คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Reborn] ความเชื่อใจ(ที่ถูกสั่นคลอน) 1827

ผมซาวาดะ และคุณฮิบาริอยู่ด้วยกันในฐานะผู้พิทักษ์กับบอส และวันนี้วันที่โชคชะตาเล่นตลก "คุณฮิบาริให้ผมมารับคุณครับ บอสวองโกเล่" สึนะโดนจับตัวไปโดนคนที่มาจาดหน่วยเมฆา ฮิบาริหักหลัง

ยอดวิวรวม

1,964

ยอดวิวเดือนนี้

21

ยอดวิวรวม


1,964

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


55
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 มี.ค. 60 / 19:47 น.
นิยาย [Reborn] (١蹤͹) 1827 [Reborn] ความเชื่อใจ(ที่ถูกสั่นคลอน) 1827 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ขณะนี้





วองโกเล่กำลังวิ่งวุ่น





กับการหายตัวไปของคนสำคัญ





"ไปสืบมารึยัง"





ในตอนนี้





"เรียบร้อยครับ แต่ยังไม่คืบหน้า"





"กระจายกำลังตามหาให้ทั่ว แล้วก็..."





ในเวลาสำคัญ ที่บอสแห่งวองโกเล่หายตัวไป





"ติดต่อหน่วยเมฆาด้วย!"





หัวหน้าหน่วยเมฆาก็ไม่อาจอยู่เฉยได้หรอก





ก็เพราะคนๆนั้น





ดันควบตำแหน่ง วาทีดวงใจเค้าไปแล้วนะสิ





..........................................................





        1 ชั่วโมงก่อน

        "บอสครับ คุณฮิบาริเรียกให้ไปพบครับ"

     ลูกหน่วยเมฆา ยศน้อยเดินเข้ามาอบ่างมีมารยาทที่ห้องของบอสวองโกเล่

     "คุณฮิบาริงั้นหรอ เดี่ยวจะไปครับ" สึนะตอบรับ

     "เอ่อ... เค้าส่งรถมารับแล้วหนะครับ เชิญด้านนอก" ลูกหน่วยคนนั้นบอกในขณะที่ก้มหัวอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่พูด

     "อ่า ปกติคุณฮิบาริไม่เคยส่งรถมารับนิ" สึนะแปลกใจ

     "เอ่อ คือออออออ"

     ตู๊ด ๆ ๆ

     ก่อนที่คนทั้งสองจะได้เอ่ยอะไร เสียงเมลเข้าก้ดังขึ้นสะก่อน สึนะเอื่อมหยิบสมารท์โฟนที่โต๊ะทำงาน แล้วกลับมานั่งไขว้ห่างเลื่อนเปิดเมลอ่าน

     /"มาหาผม อย่าให้ต้องย้ำ"/

     "อ่า ที่แทุ้คณฮิบาริก็ต้องการให้ผมไปหาเค้าจริงๆ แถมรีบมากด้วย" 

     สึนะหัวเราะออกมา เมลสั้นๆแบบนี้เป็นของฮิบาริอย่างไม่ต้องสงสัย เขามองชายที่ยังโค้งหัวให้เค้าอยู่ด้วยแววตาอ่อนลง ตอนแรกนึกว่าชายคนนี้จะเป็นสายลับจากศัตรูที่ล่อให้เค้าไปข้างนอกสะอีก

     แต่มัมีข้อพิสูจสองข้อ

     1. คนๆนี้เป็นลูกหน่วยเมฆาจริงๆ ไม่ใช่ศัตรูแฝงตัวมา เพราะไม่งั้น คนเฝ้าประตูคงไม่ยอมให้เข้ามาแน่

     2. คุณฮิบาริต้องการให้เค้าไปหาจริงๆ เพราะเมลนี้แหละของจริง

     "เราจะไปกันได้รึยังครับ" ลูกหน่วยเมฆายังคงโค้งอยู่แบบนั้นเหมือนเดิม แถมมองนาฬิกาไปเหงื่อตกไป คงโดนกำชับมาสินะว่าอย่าสาย

     "555 ผมพร้อมที่จะไปแล้วครับ"

     สึนะโยชิลุกขึ้นจากเก้าอี้บอสตัวใหญ เดินผ่านร่างของชายลูกหน่วยเมฆาไปอย่างชิวๆ และไปหยิบเสื้อที่ไม้แขวนมาส้วมทับ เสื้อโคดสีขาวตัวใหญ่ที่แสดงถึงอำนาจของคนเป็นบอส

     "เชิญทางนี้ครับ รถจอดอยู่ข้างหน้า"

     ลูกหน่วยเมฆาคนนั้นเข้ามาเปิดประตูให้อย่างรู้งาน และเดินนำบอสไปไกลแต่อาจไม่ไกลมากนัก เพราะรัศมีจากตัวบอสหนุ่มช่างดึงดูด

     "สวัสดีครับบอส"

     "สวัสดีครับ ผมจะออกไปข้างนอกนะครับฝากที่นี้ด้วย"

     "ไว้ใจได้เลยครับ!"

     คนที่เดินสวนมาต่างหยุดยืนแสดงความเคารพบอสวองโกเล่รุ่นที่10คนนี้ ด้วยรอยยิ้มที่ไม่ปิดบัง มีแต่ความบริสุทธิ์

     ลูกหน่วยเมฆายังตกตะลึงเลย

     "ท่านซาวาดะ จะไปไหนนะครับ"

     พ่อบ้านของคฤหาสเดินผ่านมาเห็น ลูกหน่วยเมฆารีบโค้งตัว แล้วเดินนำออกไปทางประตูก่อน สึนะคิดว่าคนๆนั้นคงไปเตรียมรถ

     "จะไปที่หน่วยเมฆานะครับ คุณฮิบาริเขาอยากพบผม"

     "หรอครับ ระวังตัวด้วยนะครับท่านซาวาดะ" พ่อบ้านผมขาวแสดงถึงความอาวุโสและดูสูงวัย แต่ก็ดูน่าเกรงขามอย่างมาก

     เขาโค้งคำนับผู้เป็นบอสของตน พร้อมดันกรอบแว่นขึ้น

     "ผมไปหน่วยเมฆานะครับ แล้วจะรีบกลับ"

     "ครับท่านซาวาดา"

     และแล้วสึนะโยชิก้ขึ้นรถไป รถยนต์สีดำแล่นไปเรื่อยๆตามเส้นทางเปลี่ยวยามเย็น ไปยังเป้าหมายที่รู้จักดี

     พรืบบบบ

     "คุณเปลี่ยนเส้นทางทำไม" สึนะโยะชิ พุดคำถามขึ้นทันที

     "คุณในตอนนี้ไม่ควรถามมากแล้วอยู่นิ่งๆเงียบๆดีกว่าครับ"

     ฟึ่บ

     ผ้าบางอย่างกระแทกใบหน้าสึนะอย่างจัง สึนะที่ไม่ทันได้ตั้งตัวหลบไม่ทัน ดันสูดอากาศเข้าไปเสียเต็มปอด

     "อะ"

     แล้วสลบไปในที่สุด




     คฤหาสวองโกเล่

     ฮิบาริมารับสึนะด้วยตนเองหลังจากที่เขาส่งเมลมาแล้วเจ้าตัวก็ไม่มีท่าทีจะตอบกลับ เขาเลยมารับด้วยตัวเองหลังจากที่ทำการรอเมลจากสึนะมานาน

     5นาที 

     "สวัสดีครับคุณฮิบาริ ไม่เจอบอสหรอครับ"

     "บอสของพวกนาย?"

     ฮิบาริท้วนคำอย่างงุนงง เขาจะไปเจอสึนะได้ไง ในเมื่อเขาพึ่งจะขับรถออกมาเพื่อมารับสึนะเมื่อกี้นี้

     "บอสออกไปแล้ว พร้อมกับลูกหน่วยเมฆาที่ขับรถมารับนะครับ"

     ฮิบาริหัวใจกระตุกวูบทันที

     "ไปนาน รึยัง?"

     "สักครู่ครับ ประมาณ10นาที..."

     ฮิบาริหยุดนิ่ง คิดเพียงไม่นาน

     "แจ้งโกคุเทระ ฮายาโตะ ซาวาดะ สึนะโยชิหายตัวไป!"

     ฮิบาริใช้คำเพียงไม่กี่คำบอกคำบอกกับคนเฝ้าประตู แล้วเขาก็รีบวิ่งไปที่รถของเขาทันที พร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมา

     "เช็คพิกัดมือถือของสึนะโยชิให้ทีว่าตอนนี้อยู๋ที่ไหน ส่งคนของเราออกตามหาเขาด้วยทุกเขต และต้องเจอเขาภายใน1ชั่วโมงนี้"

     ฮิบาริวางสายโดยไม่รอฟังเสียงลูกน้องคนสนิทผมรีเจ้นท์ตอบกลับสักน้อย

     ใจของเขาร้อนรนไปหมด สึนะโยชิน่าจะรู้นิว่าเขาต้องมารับอยู๋แล้วทำไมถึงออกไปกับคนแปลกน่า

     หรือเพราะมันอ้างตัวเป็นลูกหน่วยเมฆาถึงไปกับมันกัน

     ฮิบาริวิ่งขึ้นรถ สตาร์ทออกตัวทันที โดยเหยียบแค่ครั้งเดียว เข็มไมล์ตีไปที 180 อย่างไม่นัดหมาย

     ฮิบาริไม่รู้เลยว่าในหน่วยของเขามีคนทรยศ

     มันคนไหนที่บังอาจทำให้ชื่อเสียงหน่วยเมฆาป่นปี้ จะต้องไม่เหลือซากไปฝากแม่แน่

     แหมแต่หนอนชาเขียวของมัน ฉันก็จะจับไปย่างให้มดกิน

     แล้วฮิบาริก้ขับรถ(เหาะได้)ต่อไป

     เพื่อคนรัก..ที่สุดในดวงใจ...

     ของเขาเอง...


     

     
APPLE#shareForm, #shareicon { display: none; }PIE.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 มี.ค. 60 / 19:47


     นี้นะหรอ บอสแห่งวองโกเล่ ซาวาดา สึนะโยชิ"

     ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ มีโต๊ะตัวยาววางกลางห้อง ที่หัวโต๊ะด้านนึงมีบอสของฟีนาเล่นั่งอยู๋ด้วยท่าสูงศักดิ์ 

     กับอีกด้านนึง มีบอสตัวเล็กกว่ามาตราฐานถูกมัดตาและมือไขว้หลัง นั่งก้มหน้าบนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่อยู่เงียบๆ

     สึนะโยชิตอนนี่้ตื่นแล้ว ที่หลับตาเพียงแต่กำลังคิดหาเหตุผลที่เจ้าพวกนี้จับตัวเขามา

     พวกมันต้องการอะไร

     "นี้ แกนะเมื่อไหร่จะตื่นสักที" มือขวาของแก๊งฟีนาเล่(ชื่อตุ๊ดอิบอาย)เอ่ยถาม

     "นี้นะหรอ บอสผู้ยิ่งใหญ ตัวแค่นี้เนี้ยนะ ฮ่าๆ กระโหลกจัง"

     พวกมันยังคงพูดพร่ำกันต่อไปโดยไม่มีใครรู้เลยว่าบอสตัวเล็กคนนี้ได้ฟังทุกๆคำอยู่อย่างใจเย็น

     เมื่อนึกไปถึงเรื่องการขัดสนของแก๊งอื่นที่วองโกเล่ทำไว้ก็มีเยอะ เพราะวองโกเล่รักสงบและความถูกต้อง เขามักจะช่วยเหลอคนดีกำจัดคนชั่ว

     ร่วมถึงการกำจัดตนตอของสิ่งไม่ดีด้วย

     ยาเสพติดในพื้นที่ ของวองโกเล่ไม่มีให้เห้นด้วยซ้ำ

     เพราะเมื่อมันคือสิ่งไม่ดี วองโกเล่ก็มีนาที่กำจัด และนั้นอาจเป็นปัญหาใหญ่

     เพราะเมื่อคนชั่วขาดรายได้ สิ่งที่ตามมาคือความแค้น ที่พวกมันแค้นฝั่งหุ่นและหาทางกำจะดเขาออกไปให้พ้นทางทำมาหากิน

     ที่ผ่านมามีการลอบฆ่าบอสแห่งวองโกเล่อยู่เยอะ แต่ไม่เคยเข้ามาถึงตัวได้ขนาดนี้

     แต่ครั้งนี้นับว่าพวกมันเก่งมาก

     มันแฝงตัวเข้ามาทางหน่วยงานของฮิบาริแล้วจัดการจัดฉากให้สึนะเชื่อว่าฮิบาริส่งคนมารับตนเอง

     เอ๊ะ!

     และแล้วความคิดของสึนะโยชิ ผู้เป็นบอสแห่งวองโกเล่ก็ต้องกระตุก

     หรือผู้บงการเรื่องทั้งหมดในครั้งนี้จะเป็น

     ฮิบาริ เคียวยะ



     ฐานทัพวองโกเล่

     "รุ่นที่10ครับ ผมขอโทษที่ไม่สามารถดูแลคุณได้"

     โกคุเทระกำลังนั่งเครียดภายในห้องคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อไปทั่วโลก ที่ตอนนี้กำลังวิ่งวุ่นจับสัญญาณต่างๆที่บงบอกพิกัดของบอสได้

     หลังจากที่โกคุเทระทราบข่าวการหายไปของบอสเขาก้รีบมาที่ห้องคอมพิวเตอร์และให้ทุกคนสืบหาทันที

     "เจ้าบ้าฮิบาริก็ติดต่อไม่ได้!" และเขาก็ยังคงสบถต่อไปอย่างนั้น

     "ใจเย็นก่อน มันยังไม่จบสักหน่อย ต้องหาเจอแน่ สึนะก็ไม่ได้กระจอกแบบเมื่อก่อนด้วย" ยามาโมโตะลูบหลังโกคุเทระเป็นการปลอบใจ

     "เจ้าบ้าเบสบอล เรื่องแบบนั้นฉันรู้อยู๋หรอกน่า!"

     "ฮ่าๆๆ ถ้างั้นก้อย่าขมวดคิ้วสิ เดียวไม่สวยนะ^^" ยามาโมโตะยังคงพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและอารมณ์ดี

     "เจ้าบ้า!!"


     ฐานทัพเมฆา

     ในห้องสี่เหลี่ยมแบบญี่ปุ่น

     ฮิเบริดนั่งที่ขอบแก้วจิบชาเขียวจามแก้วทรงญี่ปุ่นโบราณที่วางอยู่ที่พื้นบริเวณระเบียงที่เชื่อมไปยังสวนกลางบ้าน

     ครืด เสียงเลื่อนเปิดประตูกระดาษ

     "คุณฮิบาริครับ พบแล้วครับ" 

     เจ้าของทรงผมรีเจ้นที่ไม่ใช่คุซาคาเบะ คลานเข่าเข้ามาในห้องและวางกระดาษลงบนพรมชั้นดีที่ถูกออกแบบให้คล้ายกับเสื่อทานามิ

     ฮิบาริหยิบทั้งหมดขึ้นมาดูแค่แวบเดียวก่อนจะพูดกับลูกหน่วยคนนั้น

     "ผมสั่งภายใน1ชั่วโมง พวกคุณทำเกินเวลามา15นาที"

     "ขออภัยด้วยครับ"

     ฮิบาริส่งกระดาษคืนให้ ลูกหน่วยเมฆารับไปแล้วค่อยๆคลานเข่าออกจากห้องนีไปอย่างไม่รีบร้อน แล้วปิดประตูบานพับทิ้งท้ายให้ด้วย

     ครืด

     "นี้ ไปกันเถอะ"

     ฮิบาริส้วมสูทตัวดำเรียบร้อยหันไปเรียกนกสุดที่รักของเขา พร้อมกับออกเดินทางไป เพื่อไปช่วยดวงใจของเขาเอง

     "ฮิบาริ ฮิบาริ^^"

     เสียงฮิเบริดเจื่อยแจ้ว

     "วันนี้คงได้ฆ่าคนระบายอารมณ์กันยาวๆละนะ"

     ตลอดทางที่ฮิบาริเดินแทบไม่มีคนเลย เพราะพี่แกปล่อยรังศีอาฆาตออกมาสะเต็มทางเดินจนแม้แต่มดยังไม่กล้าเผชิญหน้า

     "ฮิบาริ ฮิบาริ"

     จะมีที่ไม่กลัวก็ฮิเบริดนี้แหละ



     คฤหาส ฟีนาเล่(ชื่อตู๊ดโครต)

     "แก อ้ากกกกกก!!"

     เกิดเพียงเสียงร้องโหยหวน ด้วยฝีมือของคนเป็นบอสอย่างสึนะโยชิ เขาหลุดออกจากโซ่ที่มัดมือเขาอยู่อย่างง่ายดาย พร้อมกับฆ่าทุกคนในห้องโถงเสียตายเรียบ

     ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือดของแก๊งนี้ที่ถูกเขาจัดการ

     แรงแค้นมันสะสมมาเต็มพิกัด

     "ไม่คิดเลยว่า คุณจะทรยศผม"

     สึนะโยชิไม่สามารถอธิบายความรู้สึกของเขาในตอนนี้ได้ เหมือนกับว่าเขาตายทั้งเป็นไปแล้ว เมื่อคนที่เขารักที่สุด มาทรยศกันแบบนี้

     "มันเจ็บเหลือเกินครับ คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง"

     สึนะโยชิหลั่งน้ำตาออกมาก น้ำตาแห่งความเศร้าที่ไม่มีเสียงมีเพียงรอยเปลื้อนของหยดน้ำและคราบน้ำตาบนใบหน้าเท่านั้น

     ปัง

     "สึนะโยชิ"

     เสียงของคนเปิดประตู

     เสียงของคนร้องอุทาน น้ำเสียงบ่งบอกถึงความตกใจ

     "คุณหลุดออกมาจากโซ่นั้นได้ยังไง!"

     "หึ คุณเองสินะ ผู้สมรู้ร่วมคิดทรยศ"

     สึนะโยชิเพียงแค่ได้ยินเสียงก็จำได้ เสียงของลูกหน่วยเมฆาคนนั้น คนที่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด

     "อะไรนะ!"

     คนที่เขาไม่มีทางให้อภัยเด็ดขาด

     "ช่วยอะไรหน่อยสิครับ"

     บังอาจมาทำความเชื่อใจเขาปนปี้...

     "คุณว่าอะไรนะ!!"

     ทุกอย่างที่ผ่านมา พังทลายลงไปหมด

     "ช่วยตายๆไปอย่างสงบที"

     แค้นนี้ต้องมีการชำระ

     "อ้ากกกกกกกกก!"

     อย่างสาสม...!

     
     ตอนนี้สึนะโยชิเปรียบดั่งปีศาจร้าย อสุรกายในร่างมนุษย์ ดวงตาของเขาไร้แสงที่ดูมีชีวิตชีวาดั่งเดิม เป็นบอสผู้โหดเหี้ยมที่กายเต็มไปด้วยเลือด

     เพียงเพราะโดนหักหลังจากคนที่รัก...อย่างหมดหัวใจ

     ปัง!

     ประตูถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ถูกเปิดด้วยคนที่สึนะเฝ้ารอ

     ด้วยความแค้น..

     "ซาวาดะ สึนะโยชิ"

     ฮิบาริกายเปื้อนเลือดของคนอื่น เขาฝ่าดงคนมากมายของที่นี้ตั้งแต่หน้าประตูจนมาถึงห้องนี้ มาด้วยสีหน้าอิดโรยแต่เมื่อเห็นคนที่เขาอยากเจอที่สุดนั่งอยู่บนโต๊ะก็ใจชื่นขึ้น

     "ซาวาดะ สึนะโยชิ..."

     แต่เมื่อขานชื่อของอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายก้ยังนิ่งเฉยทำให้หัวใจเริ่มสั่นกลัว

     "คุณ เป็นอะไรไป"

     ความเยือกเย็นสุขุมรอบคอบพาลจะจางหายไปหมด เขาย่างสามขุมช้าๆเข้าไปหาสึนะโยชิผู้เป็นที่รักของเขา

     "ซาวาดะ สึนะ.." และขานชื่อของอีกฝ่ายด้วยเสียงที่ตื่นตนก

     ในความคิดของฮิบาริ เขากลัวเหลือเกิน กลัวอีกฝ่ายจะเปลี่ยนไป กลัวอีกฝ่ายที่ผ่านการฆ่าคนครั้งนี้มาหยกๆจะกระทบกระเทือนจิตใจแล้วเปลี่ยนตัวเอง

     จากคนที่มักจะยิ้มเก่ง กลายเป็นคนเฉยชาและน่ากลัว

     เขาไม่อยากให้คนๆนี้...เปลี่ยนไป

     ในความคิดซาวาดะ เขากลายเป็นคนเฉยชาไปแล้ว เพราะคนตรงหน้า คนที่เขาเคยรักหมดหัวใจ คุณฮิบาริทำกับเขาแบบนี้ได้ยังไง

     ทั้งๆที่เคยเชื่อใจมากกว่าอะไรอื่น หรือใครคนไหนมาตลอด

     ถ้าคุณเปลี่ยนไป...เห็นทีคนต้องกำจัด

     "คุณฮิบาริครับ"

     เสียงเรียกที่ไม่แสดงความรู้สึกใดๆถูกส่งออกมาจากริมฝีปากเล็กได้รูป ฮิบาริเดินด้วยท่าทีผ่อนคลายเข้าไปใกล้

     แต่!

     ผัวะ!!

     "ซาวาดะ!"

     เปิดฉากต่อสู้ทันที เมื่อสึนะโยชิวาดขาเรียวใส่ก้านคอฮิบาริอย่างถูกจุด แต่อีกฝ่ายรับขาข้างนั้นไว้ได้สะก่อนที่มันจะไปสัมผัสกับคอของเขาเอง

     ฮิบาริกระชากขาข้างนั้นเข้ามาหาตัว ซาวาดะลอยออกมาตามแรงกระชาก แต่ซาวาดะใช้ทักษะผลิกตัวเอาขาอกข้างฝาดไปที่หน้าฮิบาริ

     ฮิบาริกระโดดถอยหลังหลบลูกเตะกลางอากาศนั้น ส่วนทางด้านซาวาดะเอง เขาก็ตีลังกาไปตั้งท่าอย่าสวยงามบนโต๊ะตัวยาว

     แสงไฟที่กระพริบถี่ๆ แต่ส่วนมากในห้องนี้จะมืดมากกว่า แสงเพียงนิดที่เข้ามา ก้จะมาจากทางประตูที่ฮิบาริเปิดเข้ามาแค่นั้น

     ท่ามกลางซากศพกลิ่นเลือดมีเพียงชายสองร่างยืนอยู่ด้วยท่าทีสง่างาม

     ชายชุดขาว บอสแห่งวองโกเล่ซาวาดะ สึนะโยชิ กายเปื้อนไปด้วยหยาดโลหิตของคนที่เขาไม่รู็จัก หน้าบอกอารมณ์ขุ่นมัวอย่างชัดเจนจากการ...

     ถูกหักหลัง!

     ชายชุดดำ ผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด ฮิบาริ เคียวยะ กำมือแน่นเส้นเลือดปูด ความรู้สึกของเขาปนปี้ไปหมด คนด้านหน้าของเขาในตอนนี้...

     เปลี่ยนไป!

     ทั้งสองประชันหน้ากัน ชายร่างเล็กดูท่าจะอารมณ์มาคุเป็นพิเศษ เขาโกรธจนไม่เหลือน้ำตาให้หลั่งไหลอีกต่อไป

     "ซาวาดะ คุณเป็นบ้าอะไร"

     และแล้วฮิบาริก็ด่าไปจนได้ เขามองหน้าของร่างเล็ก พยายามมองเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่านั้นอย่างแน่วแน่

     ฮิบารินับว่าเป็นบุรุษคนนึงที่นิ่งได้ทุกสถานการ์ณจนหลายคนเเรียกเขาว่า "เจ้าชายผู้ไร้หัวใจ" ไม่ว่าสถานการ์ณตอนนั้นจะเป็นยังไง ฮิบาริก็จะจัดการเรื่องนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบภายใต้หน้ากากนิ่งสงบนั้น

     แต่ใครจะรู้

     หากสถานการ์ณตรงนั้น เป็นเรื่องเกี่ยวกับ ซาวาดะ สึนะโยชิ แล้วละก็

     ความสุขุมจะลดลงไปถึง80%เลยทีเดียว

     "คุณ...ฮิบาริ"

     "..."

     "คุณหลอกผม..."

     "ผม...หลอกคุณ?"

     ฮิบาริไม่ได้จะถกเถียงอะไร เขาคอยฟังเรื่องราวแล้วค่อยๆปรับความเข้าใจด้วยตนเอง

     ไม่ต้องการให้ซาวาดะเจ็บปวด

     เชิญระบายเรื่องราวที่คุณ กำลังเข้าใจผิด ออกมาให้หมด ผมคนนี้จะรับฟังคุณเอง...

     "คุณทำความเชื่อใจของผมพังลงมาทั้งหมด"

     "..."

     "ที่ผ่านมาผม เฝ้ามองคุณ ผมมีแค่คุณ ผมดูแลคุณ คนอื่นมองว่าคุณเป็นแบบไหนแต่ในสายตาผมคุณเป็นคนของใจผม"

     "..."

     "แต่ตอนนี้ผมคงต้องบอก คุณเหมือนอย่างที่คนอื่นเขาพูดกันไว้"

     "..."

     "เจ้าชายผู้ไร้หัวใจ!"

     "ดูท่าคุณจะชอบเข้าใจด้วยตาของคุณเอง"

     "ใช่ ผมจะเข้าใจทุกอย่างด้วยตาของผมเอง!"

     ฮิบาริพูดด้วยท่าทีสุขุม แต่ซาวาดะกลับพูดด้วยการแผดเสียงที่ดังลั่นจนแสบแก้วหู ฮิบาริยืนสงบ จากที่ฟังเชื่อว่าต้องมีบ้างอย่างเกิดขึ้นกับซาวาดะ

     บ้างอย่างที่ต้องมีอะไรบ่งบอกมาถึงเขา

     บางทีอาจมีใครอ้างชื่อเขาเพื่อให้ซาวาดะออกไปด้วยกัน

     "งั้น ผมจะทำให้คุณ... เข้าใจด้วยตาของคุณเองเช่นกัน"

     "คุณ!!"

     ฮิบาริก้าวเท้าเข้าไปหาซาวาดะอย่างไม่มีท่าทีเกรงกลัว 

     ฟิ้ว!     

     ซาวาดะกัดฟันเตะออกไป และนั้นคือสิ่งที่เหนือความคาดหมาย มันกลับพลาดโดยที่ฮิบาริไม่ได้หลบไปไหนเลย

     "คุณยังรักผมอยู่"

     "หลงตัวเอง เปล่าเลย ผมไม่ได้รักคุณ"

     ฟิ้ว!

     คราวนี้ลูกเตะถูกหวดออกไปอีกรอบ เขาตีลังกาโดยจงใจให้ปลายเท้าไปเสยคางฮิบาริ แต่นั้นก็ไม่โดนอีกครั้ง

     โดยฮิบาริเองก็ไม่ได้หลบอีกเหมือนกัน

     "นี้ไง คุณยังรักผม"

     "ไม่ หยุดพูดนะ!"

     "ไม่งั้น คุณจะเตะผมไม่โดนได้ยังไง ไม่ใช่หนึ่งแต่เป็นสองครั้ง ระยะแค่นี้ไม่มีทางทีี่คุณจะกะตำแหน่งพลาดหรอก"

     "..."

     "นอกเสียแต่ว่า คุณยังรักผม รักมากด้วยเท่านั้น!"

     "ม่ายยยยยยย!!"

     สึนะโยชิแผดเสียงอีกครั้งคราวนี้เขาเตะออกไปหวังให้โดนแก้มฮิบาริ

     หมับ

     ตำแหน่งการยกขาถูกต้องพอดี แต่ถูกฮิบาริจับข้อเท้าข้างนั้นไว้ได้พอดีเช่นกันฮิบาริดันตัวคนไปบอสจนไม่ทันได้ตั้งตัวล้มไปนอนที่โต๊ะ

     ท่าทีหน้าอายทำให้ซาวาดะไม่กล้าหันไปสู้หน้ากับฮิบาริได้

     "คุณ ยัง รัก ผม"

     "ไม่"

     ฮิบาริจับมือคนไปบอกไว้เหนือหัวด้วยมือของเขาเพียงข้างเดียว คนตัวเล็กกว่าดิ้นฮึดฮัดเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงเขินอาย

     "ปากคุณพูดแบบนั้นเพราะโกรธ แต่บอกเลยนั้นมันคือเรื่องเข้าใจผิด"

     "ผมเห็นมันมากับตา ลูกหน่วยเมฆาเป็นคนส่งคนมารับผม คุณก็ส่งข้อความมาพอดีด้วย นี้นะหรอเรื่องเข้าใจผิด"

     "ซาวาดะ นายไม่รู้จักคำว่าบังเอิญรึไง"

     "คุณนั้นแหละ ไม่รู้จักคำว่าเลิกแถสักทีบ้างหรอ"

     "หึ"

     รอยยิ้มฝืนๆเกิดขึ้นที่มุมปากฮิบาริ

     "อะไรของคุณ"

     "ถ้างั้น ผมคงต้องพิสูทให้คุณได้เห็น..."

     "..."

     "ด้วยตาของคุณเอง ดูความรักของผม"

     "หะ อื้อ!"

     ฮิบาริเชยคางมนขึ้นแล้วจัดการล้วงล้ำเข้าไปในปากสีหวานนั้นทันที เขาตักตวงความหวานที่ได้ทานทุกวันอย่างช้าๆ 

     ซาวาดะขัดขืน ถึงแหมเมื่อก่อนจะทำทุกวัน(><) วันละหลายๆครั้ง แต่เขาไม่อยากจะมีความสัมผัสกับคนหักหลังอย่างนี้

     ฮิบาริปล่อยมือที่เชยคางเปลี่ยนไปสัมผัสที่เอวแทน แล้วถอนจูบออกมาอย่างเนิบๆเหมือนดั่งไม่ต้องการให้จูบนี้หลุดลอย

     "ถ้าคุณดิ้นอีก ผมจะ---กับคุณ ตรงนี้"

     ซาวาดะเขิน ตอนนี้ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีนี้จะยังเรียกว่าความโกรธได้อยู่มั้ย เพราะมันเหมือนแค่การงอนมากกว่า

     "แก!!"

     เสียงบ้างเสียงดังขึ้นมาด้วยแรงแค้นจากด้านหลังฮิบาริ

     "ลูกหน่วยเมฆา คนทรยศที่ว่าก็คือคุณเองหรอ" ฮิบาริพูดเขาปล่อยมือจากแขนทั้งสองข้างของบอสตัวเล็กแล้วหันมาเผชิญหน้ากับคนทรยศ ตัวจริง

     "พวกแกฆ่าบอสฟีนาเล่ พวกแกต้องตาย!!"

     ชายที่แต่งตัวด้วยสูทดำที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด ไม่มีความสง่างาม ในมือมีมีดสั้นที่มันคงคิดว่าจะสู้กับสองคนที่อยู่ด้านหน้าได้

     ฉับ

     วูบ

     "อะ อั๊ค!"

     เพียงพริบตาเดียวเท่านั้น ฮิบาริหมุนตัวเตะดาบสะจนหักเกินครึ่งแล้วกลับมายืนตรงด้วยท่าทีสง่าเช่นเดิม

     ส่วนมีดที่หักไปนั้น

     ไปปักอยู่กลางลำตัวของชายผู้ทรยศทันที

     "มีดกระจอกเหมาะแกเศษสะวะ ผมนำมันไปประดับกลางลำตัวของคุณเรียบร้อย หวังว่าคงชอบผลงานชิ้นนี้นะ"

     ฮิบาริพูดจบเขาก้ผลักตัวชายคนนั้นให้นอนลงไปทันที

     "ซาวาดะ สึนะโยชิ วันนี้คุณ-"

     มิ~โดริ ทานาบิคือ~ นามิโมริโนววว~

     ยังไม่ทันทีฮิบาริจะได้พูดจบดี เสียงเรียกเข้าโทรศัพย์ของเขาก็ดังขึ้นสะก่อน

     "ถ้าไม่สำคัญ กลับไปผมจะให้ฮิเบิร์ดขี้ใส่ผมคุณ"

     "อ่าาาา สำคัญสิครับ ผมจะบอกว่ามีคนทรยศในหน่วยเมฆาคนนึงไปล่อให้ท่านซาวาดะออกไปข้างนอกโดยให้เข้าใจผิดว่าเป็นคุณเคียวเป็นคนทรยศก่อนครับ--"

     ปลายสายยังพูดไม่จบฮิบาริก็ตัดการสนทนาไปก่อน แล้วหันมายิ้มเย็นๆให้กับสึนะโยชิ

     "เอาละ ผมรู็ว่าเมื่อกี้คุณได้ยินชัดเจนทุกคำ เพราะชันั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องที่คุณกล่าวหาว่าผมเป็นคนทรยศ.."

     "..."

     "คืนนี้ จัดหนักนะ"

     "อ๊ากกกก ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยย"

     แล้วเสียงโหยหวนของซาวาดะก็ดังขึ้นตลอดทางที่่ฮิบาริอุ้มเขาในท่าเจ้าสาวเป้าหมายคือรถ แล้วฮิบาริก็ขับรถคันนั้นออกตัวไป

     และเป้าหมายปลายทางในครั้งนี้คือ

     "โรงเเรม"

     "ม่ายยยยยย ทำไมต้องเป็นที่นั้นละครับ"

     "ไม่ก็สี่แยกนี้เลยก็ได้ ผมไม่ถือ"

     "อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก"

     จะตรงไหนไม่สำคัญ แต่ที่แน่ๆ เมฆาจะทำการลงโทษนภาอย่างสาสมแน่นอน 

     
     
     
APPLE#shareForm, #shareicon { display: none; }PIE.

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 10:24
    สี่แยกเลยหรอ เกินไปไหมเคียวคุงถ้าเป็นป่าจะไม่ว่าสักคำ อร๊ายยยย >///<
    #9
    0
  2. #8 1827
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 18:32
    เดี่ยวๆ สี่แยกเลยเหรอ
    #8
    0
  3. #7 AuaZa (@AuaZa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 23:55
    เคียวคุงนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ
    #7
    0
  4. วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 23:37
    ฟิน >\\\<
    #6
    0
  5. #5 noblesse_1 (@noblesse_1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 09:24
    คุฟุฟุฟุ...เจ้าเล่ห์ใช้ได้นี่ครับ คุณเมฆา
    #5
    0
  6. #4 jioy (@jioy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 23:21
    โถถถถถ สึคุง หน้าแตกยับเยินเลยนะคะคุณลูกขาาา
    #4
    0
  7. #3 bam2113 (@bam2113) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 01:42
    จบแบบสวยงาม 555
    #3
    0
  8. วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 23:13
    ตอนแรกๆเนื้อเรื่องดูเครียดๆนะ แต่ไปๆมาๆ อร๊ายยย >///< ฟินมากมาย
    #2
    0
  9. #1 โฮชิยูกิ (@muknight) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 21:54
    เป็นคำขู่ที่น่ากลัวมากค่ะท่านฮิ55555555
    #1
    1
    • #1-1 gxHogfHdmujfu (@gxHogfHdmujfu) (จากตอนที่ 1)
      3 ตุลาคม 2559 / 22:12
      โอ้ยยยยยย เข้ามาเม้นเร็วมาก ขอบคุณนักอ่านมากค่า><
      #1-1