[จบ] He is my sky เมื่อผมตกหลุมรักคุณท้องฟ้า

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 15 : รักยังมีต่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

ตอนที่ 15 : รักยังมีต่อ

            งั้นก็ตามนี้นะทุกคนวันศุกร์นี้ใครมีหน้าที่ทำอะไรก็ดูแลรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองกันด้วย

            “ว่าแต่ส่งการ์ดเชิญให้พี่ๆปีสูงแล้วใช่ไหมแจน

            “เรียบร้อยจ้า

            “โอเคงั้นวันนี้ก็เท่านี้ เจอกันวันศุกร์หลังเลิกเรียนตอนเช้านะ

            ตอนนี้ก็ใกล้ถึงวันรับน้องอย่างเป็นทางการของพวกเราชาวอักษรเอกอิ้งกันแล้วครับ อักษรไนท์วันที่เป็นวันเฉลยสายรหัสและเป็นวันที่ได้ทำความรู้จักกับรุ่นพี่ในสายรหัสทุกชั้นปีด้วย ยิ่งไปกว่านั้นในงานก็จะเป็นงานที่รวมศิษย์เก่าที่จบไปแล้วอีกด้วย ทุกๆปีปีสองจะเป็นเฮดในการจัดงาน ซึ่งตอนนี้ถึงตาพวกเราที่กลายมาเป็นปีสองและต้องเป็นรับผิดชอบดูแลการจัดกิจกรรมอักษรไนท์ในครั้งนี้ พวกเราทุกคนจึงตั้งใจจัดงานนี้ออกมาให้ดีที่สุดเพื่อรุ่นน้องปีหนึ่งของพวกเรา พูดถึงสายรหัสของผมแล้วเอาเข้าจริงไม่ต้องเฉลยหรือเซอร์ไพส์ใดๆทั้งสิ้น พวกเราเฉลยสายกันไปเรียบร้อยแล้ว แถมยังเลี้ยงสายรหัสก่อนชาวบ้านเขาอีก แต่ว่าปีนี้ผมไม่อยากเข้าร่วมเลยถามว่าอะไรน่ะหรอ เพราะผมกำลังพยายามหลบหน้าน้องรหัสของตัวเองอยู่ แต่ว่าคิดไปคิดมาน้องคงไม่มาอยู่แล้วตารางถ่ายละครของน้องก็ยังมีอยู่ และอีกเหตุผลน้องคงไม่อยากเจอหน้าผมไปแล้ว

            เห้อ กูแมร่งโคตรเกลียดบทลงโทษปีนี้เลยว่ะ ใครมันคิดว่ะ ให้น้องสั่งให้พี่ตัวเองทำอะไรก็ได้หนึ่งอย่าง

            “เออจริง กูเห็นด้วย แต่โชคดีอีพอร์ชยังไม่รู้ว่าชั้นเป็นพี่รหัสมัน แต่ถึงมันรู้ มันก็คงไม่อยากเข้าใกล้อะไรกูหรอก…. อุ่ยย ขอโทษลืมไป

            “ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไรหรอกแจน ว่าแต่น้องรหัสหนึ่งรู้แล้วหรอว่าหนึ่งเป็นพี่รหัส

            “เออสิ ไอเชี้ยรุ้ง ก็กวนตีนมันไปเห็นรหัสกูที่ไหนก็ไม่รู้ ยังมีหน้าเดินเข้ามาถามกูอีก พี่รหัส 0890 หรือเปล่าครับ ไอสัสกูนี่แถไม่ออกเลย

            ใช่ครับบทลงโทษของรุ่นพี่ที่ถูกน้องรหัสจับได้คือ ต้องทำตามคำสั่งน้องรหัสตัวเองหนึ่งอย่าง แต่บทลงโทษของน้องที่ตามหาพี่รหัสไม่เจอก็มีนะครับแต่…..มีแบบนี้อย่ามีเสียเลยดีกว่า เต้นไก่ย่าง!

            “ฮ่าฮ่า สมน้ำหน้ากูขอให้น้องสั่งมึงโหดๆ เอ้อว่าแต่กันแกทำหน้าที่อะไรนะ

            “ก็สวัสดิการทั่วไปอะคนใช้ดีๆนั่นเอง

            กูช่วยมึงไม่ได้นะรอบนี้ กูต้องไปช่วยพวกแมร่งจัดเวที ยังไงมึงก็ดูแลตัวเองละกัน อย่าไปเอ๋อแดกที่ไหน ช่วยไม่ไหวก็ขอพักไป

            “หนึ่งชอบพูดเหมือนเราเป็นเด็กอยู่ตลอดเลยอะ เราก็ช่วยคนอื่นได้นะ

            “จ้า กูเชื่อจ้า คราวที่แล้วให้แบกของตอนรับน้องคณะนิดเดียวยังแทบจะเป็นลม

            “ก็ตอนนั้นเราไม่ค่อยได้นอนหนิ ฮึ่ยเอาสิผมไม่ได้อ่อนแอสักหน่อย

            พอๆพวกมึงรีบขึ้นไปเรียนกันได้แล้ว เดี๋ยวต้องอยู่ดึกมาช่วยจัดงานกันอีก ไม่รู้จะเสร็จกี่โมง

            คำสั่งของแจนถือเป็นอันสิ้นสุด พวกเราสามคนรีบขึ้นไปเรียน เพราะวันนี้คงอยู่ไม่จบคาบต้องรีบลงมาเตรียมงานเหลืออีก 3 วันก็จะวันงานแล้วงานยังไม่ไปถึงไหนเลย แต่เอาเข้าจริงผมไม่ต้องไปช่วยยังได้หน้าที่ของผมคือสวัสดิการช่วยอะไรเล็กๆน้อยๆเท่านั้น ผิดกับแจนกับหนึ่ง รอบนี้แจนเป็นคนคุมการจัดสถานที่ตกแต่ง ส่วนหนึ่งเป็นฝ่ายเวทีและการแสดง งานนี้พวกเราต้องเซ็ทเวทีขนาดย่อมๆไว้ด้วยเพราะจะมีวงดนตรีของเอกพวกเราในแต่ละรุ่นขึ้นมาเล่นกันด้วย ยิ่งงานนี้อาจารย์ประจำเอกของพวกเราก็จะมาเข้าร่วมด้วย พวกเราเลยต้องตั้งใจจัดกันอย่างจริงจังเป็นพิเศษ

            กันช่วยไปขนลังใส่น้ำมาตรงนี้หน่อยได้ไหม เรายุ่งอยู่ตรงนี้อะเพื่อนผู้หญิงในรุ่นของผมคนหนึ่งเอ่ย

            ได้สิ มันอยู่ตรงไหนหรอ

            “อ่อแถวๆโรงยิมอะ ตรงหน้าห้องน้ำยิมเลย หาคนไปช่วยด้วยก็ได้นะ ไม่หนักมากแต่ว่ามันมีสองแพ็คเดี๋ยวกันจะถือมาไม่หมด

            “ไม่เป็นไร แค่นี้สบายมาก!” พูดจบทำท่าเบ่งกล้ามไปหนึ่งที ผมก็แข็งแรงนะ เห็นตัวแค่นี้

            ผมเดินอ้อมไปทางหลังคณะเพื่อเดินตรงไปยังโรงยิม อ้อ! นี่แหละน้ำที่เพื่อนผมบอกให้ขนไป ผมก้มตัวลงไปหยิบลังใส่น้ำที่ซ้อนกันอยู่สองลัง อูยยย หนักแฮะ

            “โอ๊ะ!” ผมเซไปนิดนึงเมื่อหยิบลังใส่น้ำขึ้นมาถืออย่างเต็มมือ แต่คงผิดจังหวะไปนิด

            อ๊ะ ขอบคุณมากครับใครคนนึงช่วยเข้ามาประครองผมที่กำลังจะโดนลังใส่น้ำหล่นทัพตัวเอง ตัวแค่นี้อยู่ถ้าลังใส่น้ำตกใส่คงแบนเป็นกล้วยทับพอดี

            พอร์ช!” ผมปล่อยลังน้ำในมือทันที เมื่อเห็นว่าใครที่เป็นคนเข้ามาช่วยผมไว้

            โอ๊ย!” ลังใส่น้ำที่ผมปล่อยตกลงกระแทกกับปลายเท้าของพอร์ช อย่างเต็มแรงแต่โชคดีที่โดนแค่ปลายๆเท่านั้นและพอร์ชใส่รองเท้านักศึกษาอยู่

            เฮ้ย ขอโทษผมรีบยกลังใส่น้ำออกจากเท้าของพอร์ชอย่างทุลักทุเล

            ถึงกับต้องทำร้ายแฟนเก่าเลยหรอครับ

            “……….

            “ฮ่าฮ่า ล้อเล่นครับ แล้วมาทำไมถึงมายกคนเดียวล่ะ พอร์ชช่วยยกไปได้นะ….ว่างอยู่คำว่าว่างอยู่ของพอร์ชคงเป็นคำที่น่ากลัวที่สุด เพราะพอร์ชเข้ามากระซิปข้างหูผม

            อ เอ่อ ไม่เป็นไรผมปฏิเสธทันที

            ไม่ต้องเกรงใจพอร์ชหรอกครับ เมื่อก่อนพอร์ชก็ช่วยกันถือของประจำเลย

            “……….

            “ร เรา ไปก่อนนะ เพื่อนรออยู่ผมรีบเดินหนีพอร์ชทันที น้ำเดี๋ยวค่อยให้หนึ่งมาช่วยขนใหม่ก็ได้ตอนนี้ขอหนีคนตรงหน้าให้พ้นก่อน แต่ทว่า

            หมับ

            เดี๋ยวสิครับ ทำไมกันต้องหลบหน้าพอร์ชด้วยล่ะ

            “……...

            “ไปทานข้าวกันไหมครับ ไปทานบาร์บีก้อนกันที่กันชอบไปทานกับพอร์ชบ่อยๆไงผมสูดหายใจก่อนที่จะตอบพอร์ชอย่างหมดความอดทน

            พอร์ช เลิกยุ่งกับเราสักทีเถอะเราไม่ได้เป็นอะไรกั.

            “พอร์ชเลิกกับรินแล้ว

            “……..

            “พอร์ชเลิกกับริน เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนัยน์ตาพอร์ชดูเศร้าหน่อยๆ

            เสียใจด้วยนะ แต่เราคงช่วยอะไรพอร์ชไม่ได้หรอก

            “ช่วยได้สิครับ….เรามาเริ่มกันใหม่ก็ได้

            “พอร์ชอย่าพูดอย่างนี้นะ พอร์ชเป็นคนทิ้งเราเองนะ จะมาพูดแบบนี้ได้ไง เราไม่ว่าง ขอตัวก่อนนะ ยังไม่ทันที่จะออกเดินอีกครั้ง

            เพราะกูไม่หล่อไม่ดังเหมือนผัวใหม่มึงหรือไง

            “……...

            “หึ อย่านึกว่ากูไม่รู้ กับเวหาน่ะ

            “เรากับน้องเวหาไม่ได้เป็นอะไรกัน!” ผมเถียง

            “หรอ?” พอร์ชยิ้มเยาะดูไม่เชื่อกับคำตอบของผม   

            ก่อนที่ผมจะพยายามอธิบายเพื่อให้คนตรงหน้าเลิกเข้าใจผิด คนที่พูดถึงก็ปรากฏตัวออกมาอย่างไม่ได้นัดหมาย

            สวัสดีครับพี่พอร์ช

            “อ้าว ไอ้กายมาได้ไงว่ะใคร กาย? คนตรงหน้ามันน้องเวหาชัดๆ

            ตอนนี้ผมอยากจะหลบออกไปจากสถานการณ์ตรงนี้เหลือเกิน อีกคนก็เป็นแฟนเก่าที่จบไม่ส่วย อีกคนที่เป็นคนแอบรักที่พยายามหลบหน้าอยู่ ทำไมพระเจ้าถึงใจร้ายกับกันจังเลยครับ

            ผมมี ธุระกับพี่กันนะครับผม?

            “ไอกัน หรอ หึหึ

            “ครับ แล้วพี่พอร์ชมีธุระอะไรกับพี่กันหรือเปล่าครับ

            “เปล่า ไม่มีอะไรหรอก บังเอิญเจอกันเลยแวะมาทักทายเฉยๆ…..เพื่อนเก่าน่ะ เออมึงมีธุระกับมันหนิ กูไปละแล้วค่อยเจอกัน

            พอร์ชเดินจากไปทันทีที่พูดจบทิ้งคนมาใหม่เอาไว้ เราสองคนมองตากันนิ่ง ผมไม่อยากเจอกับน้องตอนนี้เลยเหตุการณ์ตรงหน้าคงทำให้น้องเวหาว่าผมว่าสำส่อนได้อีกครั้งหนึ่ง ผมมองสีหน้าคนตรงหน้าที่ดูเศร้าอย่างชัดเจน ผมเดาความคิดคนตรงหน้าไม่ออกหลังจากที่ผมสารภาพรักออกไป ผมกับน้องเราเหมือนยิ่งห่างกันออกไปเหลือเกิน

            ขอโทษ

            “ค ครับ?”

            “ขอโทษที่ทำให้เสียใจอีก ขอโทษที่พูดจาไม่ดี ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้

            น้องเวหาไม่ต้องขอโทษพี่หรอกครับ พี่ก็คงเป็นอย่างที่น้องเวหาว่าจริงๆ อยู่กับผู้ชายไปทั่ว แถมยังใจง่าย….ตกหลุมรักน้องรหัสตัวเองอีกสิ้นประโยคเสียงของผมแผ่วลง

            “……..

            “ล แล้ว น้องเวหามาหาพี่มีธุระอะไรหรอครับ หรือว่าจะเอาชีทเรียนวิชาไหนเพิ่มหรือเปล่าครับ เดี๋ยวพี่ไปหาให้นะครั…..ผมพยายามพูดเปลี่ยนเรื่องทำตัวให้สมกับที่เป็นพี่รหัสของน้อง แต่ยังไม่ทันที่ผมพูดจบ คนตัวสูงตรงหน้าก็ดึงผมเข้าไปก่อนที่จะ

            จุ๊บ

            เฮือก!

            ผมถูกน้องเวหาดึงเข้าไปหา โดยมือข้างเดียว ก่อนที่น้องจะโน้มตัวลงมาเพื่อแตะริมฝีปากของผม

            ผมตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูก ตัวเกร็งตั้งแต่หัวยันเท้า ตาเบิกกว้าง ผมไม่สามารถรับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรแต่เมื่อได้สติ

            น น้อง เวหาทำอะไรครับผมผลักคนตัวสูงให้ถอยห่าง แต่แรงนั้นคงไม่แรงมาก น้องจึงแค่ผละริมฝีปากออกมาเท่านัน้

            ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ อย่าโกรธกันได้ไหม

            “…….

            “อย่าหลบหน้ากัน จะทำอะไรก็ได้ แต่ขออย่างเดียว….อย่าหลบหน้าอีกน้องพูดกับผมอย่างอ่อนโยน แววตาที่ดูเศร้าทำให้ผมไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้เลย

            ค ครับสุดท้ายผมก็ใจอ่อนต่อคนตรงหน้า

            ขอบคุณ

            “……....

            “รออีกหน่อยนะ สัญญาว่าจะไม่ให้คิดมากแบบนี้อีกแล้ว

            “น้องเวหาไม่เกลียดพี่หรอครับที่ชอบผู้ชายด้วยกัน….คนตรงหน้าผมส่ายหน้าช้าๆ ก่อนที่ริมฝีปากของน้องจะแตะมาที่ริมฝีปากของผมอีกครั้ง

            ตึกตึก ตึกตึก

            นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ผมเจอหน้าน้องเวหาและพูดกันดีที่สุดโดยที่น้องไม่ใส่อารมณ์กับผม น้องช่วยผมขนลังใส่น้ำมาที่คณะแต่ตัวเองไม่ได้เดินเข้ามาในคณะของผม จึงกลายเป็นผมที่เดินเข้ามาในคณะคนเดียวพร้อมกับน้ำสองลัง น้องบอกให้ผมเดินเข้าไปในคณะก่อนจะบอกว่าวันนี้จะรอกลับพร้อมกับผม

            แหมกัน ไปขนน้ำถึงไหนจ๊ะ นึกว่าไปขนที่รังสิต เราเกือบให้น้องไปซื้อใหม่ทั้งสองลังแล้วเนี้ยเพื่อนคนเดิมถาม

            ขอโทษที่ ปอ พอดีมีปัญหานิดหน่อยเราเลยมาช้า

            “อ่าโอเค ไม่เป็นไรๆ วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว กันกลับเลยก็ได้นะ เนี้ยก็กลับกันจะหมดละ เดี๋ยวเราดูความเรียบร้อยก็กลับละเหมือนกัน

            “โอเคงั้นเรากลับก่อนนะ ปอ เจอกันพรุ่งนี้

            “จ้า

            ผมบอกลากับเพื่อนร่วมรุ่นก่อนจะเดินออกมาทางหน้าคณะ ผมมองหาคนตัวสูง ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ไฟในรั้วมหาลัยก็ถูกทยอยเปิดอย่างสว่างไสว ไม่นานผมก็เห็นน้องเวหาเดินออกมาจากมุมมืดที่ยืนหลบอยู่….น้องคงไม่อยากให้ใครเจอตัว

            กลับเลยไหม

            “กลับเลยก็ได้ครับ

            ลืมบอกว่าวันนี้น้องเวหาไม่ได้ขับรถมา พวกเราเลยตัดสินใจจะขึ้นรถสาธารณะกลับกันแทนเพราะตอนนี้แท็กซี่ก็ไม่น่าจะหาได้แล้ว น้องเวหาบอกผมว่าเดี๋ยวผู้จัดการจะขับรถมารับที่คอนโดผมก่อนจะไปที่กองถ่ายต่อ

            เบียดหน่อยนะครับ

            “อืมไม่เป็นไรเวลานี้ เป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีที่นั่งบนรถเมล์ พวกเราจึงยืนโหนที่จับกันอยู่ เวลาเลิกงานแบบนี้คนเลยยิ่งแออัดเป็นพิเศษ แต่ถึงอย่างนั้นช่วงเย็นๆแบบนี้ผมชอบนั่งรถเมล์กลับคอนโดเนื่องจากอากาศกำลังเย็นสบาย และผมชอบบรรยากาศแบบนี้ ไม่รีบร้อนแถมประหยัดจึงมักจะเลือกรถโดยสารสาธารณะบ่อยครั้ง แต่คนข้างตัวผมคงไม่ค่อยมีโอกาสได้ขึ้นรถเมล์แบบนี้แน่นอน ยิ่งสายตาคนนับสิบตอนนี้กำลังจับจ้องมาที่พวกผม….น้องมากกว่า นี่คงเป็นอีกสาเหตุที่น้องไม่ค่อยเลือกใช้บริการขนส่งสาธารณะ

            บรรยากาศระหว่างเราดีขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์

            อักษรไนท์มีเรื่องจะบอก มางานไหม

            “น้องเวหาไปงานด้วยหรอครับ”   

            “อืม

            “แต่พี่จำได้ว่าวันนั้นน้องเวหามีถ่ายละครไม่ใช่หรอครับ

            “ไม่เป็นไรจะไป

            “อ่อครับ พี่ต้องไปอยู่แล้วครับ เพราะรุ่นพี่เป็นคนจัดงาน

            “อืมงั้นรอได้ไหม ไม่รู้จะถึงงานกี่โมง

            “ครับ

            ผมรับปากว่าจะรอน้อง….หลังจากคุยกันเสร็จ บทสนทนาระหว่างพวกเราก็จบลง แต่บรรยากาศก็ไม่อึดอัดเหมือนเก่า ผมไม่รู้ว่าที่น้องยอมเข้าใกล้ผมอีกครั้งเพราะอะไร

            ไปก่อนนะครับ

            “ค ครับผมรอส่งน้องเวหาแถวหน้าคอนโดของผม

            อย่าหลยหน้ากันอีกนะ

            “เอ่อออ ครับน้องจับมือเบาๆก่อนที่จะออกแรงบีบเล็กน้อย

            “ตั้งใจทำงานนะครับผมพูดเหมือนทุกครั้งก่อนที่เราจะบอกลากันถ้าผมไม่ได้ไปที่ทำงานน้องด้วย

            ขอบคุณครับ

            ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นเมื่อมีน้องอยู่ใกล้ๆ จนไม่กล้าจะคิดเข้าข้างตัวเอง แต่ผมก็ยังเป็นคนมีความรู้สึก แค่เวลานี้ผมขอตักตวงไออุ่นของคนข้างตัวนี้ไว้ให้นานที่สุดก่อนต้องจากกัน เพราะท้องฟ้าเป็นของสูงผมอาจเป็นคนที่ไม่คู่ควร



 ________________________________________________________________________________________________________


เป็นไงกันบ้างงคร้าบบ สำหรับตอนที่สิบสี่ อะดราม่ากันหน่อย 

ขอดราม่าอีกตอนน้าา แล้วจะให้ฟินแล้วจ้าาา 


รบกวนช่วยแชร์กันด้วยน้าาา

Hashtag หลักของเรื่องคือ #เมื่อผมตกหลุมรักคุณท้องฟ้า


ปล.อาจจมีคำผิดอยู่บ้างน้าา เดี๋ยวกัสสึจะทยอยมาแก้ และรีไรท์อีกทีน้าาา นี่ก็รีบมาอัพก่อนเลยไม่มีเวลา

ตรวจคำผิดเลยสักตอน ฮือออ ต้องขออภัยด้วยจ้าา ถ้าเจอคำผิดก็แจ้งได้เลยน้าาา


ปล. 2 ตอนนี้กำลังจะเปิดจองรูปเล่มแล้วจ้า เร็วๆนี้จ้าาา ติดตามเลย




ติดตามพูดคุยกับกัสสึได้ที่

Twitter : @Gusssnk

IG: Natthawit.g


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #98 ฟิลลิปส์_ฟิลส์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 22:46
    สมองหยุดชะงักไปแล้วค่ะ
    #98
    0
  2. #77 PPSnook (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 15:42
    พอร์ชอิเลว
    #77
    0
  3. #74 Josafe_21 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 21:34

    ให้ดราม่าอีกตอนเดียวนะพี่กัสสึ 555+
    #74
    0
  4. #73 FahSida (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 20:24
    ทำไมพอร์ชถึงเป็นผู้ชายเห็นแก่ตัวแบบนั้น เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า ว่าแต่เวหาได้ยินที่พอร์ชพูดรึเปล่านะ
    #73
    0
  5. #72 Nninkk2130 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 18:34

    รอจ้าาาาาาาา
    #72
    0
  6. #71 luck27 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 18:25
    มาเร็วๆน่ะค่ะ😊😊😊😊
    #71
    0