คัดลอกลิงก์เเล้ว

D18 ความทรงจำ

เมื่อดีโน่เกิดความจะเสื่อม และฝ่ายที่ต้องการครอบครองคาบัลโลเน่ก็อาศัยจังหวะนี้เพื่อแตกความสัมพันระหว่างวองโกเล่และคาบัลโรเน่ โดยเริ่มจากฮิบาริ

ยอดวิวรวม

698

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


698

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 ต.ค. 59 / 20:44 น.
นิยาย D18 ç D18 ความทรงจำ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     สวัสดีค่าทุกคนนนนนนน

          เรื่องนี้พีคมากนะคะ

     ใครไม่ชอบเห็นท่านเคียวเจ็บตัวกาออกไปก่อนได้เลย

     การกลับมาในครั้งนี้ก็อย่าลืมเม้นกันไว้ด้วยนะคะ

     เพื่อเป็นกำลังใจให้ผลงานได้ออกมาสู่สายตาของงทุกคนค่า

     เรื่องเก่าๆก็มีเยอะน่า เข้าไปอ่านไปเม้นให้หน่อยเน้อ

     หิวเม้นมาก ขอบคุณค่า




........................................................................







     ปึง!!
     
     "แย่แล้ว รถบอสควำ!!"

     "รีบไปดูสิ"

     "เจ้าบ้า ประตูเปิดเส่ บอสครับ"

     รถสีขาวสองคันที่ขับตามกันมา จู่ๆก็เกิดอุบัติเหตุกับรถคันหน้าซึ่งในนั้นมีเพียงบอสแห่งคาบัลโร่เน่ วัย32 เท่านั้นที่นั่งอยู๋ในรถ

     และตอนนี้ รถคันนั้นพลิกคว่ำและเชื่อว่าอีกไม่นาน ได้ระเบิดแน่ ลูกน้องจากคันที่สองกุลีกุจอลงมาช่วยบอสของพวกเขาทันที โดยมีโรมาริโอ้ที่เป็นคนช่วยดึงบอสออกมา

     โรมาริโอ้ปีนขึ้นไปบนรถดึงประตูออกและดึงร่างไร้สติของบอสของตนออกมา

     "คุณโรมาริโอ้ครับ เร็วเข้า มันจะระเบิดแล้ว!!"

     ลูกน้องที่คยดูสถานการ์ณอยู่ข้างล่างคนนึงตะโกนขึ้นมาโรมาริโอ้ไม่มีทางเลือก เขาโยนบอสออกไปให้ห่างจากตัวรถ

     พรึ่บ

     และลูกน้องอีกคนนึงก็มารับร่างบอสได้ทัน

     ในขณะนั้นเอง เป็นเวลาเดียวกันกับที่ดีโน่ลืมตาตื่นขึ้นมาพอดีด้วยแรงกระแทก เขามองไปยังรถที่มีผู้ชายคนนึงยืนยิ้มอยู่บนฝากระโปรง

     ตูม!!

     "..."

     ทุกอย่าง

     เหมือนถูกหยุด

     แม้กระทั่งลมหายใจ..

     เมื่อเกิดการระเบิดขึ้นต่อหน้าต่อตา

     คนเป็นบอสตาเบิกกว้างมองรถคันสีขาวที่ถูกย้อมไปด้วยเพลิงสีแดงลุกโชน

     และร่างของคนสนิทที่ดิ้นทุรนทุราย

     จนกลิ้งตกลงมากกองที่พื้น

     คนเป็นบอสลุกขึ้นยืน

     "ไม่จริงนะ โรมาริโอ้..."

     ดีโน่มองภาพเหล่าลูกน้องวิกเข้าไปถอดเสื้อสูทตีเพื่อดับไฟบนร่างของมือขวาคนสนิทของตนอย่างอึ้งๆ

     "ไม่จริง"

     และภาพที่เขาเห้นชัดเจนคือในระหว่างที่ลูกน้องหลายคนกำลังพยายามดับไฟ

     โรมาริโอ้ก็หยุดดิ้นไปแล้ว

     "ไม่จริง..."

     "..."

     "ไม่...."

     "อ้ากกกกกกกกก!!"

     ดีโน่ล้มทั้งยืนลงไปแนบพื้น ภาพสุดท้ายแสนเลือนลาง ในดวงตาและใบหน้าที่มักมีความสุขอยู่เสมอ ตอนนี้กลับมืดมน

     และดวงตาคู่นั้นก็ดับลงไปในที่สุด..




     โรงพยาบาล

     ตึกๆๆ

     เสียงฝีเท้าที่ดูหนักแน่นก้าวเข้ามาอย่างสงบ พร้อมรังศีแห่งความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาทุกฝีก้าวที่เหยียบเดิน

     "สวัสดีครับ คุณฮิบาริ"

     ลูกน้องที่ในตอนแรกอยู่ในท่าทางเลือนลอยพอเห้นฮิบาริก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพทันที

     "อาการเจ้านั้นเป็นยังไง"

     แม้จะดูเหมือนไม่อยากมา แต่ภายในตาคู่สวยนั้นดันบอกว่าเป็นห่วงคนที่อยู่ภายในห้องผ่าตัดใจจะขาด

     "อาการทางร่างกายไม่เป็นอะไรมากครับ แต่อาการทางจิตใจหมอบอกว่าเสียหายหนักมาก เพราะเจอเรื่องแย่ๆมา"

     "เรื่องแย่ๆ?"

     "ครับ คุณโรมาริโอ้ ได้รับบาดใจโดนไฟครอก ตอนนี้อยู่ไอซียูเช่นกันครับ"

     ทั้งคู่เงียบไป จนกระทั่ง

     "ไว้พรุ่งนี้ ผมจะมาใหม่ยังไงวันนี้ก็ฝากด้วย"

     ไม่ต้องรอคำตอบ ฮิบาริก็เดินออกไปทันทีเมื่อพูดจบ ภายในใจเขาเดือดดาด ร้อนลุมมาก ด้วยเพราะเหตุการ์ณนี้

     ต้องมีเบื้องหลังแน่

     ถนนสายนั้นเป็นเขตปลอดคน แล้วดีโน่ก็เป็นคนขับรถเก่งไม่น่าจะเกิดอุบัติเหตได้ หลังจากที่เขาาให้คนของเขาไปตรวจสอบ ก็พอจะรู้ได้ทันทีว่าอุบัติเหตุไม่มีทางเกิดขึ้น

     เบื้องหลังเรื่องนี้ เป็นยังไง เขาต้องรู้ให้ได้




     ตกดึก ในโรงพยาบาล

     หญิงสาวสัณชาติอิตาลี่ รูปร่างเพรียวบางสุดเซ็กซี่ภายใต้ผมสีทองและชุดเดรสสีดำที่ดูลึกลับ และส่นสูงสีแดง

     เธอยืนอยู่ข้างเตียงที่มีคนไข้นามว่า ดีโน่ นอนหมดสะติอยู่

     "อะ.."

     และแล้วดีโน่ก็ตื่นขึ้น

     "เธอเป็นใคร..."

     "ฉันโคลคะ"

     "โคล สวีพ.. ฉันจำได้..."

     หญิงสาวก้มหน้าลงมากระสิบข้างหูดีโน่

     "คุณจำโรมาริโอ้ได้มั้ยคะ" เสียงที่แฝงความลึกลับดังขึ้นที่ข้างหู

     "โรมาริโอ้.. ใช่ ฉันจำได้ เขาโดนไฟครอก" เสียงของดีโน่ดูเหม่อลอย

     "ใช่คะ แล้วตัวการละคุณรูมั้ยว่าใคร

     "ตัวการที่ทำให้.. โรมาริโอ้ถูกไฟครอก.. คือฉัน"

     หญิงสาวนามว่าโคลรีบใช้นิ้วชี่ปิดปากดีโน่ทันที ปากของหล่อนยังคงแสยะยิ้มอยู่เช่นเดิม พร้อมกับเผยอปากเล็กน้อยแล้วพูดว่า

     "ผิดแล้วคะ ตัวการนะ.."

     "..."

     "ฮิบาริ เคียวยะ เขานั้นแหละ..."

     "เธอนั้นแหละผิด เคียวยะ.. จะเป็นตัวการได้ไง"

     "เขาต้องการครอบครองคุณคนเดียวคะ เขาเลยทำแบบนี้"

     "มะ ไม่จริงหรอก.."

     "เขาเป็นคนเห็นแก่ตัว"

     "..."

     "และโรมาริโอ้ เกือบตาย"

     "..."

     "ทุกอย่างเป็นเพราะ ฮิบาริ เคียวยะ..."

     "ทุกอย่าง เพราะ เคียวยะ..."

     "ใช่..."

     ดีโน่หมดสะติไปอีกครั้ง หญิงสาวแสยะยิ้ม ยืนเต็มความสูง แล้วเปล่งเสียงหัวเราะที่เกรี่ยวกราดออกมา

     แล้วเธอก็ฉีดยากล่อมประสาทไปในสายน้ำเกลือ

     "ฮ่า แล้วฉันจะรอวันที่วองโกเล่และคาบัลโลเน่แตกหัก.."


.................................................................



เม้นกันไว้น่าาาา แต่ช่วยแฮคแทคไว้ด้วยนะคะว่า#อยากได้นิยายแบบ

ร่วมกิจกรรมกันหน่อยน่า

     

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ต.ค. 59 / 20:44


     เช้าวันรุ่งขึ้น

     ในห้องผู้ป่วยนาม ดีโน่ คาบัลโลเน่

     เขานั่งบนเตียงอ่านนิตยสาร และข่าวต่างๆอยู่พักใหญ่ เพื่อบันเทาความเบื่อ ภายในห้องมีลูกน้อง7-8คนยืนอยู นั่ง ยืน เรียงกันตามมุมต่างๆของห้อง

     ฟึ่บ!

     "โคลเองคะดีโน่ ฟื้นแล้วสินะคะ"

     โคลเดินถือถุงอะไรบ้างอย่างมาด้วย ลูกน้องคนนึงเดินมารับถุงนั้นไป ส่วนโคลก็เดินเข้ามาหาดีโน่ เธอนั่งบนเตียงแล้วไขว้ห้าง

     ชุดสีม่วงคอเต่าแขนกุดกระโปรงยาวเกือบถึงเข่ามีเข็มขัดสีขาวคาดอยู่ที่เอว ดูหุ่นดี เธอหันหน้าไปทางดีโน่

     "ดีโน่คะ.."

     "ทำไมเธอต้องใส่สีม่วงด้วย"

     ดีโน่มองหน้าโคลแล้วถามขึ้น โคลลอบยิ้มมุมปากแล้วหันมาเผชิญหน้ากับดีโน่อีกครั้ง

     "สีม่วงทำให้นึกถึงใครหรอคะ"

     "คนที่เธอก็รู้ดี"

     ฟุบ

     ดีโน่ว่างหนังสือลง แล้วก้าวลงจากเตียง เขาเปลี่ยนเป็นชุดเชิ้ตแล้ะกางเกงสแลคไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เพื่อรอให้โคลมาหาแล้วไปที่ๆหนึ่งพร้อมกัน

     "นี้ครับบอส"

     ลูกน้องคนนึงยื่นเสื้อสูทให้

     "โรมาริโอ้เป็นยังไงบ้าง คอยรายงานฉันทุกๆชั่วโมงด้วย"

     "ครับรับทราบ!!"

     ตอนนี้ดีโน่มีสีหน้าจริงจัง เขาดูสุขุมไม่ใช่คนที่จะซุ่มซ่ามเหมือนครั้งก่อนหรือร่างเริงแบบเมื่อก่อน

     เขาเปลียนไป

     แต่ใครจะรู้สิ่งที่ทำให้เปลี่ยนไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นยากล่อมประสาท..

     โคลใช้จังหวะที่ดีโน่กำลังเสียใจที่สุดแล้วฉีดยาเข้าร่างกายจากนั้นก็ทำการพูดปั่นประสาทกรอกหูเพื่อให้ความทรงจำของดีโน่ผิดเพี้ยนไป

     โคลยืนสะใจอยู๋ในลิฟ เธอหัวเราะให้กับเหตุการ์ณที่เธอคาดว่ามันจะเกิดขึ้นอีกไม่กี่นาทีนี้แน่นอน

     ดีโน่หยิบโทรศัพย์ขึ้นมากด เขากระแอ่มเสียงก่อนที่ปลายสายจะรับเหมือนเป็นการวอร์มก่อนการแสดงละครครั้งใหญ่

     "อะ ฮัลโหล ^^ ฮิบาริ ไปที่ห้องใต้ดินที่คฤหาสฉันมั้ย"

     /นายมีอะไร/

      ปลายสายคือฮิบาริ เคียวยะ ตอนนี้เขาน่าจะทำงานเอกสารกองโตในส่วนของดีโน่อยู่ที่คฤหาส คาบัลโลเน่

     "เอาน่า เดี่ยวอีก10นาทีฉันจะไปหาน่าาาาา ลงไปรอเลยนะ^^ แค่นี้น่า"

     ตึ้ด--

     เมื่อดีโน่วางสายน้ำเสียงกระดี่กระด้ารอบเมื่อกี้หายไปหมด เหลือแต่เพียงความนิ่งเงียบอย่างสุขุมที่หาได้ยากจากบอสคนนี้

     "แสดงละครได้ดีจริงๆ ขนาดฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้ยังอินเลยนะคะ"

     โคลปรบมือสามสีทีให้ดีโน่

     "พูดบ้าๆนะโคล.."

     ดีโน่ปัดมือไปมาบนอากาศเขาหยิบโทรศัพย์โทรหาลูกน้องที่คฤหาสอีกครั้ง

     "นี้ ชั้นใต้ดินนะ ช่วยเปิดสัญญาณกันขโมยทีนะ..ไม่มีอะไรหรอก เดี่ยวฉันจะไปดูผลที่เกิดขึ้นเอง แค่นี้"

     "แหม นี้ชั้นใต้ดินคุณมีกลไกอะไรแบบนี้ด้วยหรอคะ"

     "ผมไม่เคยใช้มันกับใคร ถ้าผมไม่เกลียดเขาจริง"

     "โหดร้าย.." โคลพูด แต่ปากกับแสยะยิ้ม

     แล้วทั้งสองก็ขึ้นรถคันแดงไป จุดหมายปลายทางคือคฤหาสคาบัลโลเน่



     ฮิบาริ เคียวยะ เดินลงมาที่ชั้นใต้ดิน เขาเข้าไปในห้องนั้น

     "อึดอัดเป็นบ้า"

     ฮิบาริสบถแต่แล้วเขาก็เกิดมึนหัวขึ้นมา ในห้องนี้มีเพียงแสงเทียงทีเป็นกลไกเปิดจากข้างบนได้ แล้วมันก็ทำให้ฮิบาริเห็นควันบางอย่างออกมาจากช่องแอร์

     "แก๊สบ้า...อะไรกัน.."

     แล้วเขาก็ล้มตัวสลบไป




     คฤหาสคาบัลโลเน่

     "สวัสดีครับบอส.."

     ดีโน่และโคลเดินผ่านเหล่าลูกน้องที่ทำความเคารพอยู่เพื่อตรงไปยังบันไดทางลงชั้นใต้ดิน

     "สวัสดีครับ ผมเปิดไว้ตั้งแต่ที่บอสโทรมาสั่งครับ"

     "โอเค ตอนนี้ก็ปิดได้แล้ว ฉันจะลงไปข้างล่าง ให้คนมาเฝ้าไว้2คนที่หน้าประตูด้วยนะ ถ้ามีธุระอะไรห้ามลงมาเรียกเด็ดขาด"

     "ครับ!"

     ปึง!

     เมื่อประตูชั้นนึงปิดลง ไฟก็ค่อยๆสว่างขึ้น โคลมองกลไกที่ชันใต้ดินบ้านนี้อย่างทึ่งๆ ในความงามที่เธอไม่เคยเห็น

     "นี้ดีโน่ ฮิบาริจะลงมาแล้วจริงๆหรอ"

     "อะไรทำให้คุณถามผม"

     "ก็ถ้าฮิบาริลงมาจริง ทำไมลูกน้องคุณถึงเปิดสัญญาณกันขโมยละ"

     "คนอย่างฮิบาริ ต้องลงมาโดยที่ไม่ให้ใครเห็นแน่นอนนี้คือนิสัยของเขา"

     "อ้อหรอ รู้นิสัยกันดีนี้.."

     "อึก...."

     แล้วอยู่ๆดีโน่ก็ปวดหัวขึ้นมา เหมือนกับว่ามีอะไรมันดันออกมาจากด้านในสมองเขากุมหัวตัวเองแล้วสบัดสองสามทีจึงกลับเป็นเหมือนเดิม

     "เหงื่อแตกเยอะเลยนะ"

     โคลยื่นผ้าเช็คหน้าให้ดีโน่

     "ไม่ต้อง ผมยังต้องใช้พลังเหงื่อคงแตกอีกเยอะ เช็คตอนนี้ไปก็เท่านั้น แล้วคุณมาดูเถอะ คนที่ทำให้คนสำคัญของผมบาดเจ็บจะมีอะไรเกิดขึนกับมันบ้าง"

     "คะ ฉันกำลังจะได้ดูของสนุกสินะ..."


     

     ฟืดดดด!

     โซ่ติดเพดานและโยงมาที่ข้อมือทั้งสองข้างของฮิบาริถูกดึงขึ้นมันแยกออกจากกันแขนสองข้างชัี้ไปคนละทางและนั้นทำใหฮิบาริตื่น

     "ดีโน่..."

     เหมือนว่าเขาจะโดนแก๊สแปลกๆเข้าไป ตอนนี้ในห้องเปิดไฟสว่าง เห้นอะไรๆชัดเจน ที่กลางห้องมีร่างฮิบาริถูกห้อยอยู่

     มุมสุดของห้องมีเคาน์เตอร์น้ำ มีร่างบางของโคลนั่งไขว้ห่างกินแชมเปนไป เหมือนกับว่าเธอนั่งดูหนังแสนสนุก ทั้งฟที่มันคือเรื่องจริง

     ดีโน่ถอดสูทพาดไว้ที่ชั้นวางของ

     "ห้องนี้นะ มีหลายอย่าง เปรียบเสมือนห้องที่เอาไว้ดูคนทรมาณเล่นนั้นแหละนะ"

     "แล้วยังไง" ฮิบาริยังคงตีหน้าตาย

     "...นายไม่ตกใจรึไงกัน" 

     "....."

     "ตอนที่เราคุยกันกับตอนนี้ฉันไม่เปลี่ยนเลยรึไง ช่วยแสดงสีหน้าตกใจหน่อยได้มั้ย"

     ดีโน่คิดว่าคงได้เห็นภาพฮิบาริตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแต่เปล่าเลย เหมือนกับว่าฮิบาริรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

     "ทำไมผมจะต้องตกใจ ในเมื่อคุณเฉลยมาตั้งแต่ตอนคุณโทรมาแล้ว"

     "ว่าไงนะ"

     "ดีโน่ คาบัลโรเน่นะ ไม่เคยเรียกผมว่าฮิบาริเลยสักครั้งตั้งแต่เจอกันครั้งแรก"

     "..."

     "และวันนี้ ผมเห็นดวงตาของคุณ มันไม่ใช่ของ"

     "..."

     "ดีโน่ บอสของคาบัลโลเน่คนเดิม"

     "..."

     "คนที่เป็นที่รักของทุกคน เป็นคนร่าเริงและซุ่มซ่ามแต่กลับเป็นคนดี และเก่งอย่างน่าเหลือเชื่ออย่างที่ทุกคนรู้ และรู้จัก"

     "..."

     "คุณไม่ใช่ดีโน่ของพวกเรา.."

     "อร้ากกกกกกกกกกก"

     ดีโน่กุมขมับ เส้นหลายเส้นปูดบวมขึ้นมา เขากุมขมับตัวเอง เหมือนภาพหลายภาพไหลเข้ามา จนเขาหาเหตุผลไม่เจอว่านี้เขากำลัง

     ต้องการจะทำอะไรฮิบาริ เคียวยะกันแน่

     "คุณไม่ใช่คนที่โรมาริโอ้เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กหรอก"

     ชงัก

     แล้วคำนี้ก็เป็นเหมือนศัพย์ต้องห้าม ฮิบาริ เคียวยะกระเด็นถอยไปสองสามก้าวแล้วก็กลับมาที่เดิมเพราะสายโซ่ดึง จากนั้นก็ล้มฟุ่บลงไป

     นั้นก็เพราะหมัดรุ่นๆของดีโน่ที่ซัดเข้ากลางลำตัวของฮิบาริอย่างไร้ความปรานีแต่อย่างใด จนทำให้โคลที่อยู่ข้างหลังถึงกับเอามือปิดปากร้องว้าว

     "อย่าพูดถึงเขา แกมันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เค้าเป้นแบบนี้"

     "คุณแน่ใจหรอที่ โรมาริโอ้ บาดเจ็บเพราะผม"

     "..."

     "คุณเห็นเหตุการ์ณทั้งหมด แล้วเห็นผมเป็นคนวางระเบิดรถคุณรึไง"

     "..."

     "คุณเห็นมันมั้ย?"

     "ฉัน..."

     "คุณไม่เห็นอะไรสักอย่างเลยนี้คือความจริง"

     "ว่าไงนะ.."

     "คุณกำลังโดนยัยผู้หญิงข้างหลังนั้นสวมเขา"

     "ได้สะติสักที ดีโน่ ขนาดผมเห็นแค่แปบเดียวผมยังรู้เลยว่าคุณโดนหลอกใช้และต้องมีเบื้องหลังแน่ๆ"

     "พูดอะไร บ้าๆ..." ดีโน่เริ่มอำ้อึ้งเมื่อบ้างอย่างมันฉุดให้เขาคิดอะไรได้

     "อย่า โง่ ให้มันได้ใจ ดีโน่.."

     ฟิ้ว!

     ฉึก!!

     "อัก!"

     มัดสั้นถูกปาออกมาปักที่ต้นขาของฮิบาริที่อยู๋ในท่าจะคุกเข่าก็ไม่ใช่ จะยืนก็ไม่เชิง แต่ที่แน่ๆ เลือดได้ไหลซมออกมาจากบาดแผลนั้นแล้ว

     "นี้โคล อย่ายุ่งน่า ฉันกำลังสอบสวนเขาอยู่"

     ดีโน่หันไปตะครอกใส่โคลที่เดินมาจากด้านหลังแล้วปามีดใส่ฮิบาริ โคลเดินยิ้มเข้ามาเหมือนกับว่าดีโน่กระซิบเธอ

     แล้วเธอก็มายืนข้างดีโน่

     "คุณกำลังปวดหัวอยู่ เรื่องพูดคุณก็ทำไป ฉันจะทรมาณเขาเอง"

     โคลแสยะยิ้มแล้วเดินไปจับมีดที่ปักอยู่ที่ต้นขาฮิบาริขยับซ้ายขวาให้บาดแผลใหญ่ขึ้นและเรียกเลลือดได้มากทีเดียว

     "อ่ะ!"

     ฮิบาริอดทนกัดปากกั้นเสียงเจ็บไว้เต็มความสามารถ จนปากได้รูปห้อเลือดเป็นจ้ำๆ

     "เมื่อกี้ดีโน่ต่อยคุณที่ท้องสินะคะ ถ้าฉันต่อยคงไม่แรงพอจะทำให้คุณเจ็บ งั้นฉันขอใช้มีดแทนนะคะ"

     โคลแสยะยิ้มเย็น หยิบมีดออกมาปักหัวไหล่ของฮิบาริอย่างแรง ฮิบาริข่มตากลั้นความเจ็บ เขาเหมือนจะล้มทั้งยืนอยู่แล้ว ติดอยู่แค่โซ่นี้แหละ

     "ฮิบาริ เคียวยะ นายเป็นคนทำให้โรมาริโอ้บาดเจ็บ นายเป็นคนทำ"

     ดีโน่พูด ในขณะที่ตอนนี้ในใจก็เกิดกระสับกระส่าย เขารู้สึกอยากเข้าไปช่วยฮิบาริให้พ้นจากสภาพตอนนี้ แต่เขาก็นึกเหตุผลไม่ออกว่าจะไปช่วยทำไม

     "ผม อึก! ไม่ใช่คนทำ"

     "นายกำลังปิดบังอะไรฉันฮิบาริ"

     "ผม ไม่คเย อะ! ปิดบังอะไรคุณ"

     ฟุบ

     "โอว ดีโน่ดูสิคะ ว่าฉันเจออะไร" โคลหยิบไม้ท่อนพอดีมือขึ้นมาชูให้ดีโน่ดู

     "...ไม้"

     "ใช่คะ ไม้ และฉันจะใช้มัน"

     พลัก ผัวะ ๆ !!

     "ฮ่าๆๆ สะใจดีใจนะคะที่ได้เห็นร่างกายขาวแบบนี้ของคุณเกิดรอยช้ำขึ้น วันนี้ฉันเหมือนได้ปลดปล่อยเลยคะ"

     "เธอคงมีความสุข อั้ค! มากสินะ ที่ได้ทรมาณศัตรูหัวใจนะ" ฮิบาริพูด

     "แน่นอนคะ คุณผิดเองที่มาแย่งดีโน่ของฉันไปนะคะ อะ!"

     โคลหลงกลฮิบาริ เผลอหลุดปากออกมาก

     "เธอว่ายังไงนะ โคล..."

     "มันหลอกใช้คุณ คุณควรจะเลิกโง่ได้แล้ว อะ! ดีโน่"

     เพล้ง

     ไม้หนาหลุดจากมือโคลอย่างง่ายดาย เธอตัวสั่นระริก สองมือปิดปากตัวเองทีเผลอหลุดปากไป เพราะกลบ้าๆของฮิบาริที่อาศัยช่วงที่เธอขาดสติไปชั่วขณะ

     จะเก่งเกินไปแล้ว ผู้ชายคนนี้... โคลคิด

     "โคล คุณหลอกผม อ้ากกกกกกกก!!"
     
     แต่จู๋ๆ ดีโน่ก็ล้มไปกองที่พื้นพลางร้องโหยหวน ดิ้นทุรนทุราย

     "มันเกิดอะไรขึ้น อึก.." 

     ฮิบาริในสภาพสะบัดสพบอมร้องถามโคลที่อยู่ในสภาพตกใจไม่ต่างกัน เธอลงไปนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้น มองดโน่ดิ้นทุรนทุรายด้วยสายตาหวาดกลัว

     "ดีโน่เป็นอะไร นี้ผมตอบผมนะ!!"

     "ด ด ดีโน่เกิดภาวะช็อค เพราะยากล่อมประสาทมีฤททำให้สมองชา และฉันคิดว่า... สมองเขาอาจจะพังถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้"

     "ยัยบ้า ไหนแกบอกว่ารักไอม้าโง่นี้ไง แล้วทำไมเอายาที่อันตรายขนาดนี้ฉีดให้มันกัน"

     "ฉันไม่รู้ ฉันทำเพราะฉันต้องการเขา"

     "แล้วแบบนี้เธอก็จะโดนจับส่งตำรวจถ้าดีโน่ตาย!"

     ทั้งสองคนตะโกนกันไปกันมา ท่ามกลางสถานการ์ณตึงเครียดนี้

     "เหอะ จะยากอะไร ฉันก็แค่ฆ่าคนที่เห็นเหตุการ์ณก็พอสิ"

     "!!"

     จู่ๆความคิดชั่วร้ายก็พุดขึ้นบนหัวโคล เธอยกมีด หันมาทางฮิบาริที่ขยับตัวไม่ได้ 

     ฟึ่บ

     เคร้ง!!

     ชั่ววินาทีสั้นๆ มีดพกเล่มสั้นก็ลงสู๋พื้นด้วยฝีมือของผู้มาใหม่ ทั้ง5คน 

     "วองโกเล่"

     โคลพูดชื่อกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยสีหน้าซีดเผือด เธอทรุดลงนั่งกับพื้นช้าๆ ส่วนวองโกเล่ดูเหมือนว่าทุกคนจะรู้หน้าที่ดี

     "พวกเราไปสืบมาแล้วละ เธอและแฟมมิลี้ของเธอต้องการที่จะยึดเกาะที่วองโกเล่และคาบัลโลเน่เป็นเจ้าของ จึงจัดฉากให้พวกเราเทลาะกันแล้วเธอก็ใช้ช่วงนั้นแย่งเกาะนั้นไปสินะ"

     รีบอร์นเอ่ยพลางเดินเข้ามาใกล้กับโคล ส่วนยามาโมโตะและเรียวเฮไปช่วยฮิบาริและสึนะเดินไปดูอาการของดีโน่

     "พวกคุณ รู้..."

     "เธอไม่ต้องพูดอะไรมากแล้วละ ตำรวจมาเฟียจะมารับตัวเธอไป ส่วนแฟมมิลี่ของเธอถูกจับหมดแล้ว"

     "ม่จริง ฮึก"

     และแล้วน้ำตาของโคลก็ไหลออกมารีบอร์นและโกคุเทระมองสภาพนั้นด้วยท่าทีเฉยชา ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นอาจสงสารก็ได้ เพราะที่โคลร้องไห้อยู่ตอนนี้

     เหมือนดั่งเธอขาดสิ่งที่รักไปที่สุดแล้ว




     บนรถ ดีโน่และฮิบารินั่งอยู่ที่เบาะหลัง ทั้งคู่ได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นเรียบร้อยแล้ว แล้วตอนนี้พวกเขากำลังไปโรงพยาบาลกัน

     "ฮิบาริ..."

     "...."

     ดีโน่ที่ตื่นก่อนหันมองฮิบาริที่ตอนนี้กำลังเอาหัวซบไหล่เขาอยู่ เขามองภาพนี้ด้วยสายตาที่อ่อนโยน สายตาเดิมของดีโน่กลับมาแล้วบนใบหน้าหล่อเหล่านี้

     "ฉันจำได้หมดแล้ว ขอโทษที่ทำให้เจ็บตัวนะ"

     "..."

     แล้วฮิบาริก็ยังไม่รู็สึกตัวอยู่ดี แม้จะรู้อย่างนั้นแต่ดีโน่ก็รู้สึกมีความสุขที่จะได้บอกคำๆนี้แม้จะเป็นประโยคสั้นๆก็ตาม

     "คนที่เจ็บตัว อยากให้เป็นฉันนะ"

     "..."

     "แต่เอาจริงๆ ก็ไม่มีใครอยากเห็นคนที่รักเจ็บปวดหรอกเนาะ 555"

     ดีโน่พูดกับตัวเองเบาๆเหมือนคำตัดพ้อ

     กึก!

     แต่แล้วก็มีมือนุ่มขาวเนียนมากุมมือข้างนึงของดีโน่เอาไว้ เมื่อดีโน่ตั้งสะติได้จึงหันไปมองหน้าเจ้าของมือนั้น

     "ฟื้นแล้วหรอเคียวยะ"

     "คุณเองก็กลับมาแล้วสินะ สัตว์กินพืช.."

     "ใช่ ฉันจะดูแลตัวเองอย่างดีนะต่อไปนี้"

     ตี๊ดๆๆ ตี๊ดๆๆ

     เสียงโทรศัพย์ของดีโน่ดังขึ้น

     "โมชิโมชิ ว่าไง"

     "/บอสครับ คุณโรมาริโอ้ฟื้นแล้วครับ เฮ้ คุณโรมาริโอ้ฟื้นแล้ววววว!!/"

     "จริงหรอ แล้วฉันจะรีบไปนะ"

     ตี๊ด...

     และนี้ก็ถือเป็นอีกขาวดีอย่างนึงเช่นกันในตอนนี้สำหรับดีโน่ คนสำคัญของเขามีเยอะ แต่ที่สำคัญที่สุดนะ ก็คงรู้กันนะว่าใคร..

     "ขอบคุณพระเจ้า.."

     "นี้ดีโน่..."

     "..."

     "คุณนะ รักผมมั้ย..."

     เป็นคำถามที่ยากต่อการที่มันจะออกมาจากปากของฮิบาริอย่างมาก แม้จะงงๆเล็กน้อยแต่ดีโน่ก็พร้อมที่จะตอคำถามทุกคำถามที่ฮิบาริถามเสมอ

     "รักสิ ฉันรักนายมากนะ"

     "ถ้างั้นช่วยยืนยันคำว่ารักนั้นหน่อยได้มั้ย"

     พรึ่บ

     ไม่ต้องมีพิธีรีตอง เพียงแค่ฮิบาริขอดีโน่ก็สนองทันที เขาดึงฮิบาริเข้ามาโอบใกล้มากกว่าเดิม บดเบียดริมฝีปากมองความรักให้ฮิบาริอย่างล้นล่าม จนฮิบาริก็ตั้งหลักแทบไม่ไหว

     มันรุนแรงแต่กลับอบอุ่นมาก มากทุกครั้งที่ได้สัมพัสกัน

     ดีโน่ล้วงมือเข้าไปในเสื้อฮิบาริพร้อมที่จะทำเรื่องอย่างว่ากันแล้ว

     "อะแฮ่ม"

     แต่แล้วก็มีเสียงๆนึงดังขัดขึ้นสะก่อน

     "พวกนายช่วยดูด้วยว่าในนี้มีพวกเราอีก5คนนั่งหัวโด่กันอยู่นะ" นี้คือโกคุเทระ

     "พูดแบบนี้อิจฉาเขารึไง ฮ่าๆๆ" ยามาโมโตะพูดอย่างอารมณ์ดี

     "แหมกำลังสุดขั้วอยู่เลยนะ!" เรียวเฮเอ่ย

     "พ พ พวกคุณกล้ากันมาก ผมจะละลายแล้วววว" นี้คือซาวาดะ สึนะโยชิ

     พรืดดดดด

     หน้าของดีโน่และฮิบาริแดงทั้งหน้าเป็นลูกมะเขือเทศสุกงอม

     แล้วทั้งสองก็หันมองหน้ากันและกัน สบตาของอีกฝ่ายที่มอบความสุขให้ ทำให้ห้วนนึกถึงความหลังที่เคยมอบให้กันทางกายและทางใจ...

     "จ้องกันอยู๋นั้นแหละ จะท้องแล้ว" รีบอร์นพูดขัดขึ้นสะก่อน

     "ฮ่าๆๆๆ" ดีโน่หัวเราะ

     แม้ตอนนี้จะยังทำอะไรที่ทั้งคู่ต้องการไม่ได้ แต่การที่เขากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แบบนี้ก็ดีแล้วละนะ 

     แค่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ก็มีความสุขมากพอแล้ว 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 06:21
    อ้ายยยยโคลชะนีนี่น่าตบจริงๆ น่ารักมากค่ะชอบบบบ
    #3
    0
  2. #2 mekaku17259 (@mekaku17259) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 11:51
    อ้ายยยย!!เขิลลลล ฟินค่ะ เลือดหมดตัวแล้วว
    #2
    0
  3. วันที่ 18 กันยายน 2559 / 20:48
    ต่อได้มั้ยฮะอยากอ่านแนวนี้มากเลย อยากได้แบบดากร์ฮะ ><
    #1
    0