่อย"

     ไม่พูดปล่าว ใบหน้าคมของเมฆาซุกไซร้ซอกคอสึนะ บอสน้อยเลิกคิ้วสงสัย ปกติก็เคยมีอะไรกันหรอก แต่นี้ห้องทำงานนะ

     เมฆายังคงซูดดมกลิ่นหอมจากร่างบาง

     คล้ายกับต้องการเก็บไว้ด้วยความทนุถนอม

     เมฆาคิดอะไรบางอย่าง แต่ไม่นานเขาก็ยกตัวนภาลอยขึ้นอีกครั้ง และวางบนโต๊ะทำงาน กายร่างสูงสอดกลางหว่างขาคนตัวเล้ก เท้าแขนปิดทางหนีและเริ่มละเมียดกับร่างบางอีกครับ

     "อ้ะ คุณฮิบาริ"

     นภาเพิ่มความสงสัยไปอีก เหตุใดฮิบาริถึงทำเช่นนี้ ไม่ใช่ว่ารังเกียจ แต่นี้ไม่ใช่นิสัยเมฆา

     "เคียวยะ"

     ฮิบาริ เคียวยะ ชงักไปทันทีเมื่อร่างบางเรียกชื่อเขา ชื่อที่สัญญาว่าจะเรียกในคราที่ตองการเท่านั้น

     "ผม.."

     เหมือนฮิบาริจะเริ่มรู้สึกตัวว่าทำการลกล้ำจนผิดวิสัยตน เขาเงยหน้ามองร่างบางเพื่อขอโทษ แต่แล้วนภาก็พูดขึ้นก่อน

     "เสร็จงานแล้วนิครับ ไปกินข้าวกันเถอะ"

     ซาวาดะ สึนะโยชิยิ้ม ซึ่งเมฆาก็ยิ้มบางๆตอบ เขาสัมพัสได้รอยยิ้มที่อบอุ่น

     "ขอบคุณ"

     ฮิบาริ เคียวยะ โน้มคอประทับริมฝีปากบางเบา พร้อมควานหามือน้อยจับประสานกัน และคนเป็นบอสเองที่นำทางให้ฮิบาริ

     



     ณ ตึกไบก้อน

     ทั้งชั้นได้ถูกฮิบาริจองไว้หมดแล้ว //ถึงจะไม่ต้องจ่ายเงินจอง แค่พูดว่าฮิบาริ เคียวยะจะมาทานข้าวที่นี้ก็ไม่มีลูกค้าสักคนแล้วละ//

     แม้แต่พ่อครัวเองก็เช่นกัน

     ในระหว่างที่รออาหารมาเสริฟ ซาวาดะเห็นว่าฮิบาริขอตัวไปคุยโทรศัพย์บ่อยครั้ง แม้สึนะจะอาสาเดินออกไปเอง แต่ฮิบาริก็ให้เหตุผลว่าไม่ได้เป็นง่อย เดินเองได้

     ประมาณ3ครั้งได้ ที่ฮิบาริต้องเดินไปรับสายที่อื่น

     "อาหารมาแล้วค่ะ"

     พนักงาน4คน นำจานอาหาร4อย่างมาวางอย่างนุ่มนวล พลางจุดไฟบนเชิงเทียน และวิ่งออกไปแบบไม่ต้องไล่

     "ขอให้มีความสุขกับอาหารมื้อนี้"

     นภาเอ่ย

     "เช่นกัน" เมฆาตอบนิ่งๆ 

     ทั้งสองลงมือกับอาหารตรงหน้า ฮิบาริยังคงทานอาหารได้อย่างปกติเหมือนคนมองเห็นแบบคนทั่วไป จนซาวาดะสงสัย ผ้าปิดตานั้นเป็นเครื่องมืออะไรรึเปล่า

     บอสของวองโกเล่อยู่ในชุดสูทดำทั้งตัว แต่บริเวณไหล่มี เสื้อคุมสีขาวตัวใหญ่คุมอีกชั้น

     ส่วนด้านผู้พิทักษ์เมฆา ก็เป็นสูทขาวเช่นกัน และเสื้อเชิ้ตด้านในเป็นสำดำขลับผิวขาวจนเด่นชัดอย่างดูดี

     แต่ที่บริเวณดวงตา มีแว่นดำส้วมไว้เพื่อปิดผ้าพันแผลอีกชั้น

     "ดวงตาคุณยังไม่เป็นปกติ คุณน่าจะพักอีกยาวๆ เรื่องงานผมอนุญาติให้คุณหยุดทำไป1เดือน"

     นภากล่าวอย่างเป็นห่วง พลางยื่นมือไปจับมืออีกฝ่าย

     "ดวงตาของผม อยู่ตรงหน้าผมเอง"

     ฮิบาริจับมือน้อยนั้นตอบ

     ".เคียวยะ.."

     "รวมถึงหัวใจของผม ก็อยู่กับคุณเช่นกัน"

     บรรยากาศสลัวช่างเป็นใจแก่การพรอดรัก แสงไฟที่มี มีแค่แสงจากรถด้านนอก และเทียนที่อยู่บนโต๊ะ

     แปะๆๆ//

     เสียงปรบมือ ขาดว่าไม่ต่ำกว่า30คนดังขึ้น

     "หวานกันเสร็จรึยัง บอสแห่งวองโกเล่ และผู้พิทักษ์"

     เสียงแหบห้าวดังขึ้นจากด้านหลัง เมฆาคิ้วกระตุกทันที

     "พวกนาย.." ซาวาดะยืนขึ้น มองผู้มาเยือนอีกหลายชีวิตบนตึกสูงนี้ มองดูก็รู้ว่าไม่ใช่มิตรแน่ๆ แต่เป็นศัตรู

     "ไม่รู็จักเรางั้นหรอ น่าขำนะ หึหึหึ" ชายวัยกลางคน ขำเยาะเย้ย

     "ชิองเล่ แฟมมิลี่" เสียงจากปากเมฆาทำให้นภาแห่งวองโกเล่ไฟติดขึ้นมาอีกครั้ง ชื่อนี้ไม่มีวันลืม ชื่อของแฟมมิลี่ที่ทำให้คนรักของเขา

     สูญเสียดวงตาไป

     "ฮะ แกเองหรอ ชิองเล่"

     บอสหนุ่มแววตาวาวโรดกระหายเลือด วางเสื้อคุมลาดไหล่เล็กสีขาวบนพนักพิง พลางจ้องบอสของชิองเล่แฟมมิลี่อย่างดูหมิ่น

     "กล้ามากที่มายืนอยู่หน้าผม"

     "..."

     "กล้ามากที่ทำกับ'ผู้พิทักษ์คนสำคัญ'ของผมเช่นนี้"

     ไฟธาตุนภาลุกโชนขึ้นโดยไม่ต้องใช้กล่องใดๆ 

     หมับ

     เมฆาหนุ่มไม่กลัวว่าไฟธาตุนภานั้นจะไหม้ร่างของเขาแต่น้อย เพราะเขาคว้าเข้าที่แขนของบอสวองโกเล่ ที่กำลังเดือดดาดเพราะเมฆาเอง

     "จะลงมือเองทำไม"

     ปึด

     ฮิบาริ เคียวยะ ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ไฟทั้งชั้นก็สว่างวาบ พร้อมทั้งปรากฎร่างของผู้พิทักษ์ที่เหลืออีก5คน

     และลูกหน่วยวองโกเล่มากมายเต็มชั้น

     "จัดการ"

     วายุหนุ่มสั่งเสียงเด็ดขาด หากแต่ไม่เปล่งเสียงมากแต่ก็ทรงอำนาจมือขวาเป็นอย่างดี

     ปัง!!

     กระสุนหลายต่อหลายนัดผ่านปืนเก็บเสียง ฝั่งร่างชิองเล่ทุกคน ทุกคนล้มระเนระนาดไปกองกับพื้นเลือดสีสดไหลย้อมพรมสีแดงจนเป็นสีเลือดหมู

     นภายืนงง มันเกิดอะไรขึ้น

     "โกคุเทระคุง"

     "ครับ รุ่นที่สิบ...ผมจะอธิบายทั้งหมดเอง"

     ในขณะที่ซาวาดะ สึนะโยชิกำลังมองร่างของวายุผู้พิทักษ์แสนสำคัญอีกคนนึงเดินเข้ามา กลับเห็นร่างสูงโปร่งของคนรักเดินสวนไป

     แบบไม่ชนอะไรเลย

     แถมเมฆาหนุ่ม สามารถก้าวข้ามซากศพทั้งหมดแบบไม่ต้องคล้ำตามแบบคนที่มองไม่เห็น

     แต่ฮิบาริ เคียวยะไม่ใช่ เขาเดินข้ามกลุ่มซากศพเหล่านั้น และถอดผ้าพันแผลของตัวเองออก

     และทิ้งผ้าเหล่านั้นลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี

     ดวงตาคมของฮิบาริปรากฎชัดประจักแก่สายตานภา ฮิบาริหันมามองนภาด้วยดวงตาของเขาเองแว่บนึง ก่อนที่จะหันไปคุยกับมุคุโร่

     อึก

     ก้อนอะไรบางอย่างจุกอกคนเป็นบอส ลูกน้องร่วมมือกันทำอะไรบ้างอย่างโดยที่เขาไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

     "โกคุเทระ.."

     สึนะเอ่ยเสียงแปลกไปจากทุกที จนผู้พิทักษ์ทุกคนหันมองตามเป็นสายตาเดียว

     "ช่วยบอกชั้นทีว่าทุกคนที่นี้ไม่ได้หลอกผม"

     "เอ่อ รุ่นที่สิบครับ พวกเราทำไปเพราะปกป้องคุณ"

     "แต่เรื่องนี้ควรบอกผม"

     มือขวาหน้าซีด เข้าใจดีว่านี้เป็นเรื่องสำคัญมาก 

     "ชิองเล่แฟมมิลี่ถูกกำจัดหมดแล้วสึนะ ต่อไปนี้ชิองเล่จะเป็นเพียงแค่นามเล่าขาน แฟมมิลี่กระจอกที่คิดจะท้าทายวองโกเล่"

     "เรื่องนี้ผมเข้าใจ และกำลังจะยอมรับได้ในเร็วๆนี้"

     ยามาโมโตะที่พยายามอธิบาย แต่สึนะก็ตัดบทไปเสียดื้อๆ

     "แต่คุณ.."

     นภามองตรงไปยังเมฆา

     เมฆาที่รักที่สุด สุดของหัวใจ

     "หลอกผม...ว่าตาบอด"

     หัวใจแทบแหลกสลาย คนรักของเขา หลอกเขามาตลอดหลายวันนี้ มิน่าละ เดินไปมาได้อย่างคนปกติขนาดนั้น

     ตอนแรกสึนะก็คิดว่าเขาเก่ง แต่ที่ไหนได้ เขาเห็นมาตลอด

     "ผมปล่าว"

     "คุณกล้าปฎิเสธหรอ!"

     นภาตรงหน้าดูท่าจะหมดความอดทน เสียงตะโกนดังลั่น พร้อมกับน้ำตา

     ที่ไม่คิดว่าจะเสียมันอีก

     "ผมไม่เคยพูด.."

     "..."

     ฮิบาริพูดพลางขยับการเดินเข้าหานภาอย่างจริงจัง ทุกย่างก้าวสองเท้าสม่ำเสมอ คล้ายคนมีสมาธิแน่วแน่

     "ไม่เคยพูดเลยว่าผม'ตาบอด'สักครั้ง"

     "คุณบอกว่าคุณมองไม่เห็น"

     "นั้นเป็นเพราะผ้าพันแผลบังตาผม"

     สวบ

     ฮิบาริ เคียวยะ โฮบกอดร่างบางที่ดูท่าจะพยายามขัดขืนเล็กน้อยในช่วงแรก นี้เขาคงทำเกิดไป

     แต่จะให้ทำไง นี้มันเป็นแผนการของเขาที่จะล่อชิองเล่แฟมมิลี่ออกมา เขาถึงต้องแกล้งทำเป็นบาดเจ็บบริเวณดวงตาที่แสนสำคัญ

     จนทำให้ดวงใจของเขาบอบช้ำ

     "คนอื่นรู้หมด ทำไมผมถึงพึ่งมารู้"

     "คุณรู้หลังพวกเขาแค่ไม่กี่นาที เพราะผมพึ่งบอกพวกเขาวันนี้"

     "!!"

     ฮิบาริ เคียวยะ กอดอกมองคนตรงหน้าอย่างต้องการให้เห็นว่าเขาพูดจริง

     "ตอนไหนกัน"

     "ตอนที่ขอไปคุยโทรศัพย์"

     ก่อนที่จะเริ่มทานข้าวกัน ฮิบาริขอตัวออกไปรับโทรศัพย์บ่อนครั้ง คงเป็นตอนนั้นที่ทำการประสานงานกับหลายๆฝ่าย

     "หรือคุณ อยากให้ผมตาบอดไปจริงๆ"

     สึนะหน้าเสีย เมื่อฮิบาริตัดพ้อตัวเอง พลางสายตาของเมฆาหนุ่มคล้ายจะเจ็บปวดอยู่บ้างที่สึนะต้องการให้เขาตาบอด

     "ฮิบาริ!!!"

     เสียงใครตะโกนเรียกดังลั่น และร่างของนภาแห่งวองโกเล่ถูกผลักไปไกล อะไรบางอย่างล้มลงตรงหน้านภาหนุ่ม พร้อมเสียงปืนอีกหลากหลายกระบอก

     "คราวนี้คงจบของจริง" เสียงของมุคุโร่ที่ยกปืนยิงหัวหน้าชิองแฟมมิลี่จนสิ้นใจไปที่สุด

     "รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว" เสียงของโกคุเทระร้อนรน

     "ฮิบาริ ฮิบาริ ฮิบาริ!!!" เสียงของซาซางาว่า เรียวเฮดัังก้องไปทั่วจนแสบหู ชายร่างนักมวยพยามที่จะเขย่าร่างที่ล้มตึงไปก่อนหน้านั้น

     "ฮิบาริโดนยิงที่ไหน" ยามาโมโตะรีบก้าวเข้ามาช่วยดูอาการฮิบาริอีกคน

     "กระสุนเจาะกระโหลก ฉันจะแบกเขาลงไปข้างล่าง รถพยาบาลน่าจะมาถึงในไม่ช้า"

     เสียงความวุ่นวายดังไปทั่ว ทุกคนสนใจร่างโปร่งผู้เป็นหัวใจหลักในการปฎิบัติงานครั้งนี้ แต่ไม่ไกลกันนั้น

     บอสแห่งนภา เสียน้ำตาอีกครั้ง หยาดใสไหลรินอาบแก้ม เลอะหน้าหวาน

     เขาเป็นคนทำให้ฮิบาริถูกยิงใช่มั้ย

     "อ้ากกกกกกกกกก!!"

     เสียงร้องอย่างคนคลั่งแผดเสียงดังลั่น เสียงนั้นมาจากซาวะดะ สึนะโยชิ คนเป็นบอส ก่อนที่บอสร่างบางจะล้มลงสลบเมือดไปในที่สุด

     'ฉันมันแย่ ที่สุด..'






     2อาทิตย์ต่อมา

     ฮิบาริเคียวยะ ฟื้นจากอาการน่าเป็นห่วงอย่างปฎิหาร์ย

     แต่เพราะกระสุนเจาะกระโหลก อาจตาบอดจริงได้

     ผู้ทักษ์หลายคนพยายามจะแวะเวียนเข้ามาให้กำลังใจ แต่คำตอบของร่างสูงคือการรอ

     "ซาวาดะ สึนะโยชิอยู่ที่ไหน"

     ฮิบาริ เคียวยะ ยังไม่ได้สัมผัสถึงสึนะสักครั้งหลังจากที่เขาฟื้นขึ้นมา หมอพยายามที่จะถอดผ้าพันแผลที่ดวงตาออก แต่ฮิบาริยื่นคำขาด ไม่ว่ายังไง

     คนที่จะถอดผ้านี้ให้เขาได้ ต้องเป็นนภาของเขาเท่านั้น

     นภาที่โอบอุ้มเขาอยู่

     นภาที่เขายอมรับ

     นภาที่รักเขาจากใจ

     ปัง!

     "คุณฮิบาริ"

     "ซาวาดะ สึนะโยชิ"




"..."

ไม่มีเสียงตอบกลับจากอีกคน ทำให้ฮิบาริเลือกที่จะพูดต่อ

"ถ้าตาผมบอด คุณออกไปจากชีวิตผมได้มั้ย"

"ไม่ได้ครับ"

    "!"

"ไม่มีทางเกิดขึ้นด้วย"

"ทำไมละ?"

"เพราะผม จะไม่ทิ้งคุณไปไหน"

สึนะโยชิโผเข้ากอดชายผมดำที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงหลังกว้าง

"จะไม่ทำให้คุณเสียใจ"

"..."

"จะไม่ทำร้ายคุณ"





"ผมรักคุณครับ เคียวยะ"


ทั้งสองมอบจูบแสนหวานที่ยาวนาน

     "ผ้าปิดตานี้ ผมจะแกะมันให้คุณเอง"

     "แล้วถ้าผมมองไม่เห็นละ"

     "มันต้องเห็น"

     "ซาวาดะ ผมอยากอยู่กับคุณ แม้ผมจะมองไม่เห็น"

     "ถึงคุณจะมองไม่เห็นอะไร แต่ผมก็จะอยู๋เคียงข้างคุณจนกว่าจะมีใครทำให้เมฆและนภาจากกันได้ครับ"

     "เรื่องนั้น มันเป็นไปไม่ได้หรอซาวาดะ"

     "เพราะมันเป็นไปไม่ได้ไงครับ"

     ซาวาดะ จูบริมฝีปากคนรักเบาๆอีกครา น้ำตาคนเป็นบอสไหลนองหน้า แก้มแดงระเรื่อและตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตาอีกมากมายที่พร้อมจัพรั่งพรูได้เสมอ

     แม้จะเศร้าหรือ ดีใจ

     เขาก็ทำใจมาแล้ว!


     ผ้าพันแผลตกอยู่บนตักของเมฆาหนุ่ม

     "เห็นมั้ยครับ"

     เมฆาหนุ่มนั่งนิงงันไม่ปริปากใดๆ สายตายังไม่จับจ้อไปที่ไหน แม้ดวงตาสีนิลนั้นจะขยับไหวไปมา

     น้ำตาของทั้งคู่ไหลออกมาพร้อมกัน ความรักทำให้คนแข็งแกร่งสามารถกลายเป็นคนขี้แยได้

     พลันหน้าของเมฆาหนุ่ม หันมองมายังซาวาดะ

     ทั้งสองตัวแข็งทื้อ ไม่พูดไม่จา ไม่รู็ผลลัพย์เป็นเช่นไร

     "ซาวาดะ สึนะโยชิ"

     "ครับ ฮึก"     

     เสียงสะอื่นยังคงไม่จางหาย

     "ผม..."

     ฮิบาริ เคียวยะค่อยๆลูบตั้งแต่มือของนภาตรงหน้า ขึ้นไปผ่านไหลกว้างและลำคอ จนไปหยุดที่บริเวณใบหน้า

     "เห็นคุณ"

     "เคียวยะ"

     "ผมเห็นคุณ ผมเห็นคุณ ผมเห็นคุณแล้ว!"

     ทั้งคู่โอบกอดกันอีกครั้ง ร้องไห้อย่างกับเด็กที่ดีใจที่ได้เจอของสำคํญ

     แต่ก็ไม่ต่างจากที่บอกไป เพราะทั้งคู่ ได้ของสำคัญมาอยู่ในมือแล้ว

     "อย่าจากผมไปไหนอีกเลย"

     "ผมจะไม่ทำแบบนั้นแน่นอน"

     ทั้งคู่มอบจูบให้กันอีกครั้ง

     จูบนี้ทั้งหวาน

     ซึ่ง

     เต็มไปด้วยสัมผัสโหยหาอันหอมหวน

     เต็มไปด้วยความรัก

     อยากสัมพัสคนตรงหน้าไปตลอดการ

     แม้เคยมืดมน แต่ก็ยังชัดเจน

     คนทั้งคู่เป็นแสงสว่างให้แก่กัน

     "จะไม่มีอะไร มาพรากเราสองคนได้"

     "จนกว่าจะมีคนแยกเมฆาออกจากนภาได้สำเร็จ"

     "ขอบคุณที่มอบทุกอย่างของคุณให้ผม"

     "ยินดี"

     .

     .

     .

     .

     .

     จบ













     NUNUY


     



      

     


     
     

     

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 21:37
    ชอบค่ะ สนุกมาก เเต่งได้ดีจริงๆ
    #10
    0
  2. วันที่ 17 มกราคม 2561 / 20:13
    ชอบมากเยย
    #9
    0
  3. วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 10:16
    ชอบมากเลยค่ะ สนุกมากกก
    #8
    0
  4. วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 02:48
    ชอบมากกกกกกกกกก แต่งดีเวอร์ค่า
    #7
    0
  5. #6 minihitler (@12345678890) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 10:01
    เขียนดีอะ ชอบมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องก็ดี
    #6
    0
  6. วันที่ 13 กันยายน 2560 / 00:44
    สนุกมากเลยยยย ชอบคู่นี้ๆๆๆๆ
    #5
    0
  7. วันที่ 11 กันยายน 2560 / 20:26
    อ๊ากกกกสุดยอดดดดดดดดดด
    #4
    0
  8. #3 นิยม 1827 ดีต่อใจ
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 01:46
    โอ้ย บิกินี่ โอ้ยยยยยย 55555
    #3
    0
  9. วันที่ 9 กันยายน 2560 / 15:56
    สนุกมากเลยคะ
    #2
    0
  10. #1 Asuka! (@paiboonleesakul7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 01:33
    รู้สึกโดนต้มTT ฟินวุ้ย!!!!!
    #1
    0