คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic born] s.f 1827 อย่าทำให้ผมต้องกังวล

เมื่อข่าวอาการบาดเจ็บของฮิบาริไปเข้าหู มีหรือคนเป็นบอสพ่วงด้วยตำแหน่งแฟนจะอยู่เฉยได้

ยอดวิวรวม

2,027

ยอดวิวเดือนนี้

9

ยอดวิวรวม


2,027

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


48
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 มิ.ย. 59 / 01:39 น.
นิยาย [Fic born] s.f 1827 ҷͧѧ [Fic born] s.f 1827 อย่าทำให้ผมต้องกังวล | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
*คำเตือน

ฟิคนี้มีความเป็นยาโอยสูงมาก

ผู้ใดไม่ชอบ ไม่พอใจ

โปรดทำใจและเดินจากไป


ส่วนผู้ใดที่มีประสงค์จะอ่านยาโอย คู่นี้ ท่านมาถูกแล้ว

ขอให้สนุกกับการอ่านน่ะจ๊ะ



นำเรื่องเล็กน้อย

     ผมได้มอบภารกิจนึงไปให้กับหน่วยเมฆา ให้ทำหน้าที่บุกโจมตีและชิงเอกสารสำคัญที่ถูกฝ่ายนั้นแย่งไปกลับมา หวังว่าคงจะสำเร็จอย่างง่ายดายนะครับ

     "เจ้าสึนะจอมห่วย"

     รีบอร์นเดินเข้ามาให้ห้องทำงานของผม ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

     "มีอะไรเรอะรีบอร์น ฉันมีงานเยอะมากเลยไม่อู้หรอกน่า"

     ผมพูดประโยคนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ เพราะที่รีบอร์นเข้ามาชอบมาเฝ้าผมเพื่อให้ทำงานอยู่เสมอ

     "เรื่องที่ฉันจะเล่าต่อไปนี้ ฟังให้ดีละ"

     ความรู้สึกบางอบ่างได้ก่อตัวขึ้น มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

     เพราะน้ำเสียงของรีบอร์นดูต่างออกไป

     ผมจึงวางปากกา

     และตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

     "ภารกิจที่นายให้ฮิบาริไปทำนะ" รีบอร์นเอ่ยย้ำ

     .

     ไม่น่า

     .
     
     .
     
     ขออย่าให้เป็นอย่างที่ผมคิด

     .

     .

     .

     "ฮิบาริน่ะ"

     .

     .
     
     .

     .
     
     แต่แล้วประโยคทัดมาของรีบอร์นผู้เป็นอาจาร์ยของผม ก็กระตุกหัวใจผมอย่างแรง

     .

     .
     
     .

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     .
     
     .

     "ฮิบารินะ.....พลาดสะแล้ว"


เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 มิ.ย. 59 / 01:39


     2 วันก่อน

     "คุณฮิบาริครับ"

     เจ้าของทรงผมรีเจนท์ วิ่งเข้ามาในห้องทำงานของผู้พิทักษ์เมฆา ผู้แสนจะแข็งแกร่งทะนงตัวและดุดัน เป็นที่น่าเกรงขามของใครหลายคน

     "..."

     "นี้คือภารกิจใหม่ ที่คุณซาวาดะฝากมาให้ครับ"

     ฮิบาริยื่นมือไปรับซองเอกสารและวางลงบนโต๊ะนิ่งๆ ท่าทางและหมาดของความเป็นผู้ใหญ่อายุ25ยิ่งเสริมให้เขาดูน่ากลัวมากขึ้น

     "แล้วเจ้าสัตว์กินพืชนั้นหละ"

     ฮิบาริมองหน้าคุซาคาเบะแล้วถามขึ้น

     "อ..เอ่อ อยู่หน้าห้องครับ"

     แม้จะอ้ำอึ้งอยู่บ้างแต่ก็ตอบความจริงตามภาษาคนสนิทของเจ้านาย

     "ไปลากเขาเข้ามา"

     "จะดีหรอครับ...."

     -_-*

     แม้ไม่มีเสียงตอบอะไร แต่แค่เพียงสายตานั้นก็ทำให้คุซาคาเบะรู้แล้วว่า ถ้าไม่ทำตามพระบัญชาของพี่แก หัวทรงรีเจนสุดรักคงได้ลอยหายไปแน่นอน

     เพราะทอนฟา ที่ถูกยกขึ้นมาลูบคลำเป็นเชิงขู่ที่มือพี่แกนั้นไง

     พลั่ก!

     "เหวออออ"

     ทูน่าถูกหิ้วเข้ามาวางในห้องกว้างซึ่งเป็นห้องทำงานของหัวหน้าหน่วยเมฆาอย่างสงบ พร้อมทั้งการโค้งคำนับงามๆหนึ่งที่และปิดประตูไปของคุซาคาเบะ

     "เอางานมาให้แต่ไม่ยอมเข้ามา มันน่าขยำ้ให้ตาย"

     "ก็ผม..."

     ทูน่าน้อยอำอึ้งเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆกับผู้พิทักษ์ของตน ที่ควบตำแหน่งแฟนสุดที่รักอีกด้วย

     "คุณทำไม" ฮิบาริถามย้ำ

     "เฮ้อ"

     "..."

     หลังจากที่สึนะทอนหายใจเรียบร้อยก็เดินเข้าไปประชิดตัวแฟนสุดที่รักของตน พร้อมทั้งโอบรอบคอของคนรัก ฮิบาริที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ไม่มีท่าทีขัดขืนแต่อย่างใด เขายอมเข้าไปในอ้อมกอดนั้น พร้อมกับเอาหน้าไปซบร่างบอบบางด้วย

     "ผมเป็นห่วงคุณทั้งในฐานะบอส และฐานะแฟน"

     "..."

     "งานนี้มันเริ่มมาจากคนของวองโกเล่ที่ทำงานพลาด จนเอกสารสำคัญโดนขโมยไป และเราต้องไปเอามันคืนมา"

     "..."

     "และหน่วยของคุณก็รับหน้าที่เป็นหน่วยสวาทบุกอยู่แล้วด้วย งานนี้เลยตกเป็นของคุณ"

     "แล้วยังไง" ฮิบาริถามเสียงนิ่ง ไม่ไหวติง

     "มันกระทันหันเกินไป เพราะเอกสารนั้นสำคัญมาก เราเลยต้องการมันเร็วที่สุด ทางผู้อวุโสลงมัตติมาว่า..."

     "ให้ผมเป็นคนปฎิบัติภารกิจนี้เอง และทันทีในวันพรุงนี้" ฮิบาริพูดอย่างใจเย็น

     "คุณรู้หมดทุกอย่าง"

     สึนะรู้ว่าฮิบาริเก่ง เพราะขนาดยังไม่ได้เปิดอ่านเอกสารฮิบาริยังรู้เลยว่าผู้อวุโสพวกนั้นสรุปกันมาว่ายังไง

     สึนะโอบรอบคอแข็งแกร่งนั้นยิ่งขึ้น ฮิบาริเองก็ลูบหลังคล้ายกับการปลอบใจ

     พรึ่บ!

     "ว้าย"

     ทูน่าเผลอแต๋วแตกออกมาหลังจากที่โดนฮิบาริดึงให้ลงไปนั่งด้วยกัน เลยกลายเป็นว่าทูน่านั่งอยู่บนตักของฮิบาริ บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่นี้

     "งั้นวันนี้ผมคงต้องรีบเคลียร์งาน กลางคืนก็จะเตรียมแผนบุกไปเอาเอกสาร จากนั้นก็พร้อมบุกได้ในทันที เมื่อวันพรุ่งนี้มาถึง"

     "ทำแบบนั้น คุณจะไม่ได้นอนนะ" ทูน่าเงยหน้าขึ้นสบตากับแฟนของตน

     ฮิบาริเลื่อนริมฝีปากของเขาไปสัมผัสกับริมฝีปากแดงนั้น

     ด้วยความตกใจสึนะจึงเผลอเผยอริมฝีปากบาง แต่แทนทีจะมีลิ้นร้อนลุบเข้ามาทางกรีบบางกลับกลายเป็นว่า ฮิบาริไม่ได้ทำอะไร

     เพียงแค่เอาปากมาทาบไว้เพียงแค่นั้น

     "ทำสิครับ เคียวยะ"

     สึนะกลับต้องเป็นฝ่ายร้องขอ ถึงแม้ปกติพวกเขาจะหวานชื่นกันมา และจะเป็นฮิบาริเสมอที่เป็นฝ่ายทำก่อน แต่ตอนนี้สึนะกลับต้องร้องขอ

     "ผมไม่อยากทำตอนนี้"

     "..."

     "เพราะความหวานของคุณจะเป็นรางวัลในวันที่ผมกลับมา"

     "เคียว ยะ..."

     สึนะเรียกชื่อคนรักของตนด้วยความอึ้งๆ ไม่คิดว่าฮิบาริคนนั้นจะพูดคำแบบนี้ออกมา

     จะเก็บความหวานของเป็นรางวัลในตอนที่กลับมา เหมือนกลับเอาไว้เป็นแรงบันดาลใจอะไรเทือกนั้นเลย

     มันดูน่ากลัวต่อจิตใจเหมือนกันนะ

     พรึ่บ

     "ถ้างั้นผมก็ขอกอดคุณเอาไว้แบบนี้ก่อนก็ได้สินะครับ"

     ฮิบาริชะงักเล็กน้อยที่ทูน่าผู้ขี้อายโผเข้ากอดเขาก่อน ด้วยความแนบแน่น ฮิบาริค่อยเลือนฝ่ามือไปโอบกอดตอบ ความอบอุ่นที่สึนะหลงใหล

     ความอบอุ่นจากผู้ชายคนนี้ 

     "ตอนนี้ผมคงต้องรีบทำงานแล้วละ" 

     เมื่อกอดกันจนชื่นใจ ฮิบาริจึงค่อยๆละมือออก แล้วลูบหัวสึนะอย่างอ่อนโยนพร้อมทั้งบอกเหตุผลให้ได้รู้ ว่าเขาถึงเวลาทำงานแล้ว 

     "ผมขออยู่ดูคุณทำงานก่อนได้มั้ยครับ" สึนะถาม

     "ได้สิ ทุกอย่างของผม คุณคือคนตัดสินใจ"

     "..."

     "ต่อให้คุณสั่งให้ผมไปตาย ผมก็จะทำ"

     "อย่าพูดแบบนั้นสิครับ มันเป็นลางไม่ดีเลยนะ"

     "ที่ผมพูด ก็เพื่อให้คุณมั่นใจ ว่าผมซื่อสัตย์พอ"

     "..."

     "และจะสื่อสัตย์ ต่อคุณคนเดียว"

     ฉ่า

     หน้าทูน่าน้อยแดงฉ่าปานลูกมะเขือเทศกับคำสารภาพแสนหวาน ฟังไม่รู้เบื่อ คิดสิ ทูน่าจอมห่วยเอ่ย ต้องพยายามหลีกเลี่ยงสถานการ์ณหน้าอายนี้โดยไวที่สุดแล้วนะ

     "ถ้างั้น ผมขอไปหาที่สงบๆนั่งมองคุณทำงานก่อนนะครับ"

     ก่อนสึนะจะได้ลุกไปไหน แขนแกร่งตวัดรัดรอบเอวบางทันที

     "คุณก็นั่งอยู่ตรงนี้หละ ไม่เกะกะตอนผมทำงานหรอ"

     ด้วยความแขนยาวขายาวทำให้ฮิบาริขยับตัวได้เป็นปกติในการทำงาน จัดแฟ้ม หรือแฟ้มไหนที่หยิบไม่ถึงจริงๆ ก็ดีดนิ้วเรียกคุซาคาเบะมาหยิบให้

     สร้างความอับอายให้แกสึนะเป็นอย่างมาก

     แต่สุดท้าย สึนะก็หลับไปในอ้อมกอดแข็งแรงนั้น จมไปกับกลิ่นกายของชายที่รัก และสาบานว่าจะซื่อสัตย์กับเขาเสมอ

     "หลับฝันดี สัตว์กินพืชของผม"

     เมื่อเห็นว่าคนรักหน้าหวานของตนหลับไปแล้ว ฮิบาริจึงบอกให้คนเตรียมรถและพาสึนะที่หลับได้หลับยาวไปส่งที่คฤหาสวองโกเล่

     

     คฤหาสวองโกดล่

     เมื่อมาถึง ฮิบาริไม่พูดพลำอะไรมากมาย เขาตรงไปยังห้องของสึนะที่เจ้าตัวมาประจำอยู่แล้ว จากนั้นก็จัดการวางร่างนั้นเบาๆกับเตียงนุ่มนวล

     "ฮิบาริ"

     "ว่าไงเจ้าหนู"

     "นี้สึนะแอบอู้หรอดเนี้ย" รีบอร์นพูดขึ้นอย่างคนอารมณ์ดี

     "ผมคิดว่าเขาคงเพลีย เพราะคุณคอยแต่กวนประสาทเขา" 

     ฮิบาริพูดด้วยท่าทีไม่คิดมาก ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู

     "เดี่ยวสิ ฮิบาริ..."

     ฮิบาริไม่ได้หันมามอง เพราะรู้ดีว่า รีบอร์นจะพูดอะไร

     "ระวังระเบิดไว้ด้วย เจ้าพวกนั้นเชี่ยวชาญเรื่องระเบิดมาก"

     "..."

     "ยังไงก็ พรุ่งนี้ก็ขอให้ปลอดภัยกลับมานะ"

     "..."

     "ไม่ใช่เพื่อวองโกเล่ ก็เพื่อสึนะก็ได้"

     "..."

     "ฉันรู็ว่านายต้องทำทุกวิธีเพื่อปกป้องสึนะและวองโกเล่แน่นอน ต่อให้ชีวิตนายจะเป็นอะไรก็ขอให้สึนะปลอดภัย นั้นคือสิ่งที่นายคิดสินะ"

     "หึ.."

     ฮิบาริขำออกมา ไม่ใช่เพราะเย่อยัน แต่เป็นเพราะสิ่งที่รีบอร์นกล่าวมาดันถูกทั้งหมด แล้วแบบนี้จะให้ทำยังไงได้หละ

     "ยังไงนายก็ต้องปลอดภัยกลับมา ทั้งนี้ก็เพื่อตัวเจ้าห่วยเอง"

     ".."

     "นายคงไม่อยากให้มันเสียใจจนทำงานไม่ได้หรอกนะ"

     "เชอะ คุณนี้มัน ฉลาดเกินไปจริง" 

     ฮิบาริสบถก่อนจะเดินจากห้อง จากปราสาทหลังนั้นมา ที่ซึ่งมีดวงใจของเขากำลังหลับใหลอยู่อย่างนั้น

     "แล้วผมจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัย"




     1 วันก่อน

     "คุณเคียวครับ ให้ผมโทรไปรายงานคุณซาวาดะก่อนมั้ยครับ??"

     "ไม่ต้อง ปล่อยให้เจ้าสัตว์กินพืชพักผ่อนไปเถอะ"

     "พักผ่อน??"

     "เมื่อวานผมใช้น้ำหอมที่เป็นยาสลบ ปานนี้เจ้าสัตว์กินพืชสูดดมไปเยอะขนาดนั้นคงยังหลับอยู่เป็นแน่ละมั้ง"

     คุซาคาเบะมองเจ้านายของตนเองด้วยความประทับใจ แหม ก็นานๆที่ฮิบาริผู้เย็นชาจะพูดยาวๆกับเขาสักทีนี้น่า มันก็ต้องปลื้มเป็นธรรมดา

     "มาอะไรเท็ตสึ"

     "เปล่าครับคุณเคียว" และช่วงเวลาของเจ้าของผมทรงรีเจนก็อยู่ได้ไม่นาน

     "เอาหละ เริ่มแผนบุกได้แล้วมั้ง" 

     ฮิบาริพูดตัดบท พร้อมกับมองคนของตนเองที่ถูกขัดมาเป็นพิเศษและมีไม่มาก เพราะแผนการนี้ไม่ต้องการให้ข่าวดังมากเกินไป

     หน่วยเมฆาผู้ถูกคัดเลือกมาทั้งหมดสามกอง กองนึงมี5คนเท่านั้น 

     กองที่นึง มีฮิบาริและคุซาคาเบะอยู่ด้วย พร้อมกับลูกหน่วยอีกสามคนรับหน้าที่ เข้าไปเอาเอกสารในส่วนในสุดของตึกร้าง ที่คนร้ายใช้เป็นที่ซ่อนเอกสาร

     กองที่สองมี5คน รับหน้าที่คอยเดินวนไปรอบๆตึกเพื่อสังเกตการสิ่งต่างๆและคอยรายงานกับทุกฝ่ายตลอดเวลา

     กองที่สามมี5คน รับหน้าที่เบี่ยงเบนความสนใจ โดนการสร้างความวุ่นวายบริเวณหน้าอาคารเพื่อให้เจ้าพวกนี้เดินออกจากแหล่งกบดานให้มากที่สุด

     และเมื่อเสร็จงาน ฮิบาริจะเผาตึกร้างนี้ทันที

     ในเมื่อห่างไกลผู้คน แล้วยังเป็นตึกไม่มีคน้แล้ว ก็เผาๆมันไปซะเลย นี้คือความคิดของฮิบาริผู้คิดและทำของจริง

     "เอาหละนี้กี่โมงและเท็ตสึ"

     "หกโมงเย็น ตรงเป๊ะครับ"

     "แย่ละสิ" ลูกน้องคนนึงร้องขึ้นพลางยืนขึ้นเต็มความสูง แล้วลูกน้องที่เหลือก็พากันยืนขึ้นทันทีเมื่อรับรู้ว่าถึงเวลาหกโมงแล้ว

     มันแปลกสำหรับคนอื่น แต่ไม่แปลกสำหรับหน่วยเมฆา เพระตอนนี้คือเวลาที่ทุกคนจะยืนตรง

     เพื่อเคารพ นามิโมริ~

     "มิ โดริ ทานา บิขือ นามิโมริโน~" โดนมีนกเสียงใสร้องเพลงโรงเรียนอยู๋กลางวงหัวรีเจน

     ไม่ต้องสงสัยเลย ว่าคนพวกนี้ก่อนจะมาเป็นลูกน้องหน่วยเมฆาเคยเป็นอะไรมาก่อน

     ก็เป็นลูกหนวยในขณะกรรมการคุมกฎนามิโมรินั้นแหละ

     เมื่อเพลงจบทุกคนโค้งตัวลงทีนึง จากนั้นก็มองไปยังผู้บังคับบัญชาของพวกเขาที่ต้อนนี้เอามือออกจากระเป๋าเสื้อสูท พร้อมกับมีอะไรติดมาด้วย

     ป้ายหัวหน้ากรรมการคุมกฎ

     เอ่ิม พี่แกก็รักโรงเรียนมากไปมั้ง

     "เอาหละ บุกได้" 

     เสียงเย็นที่ทรงอำนาจพูดขึ้น ลูกน้องทุกคนพร้อมอาวุธครบมือลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองไปยังตึกร้างโดยพร้อมเพรียง

     และถูกนำไปโดยร่างสูงแข็งแกร่งของหัวหน้าเมฆาทันที




     คฤหาสวองโกเล่

     "นี้ เจ้าห่วยสึนะ"

     รีบอร์นไม่สงสัยเลยว่าทำไมสึนะถึงหลับเป็นตายได้ขนาดนี้

     คงโดนน้ำหอมยาสลบของเจ้าฮิบาริทำพิษมาสินะ สูดไปขนาดไหนกันถึงได้หลับได้ยาวนานปานผ้าอนามัยเพศหญิง ไม่ซึม รับรอง24ชั่วโมงขนาดนี้ (เกี่ยวเรอะ)

     "อะ อือ รีบอร์น" ในที่สุดทูน่าก็ตื่นสักที

     "นายหลับไปนานมาก"

     "อย่าพึ่งพูดอะไรได้ปะ หิวอะ" สึนะไม่รอช้า ตรงออกจาห้องนอนไปหาของกินทันที

     "เจ้าห่วย แล้วฮิบาริหละ ไม่ห่วงเลยรึไง"

     "ฉันเป้นบอสแล้วนะ ฉันมั่นใจในตัวคุณฮิบาริ" สึนะหันมาพูดด้วยสีหน้าจริงจังกับรีบอร์น

    แล้วออกจากห้องไป

     รีบอร์นยืนยิ้มกับตัวเอง ที่เขาสามารถเปลี่ยนแปลงลูกศิษย์คนนี้ได้

     ไม่สิ

     ต้องเป็นฮิบาริต่างหากที่สามารถเปลี่ยนแปลงสึนะจอมห่วยได้ขนาดนี้

     



     ตึกร้าง

     ฮิบาริ เดินเขี่ยร่างของโจรขโมยเอกสารที่มีสภาพทั้งดั่งหัก คางแตก กามหลุด อันเนื่องมาจากทอนฟาเต็มๆเหล่านั้น พร้อมกันนั้น

     ในมือก็ได้รับเอกสารมาเรียบร้อย

     เอกสารที่สำคัญของวองโกเล่ เมื่อได้รับมา ฮิบาริไม่คิดแม้แต่จะเปิดดู คิดเพียงแค่ว่า นี้คือสิ่งที่เป็นเป้าหมาย เมื่อได้เป้าหมายก็กลับ ก็แค่นั้น

     เขาเดินสำรวจภายในห้องนั้นคนเดียว พร้อมกับมองซากคนเจ็บปางตายหลายรายนั้นอย่างอนาถ

     "ขออนุญาตครับคุณ..เอ่อ คูณเคียว"

     คุซาคาเบะผงะเล็กน้อย ก็เขาจำได้ว่าพี่แกเพิ่งเข้ามาในห้องนี้ได้5นาที แต่ที่เห็นนอนเกลื่อนอยู่ในไม่ต่ำกว่า20คนหรอกนะ แต่พี่แกก็จัดการเรียบหมดและ

     อะไรจะไวขนาดนี้

     "คนของเราราดน้ำมันพร้อมกับจัดการโจรจนได้รับบาดเจ็บแต่ไม่ตายเรียบร้อยทุกคนแล้วครับ" คุซาคาเบะรายงาน

     "ดี.."

     สั้นๆ แต่ได้ใจความ พร้อมกับหันหลังสำรวจพื้นที่ต่อไป

     "เอ่อ เท็ตสึ" ฮิบาริหันมาหาลูกน้องคนสนิท ที่ยังยืนอยู่ที่เดิมหลังจากรายงานจบ

     "ครับคุณเคียว"

     ภาพที่คุซาคาเบะเห็น เป็นอะไรที่ไวมากจนเขาตะโกนบอกเจ้านายของเขาไม่ทัน

     นั้นก็คือ

     ภาพคนร้ายคนนึง กำลังจะกดรีโมท ซึ่งใครๆที่เห็นก็รู้ว่านั้นคือรีโมทระเบิด และระเบิดนั้นแน่นอนว่ามันต้องอยู่ในห้องนี้แน่นอน

     ฮิบาริที่เห็นดวงตาของคนสนิทเบิกกว้าง แค่นั้นเขาก็รู้แล้วว่าข้างหลังของเขาต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่

     ไวเท่าความคิด

     ฮิบาริถีบ(ด้วยความรัก)คุซาคาเบะพร้อมกับยัดเอกสารสำคัญลงในมือไปด้วย กลายเป็นว่า คุซาคาเบะกระเด็นไปกระแทกกับพนังห้องพร้อมกับเอกสารสำคัญ

     ฮิบาริหันมาหาคนร้ายที่เจ็บปางตาบแต่ก็มีแรงจะกดฉนวนระเบิด

        ปัง!

      "คุณเคียวววววววววว!!!!!" 





     ปัจจุบัน

     ผมได้มอบภารกิจนึงไปให้กับหน่วยเมฆา ให้ทำหน้าที่บุกโจมตีและชิงเอกสารสำคัญที่ถูกฝ่ายนั้นแย่งไปกลับมา หวังว่าคงจะสำเร็จอย่างง่ายดายนะครับ

     "เจ้าสึนะจอมห่วย"

     รีบอร์นเดินเข้ามาให้ห้องทำงานของผม ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

     "มีอะไรเรอะรีบอร์น ฉันมีงานเยอะมากเลยไม่อู้หรอกน่า"

     ผมพูดประโยคนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ เพราะที่รีบอร์นเข้ามาชอบมาเฝ้าผมเพื่อให้ทำงานอยู่เสมอ

     "เรื่องที่ฉันจะเล่าต่อไปนี้ ฟังให้ดีละ"

     ความรู้สึกบางอบ่างได้ก่อตัวขึ้น มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

     เพราะน้ำเสียงของรีบอร์นดูต่างออกไป

     ผมจึงวางปากกา

     และตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

     "ภารกิจที่นายให้ฮิบาริไปทำนะ" รีบอร์นเอ่ยย้ำ

     ไม่น่า

     ขออย่าให้เป็นอย่างที่ผมคิด

     "ฮิบาริน่ะ"

        "ฮิบารินะ.....พลาดสะแล้ว"

     วินาทีนั้นผมไม่คิดอะไรอีกแล้วนอกจาก คนสำคัญของผม

     "รีบอร์น คุณฮิบาริเป็นอะไร"

     ผมเดินเข้าไปใกล้อาจาร์ยของผมอย่างเชื่องช้า ขามันพาลจะไม่มีแรงไปซะได้

     "ติดกับระเบิดนะ คุซาคาเบะเล่าว่า จังหวะที่ฮิบาริหันหลังให้ โจรคนนึงก็กดชนวนระเบิด ส่วนเอกสารนะ ฮิบาริยัดใส่มือคุซาคาเบะก่อนจะถีบเพื่อให้คุซาคาเบะกับเอกสารห่างออกมาจากวิถีระเบิด"

     "..."     

     "สรุปก็คือ เอกสารปลอดภัย"

     "ฉันไม่ได้อยากรู็ว่าเอกสารจะอยู่ดีมั้ย ที่ฉันอยากรู้คือ คุณฮิบาริเป็นยังไงบ้าง!!"

     ผมตะคอกเสียงดัง ผมรู็ว่าคุณฮิบาริรักลูกน้อง รักหน้าที่ และทำทุกอย่างเพื่อผม ที่คุณฮิบาริไ่ม่หลบ เพราะตรงนั้นมีคุณคุซาคาเบะ

     และเอกสารอันแสนสำคัญของวองโกเล่

     ไม่จริงน่า คุณฮิบาริ ทำไมถึงได้ทำแบบนี้กัน

     ทั้งๆที่เป็นคุณฮิบาริ ยังไงก็ต้องหลบระเบิดนั้นได้ทันอยู่แล้ว

     "อยากไปหาฮิบาริมั้ยละ ฉันอนุญาตนะ" รีบอร์นพูด

     "ไม่ต้องพูด ฉันก็จะไปหาเขาอยู๋แล้ว" ผมพูดเสียงเย็นพร้อมคว้ากุญแจรถและตรงไปยังหน่วยเมฆาทันที



     หน่วยเมฆา

     ผมเดินเข้ามาภายในห้องโถงสุดอลังการที่นี้คือที่ทำงานของหน่วยเมฆา อันเป็นสถานที่รวมบุคคลฝีมือขนาดฉกาญเอาไว้

     ขนาดหัวหน้าหน่วยยังเก่เกินมนุษย์ขนาดนั้นเลยนิ

     ผมเดินไปท่ามกลางสายตาที่ฉงน เพราะเมื่อไรไหร่ที่ผมมาที่นี้ ทุกคนจะต้องโค้งให้ผมและผมก็จะโค้งตอบ แต่ตอนนี้ไม่ใช่่

     ผมรีบมาก

     อาการเป็นห่วงมันล้นลิ้นปี่ไปหมด

     ผมเดินผ่านหน่วยเมฆามายันทางเชื่อมไปยาวไปจนถึงประตูทรงญี่ปุ่นที่แสดงให้เห็นถึงความรักประเทศของเจ้าของบ้าน

     ทางเชื่อมนั้นเต็มไปด้วยต้นสนมากมาย เป็นสวนย่อมขนาดใหญ่ที่เหมาะแก่การพักผ่อน

     ผมเดินเข้มาทางฝั่งบ้านแล้ว

     จากนั้นก็ตรงเข้าห้องทางด้านซ้ายมือเพื่อเปลี่ยนชุดเป็นชุดยูกาตะ สึนะเปลี่ยนอย่างรีบร้อน เพราะว่านี้คือกฎไม่ว่าใครก็ต้องใ่ชุดยูกาตะหากเข้ามาในฝั่งนี้

     "คุณคุซาคาเบะครับ"

     ผมร้องเรียกชื่อชายผู้เป็นคนสนิทของคุณฮิบาริ ที่ตอนนี้ยืนอยู่ไม่ไกลจากผมมาก ในมือมีถ้วยน้ำชา และกาชาร้อนอยู่ด้วย

     "คุณซาวาดะ" ดวงตาเรียวเบิกกว้างนิดหน่อย แต่ก็กลับเป็นเหมือนเดิม เก็บอาการไม่เก่งเหมือนเจ้านายเลยนะครับ

     "คุณฮิบาริ อยุ่ห้องนี้หรอครับ"

     ผมถาม และคำตอบคืือการพยักหน้า จากนั้นผมจึงลงไปนั่งคุกเข่า แล้วเลื่อนประตูออกตามวัฒนธรรมญี่ปุ่น

     "คุณฮิบาริ"

     "สึนะ"

     ผมเดินเข้าไปใกล้กับคุณฮิบาริที่นั่งอยู่ตรงระเบียง

     "มันจะหนาวนะครับ" ผมเตือนด้วยความหวังดีพร้อมกับคลานเข้าไปใกล้ๆเขา


     สึนะโยชิ รับถ้วยชาร้อนจากมือคุซาคาเบะ แล้วคุซาคาเบะก็เดินออกจากห้องไป สึนะค่อยๆรินชาเขียวหอมกรุ่นลงแก้ว เทแก้วแรกทิ้งเพื่อล้างแก้วตามวัฒนธรรม จากนั้นก็รินแก้วที่สองแล้วส่งให้ฮิบาริ

     "ชาเขียวครับ"

     "ดูคุณรีบร้อนมากเลยนะ"

     "ผมรีบมากครับ รีบอร์นบอกว่าคุณพลาด แต่ผมคิดว่านั้นคงเป็นข่าวลือ.."

     สึนะพูดเสียงแผ่ว จนตอนนี้เขายังใจเต้นแรงไม่หาย เมื่อได้ข่าวว่าคนรักของเขาพลาดท่าให้กับพวกโจรโดนระเบิดเข้า

     จนได้รับบาดเจ็บ เพราะงานของวองโกเล่

     "อย่าคิดมากไปเลย ผมก็นั่งอยู่ตรงนี้ ไม่มีบาดแผล ยังไม่ตายสักหน่อย"

     "อย่าพูดเป็นลางสิครับ"

     "หึๆ"

     ฮิบาริส่งเสียงหึๆในลำคอ กับความขี้กังวลของคนรัก เขายืนขึ้นเต็มความสูงจัดยูกาตะให้เข้าที่แล้วขยับเข้ามานั่ง ใกล้กับสึนะ

     "ส่งชามาสิ"

     สึนะพยักหน้าบางเบา พลางส่งถ้วยชาอบอุ่นนั้นให้ฮิบาริ

     "ขอบคุณ" 

     ฮิบาริรับถ้วยชามาแล้วค่อยๆยกขึ้นดื่ม จนเสื้อยูกาตาค่อยๆเผยออก เมื่อสึนะเห็นดังนั้นจึงเข้าไปจัดเสื่อให้ใหม่เพราะกลัวจะหนาว

     "ทำตัวดีๆสิครับ ยูกาตะมันเปิด หมดแล้วนะ.."

     สึนะใจหายอีกครั้ง เพราะในระหว่างที่เขากำลังจัดยูกาตะให้กับฮิบาริ เขาก็เห็นรอยฟกช้ำ และผ้าพันแผลสีขาวภายใต้ร่มผ้า

     "หึ เห็นแล้วสินะ"

     ฮิบาริหัวเราะเย้ยยันตัวเองที่ปิดแผลไม่มิด

     ตึง

     เพล้ง!

     สึนะโยชิมีความรู็สึกต่างๆพุ่งเข้ามาใส่ตัว พร้อมกันนั้นเขาขึ้นค่อมบนตัวฮิบาริ จนถ้วยชาในมือฮิบาริล่นแตกไป

     "คุณ บาดเจ็บเพราะผม!"

     หยาดน้ำตามากมายไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของสึนะ มือเล็กแสนบอบบางกระชากคอเสื่อยูกาตะของร่างสูงด้วยความโกรธ

     "อึก!" ฮิบาริกัดฟันทนความเจ็บ เพราะกระแทกอย่างแรง

     แต่นั้นก็ไม่ได้หลุดพ้นสายตาของผู้เป็นบอสของวองโกเล่ไปได้ 

     "เจ็บหรอครับ ผมขอโทษ ผมเผลอไป"

     สึนะปาดน้ำตาออกจากใบหน้าหวานของตัวเอง ฮิบาริยกมือใหญ่ลูบหัวให้สึนะบางเบา คล้ายปลอบใจ อย่างอ่อนโยน

     "ยังไงก็ผมขอดูแผลก่อนได้มั้ย?"

     ฮิบาริพยักหน้า สึนะจึงขยับตัวลงจากร่างแกร่งนั้น ก่อนจะค่อยๆเลื่อนยูกาตาออกจากส่วนบนช้าๆ เผยให้เห็นบาดแผลฟกช้ำ แต่บริเวณท้องมีผ้าพันแผลอยู่ซึ่ง มีเลือดจางออกมาให้ได้เห็น

     สึนะกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง

     เพราะเขาที่ทำให้คุณฮิบาริเป็นแบบนี้

     "เป็นเพราะผม"

     พรึ่บ

     ฮิบาริ ดึงสึนะเข้ามากอด พร้อมกับพูดว่า

     "ผมเคยพูดไปแล้วนิ ว่าอะไรผมก็ยอมให้ได้นะ"

     "แต่ความตายของคุณผมไม่ต้องการ"

     "หึ เด็กน้อย"

     ฮิบาริผละออกจากอ้อมกอดก่อนจะมอบจุมพิตแสนหวานนั้นกับสึนะ ควานลิ้นเข้าไปตักตวงความหวานที่ควรได้รับอย่างเต็มเปี่ยม 

     เปิดทุกอนูสัมผัสเพื่อรับความหวานที่เขายอมเสี่ยงตาย อดกลั้นไม่ได้รับมานาน

     "ขอบคุณที่คุณลงทุนมาหาผมถึงที่นะสึนะ"

     "เคียวยะ ผมรักคุณ"

     "ผมก็รักคุณครับ"

- - - - - END - - - - -

      
     

     



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 มกราคม 2560 / 22:33
    หวานมากค่ะ  โอ๊ยข้าน้อยจะตายแล้ว
    #5
    0
  2. #4 bam2113 (@bam2113) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 18:53
    หวาน น่ารักมากกกก
    #4
    0
  3. วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 02:42
    หวานไปอีก ฮิ้วววว เกลียดฉากร้องเพลงรรสุดละ ฮา555555 เกือบหล่อละแหม่ ชอบบบบ
    #3
    0
  4. วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 15:45
    คล้ายโดจินเรื่อง 1827 hibarixtsuna shiromitsu เลยอ่ะ แต่ก็ชอบโดจินเรื่องนี้นะ ฟิคสนุกมากเลย โอเคเลยจ้าาา
     
    #2
    0
  5. วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 00:54
    แต่งได้ดีและอินมากเลยค่าาาาา
    ว่างๆแต่งมาอีกน้าาาาาาา

    มีหลากหลายความรู้สึก เรียกว่าซึ้งละกานนนน
    #1
    0