[จบ] He is my sky เมื่อผมตกหลุมรักคุณท้องฟ้า

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 : เริ่มใกล้ชิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 210 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

ตอนที่ 7 : เริ่มใกล้ชิด

          Jan(nie) : งั้นมึงกับหนึ่งเป็นคนหาข้อมูลเรื่องการลงทุนเบื้องต้นนะ

          “N1 : เออ

          “Gunnn : ได้ๆเดี๋ยวเรากับหนึ่งทำเสร็จแล้วรีบส่งให้

          “Jan(nie) : ส่วนพอร์ชกับตี๋พวกแกไปหาข้อมูลการจัดตั้งบริษัทมหาชนมานะ

          “TTee : ครับแม่

          “Jan(nie) : แม่แกสิอีตี๋

          “Porsche : ส่งสติ๊กเกอร์

          บทสนทนาของไลน์กลุ่มเพื่อเตรียมการนำเสนอในสัปดาห์หน้าในกลุ่มนี้มีสมาชิกทั้งหมดห้าคน รวมถึงพอร์ชด้วย…..

          จริงๆพอร์ชก็ไม่ได้มายุ่งอะไรกับผมนักถึงจะมีบางวิชาที่เรียนด้วยกันแต่เพื่อนๆก็จะคอยกันไม่ให้พอร์ชเข้าใกล้ผม ดังนั้นผมถึงโอเคที่จะร่วมงานกับพอร์ชในฐานะเพื่อนร่วมคณะคนหนึ่งเพียงเท่านั้น

          พักเรื่องงานไว้ก่อนละกัน หลังจากเมื่อวันศุกร์ที่เราที่ผมได้อยู่กับน้องเวหาแทบทั้งวัน หลังจากนั้นเราก็ยังได้เจอกันอีกแทบทุกวัน (ที่เรียนตรงกัน) เช่นวันนี้

          ติ๊ง ติ๊ง

          SKY : ถึงแล้ว จอดรถรออยู่ที่เดิม

          น้องเวหาไลน์มาบอกผมว่ามาถึงคอนโดของผมแล้ว

          Gunnn : ครับพี่กำลังจะลงไปแล้วครับ

          หลังจากเมื่อศุกร์ที่แล้วน้องเวหาอาสา(กึ่งบังคับ)ที่จะไปส่งผมที่มูลนิธิคนตาบอด อยู่ๆเมื่อวันจันทร์ที่ผมกำลังจะไปมหาลัยก็มีข้อความของน้องส่งมาบอกเวลาประมาณนี้ว่าจะไปมารับผมที่มหาลัย ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจพอถามน้องก็บอกว่าทางผ่านพอดี ผมจึงไม่เถียงอะไรมากในเมื่อทางเดียวกันเรียนเวลาเดียวกันผมก็ไม่ปฏิเสธสิครับ ทำไมนั่นหรอ ประหยัดค่ารถไงครับ ฮ่าฮ่า

          แต่กิจกรรมที่เพิ่มขึ้นมาและผมลำบากใจที่สุดที่เพิ่มขึ้นมาคือ การไปทานข้าวเช้ากันน้อง!! พอพวกเรามาพร้อมกันน้องก็เลยลากผมไปทานอาหารเช้าด้วยทุกวัน ผมอาจไม่คิดอะไรก็ได้ถ้าคนตรงหน้าผมที่กำลังตักโจ๊กเข้าปากหน้าตาไม่หล่อขนาดนี้ บวกกับชื่อเสียงของน้องที่เป็นนักแสดงชื่อดังทำให้ทุกสายตามองมาที่โต๊ะของผมกับน้องเวหา อย่างนี้จะไม่ให้ผมคิดมากได้ยังไง หึ่ยย แต่ผมก็ปฏิเสธน้องไม่ได้อะ เอาเป็นว่าทนเขินไปก็ละกัน เพราะบรรยากาศระหว่างผมกับน้องมันไม่อึดอัดเหมือนตอนแรกแล้วนะเออ ไม่อยากจะอวด

          หลังจากทานข้าวเช้ากันเสร็จผมก็แยกกับน้องเนื่องจากเราเรียนกับคนละวิชา แต่เดี๋ยวตอนบ่ายก็เจอเพราะวันนี้เป็นวันศุกร์ คงไม่ต้องบอกแล้วนะครับว่าจะไปไหน

          แหมๆๆ ทำไมหน้าแดงอย่างนี้ล่ะ เพื่อนชั้นไปวิ่งรอบสนามมาหรอจ๊ะ แล้วเดี๋ยวนี้นะมีผู้ชายแล้วไม่อยู่กับเพื่อนเลยนะเพื่อนรักแจนกระทุ้งแขนผมด้วยศอกเบา แซวผมแบบนี้แอบกลัวนะ ผมเจอกับแจนที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปเรียนวิชาเดียวกับผม

          แจนอย่าพูดอย่างนี้สิ เดี๋ยวน้องเวหาก็เสียหายหมด เราแค่มาทางเดียวกันเฉยๆ แล้วยังมาถึงเวลาเลยทานข้าวเช้าด้วยกันผมพูดแก้ต่างให้น้องเวหา กลัวน้องจะโดนคนเข้าใจผิด

          จ้าๆๆ แค่ทางผ่านเนอะๆ คิคิ ปะ ไปเรียนกันเถอะ….เออแล้วอีหนึ่งพอแกไปไหนละไม่มาหรอแจนถามถึงหนึ่ง

          หนึ่งบอกว่าวันนี้ไม่เข้าอะเมื่อคืนหนึ่งไลน์บอกผมว่าจะไม่เข้าเพราะจะไปเที่ยวเชียงใหม่

          มันไปทำสาวเชียงใหม่ท้องหรอ ไปได้ไปดีเนี๋ยเชียงใหม่ เรียนไม่เคยจะเข้า ไปเชียงใหม่บ่อยกว่ามามหาลัยละมั้งเพื่อนชั้น เห้อออ

          ก็จริงอย่างที่แจนว่าครับหนึ่งชอบไปเที่ยวเชียงใหม่มาก โดดเรียนไปเดือนละครั้งได้เลยมั้ง หนึ่งเป็นคนชอบเที่ยวครับ ไม่สนการเรียนเพราะงี้ผลการเรียนหนึ่งเลยค่อนข้างน่าเป็นห่วง แต่ก็พอเอาตัวรอดได้ครับ

          เออไปเข้าห้องน้ำกันก่อนไหมอะ ชั้นปวดฉี่

          ก็ได้นะ เรียนวิชา อ.อึ่งทีไรไม่ยอมให้พักเลย

          ผมกับแจนจึงรีบไปเข้าห้องน้ำก่อนจะรีบเข้าไปเรียน….ผมเข้าห้องน้ำเสร็จก่อนเลยเดินออกมารอแจนแถวหน้าห้องน้ำ ซึ่งนั่นทำให้ผมเจอกับคนที่ไม่อยากเจอที่สุด…..พอร์ช!!!!

          ไงครับกัน สวัสดีวันนี้เพื่อนรักไม่มาด้วยหรอ

          พอร์ชทักผม เพื่อนรักของผมคงจะหมายถึงหนึ่งที่คอยป้องกันพอร์ชไม่ให้เข้าใกล้ผมได้มากที่สุด

          อ อืม หวัดดี

          หึหึ ได้ข่าวว่าช่วงนี้สนิทกับดาราหรอครับ เลิกกับเราแล้วก็หาคนหล่อกินต่อเลยนะ

          พอร์ช! เราไม่เข้าใจนะว่าพอร์ชหมายถึงอะไร แต่เรากับน้องเวหาไม่ได้มีอะไรกันเลย เราแค่เป็นพี่รหัสเลยได้คุยกันบ้างเท่านั้นเอง

          แต่ที่ได้ยินมามันไม่ใช่อย่างนั้นเลยนะ ไปรับไปส่ง กินข้าวด้วยกัน หึหึ กันเปลี่ยนไปมากเลยนะตั้งแต่เลิกกับเราไม่คิดว่ากันจะเป็นคนแบบนี้พอร์ชทำหน้าตาดูถูกผม ผมพอจะเข้าใจสายตาของเขาได้ว่าเขาหมายความว่ายังไง แต่ไม่ใช่แค่พูด พอร์ชเดินเข้ามาใกล้ผม จนผมเผลอกระเถิบถ่อยหลังหนีไปติดกับแพง จนไม่มีพื้นที่จะหนีแล้ว

          พ พอร์ช จะทำอะไร

          “…..เราขอเตือนนะว่า อย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนไหน เราไม่ชอบ

          พอร์ชกระซิบข้างหูผม เล่นเอาผมขนลุกซู่แต่ก่อนที่พอร์ชจะทำอะไรที่มากกว่านั้น แจนก็เดินออกมาจากห้องน้ำเสียก่อน

          ไว้เจอกันนะครับ แจนเดี๋ยวถ้าเราทำงานเสร็จเราส่งเข้าเมลให้นะพอร์ชออกห่างจากผม ก่อนจากเขาคุยกับแจนเรื่องงานนิดหน่อย

          เป็นอะไรไหม กันมันทำอะไรแกป่าว

          ป ป่าว เขาไม่ได้ทำอะไร เขาแค่คุยเรื่องเรียนเฉย เราไปเรียนกันเถอะแจนพยักหน้าแล้วพวกเราก็รีบเข้าห้องเรียน ผมพยายามไม่คิดเรื่องพอร์ชเพราะเรื่องระหว่างเขากับผมมันจบไปแล้ว ผมไม่รู้ที่เขามาพูดแบบนั้นกับผมเขาต้องการอะไร แต่ตราบใดที่เขาไม่มายุ่งวุ่นวายกับผม คงไม่เป็นไรมั้ง

          ผมพยายามลืมเรื่องของพอร์ชแล้วโฟกัสกับเนื้อหาที่กำลังเรียน ผมหลุดความสนใจไปเพราะเสียงสั่นจากมือถือ โชว์ข้อความแจ้งเตือนจากแอพพลิเคชั่นไลน์

          เอ๋ ข้อความจากกลุ่มบ้านอันยอง แฮะ

          OreO : พวกมึงกูคุยกับรุ่นพี่แล้วนะรับน้องบ้านปีนี้ไปชะอำนะ อาทิตย์หน้า ออกจากมอเสาร์เช้า กลับอาทิตย์เย็น ค้างคืนนึง เตรียมตัวนะพวกมึง เดี๋ยวกูไปโพสต์บอกในกรุ้ปรุ่นน้องเลย

          “POTAto : ไอสัสไม่บอกก่อนไปเลยล่ะ กะทันหันชิปหาย

          “OreO : ฮ่าฮ่า ใครไม่กูตัดเพื่อน

          เป็นข้อความจากแกนบ้านและรองแกนบ้านที่ในกลุ่มมีเฉพาะรุ่นปีสองเท่านั้น ตอนนี้ผมกำลังงงเพราะมันออกจากเอ่อกะทันหันไปหน่อย แต่ผมก็คงต้องไป และคงปฏิเสธไม่ได้ เลยต้องส่งสติ๊กเกอร์โอเคเข้ากลุ่ม ยังไม่ทันที่ผมจะวางโทรศัพท์หันไปสนใจเนื้อหาข้างหน้า โทรศัพท์ผมก็แจ้งเตือนอีกรอบ

          ครืด ครืด

          SKY : เลิกเรียนยัง

          หืมมมน้องเวหาส่งไลน์มาหาผม ผมเงยหน้ามองสไลด์ที่อาจารย์ใกล้จะสอนถึงสไลด์สุดท้าย

          Gunnn : ใกล้เล้วครับ น้องเวหามีอะไรป่าวครับ

          หลังจากผมส่งไปข้อความผมก็ขึ้นว่าอ่านแล้วโดยทันที

          “SKY : จะไปหาอะไรกินก่อนไปมูลนิธิ

          ผมแอบตกใจนิดหน่อยเพราะเมื่อเช้าเราก็พึ่งจะทานข้าวเช้าไปด้วยกันมื้อเที่ยงจะไปด้วยกันอีกแล้วหรอ ถึงผมจะนัดกับน้องว่าจะไปมูลนิธิกับน้องแต่เรายังไม่ได้นัดว่าจะไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน….ผมหันไปมองหน้าแจนก่อนจะส่งไลน์ไปตอบกลับน้อง

          “Gunnn : โอเคครับ เดี๋ยวพี่เรียนเสร็จแล้วโทรไปนะครับ แต่เพื่อนพี่ไปทานด้วยได้ไหมครับ คนนึง

          “SKY : อืม

          หลังจากนั้นไม่นานอาจารย์ก็สอนจบแล้วก็เลิกคลาสทันที

          แกกินอะไรกันดีว้ะ วันนี้อีหนึ่งก็ไม่มาเหงาปากเลยว่ะไม่มีคนด่า

          ที่ผมชวนแจนไปทานข้าวด้วยเพราะว่าวันนี้หนึ่งไม่มาผมไม่อยากทิ้งเพื่อนเลยขอน้องเวหาให้แจนไปทานด้วย กลัวแจนเหงา

          คือว่าน้องเวหาชวนไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันน่ะ แจนไปด้วยไหม

          กรี๊ดดดด จริงหรอ ไปสิไม่ต้องคิดไปเลยๆ…..ว่าแต่แกไม่หวงผัวแล้วหรอถึงให้ชั้นไปด้วยวันนี้” แจนดีใจมากจนพูดเสียงดังคนที่ทยอยเดินออกจากห้องเรียนเลยหันมามองกันใหญ่

          แจนนนน เราบอกแล้วว่าไม่ใช่ไง เดี๋ยวน้องเวหาเสียหายหมดนะผมเขินไปหมด อายกับคำว่าผัวของแจนเหลือเกิน

          จ้า ยังไม่ใช่เนอะๆ ไปเถอะ แกอย่าปล่อยให้ดาราดังรอนานมันไม่ดีแจนจับมือผมแล้วพาเดินลงจากอาคารเรียนอย่างมีความสุข ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราจะไปทานร้านไหนกัน

          หลังจากที่ผมเจอน้องเวหาเราเลยตกลงกันจะไปกินก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาข้างมอ ผมชอบร้านนี้นะเพราะขอเกี๊ยวกรอบฟรีได้ไม่จำกัดอร่อยและไม่แพงด้วย น้องเวหาให้ผมเป็นคนเลือกเพราะน้องยังไม่ค่อยรู้จักร้านอาหารแถวนี้เท่าไหร่

          ร้านนี้อร่อยมากเลยครับ แถมยังขอเติมเกี้ยวกรอบได้ฟรีด้วย แต่ร้อนหน่อยนะครับ น้องเวหาโอเคไหม

          ขอเสียของร้านนี้คือค่อนข้างร้อนครับไม่มีแอร์และอากาศถ่ายเทไม่ค่อยสะดวก บวกกับหม้อก๋วยเตี๋ยวร้อนๆสองหม้อที่ทำในร้านส่งผลให้อุณหภูมิในร้านยิ่งร้อนระอุ ยิ่งช่วงเที่ยงไม่ต้องพูดเลยว่าจะร้อนขนาดไหน

          ห่วงแค่คนอื่น ตัวเองเหงื่ออกหมดแล้ว

          น้องเวหาพูดแค่นั้น ยังแสดงสีหน้าเฉยๆเหมือนเคย แต่ก็ยืนผ้าเช่นหน้าสีขาวสะอาดส่งมาให้ผม

          อะ เอ่อออ ขอบคุณครับผมรับผ้าเช่นหน้านั้นแล้วเช็ดเหงื่อผมไม่กล้าส่งคืนให้หรอกนะเดี๋ยวขอกลับเอาไปซักให้ก่อน

          ผมหันไปมองแจนตั้งแต่เข้าร้านคือเงียบมาก หันมาส่งสายตากรุ้มกริ่มให้ผมตลอดเวลา ผิดกับนิสัยที่พูดไม่หยุดไม่หย่อยนั่นเหลือเกิน โต๊ะที่พวกเรานั่ง เป็นโต๊ะเล็กๆครับนั่งได้สี่คนฝั่งละสองคน ผมกับแจนนั่งฝั่งเดียวกัน น้องเวหานั่งฝั่งตรงข้ามกับผม

          พอเด็กเสิร์ฟนำก๋วยเตี๋ยวพวกเรามาเสริมก็ไม่มีบทสนทนาใดๆ ต่างคนต่างจัดการกับก๋วนเตี๋ยวของตัวเอง แม้จะไม่มีบทสนทนาใดๆแต่ก็ไม่ได้อึดอัด น้องเวหาก็ดูชอบก๋วยเตี๋ยวร้านนี้และก็ขอเติมเกี้ยวกรอบหลายรอบมาก ผมรู้แล้วถ้าจะมาเลี้ยงสายครั้งต่อไปจะพามาร้านไหน ฮ่าฮ่า

          หลังจากพวกเราทานเสร็จไม่นาน…..

          แกจะกลับเลยไหมกัน

          อ่อวันนี้เราจะไปมูลนิธิอะ น้องเวหาไปกันเลยไหมครับเดี๋ยวรถติดผมหันไปถามน้องเวหาเพราะกลัวจะออกช้าแล้วรถติด

          อืม ไปกันเลย

          เราทั้งสามคนเดินออกมาหน้าร้านผมเลยบอกลาแจนก่อนที่จะเดินตามน้องเวหาไปที่รถของน้อง

          หึหึ เพื่อนชั้นแจนยิ้มอย่างเอนดูก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถประจำทางเพื่อเดินทางกลับบ้าน

          เมื่อมาถึงที่รถผมก็เลยตัดสินใจที่จะชวนน้องคุย เพราะผมมีหลายเรื่องที่จะคุยกับน้องเหมือนกัน

          น้องเวหารู้หรือยังครับ ว่าอาทิตย์หน้ามีไปรับน้องบ้านที่ทะเล

          อืมน้องเวหาตอบ ไม่ได้หันมามองผมแต่ยังมองตรงไปที่ถนน ตอนนี้เวลาบ่ายสองกว่าแล้ว ถึงจะไม่เย็นมากแต่การจราจรของเมืองหลวงก็ยังคงติดเหมือนเดิม

          แล้วน้องเวหาจะไปไหมครัย มันค่อนข้างกระทันหันน้องเวหาไม่ต้องไปก็ได้นะครับเดี๋ยวพี่คุยกับพี่ๆให้ผมรีบถามน้องเพราะว่ามันค่อนข้างกระทันหันผมเลยคิดว่าน้องอาจมีตารางงานของน้องอยู่แล้ว

          ไป ลงชื่อไปแล้วด้วยน้องเวหาต้องผม คำตอบของน้องทำให้ผมดีใจอย่างไม่มีเหตุผล

          จริงหรอครับ ดีใจจังพี่ก็ไปด้วย เดี๋ยวพี่จะช่วยดูแลน้องเวหาเองผมพูดไป แอบหันไปมองหน้าเวหาเห็นน้องยิ้มมุมปากเล็กๆ

          งุ้ยยยยย

          ผมนึกขึ้นได้ว่ามีอีกเรื่องที่อยากจะถาม

          เอ่ออ น้องเวหารู้จัก พอร์ชมั้ยครับที่อยู่ปีหนึ่งน้องเวหา

          อืม รู้จัก เป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่า

          หืมมม รุ่นพี่หรอ อ่อลืมไปว่าพอร์ชซิ่วมาไม่งั้นตอนนี้พอร์ชก็คงอยู่ปีเดียวกับผม

          อ่อ ครับผมว่าคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ผมแค่สงสัยเฉยๆ

          ถามทำไม?” น้องถามผมกลับแต่สายตายังคงมองไปที่ถนนเหมือนเดิม

          ป่าวครับ พี่แค่คิดว่าน่าจะรู้จักกันมาก่อนเห็นอยู่ด้วยกันบ่อยผมเห็นพอร์ชอยู่กับน้องเวหาตั้งแต่วันรับน้องครับ เลยคิดว่าสองคนนี้อาจจะสนิทกันมาก่อน

          อืมมม

          หลังจากนั้นเราสองคนก็ไม่ได้มีบทสนทนาใดๆต่อไปจนถึงที่มูลนิธิ วันนี้ผมก็สอนวิชาภาษาอังกฤษเหมือนเดิม โดยน้องเวหาก็เลือกที่จะเข้าไปสอนตามผมเหมือนกัน พวกเราใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็สอนน้องๆเสร็จ ผมกับน้องเวหาก็บอกลาพี่ๆเจ้าหน้าที่กับน้องๆแล้วเดินตรงกับมาที่รถเพื่อไปยังสถานที่ทำงานของน้องเวหาต่อ

          จริงๆผมปฏิเสธหลายครั้งแล้วว่าจะกลับแท๊กซี่เองเพราะไม่อยากให้น้องเวหาต้องเดือดร้อนไปส่งผม และผมก็ไม่อยากไปรบกวนการทำงานของน้อง แต่น้องเวหาบอกกับผมว่าเป็นทางผ่านต้องผ่านคอนโดผมอยู่แล้ว ผมเลยไม่ปฏิเสธความหวังดีของน้อง

          วันนี้ไม่ได้ไปถ่ายละครนะน้องบอกผม

          อ้าวหรอครับ วันนี้น้องเวหาไม่มีถ่ายงานหรอครับ

          มี แต่แค่ไปถ่ายรีวิวสินค้าแปปเดียวก็เสร็จ

          อ่อ ครับ

          รับกลับไหม

          ไม่รีบครับ น้องเวหามีอะไรหรอครับ

          เดี๋ยวถ่ายเสร็จจะไปซื้อของ ไปซื้อเป็นเพื่อนหน่อย

          ซื้ออะไรหรอครับ แต่พี่ซื้อของไม่เก่งนะ คงอาจช่วยน้องเวหาไม่ได้เท่าไหร่ แหะๆผมเป็นคนเลือกซื้อของไม่เก่งหรอกครับ โดยเฉพาะสินค้าแฟชั่น พี่ชายกับคุณแม่ของผมก็จะเป็นคนเลือกให้ส่วนใหญ่

          ของไปรับน้องที่ทะเล

          อ่อ ถ้างั้นก็โอเคครับผมเลยรับฝากจะไปช่วยน้องซื้อของ

          โชคดีที่สถานที่ถ่ายงานวันนี้ไม่ค่อยไกลจากมูลนิธิมากนักเราเลยใช้เวลาไม่นานก็มาถึงกันแล้ว….ผลิตภัณฑ์ที่น้องเวหามาถ่ายรีวิววันนี้เป็นผลิตภัณฑ์เครื่องดื่มรสองุ่นครับ เป็นน้ำองุ่นผสมวุ้นมะพร้าวแค่เห็นแพ็คเกจก็รู้เลยว่าทำไม ผู้ผลิตถึงเลือกน้องเวหา เพราะสีขององุ่นเป็นโทนม่วงๆดำๆ แพ็คเก็จก็ดูทานได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ดังนั้นภาพลักษณ์ของน้องเวหาที่ดูเท่ห์ๆ แต่ไม่ดูเป็นผู้ใหญ่มากเกินไปจึงเข้ากับภาพลักษณ์ของสินค้าชิ้นนี้มาก

          สวัสดีครับพี่แมนผมยกมือไหว้พี่แมนผู้จัดการของน้องเวหาที่ช่วงหลังๆนี้เจอกันบ่อยเหลือเกิน

          สวัสดีครับ น้องกัน วันนี้ก็มาเป็นเพื่อนน้องเวหาอีกแล้วหรอ แปลกจริงๆเลย ปกติน้องเวหาก็ไม่ชอบพาใครไปทำงานด้วยนะ พี่ก็เห็นมีแต่น้องกันเนี่ยแหละ

          หรอครับ แหะๆผมไม่รู้จะตอบอะไรจริงๆ หันหน้าไปหาน้องเวหาก็หลบตาผมซะงั้น

          พี่แมนครับ เราไปเปลี่ยนชุดกันเลยดีกว่าครับ….นั่งรออยู่ตรงนี้นะน้องเวหาดูรีบๆ ก่อนจะไปเปลี่ยนชุดก็ให้ผมนั่งรออยู่ใกล้ๆกับสถานที่ถ่าย

          ไม่นานน้องก็ออกมาพร้อมกับชุดสูทที่เป็นสีเดียวกับสีผลิตภัณฑ์ ดูดีมากครับ เป็นสูทไม่ทางการมาก ขากางเกงลอยเหนือตาตุ่มนิดนึงกับรองเท่าคัทชู ดูเข้ากันมากกับน้องเวหาในลุคนี้

          ไม่นานก็เริ่มกานถ่ายทำทันที น้องเวหาก็แอคท่าถ่ายคู่กับเครื่องดื่ม โพสต์ท่าไม่ซ้ำกันอย่างมืออาชีพสายตามีเสน่ห์สะกดให้ผมไม่สามารถละสายตาไปจากน้องได้เลย

          ดีครับ เซ็ทต่อไปพี่ขอแนวแบ๊วๆ ยิ้มๆเลยนะครับเสียงของพี่ตากล้องบอกกับน้องเวหา

          หืมมม น้องเวหาเนี้ยนะ ตั้งแต่รู้จักกันมาผมยังไม่เคยเห็นน้องยิ้มเลย

          สิ้นเสียงคำสั่งจากผู้กำกับน้องกับหยิบผลิตภัณฑ์เครื่องดื่มขึ้นมาอีกขวดแล้วแอคท่าถ่ายตามคำสั่งผู้กำกับทันที

          อุ๊!

          ผมกำลังจะละลายเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นน้องยิ้ม รอยยิ้มกับฟันขาวเรียงสวย เข้ากับหน้าของน้องมาก และรอยยิ้มของน้องก็ออกมาเป็นธรรมชาติเหลือเกิน ผมตาค้างเมื่อได้สะติผมเลยแอบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพรอยยิ้มแสนสดใสของน้องเวหาที่ผมไม่เคยเห็นเก็บไว้ในมือถือ        พี่แมนมานั่งข้างผมเพื่อพูดอะไรบางอย่าง

          เนี่ยปกติเวหาไม่เป็นอย่างนี้นะ ถึงเวหาจะถ่ายภาพแนวสดใสได้ไม่มีปัญหา แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขายิ้มแบบธรรมชาติและมีความสุขขนาดนี้

          “……..ผมไม่ได้ตอบอะไรพี่แมนแต่เลือกที่จะจ้องการถ่ายทำต่อไป ซึ่งพี่ตากล้องดูจะพอใจกับการถ่ายในธีมสดใสมาก

          แต่ที่ทำให้ผมช็อคและแอคแทคหัวใจมากที่สุดคือ ภาพที่น้องเวหาชูเครื่องดื่มทั้งสองขวดไว้ข้างแก้ม ทำแก้มป่องๆแล้วส่งสายตาหยิ้มหยีๆกลับไปให้ตากล้อง ช็อตนี้ทำให้หัวใจผมเต้นแรงมากๆ  เป็นเหมือนแอคส่งท้ายตากล้องพอใจกับผลงานมาก จึงจบการถ่ายแบบอย่างรวดเร็วในวันนี้

          น้องเวหาเมื่อถ่ายเสร็จจึงรีบไปลบเครื่องสำอางและเปลี่ยนชุดกลับมาเป็นชุดเดิมที่ใส่มาก่อนจะเดินกลับมาหาผม

          เป็นอะไร ทำไมดูตาลอยน้องเวหาพูดแล้วเดินเข้ามาใกล้เพื่อจ้องตาผม ตอนนี้น้องกลับมาเป็นผู้ชายคูลๆที่ปราศจากรอยยิ้มแบบเดิมแล้ว แต่ผมก็ยังไม่หายใจเต้นอยู่ดี ภาพรอยยิ้มเมื่อกี้ยังคงติดตา

          หน้าแดงด้วยนะ

          ป ป่าว ครับบบ เรารีบไปซื้อของกันเถอะครับเดี๋ยวไม่ทัน พี่แทนผมไปก่อนนะครับ สวัสดีครับผมบอกลาพี่แมนแล้วรีบเดินขึ้นรถไปนั่งข้างคนขับบนรถคันเดิมของน้องเวหา

          หัวใจบ้า ทำไมต้องเต้นแรงขนาดนี้

          ทำไมช่วงหลังมานี้ผมถึงทั้งเขิน ทั้งหัวใจเต้นแรงแบบนี้ที่อยู่กับน้องเวหา ผมหาคำอธิบายให้กับตัวเองว่า เป็นเพราะน้องหล่อ! ไม่มีอะไรมากกว่านี้


_________________________________________________________________________________________________________


เป็นไงกันบ้างงคร้าบบ สำหรับตอนที่เจ็ด ขอโทษที่หายไปหลายวันน้าาา กว่าจะมาอัพ

ช่วงนี้ขอบคุณทุกคนมากที่ช่วยกัสสึตรวจแก้คำผิด หรือความเป็นเรียบร้อยต่างๆกัสสึ สัญญาจะรีบมารีไรท์

และรีบแก้นะค้าบบ ฮือออ ถ้าเห็นสะกดผิดหรืออะไรแจกเค้าได้เลยย


สำหรับตอนนี้น้องเวหากับพี่กันเค้าก็ดูสนิทกันแปลกๆเนอะ เอ ยังไงเนี๋ย เดี๋ยวเข้าจะไปเที่ยวทะเลกันแล้วด้วย

จะเป็นยังไงต่อต้องติดตามจ้าาาา 


สำหรับต้นแบบการโพสต์ท่าถ่ายแบบของน้องเวหาจ้าาา




รบกวนช่วยแชร์กันด้วยน้าาา

Hashtag หลักของเรื่องคือ #เมื่อผมตกหลุมรักคุณท้องฟ้า


ปล.อาจจมีคำผิดอยู่บ้างน้าา เดี๋ยวกัสสึจะทยอยมาแก้ และรีไรท์อีกทีน้าาา นี่ก็รีบมาอัพก่อนเลยไม่มีเวลา

ตรวจคำผิดเลยสักตอน ฮือออ ต้องขออภัยด้วยจ้าา ถ้าเจอคำผิดก็แจ้งได้เลยน้าาา


ติดตามพูดคุยกับกัสสึได้ที่

Twitter : @Gusssnk

IG: Natthawit.g

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 210 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #101 ลายหมึก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 08:55
    ต้องบอกว่าเดี๋ยวตัวเองเสียหายสิลูก ไม่ใช่เวเสียกาย น่ารัก อ่านแล้วดีต่อใจ
    #101
    0
  2. #44 PPSnook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:19
    ทำไมกันต้องปิดเพื่อนเล่าบอกไปเลยอิพอร์ชแม่งข่มขู่
    #44
    0
  3. #37 The Kingz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:53

    หมา! ไงลูกรัก หมา! พอมันได้กระดูกก็รักหวงแหงอย่างกับอะไรดี แต่พอมีเนื้อเข้าล่อ ก็สะบัดตูดจากไปไม่รีรอ พอมีหมาอีกตัวมาเที่ยวดม เที่ยวกัดกระดูกตัวเองก็หวง แต่หมาใหม่ตัวใหญ่กว่า เลยทำได้แค่ขู่ ลูกรักก็ระวังๆไว้นะ เดี๋ยวติดพิษสุนัขบ้าเอา

    #37
    0
  4. #27 Josafe_21 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:44

    เขิลหนักเลยพี่กันนนนน ^///^
    #27
    0
  5. #26 chamai__ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:33
    เอ็นดูพี่กันจังงง
    #26
    0