[จบ] He is my sky เมื่อผมตกหลุมรักคุณท้องฟ้า

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 19 : สอบกับเรื่องของเราอะไรร้อนแรงกว่ากัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    12 เม.ย. 62

ตอนที่ 19 : สอบกับเรื่องของเราอะไรร้อนแรงกว่ากัน

            ฮืออออ เครียด เครียดไปหมด อาทิตย์หน้าผมจะสอบไฟนอลแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นครับ ประเด็นที่ผมกำลังเครียดคือ….

            ย้อนไปเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว

            กริ๊งงงงงง

            เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ผมละสมาธิจากการอ่านชีททบทวนบทเรียนตรงหน้า และสติผมยิ่งแตกกระเจิงเพราะสายเรียกเข้าที่ปรากฎขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของผม

          น้องเวหา

            ผ่านมาเดือนกว่าแล้วผมยังคงไม่สามารถเลิกเขินน้องเวหาได้สักที ทำไมกันนะผมค่อยๆเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางไว้อยู่บนโต๊ะก่อนจะกดรับสาย

            ฮ ฮัลโหลครับน้องเวหา

            “บอกให้เรียกว่ายังไง

            “อ่า คือ กันยังไม่ค่อยชินอะขอโทษครับ

            “เดี๋ยวจะโดนบอกให้พูดทุกวันแล้วทำไมยังไม่ชินล่ะกัน

            “ก็ แหะๆขำแห้งให้หนึ่งที จะให้กล้าบอกได้ยังไงว่าตัวเองเขิน ถึงผมจะเคยมีแฟนมา แต่ว่าผมก็ไม่เคยหวานแหววกับแฟนแบบนี้เลยสักครั้ง

            แล้วเย็นนี้ว่างไหม ไม่สิทั้งอาทิตย์นี้เลย

            “อืม ก็ว่างนะครับ กันก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากอ่านหนังสือสอบผมตอบตามความจริงช่วงอาทิตย์ก่อนสอบ ทางมหาลัยจะหยุดให้นักศึกษาอย่างพวกเรามีเวลาหนึ่งสัปดาห์ในการเตรียมตัวสอบ

            งั้นไปนอนด้วยนะทั้งอาทิตย์เลยจะให้ช่วยติวให้หน่อยน่ะ

            “ห้ะ!”

            “ตกลงตามนั้นนะ เจอกันตอนเย็นครับเดี๋ยวกายแวะซื้อข้าวเย็นเข้าไปด้วยเลย

            “ด เดี๋ยวครับ แล้วน้องเวหาไม่ทำงานหรอครับ

            “ก็บอกไปแล้วไง ว่าขอลาสอบสองอาทิตย์ กายก็บอกไปแล้วหนิครับ ใช่บอกไปแล้วครับ แต่ผมกำลังตกใจที่น้องจะขอมานอนค้างกับผมด้วยจนไม่รู้ว่าตอนนี้ควรทำอะไรหรือถามอะไรไปก่อนดี

            ม ไม่ใช่ครับ พี่แค่เบลอๆสงสัยจะอ่านหนังสือหนักไปหน่อย

            “นึกว่าไม่อยากให้ไปนอนด้วย

            ไม่ใช่นะครับ! พี่อยากนอนกับน้องเวหาจะตายชิปหายแล้ว ผมพูดอะไรออกไป เพราะเสียงที่ฟังดูเหมือนจะน้อยใจของปลายสายทำให้ผมรีบตอบกลับไปอย่างร้อนใจกลัวน้องเวหาจะน้อยใจผมจริงๆ

            หึหึ อยากนอนด้วยสินะ ได้เลยครับเดี๋ยวจะไปนอนด้วยเลยตั้งแต่วันนี้เลย….เจอกันตอนเย็นครับ

            ตรู๊ด ตรู๊ด

            ยังไม่ทันให้พูดอะไรน้องเวหาก็วางสายไปทันทีที่พูดจบทิ้งให้ผมนั่งงงอยู่กับกองชีท

            ตัดภาพกลับมาที่ปัจจุบัน

            ตายๆๆๆๆๆ ผมควรทำอะไรก่อนดีผมหันกลับไปมองสภาพห้องที่ช่วงนี้ค่อนข้างจะเอ่อรกไปหน่อย จริงๆก็ไม่หน่อยแหละรกมากด้วย เหตุมันเกิดมาจากช่วงนี้ที่ผมเรียนหนัก อ่านหนังสือหนักบวกกับแม่บ้านที่แม้จ้างเอาไว้ขอลากลับต่างจังหวัดเกือบเดือน นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมแทบไม่ได้เก็บห้องของตัวเองเลย

            คุณเคยเห็นเด็กเอ๋อที่เจอปัญหาแล้วไม่รู้จะแก้ไขปัญหานั้นยังไงไหมครับ ถ้ายังไม่เคยมาดูที่ผมได้เลยผมยืนมองกองเสื้อผ้าที่กองละเกะละกะทั่วห้องนอน จานชามที่ใช้แล้วถูกวางเต็มเคาเตอร์ในส่วนครัว นี่ผมอยู่ในห้องสภาพแบบนี้มาได้ยังไงตลอดหนึ่งสัปดาห์เมื่อตั้งสติได้ผมจึงค่อยๆเก็บกวาดทำความสะอาดห้องพักของตัวเองที่นานๆที่จะได้ทำ ซึ่งกว่าจะเรียบร้อยก็ปาเข้าไปสี่โมงเย็น น้องเวหาคงใกล้มาถึงแล้วแน่เลย

            รอบนี้ผมมีหมอนและผ้าห่มสำหรับแขกแล้วหลังจากคราวที่แล้วที่อุปกรณ์เหล่านี้ถูกนำไปซักทำความสะอาดที่บ้านผม วันนี้มันกลับมาแล้วครับ ผมเปิดตู้เก็บของนำของเหล่านี้มาจัดวางบนเตียงควีนไซส์แสนสวยของผมเป็นอันเสร็จเรียบร้อย

            กริ๊ง กริ๊ง

            สายเรียกเข้าจากน้องเวหา

            ฮัลโหล มาถึงแล้วนะครับลงมารับหน่อย

            “โอเคครับ เดี๋ยวพี่ลงไปคำแทนตัวที่เผลอหลุดปากบ่อยๆ คงอีกนานถึงจะแก้ได้

            ผมเดินลงไปรับน้องเวหาด้านล่าง คอนโดของผมถ้าไม่มีบัตรสำหรับผู้อาศัยก็ไม่สามารถเข้ามาในส่วนที่พักได้ รวมถึงไม่สามารถจะใช้บริการลิฟต์โดยสารได้อีกด้วย ผมจึงต้องลงมารับน้องเวหาด้วยตัวเองเมื่อเดินมาถึงล็อบบี้ก็เพราะเด็กหนุ่มตัวสูงกำลังนั่งรออยู่ในบริเวณนั้น โชคดีที่ไม่ได้แต่งตัวแบบจัดเต็มทำให้คนรอบข้างไม่สนใจมากนัก แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าออร่าความหล่อของน้องในเวลาแบบนี้ก็ยังคงเจิดจรัดในชุดวอร์มอยู่ดี ทำให้มีใครหลายๆคนโดยเฉพาะเด็กในวัยผมต่างจับจ้องไปที่น้องด้วยสายตาที่ให้ความสนใจ

            รอนานไหมครับ

            “ไม่นานครับ คนตัวสูงตอบ

            “’งั้นไปกันเลยนะ พี่ช่วยถือไหมครับผมเอื้อมมือจะไปช่วยถือถุงอาหารที่น้องถือมาด้วย

            ไม่เป็นไรครับ ไปกันเถอะก่อนที่จะโอบไหล่ผมเดินตรงไปที่ส่วนพักอาศัย

            อย่าสิครับ คนมองอยู่นะผมปรามน้อง

            ไหน ไม่เห็นมี อย่าสนใจเลยครับรีบๆไปทานข้าวกันเถอะเดี๋ยวหายร้อนแล้วจะไม่อร่อย

            น้องเวหาเดินโอบไหล่ผมตั้งแต่อยู่ในลิฟต์โดยสารจนถึงประตูห้องจึงยอมปล่อยออก น้องเดินตรงไปที่ครัวหยิบชามเพื่อเตรียมเทอาหารเย็นของพวกเราในค่ำคืนนี้

            กันจะเอาอะไรครับ มีต้มยำ กับ น้ำตก

            “กันเอาน้ำตกละกันครับ กายชอบต้มยำหนิใช่ครับเมนูมื้อเย็นของพวกเราในวันนี้คือก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำของพวกเรา ที่เคยไปทานด้วยกันบ่อยๆ จนกลายเป็นร้านประจำของพวกเราในที่สุด

            มาทานเลยครับ เดี๋ยวเย็นหมด

            “โอเคครับผมเดินตามน้องที่ถือชามก๋วยเตี๋ยวสองชามไปที่โต๊ะทานอาหาร

            วันนี้ทำอะไรมาบ้างครับผมชวนคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบจนเกินไป (จริงๆก็แก้เขิน)

            ก็ไม่ได้ทำอะไรครับ วันนี้แค่อ่านบทละคร เสร็จแล้วก็มานี่เลยครับคนตัวสูงอธิบาย

            หรอครับ จบประโยคที่น้องอธิบายผมก็ไม่รู้จะชวนคุยอะไรต่อ จึงก้มลงไปจัดการก๋วยเตี๋ยวในชามของตัวเองต่อ

            แล้วกันทำอะไรบ้างครับ

            “ก็ไม่ได้ทำอะไรเหมือนกันครับ อ่านแต่หนังสือสอบอย่างเดียวเลยผมอธิบาย

            ไม่นานพวกเราก็ทานกันเสร็จ หน้าที่ล้างจานน้องเวหาอาสาเป็นคนจัดการเองส่วนผมก็เดินไปตรวจเช็คความเรียบร้อยทั่วห้องเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรน่าอายหลงเหลืออยู่

            “เสร็จแล้วนะครับ

            “อ๊ะ ขอบคุณครับคนตัวสูงเดินเข้ามากอดผมจากข้างหลัง ทำให้ผมสะดุ้งเบาๆเพราะตกใจ

            น น้องเวหาไปอาบน้ำไหมครับ เดี๋ยวเราจะได้ออกมาอ่านหนังสือกัน เดี๋ยวจะดึกไปกว่านี้ด้วยความตกใจ เขิน และต่างๆนาๆ ผมจึงพูดผิดๆถูก เพื่อลดอาการประหม่า

            เป็นอะไรครับสั่นเชียว เขินหรอประโยคสุดท้ายช่างรุนแรงกับจิตใจผมเหลือเกิน ถ้าน้องเวหาจะช่วยพูดแบบปกติแต่นี่เล่นเอาคางมาเกยที่ไหล่ผมและเข้ามากระซิปข้างหูผมอย่างแผ่วเบา

            “…” ได้ยินเสียงแห่งความพ่ายแพ้ไหมครับ

            ฮ่าฮ่า ไม่ล้อเล่นแล้วครับ เดี๋ยวกายไปอาบน้ำก่อน จะได้รีบออกมาติวกันครับ

            คนตัวสูงเดินหันหลังไปหยิบผ้าขนหนูที่ผมวางเตรียมไว้ให้บนเตียงอย่างรู้งาน ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ผมใจเต้นรัวอยู่คนเดียว

            ฮือออ ผมจะมีชีวิตรอดตลอดอาทิตย์นี้ไหมถึงผมจะเคยนอนห้องเดียวกับน้องหลายๆครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เรานอนด้วยกันในฐานะ แฟน

            ฮือออ พ่อจ๋าแม่จ๋า ช่วยน้องกันด้วย

            ประมาณสิบห้านาที คนตัวสูงเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมรู้สึกขอบคุณที่น้องแต่งตัวเรียบร้อยก่อนออกมาจากห้องน้ำ ผมจึงรีบเดินสวนเพื่อเข้าไปรีบอาบน้ำต่อในทันทีไม่ให้รู้หรอกว่าผมกำลังเขินอยู่ภาพที่น้องเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ผมที่เปียกชื้นเล็กน้อย ผิวที่ดูสดใสเป็นพิเศษหลังการอาบน้ำช่างส่งผลกระทบกับจิตใจผมเหลือเกิน งื้อออ

            คิดว่าผมจะหนีได้นานไหมครับ คำตอบคือไม่เพราะยังไงผมก็ต้องออกมาจากห้องน้ำอยู่ดี ภาพตรงหน้าเป็นภาพที่น้องเวหากำลังนั่งอ่านหนังสือเรียนของตัวเองอยู่เมื่อได้ยินเสียงผมเดินออกมาจากห้องน้ำ น้องจึงเงยหน้าฉีกยิ้มที่ทรงเสน่ห์ให้ผมหนึ่งที

            เสร็จแล้วหรอครับ

            “ส เสร็จแล้วครับน้องเวหาอ่านถึงไหนแล้วครับ

            “อืมม อ่านไม่ถึงไหนเลยครับ ยากมากเลย

            “วิชาของอาจารย์ ทรงชัยหรอครับ

            “ครับยากมากเลย ปีที่แล้วกันเรียกยากขนาดนี้ไหมครับ

            “ไหนๆขอดูหน่อย อืมม ก็เหมือนกันนะไม่เข้าใจตรงไหนครับเดี๋ยวกันติวให้

ทุกตรงเลยครับคนตัวสูงยิ้มก่อนที่จะตอบคำถามที่ผมถาม

            “หืมมม

            ก็ อาจารย์สอนน่าเบื่อ กายก็เลยหลับทุกคาบเลยน่ะ

            “น่าตีจังครับ อย่างนี้ไม่ติวให้ดีกว่า

            “อย่าใจร้ายสิครับ น้าๆติวให้กายหน่อยผมแอบขำนึกย้อนไปถึงตอนที่น้องเวหาดูเย็นชา ไม่นึกว่าจะมีมุมแบบนี้ มุมที่คนเป็นแฟนเท่านั้นที่จะได้เห็น

            ครับๆ มาๆเดี๋ยวติวให้ก่อนที่ผมจะเอื้อมมือไปหยิบหนังสือในมือน้องเวหา

            กายขอรางวัลนะครับน้องเวหาจับมือของผมไว้

            ร รางวัลอะไรครับผมถาม

            ไม่ต้องห่วงครับ กันให้กายได้แน่นอน ให้ได้เยอะด้วย

            “เอ่ออ ค ครับถ้างั้นเราเริ่มติวกันเลยครับผมรู้ถึงความไม่ปลอดภัยจากสายตาที่ดูเจ้าเล่ห์แบบนี้ ติวเลยดีกว่าๆ

           

            ไม่น่าเชื่อคนตรงหน้าผมอธิบายรอบเดียวก็สามารถจำได้หมดทุกอย่าง ผมเริ่มชักไม่แน่ใจแล้วว่าเด็กคนนี้ไม่รู้เรื่องจริงๆหรือแกล้งไม่รู้เรื่องกันแน่ แต่น้องเวหาก็ไขข้อสงสัยนั้นได้ในทันที

            เหมือนจำบทละครอะ วิชานี้เนื้อหามีแต่ต้องจำ กายถนัดอยู่แล้ว ไม่เชื่อลองถามดูก็ได้ก่อนจะยักคิ้วสองทีให้ผม ฮึ่ยย คิดว่าน่ารักนักหรอหมันเขี้ยว!!

            งั้นถามนะครับ คำนี้เอาไว้ใช้ตอนไหนครับ

            “ตอนนำเสนอทางวิชาการครับถูก!

            “คำนี้ล่ะครับ

            “ใช้ทั่วไปถูกอีกแล้ว!

            “คำนี้ล่ะครับคำนี้แหละผมมั่นใจยากที่สุดแน่นอน แถมเป็นคำที่คนชอบลืมว่าเอาไว้ใช้ตอนไหน

            “กึ่งทางการใช้ตอนไหนก็ได้เห้ยนี่มันถูก! ถูกทั้งหมดทุกข้อเลย

             ถ ถูกหมดทุกข้อเลยครับ น้องเวหาเก่งมากเลยครับ

            “หึ งั้นกายขอรางวัลล่ะนะ

            “น น้องเวหาอยากได้อะไรหรอครับสายตาเจ้าเล่ห์นั้นปรากฎขึ้นอีกรอบ ผมรู้สึกถึงความไม่มั่นใจอีกครั้ง จึงค่อยๆเขยิบหนีออกจากคนตรงหน้า แต่ช้าไป

            อื้อ

            น้องเวหาจับมือผมกระชากอย่างแรก ตอนนี้ภาพที่เห็นจึงเป็นภาพผมเข้าไปนั่งในอ้อมอกของน้องเวหา เมื่อเงยหน้าขึ้นมองน้องเวหาทำสายตาที่เจ้าเล่ห์ยิ่งขึ้นก่อนที่จะ

            ฟอด

            ฟอด

            น้องขโมยห้องแก้มผมสองที อย่างแรกจนผมตกใจทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งให้น้องขโมยหอมแก้มผมไปแบบนั้น

            อย่าสิครับ

            “นี่แหละรางวัล ขออีกนะครับ หอมเหลือเกินหอมไปหมดเลยครับพี่กันของผม

            ฟอด ฟอด ฟอด ฟอด เจ้าตัวสลับหอมแก้มผมสายขว้าย้ำๆหลายครั้ง แต่ครั้งสุดท้าย

            อื้อผมทุบอกคนที่กอดผมจากข้างหลัง เมื่อถูกบังคับให้หันเข้าไปรับจูบ แถมไม่ใช้แค่การจูบแบบปากชนปากแต่เป็นจูบแบบร้อนแรง

            อ่าน้องเวหาส่งเสียงครวญคราง แต่ยังคงไม่ยอมละออกจากการจูบปากของผม

            จากที่ตอนแรกผมจูบไม่เป็นได้แต่จูบตอบคนตรงหน้าอย่างเขินอาย แต่เมื่ออารมณ์บางอย่างในตัวเริ่มประทุขึ้นความเขินอาบนั้นเปลี่ยนเป็นอื่น ทำให้ผมจับจังหวะและเริ่มตอบกลับอย่างร้อนแรงและไม่มีใครยอมใคร

            อ๊ะน้องเวหาผลักผมเบาๆให้ออกจากการจูบนั้น

            ข ขอยืมห้องน้ำหน่อยนะพูดจบยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับ คนตัวสูงก็เดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเดียวทิ้งให้ผมนั่งงงกับอารมณ์ที่กำลังข้างอยู่อย่างนั้นซึ่งเดาเลยว่าน้องก็มีอารมณ์ไม่ต่างจากผม อารมณ์ที่ว่าเมื่อก้มลงไปดูที่บริเวณเป้ากางเกงของตัวเองคงไม่ต้องบอกนะครับว่าผมกำลังรู้สึกอะไร

            ผมนั่งปิดหน้าตัวเองเพราะอารมณ์ที่ตีกันไปมาอย่างรุนแรง ก่อนที่อารมณ์ที่กำลังประทุนั้นกลับเป็นปกติไม่รอช้าผมรีบลุกขึ้นเดินไปปิดไฟ แล้วคลุมโปงเข้านอนที่เตียงของผมทันที ตอนนี้ผมคงไม่กล้ามองหน้าน้องแน่นอน

            แกร๊ก

            เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก กับไฟที่สว่างออกมาท่ามกลางความมืดทำให้ผมรู้ว่าน้องออกมาจากห้องน้ำแล้ว น้องปิดไฟแล้วเดินมาที่เตียง

            นอนแล้วหรอครับน้องถามผมแต่ผมยังคงนอนคลุมโปงไม่ตอบคำถามแต่อย่างใด

            “…”

            น้องค่อยๆเดินขึ้นมานั่งคร่อมบนเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอน สอดตัวเองเข้ากับผ้าห่มที่อยู่อีกฝั่งของเตียง

            เมื่อกี้ที่กายเดินไปเข้าห้องน้ำ ถ้าเราสองคนจูบกันนานกว่านั้นกายคงหยุดตัวเองไว้ไม่ได้ ขอโทษนะ

            ปรี๊ด ตูม!!!!

            “ฝันดีนะครับและสิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น น้องหันมาข้างที่ผมกำลังนอนอยู่ และเอื้อมมือมาดึงผมที่นอนคุลมโปงอยู่เข้าไปกอด

            อืม ให้ทายว่าผมจะนอนหลับไหม คำตอบคือไม่ คนตัวสูงที่กำลังใช้แทนหมอนข้างสามารถหลับได้อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวจนผมสงสัยว่าทำไมถึงนอนหลับได้สบายขนาดนี้ ก็ใช่สิ! ทิ้งระเบิดไว้แล้วหนิ เรื่องสอบที่ผมเครียดมาอยู่ทั้งสัปดาห์หายไปอย่างปลิดทิ้งเมื่อผมมีคนข้างตัว แต่ยังไงก็ตาม ความรู้สึกที่แสนอบอุ่นนี้ก็ทำให้ผมเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างสบายใจในที่สุด

           

 

 

____________________________________________________________________________________________________

เป็นไงกันบ้างงคร้าบบ สำหรับตอนที่สิบเก้า เกือบแล้ว ฮ่าฮ่า เกือบไม่ได้ติวแล้ว

แต่เรารู้ว่าพวกเธอไม่อยากให้แค่เกือบกันใช่ไหม ติดตามตอนหน้าจ้าา ว่าจะยังแค่เกือบอยู่ไหม 


รบกวนช่วยแชร์กันด้วยน้าาา

Hashtag หลักของเรื่องคือ #เมื่อผมตกหลุมรักคุณท้องฟ้า


ปล.อาจจมีคำผิดอยู่บ้างน้าา เดี๋ยวกัสสึจะทยอยมาแก้ และรีไรท์อีกทีน้าาา นี่ก็รีบมาอัพก่อนเลยไม่มีเวลา

ตรวจคำผิดเลยสักตอน ฮือออ ต้องขออภัยด้วยจ้าา ถ้าเจอคำผิดก็แจ้งได้เลยน้าาา


ปล. 2 ตอนนี้กำลังเปิดจองรูปเล่มแล้วจ้า 



รายละเอียดเพิ่มเติม 

https://www.facebook.com/Guss.snn/posts/430589597708462?__tn__=K-R


ติดตามพูดคุยกับกัสสึได้ที่

Twitter : @Gusssnk

IG: Natthawit.g


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #110 PPSnook (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 22:10
    นี่คือการติวหนังสือ จัมพ์!!!!!!

    ปล.ช่วยจัดเนื้อหาให้อยู่ปกติด้วยค่ะ มันจัดไปตรงกลาง
    #110
    0
  2. #102 ฟิลลิปส์_ฟิลส์ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:32
    ทำไม...การจัดเรียงรูปแบบบรรทัดมันแปลกๆ เดี๋ยวก็จัดกลาง เดี๋ยวก็ข้าง เดี๋ยวก็มีย่อหน้าปกติ...ฮือออ โทรศัพท์หนูเป็นอะไรลูก!
    #102
    0