[จบ] He is my sky เมื่อผมตกหลุมรักคุณท้องฟ้า

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 8 : เตรียมใจ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    14 ก.พ. 62

ตอนที่ 8 : เตรียมใจ?

          หลังจากวันศุกร์ที่แล้วที่ผมกับน้องเวหาไปซื้อของเพื่อเตรียมตัวไปรับน้องบ้านที่ชะอำ เวลาก็ผ่านมาอีกหนึ่งสัปดาห์ซึ่งพรุ่งนี้เรากำลังจะไปทะเลกันแล้วครับ ตลอดสัปดาห์น้องเวหาก็มารับผมไปมหาลัยและมาส่งผมเหมือนเดิมถ้าเราเริ่มเรียนหรือเลิกเรียนพร้อมกันเป็นปกติตลอดทั้งสัปดาห์

          เช่นเดียวกับวันนี้เกือบทุกวันศุกร์ที่ผมมักจะมาที่มูลนิธิคนตาบอดเพื่อมาสอนหนังสือ น้องเวหาก็พาผมมาส่งแล้วก็สอนหนังสือเด็กๆเป็นเพื่อนผมด้วย ทุกครั้งหลังจากสอนหนังสือเสร็จผมกับน้องเวหามักจะต้องตรงไปกองถ่ายละคร แต่วันนี้เราไม่ต้องเดินทางไปที่กองถ่ายละครครับเนื่องจากวันนี้เกิดเหตุขัดข้องบางอย่างจะเรื่องการถ่ายทำไปวันอื่น

          วันนี้เราสองคนเลยเลือกที่จะไปห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้กับมูลนิธิคนตาบอด เนื่องจากเวลาในตอนนี้ก็ปาเข้าไป 5 โมงกว่าเข้าไปแล้ว ท้องฟ้า ณ กรุงเทพมหานครก็เริ่มจะย้อมสีส้มอ่อนๆ พวกเราเลยตัดสินใจไปหาอะไรทานกันก่อนที่จะกลับ มื้อล่าสุดที่พวกเราทานกันไปก็ตั้งแต่ตอนเที่ยงเลย ไม่แปลกที่ตอนนี้ท้องพวกเราทั้งสองจะประท้วงให้หาอะไรทาน

          หลังจากที่ขับรถมาประมาณ 20 นาที ก็ถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ซึ่งจริงๆแล้วขับรถมาไม่เกิน 10 นาทีก็ถึงแต่เนื่องจากวันศุกร์เวลานี้คงไม่แปลกหรอกที่รถจะติดเป็นพิเศษ

          น้องเวหาทานอะไรดีครับเมื่อพวกเราเดินเข้ามาในห้างสรรพสินค้าผมก็นึกขึ้นมาได้ว่าเรายังไม่รู้เลยจะทานอะไรกัน

          ก๋วยเตี๋ยวไหม?” น้องเวหาถาม

          ก็ได้ครับ…..ว่าแต่น้องเวหาชอบทานก๋วยเตี๋ยวหรอครับตอนเที่ยง เราเพิ่งจะทานกันไปเองจริงๆเราก็เพิ่งจะทานไปตอนมื้อเที่ยงเองครับ ร้านก๋วยเตี๋ยวเกี๊ยวฟรีเจ้าประจำข้างมหาลัยเราเองครับ

          อืม

          งั้นร้านนี้ไหมครับ ก๋วยเตี๋ยวน้ำตกเห็นคนเยอะดีดูท่าทางจะน่าจะอร่อย

          น้องพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปที่ร้าน ร้านที่พวกเราเลือกทานนั้นดูน่าจะเป็นก๋วยเตี๋ยวเรือชื่อดัง คนเต็มร้านเลย ด้วยราคาที่ถูกชามละ 12 บาท บวกกับมีขนมไทยที่แสนอร่อยอย่างขนมถ้วยไว้คอยบริการ ทำให้มีผู้คนทุกช่วงวัยเลือกที่จะมาทานร้านนี้

          ของผมเอาเส้นหมี่น้ำตก 2 ชามผมสั่งพนักงานที่เดินมารับรายการ ปกติผมมาทานก๋วยเตี๋ยวจะสั่งแค่ชามเดียวแต่ตอนนี้หิวขอเบิ้ลละกัน แฮะๆ

          เส้นเล็กน้ำตก 6 ชามครับ แล้วก็ วุ้นเส้นต้มยำ 2 ครับหืมม สั่งเยอะไปไหนครับเนี้ย

          พนักงานทวนออเดอร์ก่อนที่จะเดินกลับไปส่งรายการที่ครัว

          น้องเวหาทานเยอะจังเลยครับ

          “……….น้องเวหาขมวดคิ้ว

          เอ่ออ 8 ชามเลยนะครับ น้องเวหาทานหมดหรอ

          ขออนุญาต เสิร์ฟค่ะไม่นานพนักงานนำก๋วยเตี๋ยวที่พวกเราสั่งมาเสิร์ฟ

          โอ้ววว ทำไมมันเล็กขนาดนี้ ผมกำลังช็อคกับขนาดชาม ถึงว่าราคามันแค่ 12 บาท ฮืออออ ไม่นะ

          ไม่เห็นโต๊ะๆขางหรอ ชามแค่นี้ กินแค่สองชามจะอิ่มได้ไงน้องเวหาพูดทำหน้าเอือมกับผม

          แหะๆ พี่ไม่เห็นอะครับ เดี๋ยวสั่งเพิ่มก็ได้ครับ…..พี่ครั...

          รีบกิน เถอะคนเยอะขนาดนี้กว่าจะได้ก็ต้องรอนานอีกน้องเวหาเลื่อนก๋วยเตี๋ยวของน้องมาให้ผมสามชาม เท่ากับตอนนี้เราก็มีคนละห้าชามครับ

          ไม่เป็นไรหรอกครับ น้องเวหาทานเถอะเดี๋ยวไม่อิม พี่สั่งเพิ่มก็ได้ครับผมกลัวน้องไม่อิ่มครับเลยปฏิเสธ ว่าจะสั่งเพิ่มดีกว่า

          กินเถอะน้องพูดแค่นั้นแล้วทานเลย ผมก็เลยไม่อยากเรื่องมากครับ……ผมหันไปมองโต๊ะข้างๆ แต่ละโต๊ะทานกันแทบไม่ต่ำกว่าโต๊ะละสิบชามได้เลย เอ๊ะแต่เดี๋ยวนะทำไมมีแต่คนมองมาที่โต๊ะผม ผมหันกลับมามองที่โต๊ะตัวเองก็คลายข้อสงสัยนั้นไปทันที คนที่นั่งตรงข้ามผมเป็นถึงดาราดังระดับประเทศ ฮืออผมลืมไปได้ยังไง คงเป็นเพราะผมอยู่กับน้องบ่อยๆคงไม่ได้คิดว่าน้องเป็นคนดังล่ะมั้ง

          ไม่นานพวกเราก็ทานกันเสร็จเลยทานขนมถ้วยกันคนละ 3 ถ้วยด้วยก็เลยอิ่มพอดีครับ ผมเขินที่คนมองมาตลอดผมไม่ชอบเป็นจุดสนใจเท่าไหร่เลยรีบชวนน้องเวหาออกไปจ่ายเงิน

          ค่าอาหารทั้งหมด 180 บาทค่ะ

          สักครู่นะครับผมก้มหยิบเงินเพื่อจะจ่าย มื้อนี้ผมจะเลี้ยงน้องด้วยยังไงผมก็เป็นพี่รหัสน้องนะ ยังไม่เคยเลี้ยงอะไรน้องเลย ถือว่ามื้อนี้เป็นการเลี้ยงจากพี่รหัสละกัน ฮ่าฮ่า

          รับมา 200 นะคะ รอเงินทอนสักครู่ค่ะเสียงพนักงานพูดทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมามองจากกระเป๋นเงินทันที ทำให้เห็นว่าน้องเวหาจ่ายเงินไปแล้ว

          เงินทอน 20 บาทนะคะ ขอบคุณมากค่าน้องเวหารับเงินทอนแล้วเดินออกจากน้องทันที

          เดี๋ยวครับน้องเวหา นี่เงินค่าอาหารครับผมยื้นแบงค์100 บาทสองใบส่งให้น้อง

          ไม่ต้อง…..เลี้ยง หืมมม

          พี่จะให้น้องเวหาเลี้ยงได้ไงครับ พี่เป็นพี่น้องเวหานะครับ คนอายุมากกว่าจะให้คนที่เด็กกว่ามาเลี้ยงได้ยังไงใช่ครับผมคิดตลอดถ้าเราอายุมากกว่าเราก็ควรเลี้ยงคนอายุน้อยกว่าบ้างในบางโอกาศไม่ก็แชร์กัน แต่ไม่ควรให้คนที่อายุน้อยกว่ามาเลี้ยงเรา

          ถือเป็นค่าตอบแทนที่มาช่วยซื้อของอาทิตย์ที่แล้ว ไปเถอะ

          “…...อาทิตย์ที่แล้ว หืมม อ่อออ ที่ผมไปซื้อของเตรียมไปรับน้องที่ทะเลกับน้อง แต่เอาจริงอาทิตย์ที่แล้วเหมือนผมไปซื้อของตัวเองซะมากกว่าของน้องได้แค่นิดเดียวเอง

          ไปเถอะผมเดินตามหลังน้องเตรียมไปขึ้นรถ แต่ก่อนที่เราจะเดินไปถึงทางออกลานจอดรถ ผมก็เห็นป้ายบางอย่าง ที่ทำให้ผมสะดุดตา บวกกับเสียงประกาศจากพนักงานหน้าร้าน

          วันนี้ร้านนายอ้น ของเรามีหนังสือมาลดราคาพิเศษในหมวดนิยายต่างประเทศลดมากกว่า 50% นะครับวันเดียวเท่านั้น

          เห้ยยยยหนังสือลดราคาพิเศษ ตายละ ช่วงนี้ยิ่งกำลังช็อตแต่ก็อยากได้หนังสือใหม่มาอ่านเพิ่ม ผมจึงตัดสินใจจะไปซื้ออย่างไม่คิดเลย

          ทันทีที่เสียงพนักงานประกาศคนก็แห่กันเข้ามาอย่างรวดเร็ว เห็นอย่างนั้น ผมจึงไม่รอช้าเตรียมวิ่งในทันที

          น้องเวหา หนังสือๆ ไปดูกันครับผมบอกน้องแล้วก็รีบวิ่งไปที่หน้าร้านทันที

          เมื่อเข้าไปถึงในร้านผมก็รีบเบียดเสียดเข้าไปที่ร้านในทันที ตรงเข้าไปที่มุมลดราคาที่คนมุงอยู่ไม่ต่ำกว่า 20 คน ผมไม่คิดอะไรแล้วงงานี้คุ้ยหาหนังสือที่ผมต้องการเพียงอย่างเดียวเท่านั้น…..แต่เอ๊ะทำไมมือผมหายไปอีกข้างนึง ผมมองตามมือตัวเอง

          กึก

          มือของผมกำลังจับมือน้องเวหาอยู่!!!! ผมมองมือตัวเองแล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าน้องเวหา ก็พบกับสีหน้าที่ยิ้มมุมปากมองนิ่งมาที่ผมแต่ไม่พูดอะไร

          โอยย นึกย้อนกลับไปพอเห็นป้ายและได้ยินหนักงานหน้าร้านประกาศผมคงไม่คิดอะไร รีบจับมือน้องเวหาแล้ววิ่งเข้าร้านแน่ๆเลย…..ผมเลยรีบปล่อยน้องเวหา ผมทำอะไรม่ถูกเพราะตอนนี้แบบเขินมาก

          รีบซื้อเถอะ

          “……... น้องเวหาพูดทั้งๆที่สีหน้ายังติดยิ้มมุมปาก ผมเลยรีบกลับไปเลือกหนังซื้อแก้เขิน

พยายามไม่สนใจคนตรงหน้า และมาโฟกัสกับการแย่งหนังสือ

          ผมเลือกไปสักพักซึ่งค่อนข้างนาน….หันกลับไปอีกทีก็เห็นน้องเวหาถือตะกร้าในนั้นมีหนังสือทุกเล่มที่ผมเป็นคนเลือกอยู่ในนั้น แต่ประเด็นคือผมลากดาราระดับประเทศมาเป็นคนถือของของผมได้ยังไงเนี่ย ถ้าแฟนคลับรู้ผมคงโดนด่าแน่ๆ ผมพยายามข่มความเขินอายแล้วรับตะกร้าคืนจากน้องเดินตรงเพื่อไปจ่ายเงิน ผมได้หนังสือมาประมาณ 10 เล่มหนาๆครับ พนักงานแบ่งหนังสือให้ออกเป็น 2 ถุง

          ขอบคุณมากนะคะหลังชำระเงินเสร็จพนักงานก็ส่งถุงหนังสือหนักๆมาให้ผม ผมรับถุงหนังสือมา แต่น้องเวหารับจากพนักงานมาถุงนึงแล้วเดินออกจากร้านไปเลย

          ผมรีบเดินตามไปที่รถทันทีเพราะว่าคงเสียเวลามานานมากแล้วพรุ่งนี้เราก็ต้องออกเดินทางไปทะเลกันตั้งแต่เช้า

          ซ่าส์ ซ่าส์ ซ่าส์

          เหหห ฝนตกหรอเนี๋ยทันทีที่ขับออกมาจากห้างสรรพสินค้าก็พบว่าฝนตกหนักมากๆ นาฬิกาหน้ารถโชว์เวลาเกือบ 2 ทุ่ม ด้านนอกรถติดสนิทไม่ขยับ…..ก็คงไม่แปลกเท่าไหร่ทั้งฝนตก ทั้งเป็นวันศุกร์ เวลานี้อีกถ้ารถไม่ติดคงไม่ใช่กรุงเทพแล้วหละ

          ใช้เวลาเกือบ 3 ชั่วโมงก็ใกล้ถึงคอนโดผมแล้วครับ ตอนนี้ก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว แต่ข้างนอกก็ยังไม่มีวี่แววว่าฝนจะซาเลย ผมแอบรู้สึกผิดกับน้องเวหา ถ้าผมไม่ไปเสียเวลาในร้านหนังสือฝนอาจไม่ตกแล้วน้องเวหาคงไม่ต้องเสียเวลามาส่งผมขนาดนี้ ผมเป็นห่วงน้องเวหาที่ต้องขับรถกลับในเวลานี้บวกกับฝนที่กำลังตกหนัก ผมเลยตัดสินใจบางอย่างที่ไม่รู้เหมือนกันว่ากล้าถามไปได้ยังไง

          น น้อง เวหาครับ ค คืออ น้องเวหาจะค้างคอนโดพี่ไหมครับ

          “……..น้องเวหานิ่งไม่ตอบ ตาก็จับจ้องไปที่ถนนเหมือนเดิม

          ค คือ พี่เป็นห่วงนะครับฝนตกหนักมาก แล้วก็ดึกแล้วด้วย ถ้าน้องเวหาไม่รังเกียจนอนกับพี่ก่อนไหมครับ แล้วตอนเช้าค่อยรีบตื่นกลับไปเอากระเป๋าตอนเช้า

          กระเป๋า เอามาแล้วอยู่ข้างหลัง

          อ อะไร นะครับ

          กระเป๋าที่จะเอาไปทะเล เอามาแล้วอยู่ข้างหลัง

          อะ เอ่ออ คือ งั้นแปลว่าน้องเวหาจะค้างกับพี่ใช่ไหมครับวันนี้

          อืมน้องเวหาตอบแล้วหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลย

          แล้วเราก็มาถึงคอนโด วันนี้น้องเวหาขับมาที่จอดรถของคอนโด แทนที่จะจอดส่งผมแบบปกติที่หน้าคอนโด…..เมื่อผมย้อนกับไปคิดแล้วผมแทบจะอยากด่าตัวเองเหลือเกินว่ากล้าถามไปได้ยังไง ใช่ผมเป็นห่วงน้องแต่ผมไม่เป็นห่วงใจตัวเองเลยหรอ ถึงผมจะเขินน้องน้อยลงเพราะอยู่ด้วยกันบ่อยแต่นี้ เราจะนอนค้างด้วยกัน ห้องเดียว กัน บนเตียงเล็กๆเตียงเดียวกัน!!!

          นั่ง ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ลงเสียงน้องเวหาทักผมให้หลุดจากภวังค์ทำให้เห็นน้องเขากำลังลงจากรถแล้ว

          ครับผมรีบก้าวลงจากรถอย่างประหม่า

          น้องเวหาเดินอ้อมไปเอากระเป๋าใส่เสื้อผ้ากับถุงหนังสือของผมข้างหลัง เสร็จแล้วเราจึงเดินไปขึ้นลิฟท์เพื่อที่จะไปห้องผมครับ เวลานี้ไม่ค่อยมีใครเข้าออกแล้วบวกกับฝนตกยิ่งทำให้คนน้อยเป็นพิเศษ ในลิฟท์จึงมีแค่เราสองคนเท่านั้น

          ตึกตึก ตึกตึก หัวใจก็เต้นแรงเหลือเกิน หวังว่าน้องจะไม่ได้ยินนะ

          ขอยืมชุดหน่อย เอาแต่ชุดใส่ไปทะเลมาพอดีน้องเวหาขอยืมชุดผม เพราะว่าชุดน้องไม่พอ

          ค ครับ แปปนึงนะครับผมหาชุดนอนที่คิดว่าจะน่าจะตัวใหญ่ที่สุดของผมแล้ว ถึงตัวน้องเวหาจะไม่ใหญ่กว่าผมมากแต่ ส่วนสูงน้องที่สูงกว่าผมมากกว่า 10 เซนติเมตรทำให้คิดว่า ใส่ตัวใหญ่หน่อยน่าจะดีกว่า

          นี่ครับ พี่ไม่รู้ว่าน้องเวหาจะใส่ได้ไหม แต่ตัวใหญ่สุดแล้วครับ

          อือ ขอบคุณ

          น้องเวหาไปอาบน้ำก่อนเลยก็ได้ครับ

          น้องเวหาจึงเดินเข้าไปอาบน้ำในทันที ทิ้งผมที่กำลังเครียดว่าคืนนี้จะข่มตาตัวเองให้หลับลงได้ยังไง

          ตึกตึก ผมเอามือทาบไปที่หัวใจผมทำให้รู้ตัวว่าหัวใจเต้นแรงมาก ตั้งแต่เกิดมา ก็ไม่เคยนอนกับผู้ชายคนไหนสองต่อสองเลยนอกจากพี่ชายของตัวเอง แม้แต่พอร์ชที่เป็นแฟนเก่าของผมก็ไม่เคยเช่นกัน ดังนั้นครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายมานอนค้างกับผม….แถมยังเป็นวาที่สามีแห่งชาติคนต่อไปอีกด้วย

          แกร๊ก

          ไม่นานน้องเวหาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ชุดของผมดูจะใส่ได้แต่ก็ดูตัวเล็กไปหน่อย กางเกางขายาวที่ควรจะยาวถึงขากลับยาวไม่ถึงข้อเป็นกางเกงสี่ส่วน ส่วนเสื้อนอนก็ยาวลงมาถึงแค่ขอบกางเกงเท่านั้น….แต่นั้นไม่ใช่ประเด็น พวกคุณอาจจะรู้ว่าน้องเวหาหล่อและมีเสน่ห์แต่เทียบกับตอนหลังอาบน้ำเสร็จมันช่างทำให้ผม…..เอิ่มม หน้าแดงมาก

          จะอาบต่อเลยไหมน้องเวหาถามผม ขณะที่ตัวเองกำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดหัว แต่ด้วยความที่เสื้อมันสั้นทำให้เสื้อที่น้องเวหาใส่ ถูกรั้งขึ้นมา เผยให้เห็นหน้าท้องขาวที่เต็มไปด้วยกล้ามหน้าท้องสวยงามพอดีไม่มากเกินไป และกลุ่มไรขนสีดำที่ยาวขึ้นไปจนถึงสะดือ

          แปร๊ดดดด

          ค ครับผมรีบเดินเข้าห้องน้ำทันที แถมเดินชนน้องเวหาด้วย ไม่คิดจะขอโทษ ผมรีบปิดประตูล็อคแล้วนั่งลงกับพื้น

          นั่งคิดแค่ว่าผมจะนอนหลับไหมคืนนี้

          กว่าจะทำใจออกจากห้องน้ำได้ก็เกือบครึ่งชั่วโมงเข้าไปแล้ว

          รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องออกแต่เช้าทันที่ผมโผล่หน้าออกจากห้องน้ำน้องเวหาก็บอกให้รีบเข้านอน เพราะพรุ่งนี้เราต้องออกจากคอนโดกันตั้งแต่ตี5 เพื่อไปขึ้นรถบัสที่มหาลัย

          ค ครับ เดี๋ยวพี่ทำอะไรเสร็จแล้วปิดไฟให้ครับผมรีบจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จก่อนจะรีบไปปิดไฟ เพื่อเดินขึ้นเตียงนอน

          เตียงนอนของผมเป็นเตียงที่นอนสองคนได้ แต่ถึงอย่างนั้น วันนี้ห้องผมไม่มีหมอนและผ้าห่มสำหรับแขกเนื่องจากแม่บ้านเอากลับไปซักทำความสะอาด ดังนั้นภาพที่จะเกิดขึ้นในคืนนี้คือ ผมและน้องเวหาต้องนอนบนหมอนใบเดียวกัน และผ้าห่มผืนเดียวกัน!

          น น้องเวหานอนสะดวกไหมครับผมค่อยๆเดินขึ้นเตียง สอดตัวเองเข้าผ้าห่ม พูดกับน้องเวหาเพื่อลดความตื่นเต้น

          อืม

          งั้นเรารีบนอนกันเถอะครับ ฝันดีครับ

          อืม

          ตึกตึก ตึกตึก พูดไปงั้นแหละผมนอนไม่หลับหรอกหวังว่าน้องจะไม่ได้ยินเสียงหัวใจของผมที่กำลังเต้นแรงมาก แขนของผมโดนกับน้องบ่อยๆเพราะห่มผ้าผืนเดียวกัน หัวของเราโดนกันหลายครั้งเพราะนอนบนหมอนใบเดียวกัน ผมอาจคิดไปเองจากความตื่นเต้นเริ่มเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่มีใครบางคนนอนตัวติดกันอยู่ด้านข้าง จนเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างไม่รู้ตัว เป็นคืนที่นอนหลับฝันดีที่สุดอีกคืนหนึ่ง

          [เวหา]

          กันหลับไปสักพักแล้ว แต่ผมยังคงลืมตาภายใต้ความมืด ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ กับเสียงลมหายใจเข้าออก ทำให้ผมนึกคิดไปถึงเหตุการณ์ในวันนี้

          ถ้ามึงอยากรู้ว่าพี่เขาเป็นพวกอ่อยผู้ชายจริงไหม มึงก็อ่อยกลับ สิว้ะ สันดารของคนที่บ้าผู้ชายอะ ปิดไม่อยู่แน่เวลาเจอผู้ชายมาอ่อยก่อน

          เหอะ ตลกนะไอ้ซันแล้วกูจะไปอ่อยเข้ายังไง ผมนึกถึงตอนที่โทรคุยกับไอซันเพื่อนสนิทร่วมสังกัดของผม แม้ว่าเราจะอยู่กันคนละสายซันเป็นนักร้องไอดอล ผมเป็นนักแสดง แต่พวกเราเข้าบริษัทมาพร้อมกันจึงค่อนข้างสนิทกัน รวมถึงผมก็รู้ด้วยว่ากันมีรสนิยมและนิสัยเป็นยังไง

          เชื่อกูสิว้ะ กูผ่านมาเยอะพวกแอ๊บใสอะ มันแอ๊บได้ไม่นานหรอก ไม่ว่าจะรุกจะรับ ลองมึงให้ท่าพี่เขาสิ ถ้าบ้าผู้ชายจริงยังไงสันดารดิบก็ออกซันเป็นพวกรสนิยมชอบเพศเดียวกันครับแต่เป็นพวกไม่ผูกมัด รักสนุก ซึ่งมีผมเท่านั้นที่รู้จักตัวตนของมัน

          แล้วกูต้องทำไงว้ะ

          จับกดเลย ไม่ก็ลากเข้าโรงแรมดูคำแนะนำของมันสรุปจะกลายเป็นผมเป็นผู้ร้ายข่มขืนไปซะงั้น

          ไอสัส จริงจัง

          ไม่รู้แหละ กูให้คำแนะนำมึงแล้วนะ คิดเอาเองละกัน อ๊ะ พี่แจ๊คครับ อย่าจับตรงนั้น อ๊า แค่นี้นะมึงมันพูดเสียงสั่นๆ ก่อนจะวางไป หึไม่ต้องเดาเลยว่ามึงทำอะไรอยู่

          ใช่นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ผมจะพิสูจน์เรื่องของกัน ว่าเป็นจริงตามที่ไอ้พอร์ชบอกจริงไหม ช่วงหลังๆที่ผมอยู่กับกันบ่อยเป็นไปตามความต้องการของผมที่ให้กันได้ใกล้ชิดกับผม ซึ่งผมก็ไม่เห็นว่ากันจะมีนิสัยอย่างที่ไอพอร์ชมันว่า ผมจึงปรึกษาไอซันเพื่อนของผมผู้ชำนาญเรื่องแบบนี้

           ผมหาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงต้องพิสูจน์เรื่องงี่เง่าแบบนี้ ผมกำลังคาดหวังอะไรบางอย่างในตัวของกันหรือป่าว ผมก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน จึงกลายมาเป็นแผนการบ้าๆของผมในวันนี้

          ตอนแรกผมจะชวนกันไปนอนที่บ้านผม แต่เหมือนฟ้าจะเป็นใจทำให้ฝนตกลงมาหนักมาก และยิ่งไปกว่านั้นคือกันที่เอ่ยปากชวนผมไปค้างที่คอนโดของเขาเนื่องจากเป็นห่วงความปลอดภัยของผมจึงเข้าทางผม และเหมือนโชคจะเข้าข้างผมที่เอากระเป๋าเตรียมไปทะเลไว้ในรถแล้ว ผมเลยไม่ปฏิเสธที่จะค้างกับกันในวันนี้เพื่อพิสูจน์เรื่องนั้น แล้วคำตอบน่ะหรอ

          หึหึ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมกันยังดูทั้งประหม่าและขวยเขินเป็นอย่างมากที่ผมมาค้างด้วย นี่น่ะหรอบ้าผู้ชาย แผนการงี่เง่ากลายเป็นผมเสียเองที่ทำให้ผมได้รับผลกระทบ

          ตึกตึก ตึกตึก เสียงหัวใจเต้นแรงเป็นบ้า ผมหันไปมองคนข้างตัวผมที่หลับสนิทไปแล้ว นี่แหละสาเหตุของการที่หัวใตเต้นเร็ว เห้ออ ไม่รู้หรอกนะ ว่าทำไมไอพอร์ชถึงมองกันแบบนั้น แต่ตอนนี้ผมกับรู้สึกผิดกับคนข้างตัวที่ตอนแรกมองเขาว่าเป็นแบบนั้น แต่จริงๆกันเป็นคนที่ดีและอ่อนโยนเป็นอย่างมาก ทุกครั้งที่อยู่ข้างผมจะทำให้ผมสบายใจเป็นพิเศษ กันไม่เคยเห็นเป็นคนดังเลยด้วยซ้ำ ทำให้ผมยิ่งรู้สึกสงบและอยากที่จะอยู่ข้างเขาบ่อยๆ

          ผมอมยิ้มมองคนข้างตัวที่หลับไม่รู้เรื่องใดๆ

          หึหึ

          ฝันดีครับ


________________________________________________________________________________________________________


เป็นไงกันบ้างงคร้าบบ สำหรับตอนที่แปด อัพรับวันวาเลนไทน์เลย 5555

ตอนนี้ก็อยากจะให้ฟินรับวาเลนไทน์กันหน่อย ตอนนั้นเค้าจะไปทะเลกันแล้วน้าาา

ฟินกว่านี้แน่นอน อุ้ปส์ บอกมากไปละ ต้องติดตามจ้าาาา


รบกวนช่วยแชร์กันด้วยน้าาา

Hashtag หลักของเรื่องคือ #เมื่อผมตกหลุมรักคุณท้องฟ้า


ปล.อาจจมีคำผิดอยู่บ้างน้าา เดี๋ยวกัสสึจะทยอยมาแก้ และรีไรท์อีกทีน้าาา นี่ก็รีบมาอัพก่อนเลยไม่มีเวลา

ตรวจคำผิดเลยสักตอน ฮือออ ต้องขออภัยด้วยจ้าา ถ้าเจอคำผิดก็แจ้งได้เลยน้าาา


ติดตามพูดคุยกับกัสสึได้ที่

Twitter : @Gusssnk

IG: Natthawit.g

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #45 PPSnook (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:06
    ดีนะที่เวหาฟังหูไว้หูไม่เชื่อหมดเลยทดลองเอง แล้วเป็นไง5555
    #45
    0
  2. #38 The Kingz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:35

    โอ้ น่าดีใจจัง ที่เอาสมองกลับมาได้ ฉันค่อยสบายใจหน่อย แต่ก็รู้สึกไม่น่าไว้วางใจ ลูกรักฉันจะปลอดภัยมั้ยเนี่ย ดูเพื่อนที่มันคบดิ ไม่น่าไว้ใจเลยอะ

    #38
    0
  3. #31 Josafe_21 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:50

    ทำเขาแต่เขิลเองเนอะน้องเวหาาา
    #31
    0
  4. #30 9minx (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:02
    เอ้าเวงง ซันเคะหรอ ;_;
    #30
    0
  5. #29 Poy_pipi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:27
    ซันนนนนหนูเคะหรอลูกก5555
    #29
    1
    • #29-1 gusssnk(จากตอนที่ 9)
      14 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:18
      ซัน นายเอกเรื่องต่อไปเลยจ้าาา 5555
      #29-1