คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Reborn] ยังไงคุณก็ยังเป็นบอสของผม

ความรักนะมันไม่สมหวังไปสะทุกอย่างหรอกนะ ก็เหมือนกับผมที่เป็นลูกน้องและมีคุณเเป็นบอส เราไม่สามารถคู่กันได้ คุณต้องมีสายเลือดสืบทอดวองโกเล่ และต้องแต่งงานกับคนรัก ซึ่งนั้น ไม่ใช่ผม..

ยอดวิวรวม

1,579

ยอดวิวเดือนนี้

11

ยอดวิวรวม


1,579

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ก.ค. 59 / 05:03 น.
นิยาย [Fic Reborn] ѧ䧤سѧ繺ʢͧ [Fic Reborn] ยังไงคุณก็ยังเป็นบอสของผม | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีคะ

กลับมาพบกับ นูนุย อีกแล้ว

วันนี้มาพร้อมกับฟิคเรื่อง


"ยังไงคุณก็ยังเป็นบอสของผม"


อันเนื่องมาจากว่า เราได้ค้นพบความจริง

ซึ่งควรจะค้นพบตั้งนานแล้ว

ว่า ผู้ชายกับผู้ชาย มันรักกันไม่ได้

ฟิคนี้จึงออกแนวมาม่า ความรักไม่สมหวังนะคะ

ใครที่คาดหวังว่ามันจะหวานซึ้งแบบเรื่องอื่นๆ

คิดผิดคะ

แต่ว่าก็ยังจะแต่งต่อไปเรื่อยๆเพื่อนสนองตันหาตัวเองอยู่นั้นแหละคะ

เอาละมาเข้าเรื่องกันได้แล้วมั้ง



ความรักที่ไม่สมหวังของเมฆา...



ที่ไม่หวังอะไรมากมายกับนภา


ที่เขารู้ตัวว่า

ไม่สามารถไปไขว่คว้ามาได้....






.................................................................................................

บทนำ

      ตูมมมมม!!

     2 ชั่วโมงก่อน

     วองโกเล่กำลังถูกโจมตี

     จากศัตรูรายใหม่ ที่ต้องการโค่นล้มวองโกเล่รุ่นที่สิบ

     "โชคดีนะ ที่เราย้ายฐานที่อยู่ ไม่งั้นฐานเราคงต้องซ้อมกันยาวแน่" นี้คือเสียงของ ยามาโมโตะ ทาเคชิ ซึ่งกำลังทำแผลบริเวณหัวไหล่ด้านซ้ายอยู่

     "และก็โชคดีมากที่เราพารุ่นที่สิบหนีไปแล้ว" โกคุเทระที่กำลังทำแผลบริเวณหัวเข่าทั้งสองข้างที่แตกระบม เลือดอาบ

     "นับว่าโชคดีมาก ที่หน่วยข่าวกรองอย่างมุคุโร่มาเตือนเราได้ทันละนะ" ซาซางาว่า เรียวเฮ ที่มีเพียงแค่แผลถลอกตามตัว แปะผ้าพันแผลให้ตัวเองอย่างลวกๆ มองเพื่อนที่นั่งฝั่งตรงข้ามทั้งสองอย่างห่วงๆ

     ปึง

     เสียงประตูเปิด เรียกสายตาของทั้งสามให้หันไปมองได้ดี

     ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าหน่วยเมฆา ก้าวเข้ามาในห้องพลางส่งสายตาดุดันไปยังหน่วยแพทย์ที่กำลังปฐมพยาบาลให้กับคนทั้งสาม

     หน่วยแพทย์ไม่รีรอจะเก็บสัมภาระใดๆให้เสียเวลา เร่งรีบวางอุปกรณ์แล้วเดินออกไปจากห้องทันที

     ปึง

     ฮิบาริ เคียวยะ เอนตัวพิงประตูเอาไว้ทันทีหลังจากที่หน่วยแพทย์ออกไป พร้อมกับโยนเอกสารสีน้ำตาลไปบนโต๊ะกลางวงของคนทั้งสามที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว

     "ขอบใจนะ" สายฝนหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดดูด้วยแขนขวาข้างเดียวเนื่องจากไม่ต้องการขยับแขนซ้ายมากเกินไป

     "การกระทำไร้มารยาทมาก" มือขวารุ่นที่สิบยื่นมือรับใบเอกสารที่ยามาโมโตะยื่นให้ พร้อมกับกนด่าไปด้วย ไอการกระทำของศัตรูพวกนี้

     "ทั้งหมดนี้ นายรวบรวมเองหรอ" ซาซางาว่าถามพร้อมกับขยับตัวเข้าไปดูเอกสารใกล้ๆด้วย

     "ทั้งหมดนั้นคือสรุปจำนวนศัตรูและแฟมมิลี่ที่จะโค่นล้มวองโกเล่รุ่นที่สิบ" ฮิบาริแจงให้ฟังสั้นๆ ไม่ได้บอกระยะเวลาในการทำงานตามที่เรียวเฮได้ถามไว้

     "มันคิดวา่วองโกเล่อ่อนแอรึไง ถึงกล้าทำแบบนี้น"

     "ทั้งๆที่ผ่านมาตั้งหลายปีก็น่าจะรู้ฝีมือกันแล้ว เหอะ เจ้าพวกไม่เจียมตัวเอ่ย" วายุบ่นทอพลางปาเอกสารลงกับโต๊ะอย่างคนอารมณ์ร้อน

     "อ่า ใจเย็นก่อนเถอะนะโกคุเทระ ว่าแต่ สึนะเป็นยังไงบ้างละฮิบาริ สึนะรู้เรื่องที่มีคนบุกมาทำร้ายพวกเรารึยัง" ยามาโมโตะถามอย่างใจเย็น

     "เจ้านั้นยังไม่รู้ ขืนรู้คงบุกมาแล้ว" ฮิบาริตอบเสียงนิ่ง

     "อ่า นั้นสินะ" ยามาโมโตะสลดไป

     "อย่ามมาเรียกรุ่นที่สิบว่าเจ้านั้นนะ" โกคุเทระมองตาขวาง

     "แล้วเอายังไงต่อดีละฮิบาริ" ซาซางาว่า ถามขึ้น

     ฮิบาริมองนิ่งๆ ก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟา พร้อมกับค้นเอกสารสักพักก็ดึงเอกสารใบนึงขึ้นมาวางไว้ด้านบนกองกระดาษเหล่านั้น

     "นี้ชื่อและแผนที่ฐานทัพเราจะบุกกันในจังหวะที่มันยังตั้งตัวกันไม่ได้ เพื่อความปลอดภัยที่เรามั่นใจได้ว่ากำลังของมันคงรวบรวมไม่ทันเราแน่"

     "ดี เราจะใช้จังหวะที่มันคาดไม่ถึง บุกถล่มมันกลับ"

     "ยิ่งเร็วยิ่งดีสินะ"

     "เป็นอันว่าพวกคุณเข้าใจ ผมขอตัว พวกคุณก็รีบรักษาแผลให้หายสะ ผมไม่อยากมีภาระเพิ่ม"

     ฮิบาริลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจากนั้นมุ่งหน้าไปที่ประตู ในขณะที่มือกำลังจะแตะกอนนั้น

     "เดี่ยวสิ"

     เสียงกวนประสาทนิดๆของโกคุเทระก็ดังขัดขึ้นสะก่อน ฮิบาริยืนนิ่งหยุดฟัง

     "มาบอกให้คนอื่นรักษแผลจะได้ไม่เป็นภาระ ทั้งๆที่ตัวเองกระเพลงแบบนั้นน้นะ น่าหมั่นไส้วะ"

     "คิดว่าพวกเราดูไม่รู็รึไง ขานั้นคงจะเจ็บสินะ" ซาซางาว่าพูดเสริม

     "พวกเราพูดไปก็เพราะเป็นห่วงนายนะฮิบาริ" ยามาโมโตะพูดบ้างอย่างใจเย็น

     ปึง

     ฮิบาริปิดประตูแล้วเดินออกไป อย่างไม่มีท่าทีทุกข์ร้อน

     "เจ้าพวกบ้าเอ้ย"

     รอยยิ้มบ้างๆปรากฎขึ้นบนริมฝีปากของผู้พิทักษ์เมฆา

     เขารู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดในหัวใจ





เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ก.ค. 59 / 05:03


     ขณะนี้ความเสียหายที่เกิดขึ้นได้ไปเข้าหูบอสวองโกเล่เป็นที่เรียบร้อย และอีกไม่ช้าคงจะบุกมาที่นี้แน่ๆ หลังจากไปกบดานตามพระบัญชาของรีบอร์น

     ไม่สิ

     ต้องบอกว่า โดนอุ้มสะมากกว่า

     เนื่องจากรีบอร์นได้รับข่าวจากมุคุโร่ เรื่องที่ว่าจะมีศัตรูบุกมาทำร้ายวองโกเล่รุ่นที่สิบ เพื่อผลประโยชน์ด้านการขยายอำนาจและเศษฐกิจและหลายๆอย่าง รีบอร์นก็จัดการประสานงานกับมือขวาอย่างโกคุเทระจากนั้นก็ได้ข้อสรุปว่าทำการหลอกล่อว่าวองโกเล่อยู่ที่นึง แต่ความจริงแล้วที่นั้นมีแต่ผู้พิทักษ์

     เอาเป็นว่าเรารู้ว่าคุณเข้าใจ

     ตอนนี้ทุกคนได้รับการรักษาแล้ว ลูกหน่วยแต่ละหน่วย แยกห้องกันไปพักฟื้นตามหน่วยของตน เหลือแต่หัวหน้าหน่วยและผู้ช่วยอีกไม่กี่คนที่มรวมกันอยู่ในห้องนี้

     ห้องประชุมที่ถูกเรียกประชุมโดยหัวหน้าหน่วยเมฆา

     ฟังชื่อขนยังตั้งเลย 

     "ผมไม่มีอะไรจะพูด" นี้คือเสียงของฮิบาริ // อ้าวแล้วจะเรียกประชุมทำแมวอะไรฟร่ะ

     "แต่เอกสารที่หน่วยของผมรวบรวมมามันบอกทุกอย่างแล้ว"

     สิ้นเสียงฮิบาริ ทุกคนต่างพากันก้มลงไปมองสรุปความที่ฮิบาริทำเองทั้งหมด ใช้เวลาพิมไม่ถึง2ชั่วโมงในห้องทำงานของตัวเอง โดยที่ลูกน้องที่ค่อยส่งข่าวมาว่างกระจัดกระจายบนโต๊ะเท่านั้น

     นับว่านั้นเป็นการช่วยที่ดีของลูกหน่วยในสังกัดฮิบาริ

     เพราะใครก็รู้ว่าพี่แกเก่งขนาดไหน

     "พวกเราดูไปแล้วหละไม่ต้องห่วง" ยามาโมโตะยกมือปรามลูกน้องของตนเองที่จะเอาเอกสารมาให้ดู

     หัวหน้าหน่วยทั้งสามถูกแยกออกมาให้นั่งชิดผนังโดยเก้าอี้ที่ดูรู้ว่าเป็นผู้พิทักษ์อะไร
     
     "ตอนนี้ไม่มีใครเสียชีวิต บาดเจ็บสาหัสไป6 บาดเจ็บปกติไป30 คนที่อยู่ในห้องนี้มี67คน รวมผมแล้ว เราจำเป็นต้องบุกถล่มพวกมันกลับให้ไวที่สุด เพราะพวกมันรู้แล้วว่าที่นี้ไม่มีบอสวองโกเล่"

     "สรุปง่ายๆ ใครจะไปใครจะเฝ้า" โกคุเทระพูดในฐานะมือขวา เขานั่งไขว้ห่างกอดอกหลับตาแน่น

     "ไปถล่มแฟมมิลี่พวกมัน กับเฝ้าฐานทัพเรานะหรอ" บางคนเกิดเสียงอุทานขึ้น

     "ใช่ และขอบอกไว้ก่อนว่า เราจะแบ่งเป็น30 ต่อ 60 ที่จะอยูหรือจะไป" ฮิบาริพูด

     "นี้ มันเสี่ยงไปนะ คนไปเยอะขนาดนั้น"ยามาโมโตะลุกโพล่งขึ้นทันที เขาคิดว่าคนที่จะอยู่30เปอร์เซน มันน้อยเกินไป

     "60 เปอร์เซนเลยหรอที่จะไป นายบุ่มบ่ามเกินไปแล้วฮิบาริ" ซาซางาว่าลุกขึ้นพูดอย่างไม่เห็นด้วยกับความคิดนั้น

     "ไม่ใช่สักหน่อย ที่จะไปนะ 30 ต่างหาก" ฮิบาริเค้นเสียงแน่น

     และนั้นยิ่งทำให้ทั้งหมดในห้องนั้นตกใจ

     "อะไรกันครับคุณฮิบาริ ไปแค่30เปอร์เซน จะทำได้ยังไงกัน" ลูกน้องบางคนร้องท้วง

     "ไม่มีใครทำได้หรอกครับ" อีกคนร้องท้วงตาม และทำให้เกิดเสียงประท้วงสนั่นห้องประชุม จนกระทั่งประตูบานนึงเปิดออก

     ผึ่ง

     "แฮ่กๆ"

     เสียงหอบหายใจพร้อมกับร่างบางๆก้าวเท้าเข้ามาในห้องแสดงถึงอาการของคนที่วิ่งเข้ามาด้วยตนเองอย่างไกล แม้ทุกคนในห้องจะตกใจกับการปรากฎตัวครั้งนี้แต่เมื่อสติมาครบ ทุกคนก็ยืนขึ้นทำความเคารพโดยพร้อมเพรียง

     "รุ่นที่สิบ.." โกคุเทระอุทานเบาๆ

     "คุณมาที่นี้ทำไม" ฮิบาริถามเสียงนิ่ง เขายังคงรักษามาดได้ครบทุกอย่าง แม้ตาจะเบิกโพลงด้วยความตกใจในตอนแรกไปแล้ว

     "ผมมาหาคุณครับ คุณฮิบาริ" 

     การปรากฎตัวของ ซาวาดะ สึนะโยชิ ผู้เป็นบอสรุ่นที่สิบของวองโกเล่ และเป็นคนที่ทำงานอย่างอ่อนโยนมากที่สุดอีกคนนึง จึงเป็นที่รักของทุกคน

     ไม่เว้นแม้กระทั่งฮิบาริเอง

     ฮิบาริเป็นคนวางแผนเพื่อพาซาวาดะหนีไป และใช้ผู้พิทักษ์ที่เหลือเป็นตัวล่อสร้างความสับสนบนเกมส์หมากบนกระดานนี้

     แต่ที่ผิดแผนคือ ทำไมซาวาดะถึงหนีออกมาได้

     ก็เขาสั่งให้มุคุโร่จับตาไว้แล้วนี่น่า

     "ผมเป็นห่วงคุณนะครับ" 

     บอสของวองโกเล่เผลอปล่อยน้ำตาออกมา ฮิบาริยืนอ้งเล็กๆ เขาไม่คิดว่าซาวาดะจะร้องไห้เพราะเขา..

     "ซาวาดะ.." เสียงเรียกของฮิบาริแผ่วลง

     ปึง!

     "แย่แล้วครับคุณฮิบาริ"

     "มีอะไร"

     ลูกหน่วยเมฆาเปิดประตูอย่างรีบร้อน หากเป็นเวลาปกติ คนๆนั้นคงตายคาทอนฟาของพ่อนกไปแล้ว

     "เจ้านั้น แฟมมิลี่นั้นยกทัพมาที่นี้ มากำจัดซาวาดะแล้วครับ"

     "พวกมันรู้ได้ยังไงว่ารุ่นที่สิบมาที่นี้" โกคุเทระเดินจ้ำอย่างรวดเร็วไปหาลูกหน่วยเมฆาทันที

     "ผมคิดว่ามันคงกำลังจับตาดูเราอยู่จากใกล้ๆนี้ ขอโทษครับพวกเราพลาดเองที่ไม่รอบคอบ"

     "ช่างเถอะ ตอนนี้เราไม่มีเวลาแล้ว คงต้องสู้กันหมดนี้แหละ" ยามาโมโตะพูดพลางยกดาบขึ้นมาถือและพับแขนเสื่อขึ้น

     "หยุดความคิดโง่ๆสะยามาโมโตะ ทาเคชิ พลังพวกพ้องนะมันไม่ได้มีกำลังขนาดนั้นหรอกนะ"

     ฮิบาริรู้ดี ยามาโมโตะทำไม่ใช้เพราะหน้าที่แต่เป็นเพราะเพื่อนพ้อง

     "แล้วนายจะให้เราทำยังไง นั่งมองพวกมันฆ่ารุ่นที่สิบอย่างงี้หรอ" 

     โกคุเทระเดินไปกระชากคอเสื้อฮิบาริอย่างแรงท่ามกลางสายตาของลูกหน่วยหลายคนที่เริ่มลุกขึ้นบ้าง

     "เท็ตสึ" 

     "ครับคุณเคียว"

     ฮิบาริที่โดนกระชากคอเสื่อหันไปพูดอย่างไม่แยแสกับคุซาคาเบะคนสนิทของเขา

     "เข้าใจที่ผมพูดสินะ" ฮิบาริตีสีหน้านิ่ง

     "ครับ ผมเข้าใจความหมายของคุณเคียว และพวกเราทั้งหมดเข้าใจดีครับ" เท็ตสึพยักหน้ารับคำ

     "ดี ตอนนี้เรามีเวลาไม่มาก รีบจัดกองกันได้แล้ว" ฮิบาริแจงทั้งหมดพลางปัดมือของโกคุเทระออกอย่างง่ายดาย

     "นี้แก" โกคุเทระจะเข้าไปซ้ำ ดีที่ซาซางาว่าวิ่งมารั้งแขนไว้ได้ทัน

     "ฮิบาริ นายคิดจะทำอะไรก็ได้ฉันเชื่อใจแผนของนาย แต่ใน30นั้นต้องมีหน่วยพิรุณเข้าไปอย่างน้อย15คน" ยามาโมโตะเอ่ย

     "หมายความว่ายังไงกัน คุณฮิบาริวางแผนบุกแค่30เปอร์เซนเองหรอ"

     "นายนะ พาเขาออกไป" ฮิบาริหันไปมองหน้าชายคนนึงที่ดูท่าทางจะอยูในหน่วยเมฆาของเขาเองแล้วทำการออกคำสัญเสียงเย็น

     "ครับ" 

     เมื่อตกปกรับคำอย่างดี ชายคนนั้นจึงลุกขึ้นมาลากตัวซาวาดะ สึนะโยชิออกไป โดยไม่สนใจคำว่าบอสวองโกเล่ เพราะคำสั่งที่ใหญ่ที่สุดของเขาต้องมาจากฮิบาริคนเดียว นี้คือความคิดของชายผู้นั้น

     "ไม่นะ ปล่อยฉัน โกคุเทระ ยามาโมโตะ คุณพี่ครับ" สึนะพยายามร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น

     "นายนะ ฉันเป็นบอสนะ ปล่อยสิ"

     ร่างสองร่างพยายามดันกันไปมาอย่างสุดความสามารถ ภายใต้สายตาของคนหลายคนที่ยืนดูเฉยๆ โกคุเทระก็เป็นหนึ่งในนั้น ไม่ใช่ไม่อยากให้อยู่ แต่รู้ดีว่า ตอนนี้สึนะควรปลอดภัยที่สุด

     "เอาหละ เข้าเรื่อง" 

     ฮิบาริดึงสายตาทุกคนอีกครั้งในขณะนั้นสึนะก็ยังยื้อยุดอยู่กับชายคนนั้นไม่เลิก แม้ดูไปแล้วสึนะจะเสียเปรียบมากก็ตาม

     "เอาลูกหน่วยฉันไปด้วย อย่างน้อยก็ต้องมี20"โกคุเทระพูด

     "คุณฮิบาริครับ พวกมันจัดกองลงเรือกันแล้วครับ" ชายอีกคนวิ่งเข้ามารายงานสถานการ์ณอีกครั้งอย่างรีบเร่งเหงื่อแตกเต็มหน้า

     "งั้นไปกันเถอะ" ฮิบาริหันไปสั่งการกับคุซาคาเบะอีกสองคน

     "ฉันจะไปด้วย ใน30 เปอร์เซนนั้นต้องมีฉัน" โกคุเทระพูด

     "หึ 30 เปอร์เซนอะไรกัน เกะกะหนะ" ฮิบาริพูดทำให้ทุกคนตาโต

     "นายหมายความว่ายังไง" ยามาโมโตะอึ้ง เขากำลังคิดและขอให้สิ่งที่เขาคิดไม่ใช่สิ่งที่ฮิบาริจะทำมันด้วย

     "คุณฮิบาริจะทำอะไรครับ ไม่นะครับ อย่าทำอะไรเกินตัว" สึนะร้อง แม้จะถูกลากเพียงใด

     "ฮิบาริ บอกสิ่งที่แกคิดมาสิฟะ"

     "เท็ตสึ เตรียมเรือและคนของเราไป" 

     ฮิบาริไม่ได้สนใจเสียงของใครก็ตาม ที่ดังวนเวียนถามเเต่เรื่องเดิมๆเหล่านั้น

     "อย่าบอกนะว่า30เปอร์เซนนั้น นายจะเอาหน่วยของนายทั้งหมดเลยนะ" เรียวเฮถาม

     "หน่วยของผมทั้งหมดจริง แต่30เปอร์เซนอะไรกัน มันต้อง"

     "ไม่นะครับ คุณฮิบาริ.." สึนะรู้ดีว่าฮิบาริคิดจะทำอะไร

     .
     
     .

     .

     .

     "30คนต่างหาก"

     






     

     หลังจากนั้นทุกคนก็ถูกหน่วยเมฆา กวาดขึ้นเรืออย่างงงๆ เหมือนกับฮิบาริจะเตรียมการเผื่อเรื่องแบบนี้ไว้ตลอดเขาถึงได้วางแก๊สมีฤท ทำให้งงๆในแอร์ ทุกคนพลอยจะไม่มีแรงกันไปหมด ถูกพาขึ้นเรือลำใหญ่ไม่ถึง5นาที และพาออกไปอีด้านของเกาะแห่งนี้

     ฮิบาริเอากำลังของตนไว้แค่ 30 คนเท่านั้น ไม่คิดว่ามันเสี่ยงไปหน่อยหรอ

     ฮิบาริส่งแผนที่ ที่ตัวเองพึ่งเขียนเมื่อกี้ส่งให้กับมือคุซาคาเบะ มันคือเกาะที่อยู่ห่างจากที่นี้ แต่เป็นที่กบดานได้ดี นับว่าฮิบาริรอบคอบมาก

     "ไปสะ เท็ตสึ"

     ไม่มีคำตอบ มีเพียงท่าโค้งอย่างนับถือที่ออกมาจากใจของคุซาคาเบะเพียงแค่นั้น แต่นั้นก็ซึ้งมากพอแล้วสำหรับคนอย่างฮิบาริ

     ภายในเรื่องห้องที่หรูที่สุด

     ร่างของบอสน้อยผู้น่าสงสารที่ว่างราบบนเตียงที่ในเรื่องลำนี้

     น้ำตาของเขาไหลเอ่อแม้ดวงตานั้นจะปิดสนิท ภายในสมองปรากฎภาพของคนรักของเขาชัดเจน ใช่นั้นคือฮิบาริ

     หลายปีก่อน ฮิบาริเป็นคนบอกเลิกสึนะเองเนื่องจากไปทำผู้หญิงคนอื่นท้อง สึนะโกรธมากไม่คุยด้วยรวมไปถึงสั่งทรมาณฮิบาริที่ทำให้วองโกเล่ต้องแปดเปื้อน

     ตอนนั้นสึนะบอกไม่ถูกว่าอารมณ์ของเจ้าตัวเรียกว่าโกรธหรืออะไรดี เพราะมันเคลือบแคลงใจ

     คนอย่างฮิบาริจะนอกใจเขาแล้วไปมีอะไรกับผู้หญิงได้หรอ งานตั้งมากมายฮิบาริไม่มีทางทิ้งแน่

     เมื่อคิดได้ดั่งนั้น สึนะลงมือสืบข้อมูลด้วยตนเอง

     ผล...

     ฮิบาริจำใจโกหกเขา เพราะคำสั่งมาจากรุ่นที่เก้า ที่ต้องการให้สึนะมีบุตรสืบทอดวองโกเล่ต่อไป ต้องแต่งงานกับผู้หญิงเท่านั้น

     ซึ่ง ฮิบาริ ไม่สามารถทำให้มีลูกได้

     แต่กว่าจะรู้ความจริง ฮิบาริก็ถูกลงโทษจนช้ำไปทั้งตัวแล้ว

     มันช่างเจ็บปวด.... 

     เพราะรักของชายกับชายมันไม่มีทางเป็นไปได้ 

     ถึงแม้จะไม่มีกฎหมายห้ามก็ตาม...

     ....และยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น 

     เมื่อรู้ว่าฮิบาริทำเพื่อตัวเองทุกๆด้าน โดยที่หลายเรื่องสึนะไม่รู้ด้วยซ้ำ.....

     ......ถ้าย้อนเวลาได้ สึนะอยากใช้เวลา5ปีตอนที่เป็นแฟนกับฮิบาริ ให้มากกว่านี้ 

     

    


     ให้มีความสุขกว่านี้ 



     


     ให้แนบแน่นกว่านี้


     
     

     ให้ได้อบอุ่นหัวใจมากกว่านี้

     


     

     ถึงแม้ว่าทั้งหมดนั้นตอนอยู่กับฮิบาริ สึนะจะได้รับมันเต็มๆมาตลอดก็ตาม

     
     น้ำตาทั้งสองข้างยังไหลไม่หยุด

     
     ขอบตาแสบขนาดไหน หยาดน้ำตาพวกนั้นก็ไม่หยุดสักที

     
     ราวกับว่าเคื่อนแห่งความเข้มแข็ง ด่านสุดท้าย แตกกระจายหมดแล้ว...








     "พวกนายนะเก่งมากนะ มีแค่สาบสิบกว่าคนแต่ทำร้ายพวกเราไปมากขนาดนี้ได้"

     "ผิดแล้วพวกเรามี30เป๊ะต่างหาก"

     ทอนฟาที่เริ่มเบี้ยวผิดรูปพุ่งตรงไปยังชายผู้นำของแฟมมิลี่ศัตรูตัวใหม่ที่ร้ายกาจ เจ้านั้นหลบอย่างว่องไงถึงแม้ว่าสังขารจะไม่เอื้ออำนวยเพราะเจ็บแผลหลายจุด

     "ที่ยอมทำขนาดนี้เพื่อเจ้าบอสวองโกเล่ปัญญาอ่อนรักพวกพ้องนั้นงั้นหรอ"

     "เงียบปาก ไอหัวสังกสี"

     ฮิบาริตรงเข้าไปซัดมุมปากโดนตรงๆจนไอหัวสังกสีที่เขาพึ่งพูดถึง ไถลไปกับพื้น หน้าสิโรราบแนบดิน เลือดกลบปาก

     "เหอะ พูดถึงที่รักแล้วอารมณ์มันขึ้นรึไง"

     ฮิบาริเหยียบซ้ำไปอีกหลายที่บริเวณใบหน้า แต่แบบนี้น่าจะเรียกว่ากระถืบมากกว่า

     "สั่งเสียมาสะ" ฮิบาริเค้นเสียงเย็น

     "แหม เป็นพิธีดีจังนะ อยากสั่งเสียอยู่เหมือนกันนะ ถ้าคนที่จะตายเป็นฉันหนะ"

     ฮิบาริฉลาดและเข้าใจว่ามันต้องมีแผนอะไรไม่ชอบมาพากลแน่

     ฉึก

     แม้จะฉลาดแต่เพราะความโกรธเมื่อกี้เลยทำให้ฮิบาริไม่ได้ดูรอบตัวว่า มีพวกมันคนนึงเล่งศรโลหะมาที่ตัวเขานานแล้ว

     "เหอะ คนฉลาด แพ้ภัยคนรัก" หัวสังกสีลุกขึ้นปัดตามเนื้อตัว มองสภาพฮิบาริที่มีศรทิ่มทะลุท้องมาอีกด้านให้ได้เห็นกันจ้ะๆ

     "เงียบปากไปสะ...อึก" ฮิบาริสำลักลิ่มเลือดออกมา

     "เหอะๆๆ ปากดีจังนะพึ่ง 25 ปากดีเกินตัวเหลือเกิน" 

     ฮิบาริทรุดไปนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น เขาเหนื่อยเหลือเกิน ไม่มีอาการเจ็บบาดแผลแล้วสักนิดด้วย สงสัยคงเป็นผลจากร่างกายที่เจ็บจนชาละมั้ง

     "แหม ก็สงสารนายอยู่หรอนะแต่ขอถามอะไรหน่อยสิ ยอดคนในวองโกเล่ทั้งหมดเท่าไหร่ เอาเฉพาะในสาขาหลักหละ"

     "ไม่มีความจำเป็นที่ฉันต้องบอกแก...อึึก" เสียงสำลักลิ่มเลือดดังขึ้นอีกครั้ง

     "นายคิดว่าเท่มากเลยสินะ เหอะๆๆ ต่อไปวองโกเล่นะสุญสิ้นแล้วละ ไม่ต้องกลัว"

     "หุบปาก อึก ของแกสะ" ฮิบาริมองตาขว้างใส่คนที่พึ่งนั่งยองๆให้ความสูงอยู่ในระดับเดียวกันกับเขาเมื่อครู่

     "ดูเจ็บมากเลยนะ ยอมรับข้อเสนอของฉันสิ หัวหน้าหน่วยเมฆาต้องจำได้อย่แล้วละว่าจำนวนมันมีกี่คน จริงมั้ย"

     "...."

     "อย่าเงียบสิ ฉันว่ามันคุ้มนะ"

     "..."

     "แลกกับชีวิตของแกที่จะได้ไปเห็นหน้าคนรักอีกครั้งไง"

     "..."

     "คนที่แกรักไงละ"
     
     "เขาไม่ใช่คนรักของผม"

     "จะเชื่อได้มั้ยน่า ดูรักกันดีนี้"

     "หุบปากเน่าๆของแกไปสะ ไอสวะ"

     ปึง

     "แกว่าไงนะ"

     คราวนี้ดูท่าไอหัวสังกสีจะโกรธจัดสะแล้ว เพราะมือของมันวางทาบบนกลุ่มผมของฮิบาริและกระชากเต็มแรงทำเอาฮิบาริเสียดบาดแผลอย่างมาก

     "แกด่าฉันว่าสวะ!!"

     "...."

     "แกคิดว่าอยูไหนสถานะไหนกันถึงกล้าด่าฉันแบบนี้ ฉันสามารถทรมาณแกได้มากว่านี้อีก ฉันสามารถฆ่าแกได้ทันที!!"

     "แต่ฉันไม่ ฉันปรานีขอแค่แกบอกจำนวนเท่านั้น และสิ่งที่แกเลือกคือปกป้องอย่างโง่เคลา!!"

     "ผิดแล้ว แบบนี้บ้านป้าเรียกปรานีหรอ" ฮิบาริแย้ง

     "..."

     "ไปตายเถอะ ไอสวะรากฝอย(หา?)" 

     "แกด่าฉันว่าสวะ ตายสะ"

     มีดพกอีกเล่มถูกหยิบขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังที่หมายจะปลิดชีวิตฮิบาริในดาบเดียวอย่างไม่ปรานี

     ฉึก

     "ฟุฟุฟุ ทันเวลาพอดีสินะครับ"

     เสียงสุภาพของชายผมทรงสัปป้าดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างของไอหัวสังกะสีผู้แพ้ต่อคำว่าสวะ โดนสามง่ามแทงทะลุอก 

     "เจ้าหัวสัปปะรด"

     พูดได้แค่นั้นร่างทั้งร่างของฮิบาริก็เซล้มทันทีพร้อมกลับเลือดมากมาย แต่ร่างนั้นก็ได้มุคุโร่ที่เข้ามารับได้ทันเวลา

     "คุณอดทนมากนะครับ" มุคุโร่พูดกับร่างที่สลบไปในอ้อมกอดเขาเบาๆ

     มุคุโร่ตามมาสบถบหลังจากรู้ว่าที่นี้มีเหตุร้ายเกิดขึ้นโดยการแจ้งไปของ คุซาคาเบะ ผู้รักเจ้านายของตนเองมากว่าชีวิต

     "มุคุโร่ ส่งฮิบาริไปโรงบาลก่อนเถอะ"

     "ครับอัลโกบาโลเน่"

     แล้วร่างไร้สะติของฮิบาริก็ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลวองโกเล่โดยแฮลิคอปเตอร์ ส่วนแฟมมิลี่ศัตรูก็โดยกำจัดทั้งหมด

     ตายเรียบ

     บนเกาะนั้น.....













     ผมซาวาดะ สึนะโยชิ

     หลังจากที่รู้ว่าคุณฮิบาริมารักษาตัวที่โรงพยาบาลวองโกเล่ ผมรีบบึ่งรถตัวเองมาทันที ได้ข่าวว่าอาการบาดเจ็บของเขาดูไม่ดีเลย

     ผู้พิทักษ์เมฆา

     ผมมาถึงหน้าห้องที่มีป้ายชื่อนี้พร้อมกันนั้น ก็มีสองคนที่ยินเฝ้าหน้าอยู่

     "ผมจะเข้าไป"

     "ไม่ได้ครับ" และคำตอบนี้ผมรู้ดีว่าจะต้องเกิดขึ้น

     "คุณสองคนอยู่ในหน่วยเมฆารึเปล่า" ผมถามกลับ

     "ปล่าวครับ เราเป็นคนของโรงพยาบาลของวองโกเล่"

        "ดี งั้นผมไล่คุณออก" 

     สองคนที่โดนไล่ออกตีหน้าเอ๋อปนอึ้งไปเล็กน้อย งงๆ และ งงๆ ยืนเกาหัวยิกๆแต่บอสวอ
โกเล่ก็ไม่ได้มีท่าทางสนใจมากมายเขาก้าวเข้าไปในห้องทันที

     ปึง

     เมื่อประตูปิด ปรากฎเพียงควาามเงียบ สายน้ำเกลือดูก็รู้ว่าถูกกระฉากขาดไปสดๆ

     "ผมรู้"

     น้ำตาพาลไหลลงมาอาบแก้มนวลอีกครั้ง

     "ผมไม่มีสิทธิ ไม่สิ เราไม่มีสิทธิกลับไปรักกันอีกครั้ง และนั้นไม่ใช่สิ่งที่เราทั้งคู่ต้องการ ผมรู้ว่าเป็นแบบนั้น"

     ขาเริ่มพาลไม่มีแรงเสียดื้อๆจนบอสทรุดลงกับพื้น

     "แต่ผมก็ดีใจ ช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้ผมรู้"

     ".."

     "คุณคือคนของชีวิตผม คุณคือเจ้าชีวิตผม"

     ...

     "แม้เรื่องของเราจะเป็นไปไม่ได้ แต่ผมก็ยังคงฝัน ถึงบ้านและครอบครัวที่อบอุ่นของเรา บ้านที่น่าอยู่และมอบความรักกับคนที่รักได้เต็มที่"

     "จนมันกลายเป็น..."

     "แฟมมิลี่ ของผมเอง"

     "ผมจะเชื่อแบบนั้น จนหมดหัวใจ..."



     ข้างนอกหน้าต่าง ชายผู้เป็นเจ้าของดวงตาสีรัตติกาลยืนกุมท้องของตัวเองที่บาดแผลเริ่มเปิดเลือดเริ่มซึมผ่านออกมาให้ได้เห็น

     เขาได้ฟังทุกประโยค

     เขารู้ว่าเรื่องของพวกเขาสองคนไม่มีทางเป็นไปได้มานานแล้ว

     แต่ก็ตัดใจไม่ได้สักทีจนกระทั่งวันนึง

     วันที่รุ่นที่เก้าเดินทางกุมมือเขา ขอร้องให้เขาทำอะไรสักอย่าง นั้นถึงเป็นจุดผลิกความรักสีหวานของเขา

     ชายหนุ่มปล่อยให้น้ำตาที่ไม่น่ามีในตัวเขา คนที่หลายคนเคยพูดไว้ว่าไม่มีหัวใจ ไหลออกมาอาบแก้มได้ขนาดนี้

     ความรู้สึกเศร้ารี้มีปะทะเต็มร่างแกร่ง

     อยากจะให้มันหายไปจังเลยนะ

     หรือไม่ก็ขอ ผมเก็บไว้คนเดียวก้ได้

     


     























รักที่สวยงามมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว/รักที่งดงามแบบเดิมคงไม่มีอีกแล้ว





















แต่ผมก็ยัง/แต่ผมก็อยาก























เก็บและคิด/เชื่อและฝัน





















ถึงความรักที่ไม่อาจมีอีกครั้ง/ถึงความรักที่ไม่อาจได้สมหวัง






















ของผมกับคุณ/ของผมกับคุณ






















ซาวาดะ สึนะโยชิ/คุณฮิบาริ เคียวยะ




































THe End


























by NuNuy

     

      

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 เจ้าหญิงรัตติกาล
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 14:44
    น้ำตาคลออออออ
    #5
    0
  2. #4 ท่านฮิบาริของฉัน
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 17:33
    แอร้ยยยยยยยยยยย ถ้าจะดร่าม่าขนาดนี้นะคะ เอามีดมาแทงกันเถอะ
    #4
    0
  3. #3 Kyoya khrclub
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 17:40
    เศร้าอ่ะ สงสารฮิยอมทำเพื่อทูน่าขนาดนี้เชียว /น้ำตาท่วมบ้าน/

    ไรต์แต่งดีมากเลยค่ะ ทุกตัวละครยังคงคาเเรคเตอร์ของทุกๆตัวไว้ได้เลยค่ะ ขอชมๆ
    #3
    0
  4. วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 08:30
    ดร่าม่ามากกกกก น้ำตาจิไหล
    #2
    0
  5. #1 Mayu Sakai (@Tonwan2548) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 07:28
    โฮๆๆๆๆๆเศร้ามากเลยค่ะ ไรท์เเต่งได้สนุกมากขอชม
    #1
    0