คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic reborn] รุ่นพี่คนนั้น ผมหลงรักไปแล้ว

น้ำเสียงและแววตาในวันนั้นผมยังจำได้ดีไม่มีลืมเลือนเลยครับ ทุกวันผมชอบแอบมาฟังบทบรรเลงเปียโนของรุ่นพี่เสมอ ถึงแม้คนอื่นจะพากันหวาดกลัวกกรรมการคุมกฎอย่างพี่ แต่ผมนี้สิดันหลงรักพี่..จนได้

ยอดวิวรวม

1,584

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


1,584

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


28
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 ก.ค. 59 / 22:29 น.
นิยาย [Fic reborn] 蹾褹 ŧѡ [Fic reborn] รุ่นพี่คนนั้น ผมหลงรักไปแล้ว | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
"รุ่นพี่ครับ"

.

ผมซาวาดะ สึนะโยชิ 

.

แอบมองรุ่นพี่ทุกวันเลยครับ

.

หลายคนอาจหวาดกลัวพี่แต่.. 

.

สิ่งที่ผมเห็น

.

.

จากพี่

.

.

นั้นทำให้ผมประทับใจพี่ และเกิดอาการ

.

รักพี่ขึ้นมา...


---------------------------------------

     
     "อ่าต้นไม่ล้มหมดเลย" ผมที่ซุ่มซ่ามเดินชนต้นไม้ในสวนของโรงเรียนล้มไปเป็นแถว - -;

     "ทำไงดีละที่เนีย้"

     ผมที่กำลังวุ่นวายใจอยู่ เสียงของพี่เปรียบดั่งพระเจ้า

     "คุณคือซาวาดะ สึนะโยะชิสินะ"

     "แอร่! ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ จะชดใช้ค่าเสียหายให้แน่นอนครับรุ่นพี่"

     ผมรีบดีดตัวขึ้นมา แล้วก็ต้องหลับตาแน่นเมื่อรุ่นพี่เดินเข้ามาใกล้ 
.
.
.
     แต่สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจ

     "ไม่ต้องชดใช้อะไรหรอก เธอไม่ได้ตั้งใจนิ"

     รุ่นพี่พูดด้วยสายตาอ่อนโยนกับผม มองผมอย่างเอ็นดูพลางเดินมาปัดเศษกิ่งไม้ที่ติดตามตัวผผมออกให้

     "นายนะเป็นรุ่นน้องที่น่ารักนิน่า...ตอนนี้ก็กลับห้องไปซะ"

     แม้ว่าใบหน้านั้นจะเรียบเฉย แต่ผมกลับรู้สึกได้ว่า พี่เค้ากำลังส่งสายตาเอ็นดูให้ผมอยู่

     "ครับ ผมไปก่อนนะครับ"

     "โชคดี ซาวาดะ..."

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 ก.ค. 59 / 22:29


     ผมซาวาดะ สึนะโยชิเองครับ ใครๆก็มักจะเรียกผมว่าเ้จาห่วยสึนะ

คนเหล่านั้นคิดถูกแล้วหละ เพราะผมมันห่วยตลอดกาลจริงๆ

     วันนี้ก็เหมือนกันทุกวัน นั่งๆนอนๆเขี่ยหนังสือรอเวลาไปเรื่อย

     เดี่ยวนี้ผมมาเช้ามาก เพราะว่าผมมีแรงบันดาลใจ

     จากเสียงเพลง

     "หนือนือ นา นือ~"

     นั้นไงมาแล้ว

     พรึ่บ

     ผมลุกขึ้นแล้ววิ่งตรงไปทางประตูไปทางเสียงเพลงนั้น ที่ผมมักจะนั่งฟังมันอยู่ทุกวัน เสียงเพลงจากห้องของดนตรี ที่ทุกเช้าจะมีรุ่นพี่คนนึงมาเล่นอยู่เป็นประจำ

     "เพราะจริงๆสินะ" เสียงคนที่ฟังต่างชมและอินไปกับบทเพลง

     "บรรเลงได้งดงามมาก" ทุกคนคิดคล้ายกับผม

     แต่แม้ว่าจะบรรเลงได้เพราะแค่ไหน ก็ไม่มีใครคิดจะกล้าเข้าใกล้รุ่นพี่เลย

     รุ่นพี่คนนั้นคือ ฮิบาริ เคียวยะ กรรมกาารคุมกฎแห่งนามิโมริ ผู้ครองแชมป์หนุ่มในฝันที่สาวๆโหวดขึ้นมา แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปพูดด้วย

     เพราะพี่แกเกลียดการสุมหัวนะสิ -_-;

     ชอบทำหน้านิ่งๆ คิ้วขมวดเป็นปม

     แต่ถ้าวันไหนเห็นพี่แกไม่คิ้วขมวด แสดงว่าวันนั้น ได้ทำการสังเวยนักเรียนที่โดนพี่แกขย้ำไปเรียบร้อย

     ทุกฝายรับรองว่า ฮิบาริ เคียวยะคนนั้น เก่งทุกด้าน ความสามารถเป็นเลิศ

     แต่เสียอย่างเดียว

     ดันไม่ชอบสุมหัว ไม่งั้นก็ดังระเบิดแน่นอน

     แต่ใครจะไปคุมคุณฮิบาริได้ละ ในเมื่อโรงพยาบาลพี่แกก็คุมมาแล้ว

     "ทั้งหล่อทั้งเท่ห์ทั้งเก่ง แต่น่ากลัวเกินไปไม่กล้าสบตาเลย" คนที่เดินผ่านก็พูดไปเรื่อย

     สำหรับผมแล้ว เขาไม่น่ากลัวเลยสักนิด

     ว่าแล้วก็ขอแง่มดูหน่อยเถอะ

     ฟึ่บ

     ผมเปิดประตูแง่มออกนิดๆเพื่อส่องคนข้างในว่าทำอะไรอยูู่

     ผู้ชายผมสีรัตติกาลนั่งไขว่ห้างบันเลงเพลงที่ไพเราะมาก ผมที่เปิดประตูออกไปแทบจะหยุดหายใจเมื่อได้มองหน้านั้นชัดๆ

     ใบหน้าคมที่เกลี้ยงเกลาราวเทพบุตร

     ขอมองแบบนี้นานๆเถอะนะครับ

      ฟึ่บ

     ปึง

     อู็ยแย่ละสิเมื่อกี้ผมดันทำปากกาตกจากระเป๋าเสื่อ พอรีบปิดประตูหัวก็โขกกับบานพับประตูอีก จะมาเป็นเจ้าหวยสึนะอะไรตอนนี้เนี้ย

     ผมนั่งกุมหน้าผากตัวเองอยู่หน้าห้องคนเดียว

     ฟืบ

     "เธอ.."

     "ว้าก คุณฮิบาริ" ผมเงยหน้าไปมองคนที่เปิดประตูออกมา

     "หัวเธอ แดงแปร๊ดเลย" ใบหน้านิ่งๆก็ยังคงมองผมนิ่งๆอยู่เชียกเช่นเดิม

     "อ่า...ขอโทษจริงๆครับ"

     "เข้ามาข้างในก่อนสิ"

     ผมเงยหน้ามองคนที่ย่อตัวลงมาให้ระดับสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน ก่อนที่เขาจะส่งมือให้ผม แล้วลาก (ขึ้นเตียง // ผิดๆๆๆๆ) เข้าไปในห้อง

     "เอ่อ..คือ"

     ผมมองรุ่นพี่ที่กำลังหาอะไรบ้างอย่างอยู่ตรงมุมห้องในขณะที่ผมจับหัวตัวเองและนั่งอยู่ตรงโซฟารับแขกหลังใหญ่

     ที่นี้คือห้องดนตรี มีตู้บางอย่างอยู่ที่มุมห้องข้างนึง ตรงกลางมีเปียโนหนึ่งหลัง และทัดมามีโซฟารับแขกหนึ่งชุด

     "อะนี้"

     คุณฮิบาริเดินเข้ามาแปะอะไรบางอย่างบนหัวผม

     "อะ โอ้ย อะไรครับนี้นะ"

     ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บ คุณฮิบาริเดินไปชงชาที่มุมห้องอีกครั้งไม่ได้ตอบอะไรผมอีก และผมก็แตะๆบนหัวดูปรากฎว่ามันคือ พาสเตอยา แก้บวม

     สงสัยมันคงปูดมากสินะ -_-;

     "เธอนะ ซาวาดะคนนั้นสินะ"

     "คุณฮิบาริจำผมได้ด้วยหรอครับ"

     "ต่อให้ไม่มีเรื่องตอนที่เธอทำต้นไม้ล้มคราวนั้นมก็จำเธอได้ เพราะชื่อเสียงเธอดังจะตาย"

     "ชื่อเสียง"

     "ก็คงอย่างนั้นแหละ สึนะจอมห่วยนี้เนอะ" คุณฮิบาริพูดจี้ใจมากครับ

     เขาเดินกลับมานั่งโซฟาที่เยื้องจกผมไปด้านซ้ายมือ จิบชาและนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ลุคแบบนี้มาเต็มตลอด ภายนอกที่ดูเงียบขรึม

     ผมอยากเข้าไปเดินดูข้างในของคุณจังครับรุ่นพี่

     "มองอะไร.."
     
     "ปะ ป่าวครับ" ผมส่ายหน้างิกๆไปมา 

     คุณฮิบาริยิ้มน้อยๆแล้ววางแก้วชาลง จากนั้นก็มาแตะที่หัวผมสองสามที

     "หัวแบบนี้มันจะชำ้ในรเปล่าไม่รู้นะ เธอก็ระวังอย่าให้มันโดนอะไรกระเเทกอีกก็พอ"

     เขาดูเป็นห่วงผมมากเลย คุณจะทำให้ผมรักไปถึงไหนครับรุ่นพี่ ผมมองที่มุมปากของรุ่นพี่ที่ยังหลงเหลือคราบชาเล็กน้อยนั้น พลางมองสลับกับถ้วยชานั้นไปมา

     อึก

     ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

     น้ำชานั้นดูท่าจะอร่อยนะครับ คุณฮิบาริถึงได้กระดกทั้งๆที่มันก็ร้อนอยู่แบบนี้

     ดูสิควันขึ้นเต็มเลย

     "มองถ้วยชาของผมทำไม"

     "เอ่อ ปล่าวครับ"

     "หิวน้ำหรอ ดื่มได้นะ"

     "อ่า ไม่เป็นไรครับ"

     "เธอรังเกียจผมหรอ"

     "ป่าวนะครับ ผมแค่..."

     -_-+ ในขณะที่ผมจะแย้ง สายตานั้นเล่นเอาผมชาวาบ เพราะมันเหมือนบังคับกันทางสายตาว่า กินซะ ไม่กินตาย! อะไรอย่างนั้น

     อึก

     ผมกลั้นใจดื่มชา(โครต)ร้อนนั้นลงคออย่างยากลำบาก แล้วหันมามองหน้ารุ่นพี่อีกครั้ง แต่ก็ต้องแปลกใจ เมื่อพบกับรอยยิ้มกรุ้มกริ้มบนใบหน้านั้น

     คุณฮิบาริ ใช้หลังมือป้ายปากผมประมาณว่าเช็ดให้

     "อย่างงี้ก็เท่ากับว่าจูบทางอ้อมสินะ"

     ฉ่า o////o

     "ผะ ผม..."

     "หึๆ ยังอ่อนหัดอยู่จริงๆนะ"

     รุ่นพี่ยิ้มกรุ้ทกริ้มอีกครั้งก่อนจะถือถ้วยชาไปที่กาน้ำร้อน พลางหันมาหาผม

     "ยังไงก็อย่าลืมรักษาหัวของตัวเองด้วยแล้วกัน ส่วนวันนี้เธอไปเข้าห้องเรียนเถอะ"

     "ครับ"

     ผมรับคำ ลุกขึ้นโค้งหัวให้รุ่นพี่ที่ยืนหันหลังชงชาอยู่ พร้อมกับแทบจะวิ่ง สี่คูณร้อยออกจากห้องไปได้อยู่แล้วด้วยความเขิน


     หลังจากที่สึนะโยชิออกจากห้องไป ฮิบาริก็ยกยิ้มมุมปากพลางยกมือขึ้นและเลียที่หลังมือของตนเอง

     ข้างที่ใช้ปาดปากของสึนะ

     "เธอเป็นสัตว์กินพืชที่อ่อนหัดมาก เธอรู้ตัวมั้ย"


     หลังจากที่สึนะโยชิออกจากห้องนั้นมาแล้วเขาก็เดินไปตามระเบียงด้วยความรู้สึกหลายๆอย่างที่ซ้อนทับกันในจิตใจ
     
     "นี้เจ้าห่วยสึนะ"

     "คะครับ"

     "มานี้กับพวกเราหน่อยสิ"

     สึะโยชิยังไม่ทันได้พูดอะไรกลุ่มนักเลงของโรงเรียนทั้งสี่ก็พากันลากสึนะผู้ผอมแห้งหลบไปจากตรงนั้นอย่างง่ายดาย

     "จะทำอะไรผมนะครับ"

     "แกนะสนิทกับเจ้าฮิบาริสินะ" 

     "มันทำเราไว้เจ็บแสบมากวันนี้จะขอเอาคืนสักทีละ ฮ่าๆๆ" 

     สึนะดิ้นไปดิ้นมาด้วยแรงอันน้อยนิดของตนเองแต่ก็ทำยังไงไม่ได้จนถูกลากขึ้นมาชั้นสี่ของตึกซึ้งเป็นดาดฟ้า..

     และที่ลับตาคนชั้นยอด

     เคร้งๆๆ!!~

     พวกมันคนนึงเอาเหล็กมางัดตะแกรงที่เป็นรั้วกันดาดฟ้าให้ง้างออกเป็นวงกว้างพอที่จะเอาตัวแซกออกไปได้

     "แกนะมานี้"

     "ไม่ อย่าทำอะไรผม"

     สึนะดิ้นขลุกขลักแต่ก็ไม่สามารถหลุดจากพรรณธนาการนี้ได้เลย เปรียบเทียบก็คือ หนูกับสิงโตดีๆนี้แหละ

     "อย่าดิ้น!!"

     "อุก!"

     คนนึงประสานมือและฟาดเข้าที่ท้องสึนะจนจุกตัวงอ ส่วนอีกคนตามาซ้ำด้วยารฟาดเข้าที่ต้นคอของสึนะอีกครั้ง

     ความรุนแรงเป็นแรงผลักให้ล้ม ยิ่งจุกจนตั้งตัวไม่ได้แบบนี้ด้วยแล้ว สึนะทำอะไรไม่ได้ปล่อยตัวไปตามแรงโน้มถ่วงและล้มลงไปกองกับพื้น

     หัวฟาดพื้อย่างรุนแรง ความเจ็บจากการแตกของคิ้วและน้ำที่ไหลลงเข้าตาทำให่สึนะรู้ว่าเลือดตนเองนั้นออกมามากเพียงใด

     "ฮ่าๆๆ ยังไม่ได้ทำอะไรมากเลย เลือดก็ออกสะแล้ว"

     พวกมันหัวเราะชอบใจในขณะที่สึนะได้แต่นิ่งเงียบ

     "พวกคุณคงเป็นเด็กใหม่สินะ" สึนะถาม

     "แกรู้ได้ยังไง"

     สึนะยิ้ม แสยะยิ้มนั้นช่างยากเย็น

     "อัธพาลอย่างพวกแก นิสัยชั่วๆแบบนี้ คุณฮิบาริไม่ปล่อยไว้นานหรอก"

     "ปากดี"

     เพี๊ยะ

     สึนะหันไปตามแรงตบ เลือดกลบปากและใบหน้าซีกนั้นที่ชาไปทั้งแทบ มันทำให้สึนะทิ้งตัวลงนอนกับพื้นทันที

     "หมดริทแล้วสินะ เอาไปมันไปวางเอาหัวเกินออกไปจากตึก อ้อ อย่าลืมเอาป้ายนี้ไปแขวนไว้ที่ขอมันด้วย"

     นังเลงคนนึงที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าแก๊ง ออกคำสั่งพร้อมกับยกป้ายๆนึงขึ้นมา

     'เกลียดฮิบาริ เกลียดผู้คุมกฎนามิโมริ ไม่ต้องการ ออกไปซะ'

     ป้ายนี้ทั้งเด่นสะดุดตา ยิ่งเป็นสึนะคงทำอะไรไม่ได้มากนอกจากร้องไห้ด้วยความทรมาณใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้แน่

     "ฮ่าๆๆๆ สะใจเป็นบ้าเลยวะ"



     ห้องกรรมการคุมกฎ

     "คุณเคียวครับ"

     "มีอะไร เท็ตสึ"

     คุซาคาเบะ ไม่พูดอะไร นอกจากส่งโทรศัพย์มือถือให้

     ฮิบาริรับมาพร้อมกับเลื่อนดูภาพถ่ายเหล่านั้น ดูก็รู็ว่าถ่ายจากข้างล่างแต่ สื่งที่สะดุดตาไม่ใช่ป้ายที่กำลังด่าเขาแต่เป็น

     คนที่เลือดกลบปากนอนหลับตาพริ้มอยู่ต่างหาก

     "เท็ตสึ ไปกันคนออกจากชั้นล่างให้หมด"

     ฮิบาริไม่ได้มองหน้าคุซาคาเบะแม้แต่น้อย เขาคว้าเสื้อคุมคู่ใจแล้วเดิน ดิ่งออกจากห้องทันที เป้าหมายคือดาดฟ้า ที่ๆสัตว์กินพืชที่เขาสนใจตกอยู่ในอันตราย

     ปัง!

     "อ้าว มาแล้วหรอ พ่อประธานคุมกฎ"

     ฟิ้ว

     ฮิบาริเบี่ยงตัวหลบไม้หน้าสามที่ทำท่าจะฟาดใส่เขา เหมือนว่าพวกมันจะกะไว้แล้วว่าเขสต้องขึ้นมาทางนี้มนจึงให้คนมาดักตีเขาแบบนี้

     "เหอะ คิดว่าไอพวกกระจอกนี้จะทำอะไรผมได้"

     พรึ่บ

     ปัง

     ไม่นาน สองคนที่ดักตีฮิบาริก็ล้มไปนอนดมตูดมดกันที่พื้น ทำเอาตัวหัวหน้าใจหายแวบแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรมากมาย 

     "ดูสิว่าแกจะสู้มีดได้มั้ย"

     เจ้าตัวหัวหน้าฟาดมีดพับสั้นไปมาหวังจาให้โดนฮิบาริ แต่ทุกครั้งก็พลาดเป้าสะหมด โดยที่ฮิบาริขยับตัวเพียงนิดเดียวเท่านั้น

     "หยุดนะ ไม่งั้น เจ้าหนูนี้ตกลงไปจริงๆแน่"

     โชคร้ายที่พวกมันอีกคนนึงยังมีสติดีครบถ้วน จึงใช้จังหวะนั้น ตรงเข้าไปจับขาของสึนะที่จะหล่นแหลมิหล่นแลหอยู่รอมร่อ

     ฮิบาริชะงักกึก และนั้นเท่ากับเปิดโอกาส

     เจ้าตัวหัวหน้า ฟาดมีดอย่างรวดเร็ว แม้ฮิบาริจะมีสายตาที่เฉียบคมแต่ก็หลาบไม่พ้อทั้งหมด เพราะมัวแต่สนใจคนที่นอนสลบสลัยที่พื้นสะมากกว่า

     "หึ วิธีเอาตัวรอดของสัตว์กินพืชงั้นสินะ"

     ฮิบาริสะบัดผ้าคุมของตัวเองออก แล้วมองบาดแผลบริเวณหัวไหลที่โดนฟันเฉี่ยวๆแต่ได้เลือดมาไม่น้อย

     "พูดอะไรของแก หมายความว่ายังไงกัน"

     "พวกแกมันก็ดีแค่ หาจุดอ่อนของคนอื่นมาเล่น จากนั้นก็ใส่สีปรุงแต่งให้กลายเป็นเรื่องราว พยายามทำตัวเป็นอัธพาลคล้ายกับทางบ้านมีปัญหา"

     "พวกเลวๆ แนวคิดก็ยังเลวเหมือนเดิม" ฮิบาริไม่พูดเปล่า ตรงเข้าไปหาคนที่จับขาสึนะนอย่างรวดเร็ว

     "หึ่ย เหวอ" เจ้าตัวตกใจเผลอปล่อยมือ และฮิบาริก็ตกใจเช่นกันรีบตรงไปคว้าคอเสื้อสึนะก่อนที่จะตกลงไป

     "ซาวาดะ สึนะโยชิ ตื่นสักทีสิ" ฮิบาริใช้มือข้างนึงขับลูกกรงเหล็กกั้นดาดฟ้า อีกข้างจับขอเสื่อสึนะไว้แน่น ลำตัวแนบไปกับพื้น

     "โถ่เว้ย!"

     ฮิบาริสบถ เพราะแขนข้างที่จับสึนะอยู่ดันเป็นข้างที่โดนฟันเมื่อกี้แรงจึงไม่ค่อยมี

     "ฮ่าๆๆ คุณประธานคุมกฎ คุณนะพลาดครั้งยิ่งใหญ่เชียวละ" 

     เจ้าหัวหน้าเมื่อเห็นว่ามือทั้งสองข้างของฮิบาริไม่ว่างจึงจับมีดที่เริ่มสั่นด้วยความรู้สึกกลัวตวามผิดแล่นเข้าลุกล้ำในสมอง มากรีดตรงขาฮิบาริ
    
     "เลวยังไงก็เลวยังงั้นจริงๆ"

     "หุบปาก"

     ความโกรธพาเอาเลือดขึ้นหน้า มือที่ถือมีดสั่นไปมา แต่แล้วสิ่งที่ไม่ขาดฝันก็เกิดขึ้น ซึ่งแม้แต่ลูกน้องอีกคนนึงก็ตกใจในสิ่งที่หัวหน้าของตนทำ

      ฉึก!

     "อึก!" ฮิบาริร้องด้วยน้ำเสียงกลั้นความเจ็บปวด เมื่อเจ้าบ้านั้นปักมีดลงกลางขาข้างที่มันกำลังกรีดอย่างแรง

     เลือดค่อยๆเจิงนอง มือของเจ้าอัธพาลที่สั่น ตอนนี้ยิ่งสั่นเข้าไปใหญ่

     "แก ฉันจะฆ่าแก ย้าก!!"

     เมื่อเห็นท่าไม่ดี ฮิบาริดีดตัวพุ่งออกจากดาดฟ้ามีดที่ตั้งใจจะเสียบลงกลางหลังก็ปักพื้นจังๆ ฮิบาริเห็นแบบนั้นดูท่าจะเอาถึงตายเชียว แต่สิ่งที่เจ้าหัวหย้าทำยังไม่เด็ดเท่าสิ่งที่ฮิบาริทำ

     ก็พี่แกเล่นดีดตัวออกจาดาดฟ้าที่สูงเท่าตึกชั้นสีในสภาพสะบัดสะบอมแบบนี้นะ แล้วข้างล่างก็เป็นแค่สะว่ายน้ำโรงเรียนที่ลึกแค่3เมตร ยังไงขาก็ต้องโดนพื้นแน่นอนละ มิหนำซ้ำอาจหักด้วย

     ทูน่าผู้ลืมตามาในจังหวะอันเหมาะเจาะ รู้สึกดีใจนิดๆที่ได้อยู่ในอ้อมแขนของคนที่ชอบ แต่พอมองสถาการ์ณแล้วก็แหกปากร้องลั่นอย่างเฮฟวี่ร็อคเกอร์

     "ว้ากกกกกก!"

     สวบ 

     ตูม! 

     ทั้งสองตกลงไปในสระแน่นอนว่าร่างของทั้งคู่ไปถึงก้นบ่อ พร้อมกับของเหลวสีแดงสดที่พากันลอยเต็มเหนือน้ำอย่างน่ากลัว


    และแน่นอนว่าทั้งหมดคือเลือด..ของฮิบาริและซาวาดะ

     "คุณเคียวครับ"

     กรรมการพากันตะโกนเรียกเจ้านายสุดที่รักของตนเอง บ้างคนถอดเสื่อเพื่อจะลงไปช่วยเจ้านายของตน แต่คุซาคาเบะผู้รู็หน้าที่ก็มาห้ามไว้

     "คุณคุซาคาเบะ นั้นคุณเคียวกำลังอยู่ข้างล่าง"

     "อย่าใจร้อน คุณเคียวเก่งจะตายเรื่องแบบนี้คิดว่าจะทำอะไรคุณเคียวได้งั้นหรอ"

     .
     .
     .

     ผมอยู๋ใต้น้ำ  มองหน้าคุณฮิบาริที่กำลังทาบปากกับผมอย่างดูดดื่ม ปานว่าถ่ายเทออกซิเจนให้แกกัน ซึ่งผมก็จูบตอบอย่างว่าง่าย ถ้าถามว่ารถชาติเป็นยังไง

     ก็เป็นรถชาติของคลอรีน น้ำในสระว่ายน้ำโรงเรียนนั้นแหละ

     อุส่าได้จูบ กับได้แค่ความเค็มของคลอรีน

     เขาถอนปากออกไปจากผมตอนนี้คุณฮิบาริมีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พลิ้วลู่สวยงามเพราะแรงดันน้ำ ส่วนผมมีเสื้อกั๊กคุมไว้มันเลยไม่ลอยล่องออกมาเท่หลาขนาดนั้น

     จากนั้นเขาก็เข้ามารวบตัวผมแล้วดึงขึ้นไปเหนือน้ำ

     ผมไม่รู้ว่าเขาจูบผมทำไม

     แต่ผมก็ รู้สึกดีไม่เบาเลย

     "อร้ากกกกกก คุณฮิบาริคนนั้นมีร่างกายแบบนี้เองหรอ"

     พอเราสองคนขึ้นมา สาวๆแถวนั้นก็พากันล้มคว่ำไปเป็นทิวแถว ผมมองตามด้วยความอึ้งว่าอะไรจะตื่นเต็นขนาดนั้กับรูปร่างของคุณฮิบาริ..

     โอ้วโนววววววววววววววว!

     ผมหันมาดูก็ต้องตื่นเต้นไม่แพ้กัน เจ้นเต้นตึกตักเป็นจังหวะสามช่า ตะลุงตุ้งแฉ่ด้วยความคึกคะนอง 

     โอ้วหน้าท้องหน้าอก กล้ามแขน ล้วนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรง นี้พี่แกคงออกกำลังกายหาเหยื่อมาสังเวยทุกวันสินะ

     ในขณะนั้นเอง คุณคุซาคาเบะก็เข้ามาประถมพยาบาลที่ขาที่โดนแทงของคุณฮิบาริให้อย่างเบามือและดูชำนาญมาก สงสัยคงทำบ่อย

     และแน่นอนว่า คงทำให้คนที่โดนคุณฮิบาริขย้ำมา

     "นี้ครับคุณซาวาดะ"

     "ทิชชู่ให้ผมทำไมครับ"

     หลังจากที่พันผ้าพันแผลให้คุณฮิบาริเสร็จ คุณคุซาคาเบะก็ยื่นทิชชู่มาให้ผมอย่างงง ผมก็งงๆ รับมาอย่างงงๆเช่นกัน

     "เช็ดเลือดกำเดาครับ มันไหลมาถึงคางแล้ว"

     อูว อิบอาย ~TT~

     ผมรีบหันหลังไปเช็ดทันที และนั้นก็ทำให้ผมเห็นอีก4คนที่ทำร้ายผมโดนกรรมการคุมกฎหิ้วปีกกันมาคนละสองคน

     "คุณฮิบาริครับ นี้เจ้าพวกปั่นป่วนโรงเรียน ทั้งหมดนี้เป็นนักเรียนใหม่พึ่งเข้าได้สัปดาห์เดียวครับ จะให้จัดการยังไงดีครับ"

     "หึ ลากพวกมันมาได้ถูกเวลามาก"

     นักเรียนที่มุงอยู่แถวนั้นพากันจ้องหนักกว่าเดิม ว่าคุณฮิบาริจะทำยังไง

     พลั้ก!

     "โอ้ยยยย!"

     สิ่งที่ไม่คาดคิดย่อมเกิดขึ้นเสมอ เมื่อคุณฮิบาริกระทืบที่เดียวเจ้าหัวโจกก็ล้มลงไปแผ่หลาทันทีโดยมีกรรมการสองคนตามลงไปนอนทับขากับแขนไว้แน่นไม่่ให้ขยับได้

     "หึ มองแบบนี้คิดว่าขาผมจะเจ็บมากสินะ เปล่าเลย มันคือการบริจาคเลือดลงสระว่ายน้ำเพื่อให้ทางโรงเรียนทำการล้งาสระใหม่ทั้งหมดต่างหาก"

     เอ่อ ข้อแก้ตัวสุดยอด O_o

     "แล้วก็นะ หน้าอย่างคุณต่อไปนี้ห้ามเข้ามาในโรงเรียนอีก ไม่สิ ห้ามเข้ามาในนามิโมริเลยดีกว่า หากผมเจอคุณที่นี้อีก..จะขย้ำให้ตาย"

     "เหอะคิดว่าทำได้ขนาดนั้นเลยหรือไง"

     "ทำได้แน่นอน ทำตอนนี้ก็ยังได้ด้วยนะ" 

     จากนั้นผมก็มองภาพที่เกิดขึ้นไม่ทันเพราะเหมือนว่าเหล่ากรรมการจะรู้ดี พากันถอยออกแล้วคุณฮิบาริก็ไปวิ่งมากจากไหนไม่รู็ วิ่งเข้ามาเต็มเสย(ตรงนั้น)จนปลิวไปนอกโรงเรียน

     "ทำไมไปเตะตรงจุดยุทธศาสตร์แบบนั้นหละครับ"
     
     "จะได้สูญพันธ์ไปสักที"

     ทุกคนพากันเงียบจากตอนแรกที่กรีดกราดในหุ่นอันหล่อบิ๊กไซค์ระดับณเดชยกนิ้ว(ชี้)ให้ ก็พร้อมใจพากันเงียบและทำตัวเป็นนัดเรียนมุง

     "สัตว์กินพืชตัวไหนไม่เข้าเรียน จะขย้ำให้หมด"

     วิบ

     อยู่ๆก็เกิดความโลงเกิดขึ้น เมื่อคุณฮิบาริพูดเพียงประโยคเดียว เหล่าฝูงชนเมื่อกี้ก็สลายหายตัวไปปานว่าโดนไททันกวาดต้อนไปเป็นเฉลยให้หงสา(คนละเรื่อง)

     "แล้วก็ซาวาดะ"

     "ครับ"

     "ขอโทษสำหรับวันนี้นะ"

     "ไม่เป็นไรหรอกครับ ดูท่าคุณฮิบาริเองก็เจ็บไม่น้อยเหมือนกัน"

     "แผลแค่นี้นะเล็กน้อย"

     "คุณเคียวครับ ผอ.เรียกพบด่วนครับ" คุณคุซาคาเบะเดินเข้ามาด้วยอาการนิ่งๆเชนเคย

     "ตอนนี้ผมกำลังคุยกับ คนสำคัญอยู่ เท็ตสึ"

     "แต่.....ผอ."

     "ช่างหัวผอ.สิ ไปได้แล้ว"

     "ครับ!" รับคำอย่างหนักแน่นแล้วสี่คูณร้อยไปทันที

     เขามองหน้าผมอย่างเนิ่นนาน ผมก็มองตอบกลับไปในดวงตาสีรัตติกาลนั้นที่กำลังดูหวานหยด หรือว่าผมคิดไปเองอันนี้ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่หนัก กอ่นที่เรื่องที่ไม่คาดฝันจะเกิดขึ้น

     เขาดึงผมเ้ขาไปจูบ

     กลางสาธารณแบบนี้เนี้ยน่าO_o

     จูบนี้หวานละมุน เพราะมันไม่มีน้ำคลอรีนแบบในตอนแรก ถึงแม้จะรู้สึกถึงความคาวของเลือดอยู่บ้างแต่สัมผัสที่ให้กันก็ไม่ได้เปลี่ยน มันยังหวานส่านแบบที่ผม..ต้องการและปราถนามานาน      อารมณ์ของเขาดูท่าจะรีบร้อนแต่ก็จูบอย่างอ้อยอิง คล้ายต้องการตตักตวงความหวานให้เต็มที่ก่อนจะจากกัน ถึงแม้ว่า ผมจะไม่อยากไปไหนก็ตามเถอะ

     แต่เมื่อผมประท้วงโดยการตีหน้าอกว่าหายใจไม่ออก เขาก็ถอนจูบแสนหวานอย่างอ้อยอ่ง พลางใช้หลังมือเช็ดที่มุมปากของตนเองแล้วเลียที่หลังมือนั้น

     "รสชาติดีอย่างที่คิดจริงๆ"

     "O_O"

     "ยังไง วันไหนว่าง มาหาผมที่ห้องดนตรีอีกนะ"

     แล้วเขาก็เดินจากไปทิ้งให้ผมที่ค่อยๆมีคนมารุมล้อมเพราะเห็นช็อตเด็ดเมื่อกี้ พากันเข้ามาจากทุกทิศทางเเซวสารพัดเรื่องต่างๆ พากันทำท่าทางเสียงดังซะเจ็บหู

แต่ผมกลับมีความสุขแหะ


     อีกด้านนึง

     "คุณเคียวครับ"

     "มีอะไร"

     "พวกนักเรียนที่เข้าไปลุมล้อมคุณซาวะดะพากันส่งเสียงดังมากเลยนะครับ จะให้สั่งจัดการเลยมั้ยครับ"

     "ไม่ต้อง วันนี้ผมอารมณ์ดี ยกให้วันนึงก็แล้วกัน"

     จากนั้นฮิบาริก็เดินตัวเปียกขึ้นอาคารไป ด้วยท่าทางสบายใจสุด โดยที่คุซาคาเบะที่อยู่ข้างหลังกำลังปลื้มที่ได้เห็นเจ้านายอารมณ์ดีแบบสุดๆ

     "วันหลังผมจะสอนทุกอย่างให้คุณรู้ ซาวาดะ สึนะโยชิ"









NuNuy

     

     

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 21:53
    คุซะจะสอนอะไรอ่าาา
    #3
    0
  2. #2 ยัยอ้วนกินจุ (@0830719626) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 10:09
    มีต่อไหมอ่ะ อยากอ่านต่อจิงๆ
    #2
    0
  3. วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 21:02
    มีภาต่อไหมค่ะเนี้ย?



    #1
    1
    • 15 กรกฎาคม 2559 / 23:03
      ไม่มีภาคต่อคะ แต่มีอวยคู่นี้อีกคะ><
      #1-1