คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Reborn] short fic // 1896

ฉัน โดคุโร มุคุโร่ "บนโลกนี้มันโหดร้าย" มีผู้ชายคนนึงเดินมาหาฉันแล้วพูดคำนี้ แต่เขากลับทำร้ายฉัน ในวองโกเล่ทุกคนเกลียดฉัน ไม่มีใครต้องการฉัน ทุกคน...ไม่สมควรมีชีวิตต่อไป

ยอดวิวรวม

436

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


436

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 มี.ค. 60 / 02:11 น.
นิยาย [Fic Reborn] short fic // 1896 [Fic Reborn] short fic // 1896 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า


โลกนี้นะ


มันโหดร้าย...

.


.


.


.

ฉันคือ..

โดคุโร่ โคลม

และตอนนี้ฉันถูกขับไล่

อ่านไม่ผิดหรอก..

เคน และจิคุสะ ไล่ฉันออกจากโกคุโย

เขาบอกว่าฉันปัญญาอ่อน

ไม่มีสมอง และไร้ค่า

ฉันถูกทำให้ดูไร้ตัวตนในสายตา

ท่านมุคุโร่...

และในขณะที่ร่างกายฉันปะทะกับสายฝน

อย่างหนักที่กลางถนน

รถคันนึงพุ่งมาหาฉัน

ฉันหลับตารับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้

แต่ตรงกันข้ามกับความคิด

ในรถคันนั้นมีบอสวองโกเล่

ซาวาดะ สึนะโยชิ

เขาพาฉันที่ตัวเปียกซกอย่างลูกหมา

กลับปราสาท...

นับว่ารอดตายอย่างปราฎิหาร์ยด้วยความใจดีของบอส

แต่พระเจ้าคงไม่ชอบฉัน

ฉันอาศัยอยู่ที่ปราสาทวองโกเล่

มีผู้ชายคนนึงเกลียดฉัน

เขารังแกฉัน

และเหยียดหยาม..

อย่างไม่น่าให้อภัย

ประโยคแรกที่ฉันและเค้าเจอกัน

เค้าพูดกับฉัน

"โลกใบนี้มันโหดร้าย"

แล้วก้หันหลังเดินจากไป

ในขณะที่ทุกคนกำลังต้อนรับฉันอย่างดี

ครั้งแรกเขาก็เกลียดขี้หน้าฉันมันก็แย่มากพอแล้ว

แต่ครั้งต่อมา ในขณะที่บอสเอาดอกไม้ช่อโต

มาให้ฉัน

เขากลับปัดมันทิ้งแล้วให้คนเอาไปทิ้ง

โดยให้เหตุผลว่า

"มันสกปรก"

ฉันไม่เข้าใจเขา

ฉันไม่เข้าใจชายคนนั้น

ฮิบาริ เคียวยะ...

เค้าเกลียดฉันทำไม..

หรือเรียกง่ายๆ...

เขาคือคนที่ฉันเกลียด

คนที่ฉัน เกลียด!

เขากลั่นแกล้งฉันในหลายรูปแบบ

ที่ตัวเองยังคงนิ่งเฉยได้

ฉันไม่เข้าใจเขา

ใบหน้าที่ไม่เคยยิ้ม

ความฉลาดและไหวพริบที่ดีเลิศ

เก่งที่สุดในเหล่าผู้พิทักษ์

ที่เป็นความสามารถที่น่าอิจฉา

ทุกคนชื่นชม

ทุกคนรักเขา

และเขาเกลียดฉัน

ไม่มีทาง ให้อภัยคนแบบนี้ได้เลย

.................................................

สวัสดีค่า~

แฟนๆ 1896 แนวดร่าม่า

คุณคิดไม่ผิดที่เข้ามาอ่านฟิคนี้

ขอให้สนุกนะคะทุกท่าน

อย่าลืมฝากไลค์กันไว้ด้วย ขอบคุณค่า
 
  CR.SQW
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 มี.ค. 60 / 02:11


     ในคืนนี้ เหมือนดั่งคืนนั้น

     ฟ้าปิดสนิด แต่หยาดพิรุณกลับหลั่งไหลอย่างรุนแรง เสียงอัศนีแผดเสียงอย่างบ้าคลั่งเมฆาทมิฬมือกระจายออกพร้อมกับสายหมอกที่ปกคลุมเต็มท้องนภากว้าง

     ช่างน่ากลัว

     มีจดหมายจากใครบ้างคน เรียกให้ฉันออกไปหาที่ท่อระบายน้ำย่านหนึ่ง ในยามผู้คนหลับไหล

     คงเป็นความบังเอิญที่ฉันก็ออกไปตามคำชวนของใครที่ไหนไม่รู้

     "คุณคือผู้ส่งสารมืดรึเปล่า?"

     ฉันถามออกไป เมื่อเห็นคนร่างใหญ่ในชุดสีดำทมิฬที่คลุมตั้งแต่หัวยาวจรดพื้นและฝนที่นองเอ่อ

     "ใช่ และฉันมีข้อเสนอ"

     เสียงที่เปล่งออกมาคล้ายโรบอร์ท เยี่ยงเสียงผู้ชาย น่าแปลกที่ฉันกลับไม่รู้สึกกลัวเขาสักนิด

     "ข้อเสนอเรื่องอะไร"

     ใจของฉันบอกให้ถามออกไปอย่างนั้น

     "ฉันรู้ว่าทุกคนกำลังเกลียดเธอ และเธอก็รังเกียจการใช้ชีวิตแบบนี้"

     ในขณะที่เขาพูด เขาก็เดินเข้ามาใหาฉัน และเป็นเรื่องน่าแปลกอีกอย่างนึงที่ฉันเองก็ไม่ได้คิดจะถอยหนีไปไหน

     "คุณอยากที่จะพูดอะไร"

     ฉันถามออกไป ในขณะที่ผู้ส่งสารมืดก้าวมายืนประชันหน้ากับฉันพวกเราห่างกันไม่ถึงเมตร...

     "ต้องการกำจัดพวกนั้นมั้ย"

     "กำจัด?"

     "กำจัดคนที่เธอไม่ชอบออกไปจากชีวิต ท้วงคืนอิสระภาพที่เธอโหยหา"

     "นี้ฉันโหยหาอิสระภาพหรอ?"

     ฉันจับหัวของตัวเองฟังเสียงหัวใจและความรู้สึก ฉันอยากทำแบบนั้นรึเปล่า ฉันต้องการแบบนั้นจริงๆมั้ย?

     หมับ

     "จะทำอะไร!"

     เขาจับตัวฉันหันหาตัวด้วยมือข้างเดี่ยว บีบจนเจ็บไปหมด แล้วมืออีกข้างนึงก้เปิดเสื้อโค้ทตัวหนา เผยให้เห็นตาของเขา

     ดวงตาที่แดงฉานราวอสุรกายกระหายเลือด!

     "มองเข้ามาสิ"

     "มองอะไร!"

     ฉันถามกลับ แต่จู่ๆความปวดหัวก็พุ่งถาโทมใส่ร่างกาย ร่างกายของฉันร้อน ร้อนเหลือเกิน ราวกลับกระดูกจะละลายแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

     "อ๊าาาาาาา!!"

     ไม่ไหวแล้วมันร้อน มันเจ็บปวด เหมือนกับถูกกลอกยาพิษ ที่ร้ายแรงเจ็บแสบมากราวกับโดนเข็มพิษหลายพันเล่มพุ่งเข้าใส่จากหลายทิศทางพร้อมกัน

     "อร้ากกกกกกกกกกกกก!!"

     ฉันไม่ไหวแล้ว

     ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็น คือพื้นคอนกรีต และแม้เสียงกรีดร้องของฉันจะดังแค่ไหน ก็ไม่มีทางจะมีใครได้ยิน

     เพราะหยาดฝนที่โปรยปรายและเสียงฟ้าร้องอย่าง น่ากลัว...

     และร่างของฉันที่โดนสะกดจิต...




     ปราสาทวองโกเล่

     "ที่นี้ไม่ปลอดภัย"

     โกคุเทระ เข้าไปคุยกับซาวาดะ สึนะโยชิในห้องทำงานหลังใหญ่ สีหน้าจริงจังไม่ต่างจากตอนที่รู้ว่ายามาโมโตะจะขอโกคุเทระแต่งงาน

     "ฉันเข้าใจโกคุเทระคุง แต่ฉันมีงานต้องทำ"

     "รุ่นที่สิบครับ คุณและพวกเราทุกคนกำลังโดนลอบสังหาร ใครเป็นเป้าหมายแรกของมันไม่รู้ แต่มันจะกำจัดผู้พิทักษ์และบอสของวองโกเล่ทั้งหมด"

     "ใจเย็นสิโกคุเทระคุง"

     สึนะในโหมดใจเย็น เขาดูสุขุมนุ่มลึกไม่ต่างจากน้ำแข็งในถ้ำลึกลับ เขาวางตัวสมคำว่าบอสเป็นอย่างดี

     "แต่ว่า-"

     "สงบใจไว้ แล้ว--"

     ตื๊ด!!

     เสียงเตือนภัยดังขึ้นภายในปราสาท

     ปัง!

     "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

     ยามาโมโตะพุ่งพรวดเข้ามาในห้องของบอส ทั้งหมดสีหน้าแตกตื่นกับสถานการ์ณที่ไม่เคยเกิดขึ้น

     ฟู่!

     ควันสีน้ำเงินหลั่งไหลออกมาจากแนวรั่วของช่องซอกลืบต่างๆแและมันเป็นควันพิษที่รับมือได้ยาก!

     พรึ่บๆๆ

     ร่างแข็งแกร่งทั้งสามทรุดและล้มลงกับพื้น

     "เป็นยังไงบ้าง"

     ร่างของสาวน้อยคนนึงเข้ามาในห้อง สีหน้าของทั้งสามที่ทรุดอยู่ก่อนแล้วแตกตื่นเข้าไปอีกเมื่อรู้ว่าคนที่เข้ามาคือใคร

     "ค โคลม"

     สึนะร้องเรียกเสียงอ่อนแรงเพราะพิษจากควันที่สูดเข้าไปนั้น

     โคลมมองร่างทั้งสามที่เกลียดชังตนเองภาพหน้ากากกันควัน ที่เธอสวมใสอยู่ในขณะนี้นั้น

     "โคลม ทุกคนที่นี้โดนแก๊สพิษทั้งหมด"

     ชายคนนึงเดินเข้ามาพร้อมกับรายงานเรื่องสำคัญให้โคลมทราบ ประดั่งว่าโคลมคือเจ้านายของเขา

     "ทราบแล้ว ผู้พิทักษ์ทุกคนและบอสโดนแก๊สพิษแล้วสินะคะ"

     "เปล่าครับยังเหลืออีกคนนึง"

     สามัญสำนึกบางอย่างทำให้โคลมนึกขึ้นได้

     คนที่มักจะปลีกตัวแยกจากคนอื่น..

     เขาไม่เคยอยู่ที่นี้...

     คนที่ล่องลอยไปไหนไม่มีใครอาจรู้ได้..

     อีกคนนึงที่ยังไม่โดนแก๊สพิษและเป็นไปได้ยากที่จะโดน

     คนที่ทั้งแข็งแกร่ง

     สุขุมและเยือกเย็น

     "ฮิบาริ เคียวยะ..."



     ฐานทัพพิเศษของฮิบาริ

     กลางป่าลึก มีบ้านทรงญี่ปุ่นที่ฮิบาริเป็นเจ้าของอยู่ ที่นี้เป็นที่ๆเขาใช้ผ่อนคลายจิตใจของเขาเอง

     เพราะนี้คือบ้านฮิบาริ

     ที่นี้เคยเป็นบ้านของตระกูลเขาสมัยก่อน ตอนที่รอให้คฤหาสฮิบาริเสร็จ จึงต้องมีบ้านพักส่วนตัวคุณหนูตระกูลฮิบาริผู้เกลียดการสุมหัว

     ฮิบาริในชุดสูทสีดำสวมทับด้วยยูกาตะ วิธีการแต่งตัวที่แปลกประหลาดทำให้คุซาคาเบะอดถามไม่ได้

     "ทำไมคุณเคียวถึงสวมชุดแบบนั้นครับ"

     คุซาคาเบะก้มหน้าถามเสียงเรียบ รู้ว่าเป็นการเสียมารยาท แต่พ่อหนุ่มทรงรีเจนท์ก็ถามไปแล้ว

     "ผมรู้สึกได้ว่า มันจะมีอะไรบ้างอย่างเกิดขึ้น"

     ปึงๆๆๆ!!

     ลางสังหรณ์ของฮิบาริ เคียวยะช่างแม่นยำ ทันทีที่เขาพูดจบเสียงระเบิด เสียงรถ เคลื่อนที่เข้ามาทุกทิศทางเหมือนได้ทำการล้อมที่นี้เอาไว้

     ปัง!

     เเละเสียงระเบิดทางเข้าที่ทำให้รู้ว่าประตูบ้านฮิบาริถูกพังสะแล้ว

     "คุณฮิบาริ เคียวยะ"

     นำขบวนมาโดนโคลม โดคุโร่ที่มาพร้อมกับชายชุดสีดำท่าทางน่ากลัวอีก5คน พวกของโคลมมองฮิบาริ ด้วยสายตาที่หวาดกลัว

     กลัวชายผู้เเข็งแกร่งตรงหน้า

     "ดูท่าคุณจะรู้สินะคะว่าพวกเราจะมา"

     โคลมถามออกไป ฮิบาริไม่ตอบ เพียงแต่ควักทอนฟาออกมาข้างนึงแล้วเงยหน้าสบตาแข็งกร้าวของโคลมนิ่งๆ

     "รู้สิ และรู้ด้วยว่าคุณไม่เหมาะที่จะยืนท่ามกลางชายพวกนั้น"

     พรึ่บ

     ฮิบาริปาทอนฟาออกไปด้านหลังของเขา ทันกระทบผนังบ้านแล้วเด้งกลับมาโดนชายเหล่านั้นล้มไปทั้งหมดด้วยทีเดียว

     โคลมนิ่งกับความเก่งนี้

     "หึ ฉันต้องกำจัดคุณคะ"

     แต่โคลมก็ไม่ย้อท้อ เธองัดสามง่ามอันสั้นของเธอออกมา ดึงขนาดให้ยาวขึ้นแล้วเข้าฟาดใส่ฮิบาริ

     "หึ"

     แล้วเธอก็ส่งเสียงสบถออกมาอย่างไม่ชอบใจเมื่อฮิบาริหลบการโจมตีของเธอแม้เขาจะนั่งอยู่ได้

     "อ้อ คุณเองก็ไม่สมควรยืนอยู่นะ"

     ฮิบาริดึงเสื่อทาๆมิออกจนทำให้โคลมหงายหลังล้มลงไปหนังกับพื้นแบบท่าเทพธิดาทันที

     "คุณ!"

     ด้วยความโกรธที่ไม่สามารถเอาชนะคนตรงหน้าได้ เธอเอิ่มมือไปคว้าน้ำร้อนข้างตัวฮิบาริมา

     แต่ก้ไร้ประโยชน์

     "คุณอยากดื่มชาก็ไม่บอก"

     ฮิบาริใช้เวลาเพียงเสี้ยววิเท่านั้น เขาก้ไปโผล่ข้างหลังโคลมล็อคคอโคลมเอาไว้แล้วใช้อีกมือนึงเทชาเข้าปากเธอ

     "อ๊าาา!!"

     ความร้อนนั้นทำให้ปากพ่อง เพราะโดนลวก

     "อ้าวร้อนหรอ เดี่ยวผมช่วย"

     ฮิบาริวางถ้วยชาลงเปลี่ยนมาใช้จับมือของโคลมรวบไว้ด้านหลัง ส่วนเธอก็ตะลึงกับการกระทำของเขา

     การกระทำตามร่างกายช่างป่าเถื่อน

     เขาใช้มือข้างนึงล็อคคอโคลม และบังคับให้เชิดหน้า

     พร้อมมอบจูบที่ดูดดื่ม

     โคลมมองใบหน้าฮิบาริในระยะประชิด ทั้งๆที่ล็อคแขนเธออย่างรุนแรงแต่สัมผัสบริเวณริมฝีปากช่างนุ่มนวล

     ชายหนุ่มหลับตาพริ้ม มองสัมผัสหอมหวาน

     แต่นั้นทำให้หญิงสาวปั่นป่วน เธอใจเต้นแรง

     ร่างกายร้อนผ่าว

     ตาโตสุกใสยังแวววาวด้วยความตกตะลึง

     สายตาของเธอกลับมาเป็นแบบเดิมอีกครั้ง....

     "คุณฮิบาริ..."

     เมื่อชายหนุ่มถอนจูบออก โคลมก็ถามขึ้น

     โคลมคนเดิม... กลับมาแล้ว

     "คุณ ทำไมอยู่ที่นี้ในท่าแบบนี้..."

     โคลมถามเมื่อเริ่มตั้งสติ ฮิบาริรีบลุกขึ้นดั่งไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

     แต่สภาพห้องก็ไม่ได้ชวนให้คิดแบบนั้น

     โคลมมองไปรอบห้อง พบกับซากชายร่างใหญ่มากมายนอนเละเทะกองแหมะเกยกัยบนพื้นห้อง มีเลือดออกมาให้ได้เห็นบนเสื่อทาทามิ เมื่อเลื่อนสายตามาอีกก็พบกับ

     คุซาคาเบะ ที่นั่งดื่มชานิ่งๆอย่างคนแก่สี่สิบกว่าๆ

     เธอดูก็พอรู้ได้ว่าที่นี้เกิดการบุกรุกขึ้น สดๆร้อนๆ

     "เธอ เท็ตสึ อยู่ที่นี้ห้ามออกไปหากผมไม่เรียก ฮิเบริดเฝ้าสองคนนี้ไว้" 

     ฮิบาริกำชับกับนกคู่ใจให้เฝ้าสองคนเอาไว้

     ใช้นกเฝ้าคน เออดี//

     "เดี่ยวผมเรียก ไม่เรียก ห้ามออก!"

     แล้วฮิบาริก็ปิดประตูกระโจนออกไปทันที

     กลับมาทีด้านโคลม

     เธอแตะที่ริมฝีปากของเธอ เมื่อกี้เหมือนกับมีอะไรมาสัมผัสโดนเลย

     //////

     ฟึ่บๆๆ

     ไม่นานฮิบาริก็ฆ่าคนที่มาทั้งหมดได้โดยอาวุธคู่มือเขา และตัวเขาเองที่ไม่มีแม้รอยขีดข่วน...

     "แกสินะ พ่อเจ้าพวกนี้"

     ฮิบาริสะบัดเลือดออกจากทอนฟาของเขา จ้องมองไปยังมนุษย์ตัวใหญ่ในชุดสีดำทมิฬ...

     "ฉันคือผู้ส่งสารมืด..."

     "หึ ชื่อเท่เกินไปไม่ค่อยเหมาะกับนายเลย"

     ฮิบาริเปิดฉาก พุ่งเข้าใส่โจมตีด้วยการตีลังกาฟาดทอนฟาใส่ทันที

     เคร้ง!!

     และทอนฟาทั้งสองต่างปลิวไปคนละทิศ เพราะเสื้อคุมของมันคือเกราะ

     "น่าสมเพศ ใช้เกราะเพื่อป้องกันตัวเอง"

     "แต่มันช่วยปกป้องฉันได้"

     "และนั้นคือวิถีชีวิตที่น่าสมเพศของสัตว์กินพืช"

     ฮิบาริเปิดใช้กล่อง เรียกทอนฟาออกมา ฟาดอีกครั้ง

     ปึง!!

     ทอนฟาสัมผัสกับเกราะ ฮิบาริปล่อยพลังธาตุเมฆา ไฟสีม่วงร้อนถูกสุมขึ้นเป็นกองก่อล้อมพวกเขาทั้งคู่

     ฮิบาริไม่สะทกสะท้านกับไฟตัวเองสักนิด

     "ไฟเมฆาร้อนและร้ายกาจแต่ไม่ใช่กับเกราะนี้"

     เจ้าตัวเกราะทีเจ้าตัวได้เรียกแทนตัวเองว่าผู้ส่งสารมืดพูดขึ้นพลางหายตัวไปดั่งพลังวาร์ป มันหายไปต่อหน้าต่อตาฮิบาริ

     "น่าสมเพศอีกแล้ว พลังหนีแบบสุนัขนี้"

     ฟึ่บ

     เสียงบางอย่างกระทบ และมันกระทบหลังฮิบาริสะจนเขาลงไปนั่งที่พื้น แต่ไม่นานก้ตั้งท่าลุกขึ้นมาใหม่

     ฟึ่บ!

     เขาโดนแบบเดิม คราวนี้โดนที่หน้าอกทำให้หงายไป

     โดนที่เขาไม่เห็นแม้เงาผู้ที่กระทำเลย...

     "หึ..."

     เขาส่งเสียงไม่พอใจในลำคอ จากนั้นก็หลับตาลง

     ใช่ เขากำลังฟังจากเสียงเพื่อจับทิศทางเจ้าเกราะบ้าเกราะบอนั้นที่บังอาจทำเขาเจ็บตัวนั้นเอง

     ฟิ้ว!

     หมับ!!!

     ฮิบาริจับสิ่งที่ฟาดผ่าลมมามันคือกระบองเหล็ก และพอจับได้ทุกสิ่งที่พลางไปเมื่อกี้ปรากฎแก่สายตา เจ้าตัวใส่ชุดเกราะปรากฎขึ้นต่อสายตา

     "บ้าน่า แกมันปีศาจ!"

     "ผมคือปีศาจ"

     ป๊าบ!

     ฮิบาริฟาดฝ่ามือเข้าที่กลางลำตัว และปล่อยพลังไฟธาตุออก มันปกคุมรอบกายของเจ้าผู้ส่งสารมืด

     ไม่นานไฟนั้นสุมกันใหญ่ขึ้นสะจนของแถวนั้นไหม้เป็นแถบ และแล้วผู้ส่งสารมืดที่ดูตอนแรกเฉยๆกับพลังไฟ

     ก็เริ่มติดไฟจากด้านใน และผ้าคุมก้ไหม้ในที่สุด

     ทุกอย่างตรงหน้าไหม้เกรียม เหลือเพียง

     ตัวโปรแกรมเล็กๆที่บ่งบอกว่าเจ้าสิ่งที่เขาสูด้วยคือหุ่นยนต์เสมือนจริง

     และแน่นอนว่าฐานทัพท่ีทำการควบคุมมันถูกฮิบาริถล่มไปแล้ว

     "เสร็จงานชั้นละ"

     ฮิบาริพูดสั้นๆแล้วเดินกลบไปที่บ้านพัก

     เปิดประตูที่ไม่ต้องเปิด // เพราะโดนพลังไฟที่ฮิบาริก่อขึ้น

     "ผมจัดการมันเรียบร้อย"

     อธิบายทั้งๆที่ไม่ต้องอธิบาย //เพราะพลังไฟที่พังประตูเมื่อกี้ทำให้คนในบ้านเห็นเหตุการ์ณทุกอย่างไปแล้ว

     "คะ" โคลมก็ตอบเรียบๆสีหน้าตะลึงอยู่เล็กน้อย

     แปะ

     ฮิบาริดีดนิ้วที่กลางหน้าผากโคลม

     "คิ้วยังขมวดอยู่เลย"

     "เอ่อ..." โคลมเริ่มผ่อนคลายขึ้น

     "คุณนะ ไม่ชอบผมสินะ"

     "คือว่า..."

     "กลัวผมที่ผมเริ่มตีตัวออกห่างคุณ..."

     "..."

     "ความจริงแล้วผมกันคุณออกจากภารกิจ"

     "หมายความว่าไงคะ"

     โคลมสงสััยสีหน้าอยากรู็อยากเห็นพุดขึ้น

     "ก็หมายความว่า พวกมันต้องการที่จะเล่นงานผมและคนในแฟมมิลี่ที่ผมไม่ได้นับเขาเป็นญาติ และคุณที่กากที่สุดในแฟมมิลี่"

     "กากหรอ เหอะๆๆ..."

     โคลมทวนขำช้าๆ

     "ตอนนี้ก็จบเรื่องทั้งหมด ไปละ"

     "เดี่ยวสิ..."

     โคลมเรียกตัวเขาไว้ เขาหันมาสบตาเธอด้วยแววตานิ่ง

     "ทำไมถึง..จูบละ"

     "ที่จูบ..ก็เพราะรักนั้นแหละ"

     -///-

     โคลมนิ่งไปเธอไม่กล้ามองอะไรต่อให้มากความ แล้วเธอก็เอ่ยปากขึ้น

     "ทำไมคุณถึงรีบร้อนขนาดนั้น"

     "...."

     "ผมจะไปขรี้---"




























"อืม...ไปดีมาดีคะ"





















โคลมได้เพียงแต่คิดในใจ













































ไม่น่าถามไอเป็ดนั้นเลย





































Nunuy


     

     

    &  
  CR.SQW
 nbsp;

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 ่jee-chan_Mai (@0910763700) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 07:47
    ผมจะไปขรี้- โอ้ย ขำ 555555
    #3
    0
  2. #2 รักนะท่านฮิ
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 20:01
    โฮะๆๆๆๆ จบได้ใจมากคะไรท์
    #2
    0
  3. #1 i-m-free (@i-m-free) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 17:10
    จบอย่างพีค ผมจะไปขรี้5555555555555ท่านฮิเป็นฮาก็ไม่บอก555555ชอบคะ สู้ๆนะคะไรท์
    #1
    0