คัดลอกลิงก์เเล้ว

พันธนาการ เสียสละให้ได้แม้ชีวิต//1869

"ขังคุก ตลอดชีพ" เมื่อฮิบาริพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยมุคุโร่ เพราะมุคุโร่นั้น..ได้ฆ่าวองโกเล่ไปแล้ว

ยอดวิวรวม

385

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


385

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 มิ.ย. 60 / 02:35 น.
นิยาย ѹҡ Ե//1869 พันธนาการ เสียสละให้ได้แม้ชีวิต//1869 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     สวัสดีค่า~~~!!!

     ห่างหายไปนาน แต่กลับมาพร้อมกับคำว่า
 
     ท่าน

     ฮิ

     เมะ!!

     เป็นเรื่องราวความรักที่ไม่ได้แสดงออกมาก แต่รับรองว่า ช่วงเวลา10นาทีที่คุณได้อ่านไป มันจะไม่ผิดหวังเลยละ

     ผิดหวังให้ตบ!!


เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 มิ.ย. 60 / 02:35


     "ไม่มีพันธนาการใดแยกผมกับคุณได้"

.

.

.

     "แม้เราต่างกันขนาดนี้นะหรอ"

.

.

.

.

     "ความรักของเราทั้งคู่กำลังกลืนกินกัน..."

     "นายคิดแบบนี้สินะ ถึงได้เอาแต่จ้องหน้าชั้น"

     

     ผม.. โดคุโร มุคุโร่ ไม่มีอะไรที่ทำให้ผมมีความสุขได้เทียบเท่ากับการได้อยู่กับเขา...



     "คุณมีความสุขมั้ย"

     "หึ ถามแปลกๆ"

     

     ผมมองหน้าเขา ชายหนุ่มที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยุ่บนโซฟา ดูก็รุ้ว่ากำลังเหนื่อย

     "นั้นสิน่ะ...ถ้าตอนนี้ผมโจมตีคุณ คุณต้องแพ้แน่ๆเลย ว่างั้นมั้ย"

     "อย่าพูดอะไรไร้สาระได้มั้ย นายก็รู้ว่านายจะไม่ทำมัน"

     ดูก็รู้ว่าเขารู้ทันผม

     "อะไรหลายๆอย่างมันเกิดขึ้นได้ มากกว่าคำว่าปฎิหาร์ยเลยเชียวนะ"

     ผมพูดพลางเดินเข้าใกล้ร่างโปรง ชายหนุ่มผมดำสวมเชิ้ตสีม่วงและชุดสูทสีดำ เชิ้ตและไทด์ถูกล่นลงมาประมาณกระดุมสามเม็ดบน เผยอกกว้างที่กำลังหายใจสม่ำเสมอ
ในท่าเอาหัววางที่พนักแขน และเอามือก่ายหน้าผาก ขาเยียดตรง

     "เช่นแบบนี้..."

     ผมเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเดียวกัน โอบร่างโปร่งขึ้นกอดแนบกับลำตัวของผมเอง อยากสัมผัส กอดแน่นๆ ได้กลิ่นหอมจากคนตรงหน้า คนที่ผมกำลังกอดอยู่ ร่างตรงหน้าค่อยๆกอดตอบผมช้าๆสัมผัสที่ไม่ลังเลและอบอุ่นทำให้ผมรู้สึกดี

     "ฮิบาริ...เคียวยะ"

     "..."

     "เรียกชื่อของผมสิครับ"

     "มันยังไม่ถึงเวลา"
     
     "แล้วเมื่อไหร่-"

     "นายต้องรอเวลา"
     
     "ครับผมจะรอเวลา..ที่เหมาะสม กับคุณ"

     "นายทำตัวงี่เง่ากว่าทุกที่นะ ขืนเป็นแบบนี้ชั้นก้แย่นะสิ"ผมรู้ วันนี้เขาไปทำอะไรมาและผมก็รู้ผลของมันแล้ว

     "คุณทำแบบนั้น คิดหรอครับว่าวินดีเช่จะยอม"

     "ปกติแล้วใครเขามาซักถามเรื่องแบบนี้ตอนคนกำลังเหนื่อยๆกันบ้างหะ"ผมปล่อยเขาเป้นอิสระจากอ้อมกอด เขาลกุขึ้นนั่งข้างผมแล้วเอนตัวพิงเบาะโซฟา ไม่ใช่ว่าเขาเหนื่อยจนตอบไม่ได้ แต่เขาแค่รู้ผลลับของมันแล้วก็เท่านั้น
.
.
ไม่ต่างจากผม ที่รุ้ชะตากรรมตัวเองดี
.
.
ในเมือต่อไปไม่มีไรต้องเสียแล้ว ขอออกไปทำสิ่งที่อยากทำก่อนจะทำสิ่งที่คนอื่นบังคับให้ทันดีกว่า
.
     "นายจะไปไหน"ก่อนที่ผมจะยืนขึ้น ก็มีแขนแกร่งจับตัวผมไว้สะก่อน
     
     "จะไปเยี่ยมหลุมศพวองโกเล่ครับ ไหนๆผมก็เป็นคนฆ่า ขอไปดูหน้าให้สะใจก่อนดีกวา่..."

.

     ผมพูดแล้วเดินออกไป
     
     "พูดอะไรบ้าๆนะนาย ทั้งๆที่ก็ไม่ได้รู้สึกยินดีสักเทาไหร่นิ" ผมไม่สนใจคำพูดนะ้นแล้วเดินจากออกมา
.
.
.
     หลุมศพวองโกเล่ ซาวาดะ สึนะโยชินั้นกว้างใหญ่ ดอกไม้วางอยูเต้มแท่นหิน ผมนำดอกไม้ที่เตรียมมาวางไว้บนนั้นด้วยเช่นกันถ้าไม่มีคุณในตอนนั้นสิ่งที่ศูนย์เสียอาจมากกว่านี้

     "ขอโทษนะครับ..ที่ฆ่าคุณแบบไม่ทันตั้งตัว ยังไม่ได้มีโอกาสอำลาครอบครัวเพื่อนฝูงเลยสินะครับ...วองโกเล่"
...
     "ทำไมไม่เป็นผมนะที่ตาย..."

พึ่งมารุ้สึกที่หลัง แย่จริงๆ
.
ผมเดินมาที่หน้าผาบริเวณนั้นสูงชัน หินผาเรียงกันสวยงามก้อนแต่ละก้อนวางโดนธรรมชาติอย่างลงตัว

     ผมกำลังจะโดดลงไป มันจะดีมัยนะ ผมจะตายตามวองโกเล่คุงแล้วไง คุฟุฟ ุอาจดีก้ได้ ก้ตอนนี้มีคนไม่รุ้กี่คนสาปแช่งผมอยุ่นี่นา ก้ดันไปฆ่ารุ่นที่สิบของเขา








     มันก้เท่ากับตัดสัมพันที่กำลังจะดีงามทั้งหมดไปนะสิ ทุกคนในทีมผู้พิทักษ์ต่างเศร้าจนไม่คิดจะทำอะไรฌกคุเทระก้คอยตามหาตัวผมเพื่อหวังจะฆ่ากันให้ตายไปข้าง 

     ยามาโมโตะจึงคอยห้ามปรามส่วนแรมโบ้แม่จะอายุ12แล้ว ก็ถือว่ายังเด็กอยู่ดี
ร้องไห้จนโคลมที่น่ารักของผมต้องคอยให้กำลังใจเสมอๆนั้นแหละนะ 
.
.
     ทุกๆหน่วยพร้อมใจกันหยุดทำงาน กำลังกายกำลังใจหมดสิ้นเพราะบอสที่รักจากไปกระทันหัน



     มีเพียงหน่วยเดียวที่ไม่ขึ้นตรงกับใคร ที่ยังคงทรงอำนาจแบะแข็งแกร่ง ยืนอยุ่บนจุดสูงสุดคอยกำจัดพวกใช้เวลาแบบนี้บุกรุกแฟมมิลี่ อย่างเด้ดขาด
หน่วยเมฆาในสังกัดฮิบาริ เคียวยะ
.
.
     "ถ้าผมไม่อยู่ทุกคนคงสุขดี ลาก่อนโลกที่สงบสุข"

     "นายนะ จะไม่รอเวลาเหมาะสมแล้วหรอ!!"



     !!!



     ในจังหวะที่ผมโดดออกมา เสียงที่คุ้ยเคยดังขึ้นและร่างของเขาคนนั้นที่กระโจนออกมา











     "เคียว...ยะ"







     เขาโดดลงมาโอบกอดผม เป็นอีกครั้งที่อ้อมกอดนี้ให้ความรู้สึกอบอุ่น ในแบบที่ผมโหยหา


     อืื่อ//

     สัมผัสที่ทำให้หายใจไม่อออกที่ริมฝีปาก เขาจูบผมกลางอากาศ ลิ้นร้อนทรอดแทรกเข้ามาขวางความหวานอย่างห่วงหา น่าแปลกที่ผมก้ตอบรับจูบของเขา งดงามสะจริง ทุกอย่างที่เกิดขึนงดงามอย่างกุบภาพวาด รสสัมผัสบะมุนที่ตราตรึงใจ เราสองคนจูบกันแบบนี้จนร่างกายของเราทั้งคู่ดิ่งลงสู่ทะเลเบื้องล่าง...
.
.
.
.
 


     "ขัง!"
.


     "ขังคุกน้ำงั้นหรอ.."

     "ผลสรุปออกมาชัดแล้ว ฮิบาริ ยอมจำนนเถอะ ต่อให้เป้นผุ้พิทักษ์ที่แจ้งแกร่งที่สุดในโลกอย่างนายแต่เรื่องแบบนี้ก้ยอมกันไม่ได้หรอก"
.
     "เพราะงั้น เมื่อไหร่ที่ร่างกายของเขาสัมผัสโดนน้ำโซ่ตรวนมากมมายจะพันธนาการทันที จิงจำอย่างสมบูรณ์"
.
.
     ชายหนุ่มนิงไป เขาอยุ่ท่ามกลางคนจำนวนมากในศาลของมาเฟีย คนจำนวนมากที่มากกว่าปกติหลายเท่า มาเพราะเรืองการตายและบทลวโทษของผู้กระทำผิด แต่บางส่วนมา


     เพราะอยากเห้นหน้าของผุ้พิทักษ์เมฆา ทั่ไม่เคยเปิดเผยตัวตนที่ไห


     เพราะเรื่องของเจ้าพวกบ้านั้นทำให้เขาตัดสินใจ ที่ไม่เหมาะสมกับเป้นตัวเขาแบบนี้
เมฆาหนุ่มเดินขึ้นรถที่คนสนิทจอดรอไว้แล้ว ในหัวคิดแต่เรื่องที่ผ่านมา


     "ผมไปส่งที่บ้านเลยนะครับคุณเคียว"


.
.
.



ก่อนที่ซาวาดะจะตายเขาได้คุยกัน

     "ช่วยฆ่าผม และทำให้วองโกเล่สลายไปที" บอสใหญ่แห่งวองโกเล่ มาก้มหัวขอร้องฮิบาริถึงบ้านพักที่อยู่ห่างจากตัวเมืองไปไกลลิบ
     
     แผนการกำลังดำเนินไปด้วยดีเมฆากำลังจะทำการฆ่านภาตามที่ได้ตกลงกันไว้ เพราะสังคมมาเฟียทุกหน่วยถูกกำจัดหมดแล้วจะเหลือก้แค่พวกปลายแถวและวองโกเล่เพราะฉะนั้นถ้าจะทำให้โลกสงบสุขต้องไม่มีมาเฟีย



          ใช้แล้ว...ต้องไม่มีวองโกเล


     แต่ในจังหวะที่กำลังจะฆ่า จู่ๆมุคุโร่ก้เข้ามาปิดฉากทั้งหมดและรับความผิดไปเเต้มๆ 
บทสรุปที่จบได้แสนงี่เง่าคือนภาตายและคนฆ่าคือหมอก
ส่วนบทลงโทษคือคุกวินดิเช่ที่แสนทรมาณ
หมอกจงใจ จงใจที่สุด


 .

.

.

.




     "คุณเคียวครับ ถึงสวนหลุมศพท่านซาวาดะแล้วครับ" 


     "ขอบใจมาก"


     เมื่อเห้นว่ามุคุโร่ออกมานานเกินไปจึงตามมา เขาเดินสูดอากาศธรรมชาติบริเวณผาริมทะเล เดินเลาะไปเรื่อยๆจนเจอร่างที่คุ้นตา







พรึ่บ!!





          ร่างนั้นโดดลงผาไปต่อหน้าต่อตา สองขาของเขาก้าวยาวๆตามไปทันที


     "นายนะจะไม่รอเวลาที่เหมาะสมแล้วหรอ!!"


     เขาโดดตามลงไปเห้นใบหน้าของคนที่โดดไปก่อนตกตะลึงเล้ก


     //เมื่อร่างกายของเขาสัมผัสโดนน้ำโซ่ตรวนมากมายจะพันธนาการทันที//


     คำพดูของคนในศาลทำให้ฮิบาริแตกตื่น หัวใจปานจะัแหลกออกแต่คงแค่ต้องทำช่วงเวลาเสี้ยววินี้ให้ดีที่สุด!

เขาจูบมุคุโร่ โอบกอดร่างนั้นแน่นแล้วล่วงลงทะเลไปพร้อมๆกัน


ฟื่บ!!


     โซตรวจมากมายพุดมาจากทุกทิศทางพันธนาการร่างมุคุโรโร่เอาไว้ ร่างกายของฮิบานิท่โอบกอดร่างมุคุโร่อยุ่โดนโซ่ขนาดใหญ่ รัดเขาทั้งคู่ให้ตัวติดกัน ท่อทรงกลมแต่แฝงไปด้วยพลังผ่าวงน้ำมาติดกับตาข้างขวาของสายหมอก พันธนาการหรือการจองจำที่สมบูรณ์     แบบ หยุดการเคลื่อนไหวของสายหมอกได้


     แต่คงไม่มีใครคาดคิดว่าฮิบาริจะพลอยโดนลูกหลงไปด้วย
มุคุโร่ตาเบิกโพลง ตัวเขายังมีเครื่องช่วยหายใจและเครื่องป้องกันแรงดนัน้ำ แต่ฮิบาริไม่มีอะไรนอกจากโซ่เหล็กที่รัดรอบร่างแกร่ง 




     ฮิบาริเงยหน้าขึ้นมองมุคุโร่ด้วยสายตานิ่งเฉย 






     ช่วงสุดท้ายของลมหายใจของเขา เขามีความสุขที่ได้อยู่กับคนตรงหน้า โอบกอดร่างข้างหน้าอย่างแนบแน่น
ความรู้สึกทุกอย่างออกไป...
.





     ในรูปแบบของร่างกาย
.
.



     และจิตใจ
.
.



     มุคุโร่รู้อยุ่แล้วว่าฮิบาริรักตนมากแค่ไหน. คงไม่ต้องบอกคำว่ารักไปตอนนี้หรอก
.
.
.



     เพราะมีอีกสิ่งนึงที่ฮิบาริอยากจะบอกอยู่แล้ว
มากกว่าคำว่ารัก
มากกว่าอะไรทั้งหมด
.










          เฮือกสุดท้ายของชีวิตเมฆา
     สองตาประสานกัน
     แววตาที่สั่นระริกและแววตาที่แน่วแน่
.
.
.
               ก่อนที่อากาศทั้งหมดจะหมดไป
.
.













ขอบอกเพียงประโยคสั้นๆ
.
.
.
.
.
.








"...โรคุโด...มุคุโร่"
















END....

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 10:32
    น้ำตาแตกเลย. งื้อ~
    #2
    0
  2. #1 เราเอง
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 19:40
    งื่ออ~ทำไมมันเศร้าอย่างนี้!ฮื่อ!TTOTT
    #1
    0