[Fic Gintama] Fine Collection: Circus

ตอนที่ 4 : P.S. I Love Handcuffs pt.2 (HijiGin | GinHiji)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    17 เม.ย. 62




P.S. I Love Handcuffs

Hijikata x Gintoki / Gintoki x Hijikata ???

Credit: Game_Changer  via. www.archiveofourown.org

*เรื่องนี้จะดำเนินเรื่องด้วยจดหมายทั้งหมดนะคะ | เรื่องนี้จัญไรพอตัวเลยค่ะ*






__________________

 

P.S. I Love Handcuffs pt.2

__________________

 

 


จาก: SS Mole


ถึง: ท่านหัวหน้า


 

ผมได้ข่าวมาว่าฮิจิคาตะ โทชิโร่ รองหัวหน้าแห่งชินเซ็นกุมิได้รับจดหมายจำนวนหนึ่งจากชิโรยาฉะ และจะไปพบกันที่สะพานนิฮอนก่อนพระอาทิตย์ตกครับ

 


รอคำสั่งจากคุณเสมอ

 


 

__________________

 


 

Mole-คุง,


 

นายปฏิบัติหน้าที่ได้ดีมาก จับตาดูการพบกันของสองคนนั้นเอาไว้ แล้วเขียนรายงานฉัน  ถ้ากินโทกิตกอยู่ในอันตรายใช้ปืนยิงแฟลร์ได้เลย ฉันสแตนด์บายอยู่ตลอด

 


ไม่ใช่ท่านหัวหน้า คาซึระต่างหาก

 


 

__________________

 


 

จาก: SS Mole


ถึง: คาซึระ


 

รายงานการพบกันระหว่างชิโรยาฉะกับรองหัวหน้าชินเซ็นกุมิ

 


18:43

รองหัวหน้าฯ เดินทางมาถึงแล้ว สภาพเขาดูอิดโรยและดูไม่ค่อยสบายใจ เขาเดินไปมาจนสุดความยาวของสะพาน จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ หรือเขาจะทะเลาะกับชิโรยาฉะ?

 


18:48

รองหัวหน้าฯ หยุดยืนกลางสะพาน สูดหายใจเข้าเต็มปอด เขาพึมพำกับตัวเอง ฉันมาคอยอะไรอยู่วะ... แล้วอะไรคือสิ่งที่รอ? เขามีท่าทีอ่อนลง ก่อนจะเตะไปที่สะพานและเริ่มสูบบุหรี่มวนถัดไป เขายังคงรออย่างเงียบๆ

 


19:07

ชิโรยาฉะมาถึงก่อนพระอาทิตย์ตกสิบห้านาที รองหัวหน้าฯ ตะโกนใส่แทบจะทันที และชิโรยาฉะก็ตะโกนใส่กลับเช่นกัน เพราะเขาไม่ใช่คนที่รองหัวหน้าฯ จะบังคับสั่งการได้อย่างลูกน้อง อย่างน้อยรองหัวหน้าฯ ควรจะดีใจที่ชิโรยาฉะยอมโผล่มา  ทั้งสองคนยังคงเถียงกันต่อเนื่องตลอดสี่นาทีที่ชิโรยาฉะมาถึง อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครเอื้อมมือไปจับอาวุธเลยแม้แต่น้อย

 


19:11

ชิโรยาฉะกับรองหัวหน้าฯ หยุดทะเลาะกันแล้ว  ชิโรยาฉะเหม่อมองคนที่เดินไปมาบนสะพานด้วยท่าทางเบื่อๆ แต่เท้าขวาของเขายังคงเคาะไปมาซ้ำๆ  ฝั่งรองหัวหน้าฯ ก็เอาแต่จ้องมองผืนน้ำใต้สะพานและสูบบุหรี่มวนที่สาม

 


19:12

ก็ยังเอาแต่จ้องมองน้ำอยู่อย่างนั้น  จู่ๆ รองหัวหน้าฯ ก็ถามชิโรยาฉะขึ้นมาว่าถ้าเขาเป็นพวกโรคจิตจะเป็นไง

สีหน้าของชิโรยาฉะซีดยังกะผลเลม่อน และโต้กลับไปในทันทีที่ คำๆ นั้นออกมาจากปากของชายผู้ที่วันๆ ได้ยินแต่เสียงของมายองเนสไหลออกมาจากหลอด

การโต้เถียงอันมหากาพย์ก็เริ่มขึ้น มีการแลกหมัดกันเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่มีแตะต้องกับอาวุธ

 


19:15

ทั้งคู่หยุดอยู่นิ่งๆ อีกครั้ง  รองหัวหน้าฯ ถอนหายใจออกมาและกอดอก ปรายตามองไปยังชิโรยาฉะแล้วจึงพูดว่า ตอบมา แกต้องการอะไรจากการเขียนจดหมายแบบนั้น 

ชิโรยาฉะถอนหายใจแรงๆ ประหนึ่งหมดสิ้นความหวังแล้วค่อยถามกลับไป ต้องการอะไร?  ฉันแค่เล่าให้แกฟังเฉยๆ ฉันเมา ฉันจำอะไรไม่ได้! และแกก็ควรลืมๆ มันไปซะ ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ!’

 


19:16

หลังจากนั้นก็ตกอยู่ในความเงียบไปพักหนึ่ง  จู่ๆ รองหัวหน้าก็พูดขึ้นมา แกเขียนจดหมายนั่นเพื่อจะช่วยให้ฉันอึเนี่ยนะ ไอ้บ้าเอ้ย 

เหมือนกับว่าฝั่งชิโรยาฉะกำลังอดทนกับอะไรบางอย่างอยู่ เขาพยายามเฉยชาและแคะจมูกก่อนจะพูดขึ้นมา บางทีฉันอาจจะเมาจนคิดว่าแกท้องผูกอ่ะนะ  ก็เป็นประโยชน์ได้ไม่เลวเลยนี่ แกเองก็กลับมาเป็นปกติแล้วน่ะสิ ไอ้จ้อน 

ไม่ทันไรรองหัวหน้าฯ โต้กลับทันที แล้วไอ้ที่แกเขียนว่าอยากจะขังฉันไว้ในกรง อดข้าวอดน้ำ ให้กินแต่ผักเน่าเมื่อฉันขออาหารจากแก 

ชิโรยาฉะยืนนิ่งใช้นิ้วชี้แตะที่ปลายจมูกกลางใบหน้าที่ว่างเปล่าของอีกคน

 


19:17

ชิโรยาฉะพูดอ้ำอึ้งด้วยเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย ท..ทำไม ฉะ.ฉันต้องพูด อะไร แบบนั้น วะ.?  

รองหัวหน้าพูดกลับ จะไปรู้เรอะ? ฉันเรียกแกมานี่เพื่อจะถามเรื่องนี้แหละโว้ย!’

ทันใดนั้นชิโรยาฉะยกนิ้วออกจากจมูกของอีกคน และชี้ไปทางทิศเหนือของแม่น้ำแล้วส่งเสียงขึ้นมา นั่นทากาสุงินี่?!’

รองหัวหน้าฯ หันตามนิ้วที่ชี้อยู่ในทันที มือที่ว่างเอื้อมไปจับดาบก่อนจะตะโกนถาม ไหน?’

 


19:18

รองหัวหน้าฯ รีบวิ่งไปยังทางเหนือของแม่น้ำ ส่วนชิโรยาฉะวิ่งไปอีกทางโดยใช้มือปิดปากเอาไว้ไม่ให้เกิดเสียง เขาทรุดลงกลางสะพาน จ้องมองรอยแตกของไม้ พูดซ้ำไปซ้ำมาว่าจะไปหาไทม์แมชชีน

 


19:24

รองหัวหน้าฯ กลับมาด้วยความหอบเหนื่อยและจ้องเขม็งไปที่ชิโรยาฉะ แกไม่ได้เห็นทากาสุงิ

ชิโรยาฉะหัวเราะแห้งๆ แล้วยืนขึ้น โทษที มันอาจจะเป็นเจ้าม้ายักษ์โง่เง่าที่ทำให้ฉันเข้าใจผิดน่ะ

รองหัวหน้ากวาดเท้าหมายจะเตะอีกคน แต่คนที่ตาพร่ามัวเห็นม้ายักษ์โง่เง่าดันไหวตัวหลบทัน ฉันจะจับแกข้อหาก่อกวนการทำงานของเจ้าหน้าที่

ชิโรยาฉะกลอกตา ก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิด ก่อกวน ก่อกวน ก่อกวน! พูดเป็นอยู่คำเดียวรึไง?

รองหัวหน้าตะคอกกลับ ยอมรับซะ!’

จากนั้นก็เกิดสงครามประสาทจากสายตาทั้งคู่

 


19:25

แกต้องการอะไรกันแน่?รองหัวหน้าฯ และชิโรยาฉะพูดขึ้นมาพร้อมกัน

 ไร้ปฎิกิริยาตอบกลับ

 


19:26

รองหัวหน้าพูดขึ้น เก็บจดหมายของแกไปซะ แล้วเดินออกไป

ชิโรยาฉะทำแค่มองตาม

 


19:27

ชิโรยาฉะเดินผ่านโคมไฟที่ผมแอบแล้วถามผมว่าทำอะไรอยู่ เขาเอื้อมมือฉวยกระดา-

นี่ไงซึระ เหตุผลที่ฉันไม่ชวนแกมา

 


19:31

ผมพยายามรวบเก็บกระดาษทั้งหมด หลังจากชิโรยาฉะอ่านรายงานทั้งหมดแล้วทิ้งข้อความข้างบนเอาไว้

ชิโรยาฉะหายตัวปะปนไปกับผู้คนรอบๆ

 


จบการรายงาน

 

 


__________________

 


 

กินโทกิ,

 


ฉันขอปรบมือให้กับความสามารถของนายในการมองหาสปายของฉันจริงๆ ทักษะการสังเกตของนายนี่มันไม่ได้ลดน้อยลงเลยตั้งแต่สมัยสงครามน่ะ!

 


ใช่แล้ว ฉันคาซึระ โคทาโร่  ฉันจะส่งจดหมายให้นายประหนึ่งอยู่ในยุคแห่งจดหมาย! ฉันว่ามันน่าสนใจดีนะที่นายกับคนอื่นๆ ใช้ชีวิตยังกับสืบเชื้อสายมาจากอาณาจักรแห่งการแลกจดหมายอะ มันยิ่งดึงดูดฉันเป็นสองเท่าเลย  จริงๆ แล้วจดหมายที่ไร้การจ่าหน้าของนายมันถูกคนอื่นนอกเหนือจากรองหัวหน้าแห่งชินเซ็นกุมิ ฮิจิคาตะ โทชิโร่ เปิดด้วยน่ะสิ  แม้ว่าที่ฉันเขียนจดหมายนี่ถึงนายจะไม่ใช่ในฐานะผู้ขับไล่ต่างแดน แต่ฉันเขียนในฐานะเพื่อนล่ะนะ

 


ฉันดีใจที่ได้อ่านข้อความย่อยในรายงานการพบกันของนายกับท่านชายฮิจิคาตะ  ท่านชายฮิจิคาตะพูดถึงสิ่งที่นายเขียนลงไปในจดหมายด้วยนี่ ที่นายเขียนว่าจะช่วยให้เขาอึออก แล้วก็จะขังเขาไว้ในกรง ทำเอาฉันเห็นความเอาใจใส่ของนายที่อยากจะดูแลผู้ชายคนนี้จริงๆ นะ – ทั้งการช่วยเหลือเขาในเรื่องสำคัญๆ หรือการที่อยากจะปกป้องดูแลอย่างดีที่สุด นี่คือดูแลบำรุงจากภายในชั้นดีเลยล่ะ  ความรักนี่มันช่างเร่าร้อนจริงๆ ทั้งมีอุปสรรคยากเย็น ทั้งน่าปิติยินดี ลองคิดดูดีๆ สิทั้งหมดนี่มาจากนายทั้งนั้นเลยนะ  ท่านชายฮิจิคาตะต้องอดทนฝ่าฟันมรสุมมาเยอะน่าดู

 


ยังไงก็ตาม ฉันส่งจดหมายฉบับเพื่อเป็นกำลังใจให้นาย ห้ามยอมแพ้เด็ดขาดเลยนะ!  ในตอนแรกนายอาจจะวิ่งหนีจากความเป็นจริงนี้ แต่ทั้งหมดทั้งสิ้นล้วนมีความหมายหรืออาจจะเป็นเพียงลางบอกเหตุก็แล้วแต่  ฉันอยากจะกำชับให้นายรับผิดชอบกับสิ่งที่นายทำลงไป นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาหนี  นายควรจะบอกผู้ชายที่รักแล้วคว้าตัวเขาไว้ให้ได้  และนายควรจะจำสิ่งที่เขียนลงไปซะบ้าง ทำให้เขาเห็นว่าถ้าเขาเลือกที่จะกลับมา เขาจะได้เจอกับกินโทกิที่ดีที่สุดสำหรับเขา

 


เพื่อนของนายเสมอ,


คาซึระ


ปัจฉิมลิขิต: ไม่ว่าเหตุการณ์ข้างบนนั่นจะเกิดขึ้นหรือไม่ก็ตาม มาเข้าร่วมกองกำลังขับไล่ต่างแดนกันเถอะ  ถ้าความสัมพันธ์ของนายกับท่านชายฮิจิคาตะมันจบเห่ ฉันสัญญาเลยฉันจะไม่ส่งยาถ่ายไปแก้แค้นพวกสุนัขชินเซ็นกุมิอีกต่อไป ถ้านายมาอยู่กองกำลังขับไล่ต่างแดนอะนะ  ในทางกลับกัน ถ้านายกับท่านชายฮิจิคาตะไปกันได้สวย กองกำลังขับไล่ต่างแดนจะยอมเพิ่มชนชั้นโรมิโอกับจูเลียดให้พวกนายเอง ลองจินตนาการดูสิ ความรักแบบต้องห้ามน่ะเจ๋งสุดๆ ไปเลย!


ฉันพูดมาทั้งหมดนี้ ฉันต้องการจะสื่อว่ากองกำลังขับไล่ต่างแดนทั้งหมดยินดีที่จะต่อสู้ร่วมไปกับชิโรยาฉะอีกครั้งนะ!  เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับนาย ฉันเลยแนบแผ่นพับรับสมัครกองกำลังขับไล่ต่างแดนไปในจดหมายด้วย มันอธิบายไว้อย่างละเอียดแล้ว รวมถึงคำแนะนำในการสมัครด้วยนะ  แล้วก็ถ้าใช้โปรโมชั่นโค้ด อลิซาเบธ จะได้ส่วนลด 15% ในค่าสมัคร เมื่อลงทะเบียนออนไลน์นะ!

 

 


__________________

 

 


รองหัวหน้าฯ:

 


ลูกพี่ร้านสารพัดรับจ้างได้รับจดหมายฉบับหนึ่งจากคาซึระครับ ส่วนเนื้อหาข้างในผมยังไม่ทราบ ลูกพี่อ่านจดหมายเสร็จก็ยื่นไปให้เจ้าหมายักษ์กินทันทีครับ ยังไม่มีการเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยใดๆ

 


-ยามาซากิ ซางารุ

 


 

__________________

 

 


ยามาซากิ:

 


จับตาดูต่อไป

 


ฮิจิคาตะ

 

 


__________________

 


 

ฮัทซึ,

 


จำได้หรือเปล่า? สมัยก่อนที่เราเคยเขียนจดหมายแลกกัน เธอมักจะทิ้งโน้ตบนข้าวกล่องที่เธอเตรียมให้ฉัน แล้วฉันก็จะซุกโน้ตนั่นเอาไว้ในกระเป๋าเสื้อเน่าๆ เพื่อให้เธอเห็นมันก่อนจะเอาไปซัก นั่นก็นานมาแล้วสินะ

 


เราหยุดเขียนจดหมายหากันครั้งนึงตอนฉันเข้าเป็นตำแหน่งคนใหญ่คนโตในสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง ฉันคิดว่าฉันรู้ว่าทำไม ก็เพราะฉันกลายเป็นไอ้บ้างานคนนึง แล้วหยุดเป็นผู้ชายคนที่เธอรัก  ฉันกลายเป็นผู้ชายคนที่ไม่เขียนจดหมายหาเธอ ไม่ได้ถามเธอว่าเป็นอย่างไรบ้าง ไม่ได้ถามเธอว่ามีความสุขหรือเปล่า ไม่ได้ถามเธอว่าเธอยิ้มมากแค่ไหน ฉันจะไม่เป็นผู้ชายแบบนั้นอีกแล้ว ฉันจะดีขึ้นกว่าเดิม – แบบนี้ใครๆ ก็เขียนได้ทั้งนั้นแหละ แต่ฉันกลับเขียนไม่ได้

 


ฉันไม่ได้เขียนจดหมายเพื่อจะถามว่าเธอยิ้มอยู่หรึอเปล่า เพราะขนาดฉันเองยังยิ้มไม่ได้ ก็ฉันมีมาดาโอะเป็นตัวตนของฉันนี่นา  แต่ฉันก็อยากจะพูดว่าฉันคิดถึงเธอ ฉันรักเธอ ฉันอยากจะหาหนทางที่ดีที่สุดสำหรับเธออีกครั้งในสักวันหนึ่ง ฉันรู้ว่าฉันเคยพูดไปแล้ว แต่ฉันไม่เคยคิดจะเขียนมันลงไป.. อย่างน้อยก็เขียนลงไปด้วยคำมั่นสัญญา

 


ฉันอยากจะขอโทษที่ฉันดันทำจดหมายที่ฉันเขียนหาเธอครั้งแรกหายตอนฉันไปบาร์ แต่ฉันกลับมาแล้ว การเขียนตอนนี้มันง่ายเหมือนกับว่าเป็นสุดท้ายยังไงอย่างงั้นเลย ที่นี่เป็นเหมือนที่เดียวที่ฉันสามารถเขียนจดหมายหาเธอได้ ไม่มีกฎเกณฑ์หรือข้อจำกัดอะไร มีแค่สาเกเหม็นๆ ที่พาผู้คนมาพูดคุยกันเรื่องต่างๆ นานาสับเพเหระรอบเมือง พวกเขาบอกว่ารสชาติมันแย่ยังกะฉี่ของพวกชาวสวรรค์  แต่มันก็ทำให้คุณเริ่มเขียนจดหมายหาใครสักคนได้

 


ฉันลองทดลองทฤษฎีนั่นกับตัวเองดู ไม่อยากจะบอกเลยว่ามันโคตรจริง  ยิ่งฉันดื่มฉันก็ยิ่งรู้ว่าฉันคิดถึงเธอมาก แล้วก็ยิ่งมีตัวอักษรหวัดๆ บนกระดาษเมนูของร้านมากขึ้นมาด้วย  ฉันเห็นว่าคนอื่นในบาร์ก็เป็นเหมือนฉันเป๊ะเลย พวกเขาดื่ม แล้วก้มลงไปเขียนหยุกหยิกๆ ครั้งก่อนเพื่อนของฉันก็ทำแบบนี้ด้วย แต่ครั้งนี้หมอนั่นปฏิเสธที่จะมากับฉัน แถมยังพูดราวกับว่าเขาเหนื่อยกับจดหมายเต็มที ฉันเดาว่าการถูกบังคับให้เขียนจดหมายคงจะเลวร้ายสำหรับหมอนั่น – โดยเฉพาะตลอดเวลาที่คุณจะต้องเก็บความรู้สึกเหล่านั้นลงไปให้ลึกที่สุด

 


แต่ฉันดีใจนะที่ฉันยังอยากเขียนจดหมายหาเธออยู่ การมีเธออยู่เคียงข้างฉันคือสิ่งที่ดีที่สุดของฉันเลย ฉันอยากจะเชื่อว่าฉันสามารถพาเธอกลับมาได้ในตอนจบ หากเธอยังมีฉันอยู่ ในตอนที่ฉันไปถึงจุดนั้น

 


ขอแสดงความนับถือตลอดไป,


ไทโซ

 


 

__________________






epilogue : 

           ซึระฮาร์ดเซลว่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #10 แฟนคุณกิน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 17:02

    ฉันชอบบบบบบบบ

    #10
    0
  2. #5 SN Sinam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 17:18
    คนรายงานสถานการณ์นี่สุดยอดๆ นับบถือ รายงานทุกนาทีที่เกิดเรื่อง555555 รออ่านน้า
    #5
    0