[จบ] He is my sky เมื่อผมตกหลุมรักคุณท้องฟ้า

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 : เตรียมรับน้อง (Re-Write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,655
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 275 ครั้ง
    17 มี.ค. 63

ตอนที่ 1 : เตรียมรับน้อง



 

            “งั้นกันกับหนึ่งเป็นพี่เลี้ยงคอยดูแลน้องๆ นะ” ประธานรุ่นของพวกผมจัดการมอบตำแหน่งพี่เลี้ยงคอยดูแลน้องๆ ในวันกิจกรรมรับเพื่อนใหม่ซึ่งนอกจากผมตำแหน่งนี้ยังมีหนึ่งเข้ามาช่วยผมด้วยเช่นกัน

            “โอเคได้ แล้วเราต้องทำอะไรบ้างอะ?” 

            “ก็หลักๆ ก็คอยดูแลความเรียบร้อยวันงานอะ แต่ตอนนี้ก็ไปช่วยเตรียมพวกขนมกับน้ำอัดลมไว้ให้น้องๆ นะ ไปกับหนึ่งก็ได้ ใบรายการกับเงินเราฝากให้หนึ่งไว้แล้ว”

            “งั้นเดี๋ยวเรารีบไปซื้อเลยละกัน…ไปกันเถอะหนึ่ง เอารถหนึ่งไปนะ”

            “โอเคๆ งั้นกูไปโลตัสนะ น่าจะใกล้สุดแล้วก็มีของให้เลือกเยอะ” หนึ่งว่า ขณะที่พวกเรากำลังเดินตรงไปขึ้นรถของหนึ่งที่จอดไว้นอกมหาวิทยาลัย

            “ได้ๆ”

            ใช่แล้วครับ อีก 2 วันกิจกรรมรับเพื่อนใหม่ก็จะมาถึงแล้วล่ะครับ หลายๆ คนอาจจะงงว่ากิจกรรมรับเพื่อนใหม่คืออะไรถ้าจะให้อธิบายสั้นๆ ก็คือกิจกรรมรับน้องนั่นแหละครับ แต่ที่มหาวิทยาลัยของผมเรียกชื่อกิจกรรมนี้ว่าการรับเพื่อนใหม่นั่นก็เป็นเพราะนโยบายของทางม. นั้นค่อนข้างต่อต้านระบบโซตัสมากครับเลยพยายามให้รุ่นพี่ในคณะต้อนรับน้องๆ ที่เข้ามาใหม่ในฐานะเพื่อนคนหนึ่งครับ  

สำหรับกิจกรรมนี้เรียกได้เลยว่าพี่ๆ ปีสองอย่างพวกเราต้องเป็นผู้รับผิดชอบหลักอย่างแท้จริง  ซึ่งปกติแล้วทุกปีก็เป็นอย่างนี้นั่นแหละครับ ปีที่แล้วตอนพวกเราเข้ามาในฐานะน้องใหม่ พี่ๆ ปีสามที่ในปีที่แล้วก็คือพี่ปีสองจะเป็นผู้รับผิดชอบการจัดกิจกรรมและดูแลพวกเราทั้งหมดครับ….กิจกรรมรับเพื่อนใหม่ของคณะผมจะจัดขึ้นที่ใต้อาคารเรียนของพวกเราเองตามคำสั่งของทางคณะ แน่นอนว่าไม่มีการใช้ความรุนแรงหรือการว้ากใดๆ ทั้งสิ้นเพราะทางคณบดีไม่โอเคกับระบบโซตัสเป็นอย่างมาก ถ้าหากรู้ว่าพวกรุ่นพี่มีการใช้ระบบโซตัสกับน้องๆ อาจโดนพักการเรียนเลยก็เป็นได้ ดังนั้นกิจกรรมรับเพื่อนใหม่ที่คณะของพวกเราจึงจะเน้นไปทางการเล่นเกมสนุกสนานเพื่อเป็นการละลายพฤติกรรมให้น้องๆ ได้สนิทกับเพื่อนใหม่มากกว่า

            “กัน มึงว่าปีนี้คณะเราจัดงานอลังการไปเปล่าวะ”

            “เราว่าก็นิดหนึ่งนะหนึ่ง ปีนี้คนในรุ่นเราทุ่มเทกันมาก ออกเงินส่วนตัวกัน ทั้งๆ ที่เบิกจากคณะก็ได้” ผมคิดว่าพวกเพื่อนๆ ในรุ่นอาจจะอยากจัดงานให้ยิ่งใหญ่ เพราะในปีที่แล้วได้ข่าวมาว่างบกลางของรุ่นพี่ไม่พอจึงจัดงานได้ไม่สนุกเท่าที่ควร ดังนั้นนอกจากงบที่ทางคณะให้มาแล้ว ปีนี้พวกเราจึงต้องลงขันออกกันเองอีกด้วย

            “ก็นะ ปีนี้มีดาราดังมาเป็นรุ่นน้องทั้งที พวกพี่ผู้หญิงในเอกคงจะออกอาการเป็นพิเศษ เอ้อใช่น้องรหัสมึงนี่”

            “ฮ่าฮ่า ถึงยังไงน้องก็คนธรรมดานะ แค่เป็นคนดังเฉยๆ”

            “นี่ถ้ามึงพูดอย่างงี้ต่อหน้าพวกจุ๊บจิ๊บนะ มึงคงโดนเนรเทศหรือไม่ก็คงถึงขั้นโดนไล่ออกจากคณะอะ ฮ่าฮ่า มีอย่างที่ไหนได้ดาราเป็นน้องรหัสแต่ยังไม่สนใจอะไรเลย”

            “…………” 

            “หรือว่ามึงยังไม่เลิกคิดถึงไอ้พอร์ชหรือไงวะ”

            “เปล่าๆ ไม่ใช่ คือเราแค่….ไม่รู้สิ ไม่ค่อยสนใจพวกคนดังมั้งเลยไม่อินเหมือนคนอื่นในคณะ”

            “เออก็แล้วไป อย่าให้กูรู้นะว่ามึงยังคิดมากเรื่องไอ้พอร์ชน่ะ ไอ้เหี้ยนี่ก็เลวฉิบหาย ทิ้งคนดีๆ อย่างลูกกูได้….คอยดูนะเจอเมื่อไหร่พ่อจะจระเข้ฟาดหางให้หมอบเลย” หนึ่งพูดอย่างใส่อารมณ์

            “ฮ่าฮ่าฮ่า เวอร์ไปๆ” 

            พูดถึงผู้ชายชื่อพอร์ชทีไรผมก็รู้สึกไม่โอเคทุกที พอร์ช ที่ผมหมายถึงเขาเป็นเพื่อนร่วมมหาลัยเดียวกับผมนั่นแหละครับ เจ้าตัวเป็นเดือนสถาปัตย์รุ่นเดียวกับผม ซึ่งเราได้รู้จักกันตอนไปทำกิจกรรมกับทางมหาวิทยาลัยผมกับพอร์ชค่อนข้างสนิทกันครับจนในที่สุดเราจึงตัดสินใจคบกันเมื่อตอนเทอมหนึ่ง แต่คบกันได้เทอมเดียวพอร์ชก็ทิ้งผมไปหาผู้หญิงที่เป็นดาวคณะของตัวเอง “ริน” โดยไม่มีการบอกเลิกใดๆ เพราะจู่ๆ เขาก็หายตัวไป ผมรู้อีกทีก็เห็นรินกับพอร์ชตั้งสถานะคบกันในเฟซบุ๊กเสียแล้ว

ตอนนั้นผมช็อคมาก ร้องไห้ไม่หยุด ไม่ไปเรียนเป็นอาทิตย์จนหนึ่งโกรธมากแทบจะไปต่อยพอร์ชที่ทำกับผมอย่างนั้น แต่พอวันเวลาผ่านไปตอนนี้ผมไม่เสียใจกับเรื่องนี้แล้ว แค่พอพูดถึงแล้วรู้สึกไม่โอเคเท่าไร ถ้าถามเรื่องผลกระทบมันก็มีไม่อะไรมากนอกจากว่าผมไม่กล้าเปิดใจให้ใครอีกเลย

            “เออๆ รีบซื้อของรีบกลับมหาลัยเถอะว่ะ เดี๋ยวรถติด ต้องรีบกลับไปทำซุ้มอะไรอีกก็ไม่รู้ ใครวะคิดไอเดียประหลาดซุ้มบ้าซุ้มบออะไร”

            ปีนี้พวกเรามีซุ้มพิเศษที่คิดโดยกลุ่มนักกิจกรรม เราเนรมิตรทางเดินเข้าคณะให้กลายเป็นซุ้มอุโมงค์ที่ประดับด้วยหลอดไฟสวยๆ เป็นทางเดินยาวเข้าไปในคณะ แถมในอุโมงค์จะมีรูปน้องๆ ที่ติดมาตอนสมัครสอบ ติดเรียงกันไว้ด้วยซึ่งในรูปพวกนั้นน้องๆ ก็จะได้รับคำใบ้จากพี่รหัสของตัวเองไว้ด้วย ในปีนี้ว่าที่ปีสองอย่างพวกเราเลยมีภาระเพิ่มขึ้นไปอีก

            ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงในการเลือกซื้อขนมต่างๆ และฝ่ารถติดกลับมายังมหาวิทยาลัยของพวกเราในที่สุดก็กลับมาถึงครับ

            “เอาขนมวางไว้ตรงนั้นก่อน อีหนึ่ง กัน มาช่วยกูจัดอีซุ้มนี่ก่อน….เร็วอย่าช้า เห็นไหมว่าไม่มีใครช่วยกู” ก้าวถึงคณะปุ๊บแจนก็แผดเสียงด่าพวกผมเลย

            “อีแจนทำไมมึงบ่นจริงวะ พวกกูไม่ได้โดดงานนะ ก็ไปทำงานเหมือนมึงนั่นแหละ รอแป๊บไม่ได้หรือไงขับรถกลับมาเหนื่อยๆ” หนึ่งกับแจนกัดกันได้ตลอดเวลา

            “ทำเป็นบ่นอีหนึ่ง แค่ไปซื้อของ ดูกูสิผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องมาทำงานปีนป่าย จัดซุ้มทำอุโมงค์คนเดียว” ฮ่าฮ่า จริงๆ ผมว่าในคณะเราแจนเป็นผู้หญิงที่ดูแข็งแรงสุดละ แจนเตี้ยกว่าผมนิดเดียวเองนะเอาจริงๆ 

            “กันมาช่วยฉันเอารูปน้องๆ ติดกับไม้หนีบหน่อย ส่วนอีหนึ่งมึงเอาสายไฟไปตกแต่งด้วย…ถ้าไม่ทำกูขอให้มึงโดนไฟช็อตตาย”

            “สาดดดด” หนึ่งด่าแจนกลับ เจ้าตัวมองค้อนกลับไปอย่างอารมณ์เสีย แต่ก็ยังยอมทำตามที่แจนสั่งอยู่ดี

            “แจนปีนี้เรามีน้องกี่คนเหรอ ทำไมรูปเยอะจัง” ผมสังเกตเห็นกองรูปของน้องๆ ที่มันดูหนาๆ แสดงว่ารุ่นนี้ต้องเยอะกว่ารุ่นเราแน่ๆ 

            “อืมมม เห็นจุ๊บจิ๊บว่า 200 คนพอดีนะ เยอะกว่ารุ่นเรา 50 คนได้” โอ้วว ปีนี้เยอะแฮะ ปกติคณะเราจะรับแค่ประมาณ 150 คนแต่ปีนี้ขยายเป็น 200 คนได้ไงไม่รู้

            “ปากพูด มือทำงานด้วยจ้ากัน อะนี่รูปน้องเวหา ก็ต้องให้พี่รหัสของน้องเขาติดเองละกัน เขียนคำใบ้ให้น้องด้วย….อุ๊ยๆๆๆๆ หน้าแดงนะจ๊ะ เห็นซิกซ์แพ็กผู้ชายเป็นไม่ได้”

            “ใช่ซะที่ไหนเล่า เออๆ เดี๋ยวเราเขียนคำใบ้แป๊บหนึ่งแล้วติดเอง” ผมแอบเขินนะที่เห็นรูปน้องเวหา คือรูปของน้องๆ คนอื่นๆ จะถูกเอามาจากรูปในใบสมัคร แต่น้องเวหาคนเดียวที่เป็นรูปน้องถ่ายแบบไม่ใส่เสื้อ ดูท่าแล้วคงเป็นฝีมือแจนอีกเพื่อนผมนะครับ ผมรู้สึกสงสารแทนน้องจริงๆ นี่เปิดเทอมเมื่อไหร่แจนคงจะให้ผมตามถ่ายรูปน้องให้ตลอดแน่นอน

            “อ้าวๆๆ อย่ามัวแต่คุยกัน เดี๋ยวงานก็ไม่เดินกันหรอก แล้วพวกซุ้มทำถึงไหนกันแล้ว คนพอไหม เดี๋ยวกูให้คนมาช่วย” จุ๊บจิ๊บหรือประธานรุ่นพอเห็นพวกเราคุยกันเลยเดินเข้ามาดูความคืบหน้าของงาน

            “จะเสร็จแล้วจุ๊บจิ๊บ เหลือแค่ติดรูปน้องอะ เดี๋ยวเสร็จแล้วเราไปช่วยทำเวทีต่อนะ” จุ๊บจิ๊บพยักหน้ารับแล้วเดินไปดูบูธอื่นๆ ต่อ

            “กันเอารูปปึกนี้ไปติด แค่นี้ก็พอละ ที่เหลือเดี๋ยวฉันดูความเรียบร้อยเอง” จริงๆ ซุ้มอุโมงค์แจนเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด 

            “โอเคงั้นเดี๋ยวเราทำเสร็จแล้วเราไปช่วยคนอื่นนะ”

            กึก

            ผมชะงักทันทีที่เห็นคนในรูปถ่ายเป็นคนที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี

            “กันมึงเป็นไรวะหน้าซีดๆ ……เชี่ยยย ไอ้พอร์ช แจนมึงอยู่ไหนน มานี่เดี๋ยวนี้เลย” หนึ่งโมโหมากคิดว่าคงมีคนมาล้อเล่นที่เอารูปของพอร์ชมาใส่ในกองรูปน้องปีหนึ่ง

            “อะไรยะ มีอะไร” แจนท่าทางหงุดหงิดที่โดนเรียกมาตอนทำงานค้างอยู่

            “ใครเอารูปเหี้ยนี่มาใส่” หนึ่งยังคงโมโหอยู่

            “เอ่อออ….คือ ใจเย็นๆ กันก่อนนะพวกมึง คือกูจะเริ่มจากตรงไหนดี คือกูก็เพิ่งจะรู้ตอนพวกมึงไปซื้อของอะว่าพอร์ชมันซิ่วมาคณะเราแถมยังเป็นน้องรหัสกูด้วย….แกฉันขอโทษนะ ฉันก็ไม่รู้จะบอกแกยังไงดี” แจนขอโทษผมทันทีที่ผมรู้เรื่องพอร์ช

            “……...”

            “โอยยย กูจะบ้าตาย…มึงไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมแจน”

            “กูจะล้อมึงเล่นทำไมล่ะ ไปดูในใบรายชื่อน้องปีหนึ่งเอาละกัน กูก็ไม่รู้จะเอาไงเหมือนกัน พูดตรงๆ กูอยากมีน้องรหัสมาตลอด แต่พอเป็นแบบนี้…กันแลกน้องรหัสกับฉันไหม ฮืออ”

            “อีแจนพูดเล่นอะไร ดูหน้ากันมันด้วยจะร้องไห้แล้ว”

            “แกกกก ฉันขอโทษ” ผมกำลังจะร้องไห้แล้วจริงๆ ถึงผมจะไม่เสียใจกับเรื่องของพอร์ชแล้ว แต่ถ้าให้มาเจอมาอยู่ในคณะเดียวกันแบบนี้ผมก็คงไม่รู้จะทำตัวยังไงเหมือนกัน

            “ไม่เป็นไรหรอกเราเข้าใจ ทำงานกันเถอะเดี๋ยวเสร็จไม่ทันนะ”

            แจนกับหนึ่งมองผมนิ่งดูท่าทางจะเห็นใจผมที่จะหนีจากเรื่องราวเสียใจในอดีตไม่พ้นเสียที

            เฮ้อออ นอกจากผมจะต้องรับมือกับเรื่องที่น้องเวหามาเป็นน้องรหัสแล้ว ผมยังต้องกังวลเรื่องแฟนเก่าของผมอีกเหรอเนี๋ย ผมชักไม่อยากขึ้นปีสองซะแล้วสิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 275 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #90 ฟิลลิปส์_ฟิลส์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 19:13
    เราอ่านแล้วการจัดเรียงบรรทัดย่อหน้าอะไรต่างๆดูแปลกๆนะคะ หรือ ทรศ. เราเพี้ยนไปเอง...
    #90
    0
  2. #55 GOTBANGTAN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:53
    น้องงงง
    #55
    0
  3. #22 9minx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:13

    เหมือนว่าปัญหาเว้นวรรคจะเป็นแค่บทนำนะคะ ตอนที่หนึ่งปกติดี เนื้อหาน่าสนใจค่ะ เป็นกำลังใจให้น้า คำผิดตรง ...ถึงผมจะไม่เสียใจกับเรื่องของพอร์ชแล้ว* (พิมพ์แล้วผิดนะคะ)

    #22
    0
  4. #13 V3v3V (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:53

    เรื่องสนุกดีค่ะ

    แต่ฝากแก้คำผิดหน่อยค่ะ เช่น คำไบ้ แก้เป็น คำใบ้ นะคะ

    #13
    1
    • #13-1 gusssnk(จากตอนที่ 2)
      6 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:25
      ขอบคุณที่แจ้งมาค้าบบ เดี๋ยวแก้ให้น้าาา
      #13-1
  5. #1 Josafe_21 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 00:31

    อัพบ่อยๆนะค่ะไรท์
    #1
    1
    • #1-1 gusssnk(จากตอนที่ 2)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:30
      สัญญาว่าจะมาอัพบ่อยๆงับ
      #1-1