Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 350 Views

  • 6 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    350

ตอนที่ 8 : Meet again

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

บทที่7

Meet again


@คอนโดJY


~ อยากมีคนรัก คนมีรักมันแบบไหน คนอย่างฉันมันยังไม่เคยเข้าใจ บอกก็คงไม่รู้ ดีแค่ไหนก็คงไม่รู้ คงต้องหาสักคนมาเป็นเนื้อคู่~


ที่รักของข้าวปั้น <3


          "Hi!!! ว่าไงที่รัก"

          [บ้านใหม่เป็นไงบ้าง โอเคดีมั้ย]

          "โอเคมากกกก นี่ก็จัดห้องเสร็จเรียบร้อยละ ว่าจะออกไปหาของหวานๆกระแทกปากทดแทนพลังงานที่เสียไปสักหน่อย"

          [เสียดายจังเต้ไม่ว่างอยากไปกับปั้นด้วย]

          "ตั้งใจทำงานเถอะเต้ไว้เสร็จงานค่อยเจอกันนะ"

          [โอเค ปั้นอยู่คนเดียวได้แน่นะ]

          "สบายมาก นี่ปั้นเองเต้ทำเหมือนกับว่าไม่รู้จักกันซะงั้น"

          [ฮ่าๆๆๆ งั้นเต้ขอตัวไปทำงานก่อนนะ]

          "โอเค ซียู" เห้อออออ ฉันควรจะชินกับการที่เต้เป็นแบบนี้ได้ซักที

          เต้จะคอยเป็นห่วงฉันอยู่ตลอดเวลาจนฉันรู้สึกเหมือนมันเป็นพ่อ อย่างเมื่อกี๊เราก็เพิ่งแยกกันไม่น่าจะถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่มันก็โทรมาถามแล้วว่าเปนไงบ้าง? ฉันเป็นเพื่อนนะไม่ใช่ลูก โทรจิกยิ่งกว่าเจ้าหนี้นี่ต้องยกให้เต้เลย

          วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันย้ายเข้ามาอยู่บ้านใหม่ ซึ่งฉันใช้เวลาเก็บเงินมาเกือบ2ปีเต็มเพื่อซื้อมัน จนในที่สุดฉันก็ได้คอนโดหรูที่สูงที่สุดใจกลางเมืองมาเป็นของตังเองด้วยเงินที่มาจากการเขียนนิยายของฉันล้วนๆ เเบบนี้สินะที่เขาเรียกว่าเขียนนิยายสร้างบ้าน

          จริงๆฉันก็ดูไว้หลายที่นะแต่เต้มัน(บังคับ)ขอร้อง ให้ฉันเลือกที่นี่เพราะว่าจะได้อยู่ในสายตามัน เห็นมั้ยล่ะว่ามันทำตัวเหมือนเป็นพ่อฉันมากขึ้นทุกวัน แต่ได้อยู่ใกล้ๆเต้ก็ดีเหมือนกันเราจะได้เจอกันบ่อยๆฉันจะได้เหงาน้อยลงด้วย


@Gampan Cafe`

          'กำปั้นคาเฟ่' สงสัยเจ้าของร้านจะชื่อกำปั้น ชื่อน่ารักดีฉันชอบ...หรือไม่เขาอาจจะเป็นนักมวยก็ได้ ตอนนี้ฉันอยู่ที่คาเฟ่ตรงข้ามคอนโด ฉันเดินมาถึงนี่เพราะว่าร้านนี้มันดูมีอะไรดี แบบประมานว่าแค่เห็นหน้าร้านมันก็สามารถดึงดูดให้ฉันเดินเข้ามาได้โดยที่ไม่มีเหตุผลน่ะ ร้านนี้คือแต่งร้านได้อาร์ทติสมาก มันดูแปลกๆดีฉันชอบ^///^

          โห! ดูจากข้างนอกเหมือนจะเป็นร้านเล็กๆแต่พอเข้ามาข้างในฉันถึงกับต้องตะลึงกันเลยทีเดียว ร้านนี้กว้างมากกกกก กว้างมากพอที่จะรองรับลูกค้าเป็นพันคนได้ในเวลาเดียวกัน มีหลายมุมให้เลือกนั่งแต่ละมุมก็มีสไตล์ที่แตกต่างกัน

          อย่างฝั่งขวามือฉันนี่ก็จะดูครึกครื้นหน่อยมีลานกว้างๆไว้สำหรับเด็กๆได้วิ่งเล่น มีโต๊ะจัดเรียงอย่างมีสไตล์ ฝั่งซ้ายมือก็เป็นโซนหน้าร้านที่มีเคาน์เตอร์บาร์น่าจะมีไว้สำหรับคนที่มาคนเดียวนั่งแป้บๆแล้วก็กลับ

          ส่วนข้างหลังก็จะมีผนังแบบกระจกใสกั้นมองแว้บแรกฉันคิดว่าเป็นผนังร้านแล้วข้างนอกนั่นเป็นวิวไว้ให้ได้ชมแต่จริงๆมันไม่ใช่ อีกฝั่งของผนังนั่นเป็นเหมือนสวนจำลองมันกว้างมากๆเลยล่ะ มีสวนดอกไม้แล้วก็มีโต๊ะวางใต้ต้นไม้แต่ละโต๊ะค่อนข้างห่างกัน

          พอฉันลองเดินเข้ามาดูใกล้ๆถึงได้รู้ว่ามันเหมือนจริงมากๆ ถ้าได้เข้าไปนั่งในนั้นคงจะรู้สึกเหมือนฉันนั่งอยู่ในสวนป่าที่ไหนสักแห่ง มันดูร่มรื่นและเงียบสงบสุดๆ

          "คุณลูกค้าคะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าเป็นลูกค้าVIPหรือเปล่าคะ" เสียงพนักงานถามฉัน

          "คะ? อ๋อออไม่ใช่หรอกค่ะ ฉันเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกน่ะ ทำไมเหรอคะ" -_-? หรือว่าร้านนี้จะรับแค่ลูกค้าVIP ตอนฉันเข้ามาก็ไม่ได้สังเกตป้ายหน้าร้านด้วยสิ

          "เอ่อ ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่ ขอโทษนะคะที่ดิฉันเสียมารยาท พอดีว่าห้องที่คุณลูกค้ากำลังจะเข้าไปเป็นห้องสำหรับลูกค้าVIPของร้านเท่านั้นค่ะ" อะไรกันฉันไม่ได้จะเข้าไปสักหน่อย

          "ฉันแค่มองเฉยๆยังไม่ได้คิดจะเข้าไปนะคะ" ฉันนอยด์นะเนี้ย

          "ต้องขอโทษคุณลูกค้าอีกครั้งนะคะ คือเราต้องแจ้งให้ลูกค้าทุกท่านทราบก่อนจะรับบริการจากเราค่ะ"

          "อ๋อค่ะไม่เป็นไร ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ว่าแต่ต้องมีคุณสมบัติอะไรถึงจะเป็นลูกค้าVIPได้เหรอคะ"

          "คุณลูกค้าต้องเป็นลูกค้าประจำของที่นี่ แล้วก็ต้องสมัครเป็นสมาชิกและรับบัตรสมาชิกของร้านไปด้วย แค่นั้นไม่พอนะคะคุณลูกค้าจะต้องสะสมแต้มในบัตรให้ได้2,000แต้มภายในเวลา40วันนับจากวันที่สมัครเป็นสมาชิก คุณก็จะได้เป็นลูกค้าVIPของทางร้านค่ะ"

          "แล้วแต้มพวกนั้นได้มายังไงเหรอคะ"

          "เมื่อจ่ายค่าอาหารและเครื่องดื่มในร้านแต่ละครั้งก็จะได้รับแต้มค่ะ ทุกๆ20บาทคุณลูกค้าจะได้รับ1แต้ม" ถ้าจะให้ได้2,000แต้มก็เท่ากับจ่ายไป40,000บาท

          "เดี๋ยวนะ ก็เท่ากับว่าจะต้องกินอาหารที่นี่ประมานวันละ1,000บาท ให้ได้ทุกวันภายใน40วันงั้นเหรอคะ"

          "ค่ะ ^_^ " ให้ตายเถอะใครที่ไหนมันจะไปทำได้กัน

          "แล้วตอนนี้ที่ร้านมีลูกค้าVIPกี่คนเหรอคะ"

          "ถ้าไม่นับรวมเจ้าของร้าน ตอนนี้ก็มี6คนค่ะ"

          "ฮ่าๆๆๆๆT¤T มันเยอะกว่าที่ฉันคิดอีกนะคะ ที่นี่แปลกๆดีเหมือนกันนะ ฮ่าๆๆๆ ฉันเริ่มหิวแล้วล่ะขอเมนูด้วยค่ะ"

          "ค่ะ" ฉันรับเมนูมาจากพนักงานคนนั้น พลางคิดว่าอยากจะเห็นหน้าเจ้าของร้านนัก คิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน จะบ้าเหรอใครที่ไหนมันจะมานั่งกินของหวานทุกวันวันละเป็นพัน

          "เอาเป็นมิกซ์เบอร์รี่สมูทตี้ไม่ใส่วิปครีมนะ แล้วก็เอานี่ค่ะแพนเค้กสตรอเบอร์รี่ฮันนี่สตาร์"

          "รอสักครู่นะคะ" ฉันเลิกสนใจสวนจำลองนี่ไม่ได้เลยแฮะ ถ้าได้มานั่งทำงานที่นี่แทนที่จะอุดอู้อยู่แต่ในห้องก็คงจะดีเหมือนกันเนอะ แต่ไอ้เงื่อนไขของร้านนี่มันตั้งใจจะกั๊กไว้เป็นที่ส่วนตัวชัดๆ

          "มิกซ์เบอร์รี่สมูทตี้ไม่ใส่วิปครีมกับแพนเค้กสตรอเบอร์รี่ฮันนี่สตาร์ที่คุณลูกค้าสั่งได้แล้วค่ะ"

          "เอ่อเดี๋ยวค่ะ ถ้าฉันอยากจะสมัครสมาชิกต้องทำยังไงบ้างคะ"

          "แค่มีบัตรประชาชนก็สมัครได้แล้วค่ะ"

          "นานมั้ยคะ พอดีว่าเย็นนี้ฉันต้องใช้บัตรน่ะ"

          "ไม่นานค่ะ 5 นาทีก็เสร็จแล้วค่ะ"

          "นี่ค่ะ ฉันต้องให้ข้อมูลอะไรเพิ่มมั้ยคะ"

          "ไม่รบกวนคุณลูกค้าหรอกค่ะ บัตรสมาชิกของร้านเราใช้แค่ข้อมูลเบื้องต้นของลูกค้าเท่านั้น งั้นดิฉันขอตัวสักครู่นะคะ"

          นี่ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ฉันหลงรักร้านนี้หัวปักหัวปำเลยล่ะ ที่ฉันสั่งมานี่แค่เมนูธรรมดาๆของร้านเองนะ แต่มันอร่อยจนฉันแทบจะไม่อยากกลืนเลยล่ะ แล้วฉันก็อยากเข้าไปสัมผัสสวนจำลองนั่นมาก ฉันจะต้องทำยังไงถึงจะได้2,000แต้มภายใน1เดือน หรือฉันต้องกินของหวานวันละ5มื้อทั้งเดือน โอยยยยย คิดแล้วก็เห็นภาพตัวเองเป็นหมูบินมาเลยT[ ]T


~ อยากมีคนรัก คนมีรักมันแบบไหน คนอย่างฉันมันยังไม่เคยเข้าใจ บอกก็คงไม่รู้ ดีแค่ไหนก็คงไม่รู้ คงต้องหาสักคนมาเป็นเนื้อคู่~


บก.มายองเนส


          "ฮัลโหลสวัสดีค่ะบก."

          [ข้าวปั้นเธอว่างอยู่มั้ย]

          "ว่างค่ะ บก.มีอะไรรึเปล่าคะ"

          [คือต้นฉบับที่เธอส่งมาเมื่อคืนน่ะ มันมีอยู่นิดนึงที่ฉันอยากให้เธอแก้มันหน่อยประมาน2ถึง3จุด ขอก่อนบ่าย2นะ ]

          "ได้ค่ะบก.ส่งมาให้ฉันทางเมลเลยนะคะ ฉันจะรีบแก้ให้ทันทีเลยค่ะ"

          นี่ก็เพิ่งจะสิบโมงเองน่าจะทันอยู่นะ ฉันต้องรีบแล้วล่ะคิดได้อย่างนั้นก็หยิบแบงค์ห้าร้อยแล้ววางไว้บนโต๊ะก่อนจะรีบวิ่งออกจากร้านเพื่อกลับไปที่ห้องให้เร็วที่สุด

          พลั่ก!!!!

          "โอ๊ะ!! ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ/โอ้ย ขอโทษครับ คุณเป็นอะไรรึเปล่า" ฉันรีบจนไม่ได้ดูทางก็เลยชนกับใครบางคนเข้า

          "ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ" พูดจบฉันก็รีบวิ่งออกมา




          เห้อออออ ในที่สุดก็เสร็จทันเวลาฉันกดดันแทบตาย ก็แอบเครียดอยู่นิดๆล่ะว่าจะทำได้ดีมั้ย แต่ช่างมันเหอะยังไงก็ส่งไปแล้ว ฮ้าววววววว - o - ง่วงเป็นบ้าเลยแฮะ ของีบสักแป้บก็แล้วกัน

          ก้อกๆๆ

          "ปั้นนนนนนน ปั้นจ๋าเปิดประตูให้เต้หน่อยยยย" อืมมมมม เต้มาแล้วเหรอเนี้ย ฉันเผลอหลับไปแค่แป้บเดียวเองนะ ว่าแล้วก็เหลือบไปมองนาฬิกา '16:57 น.' ให้ตายเถอะก็ว่าจะงีบแค่แป๊บเดียว

          "รอเดี๋ยวนะเต้" โอ้ยยยเมื่อยชะมัด นี่ฉันนั่งหลับตรงนี้เกือบ3ชั่วโมงเลยเรอะ?

          "อย่านานนะ" เต้ก็คือเต้ ฉันควรจะชินกับความเป็นเต้ที่ไม่มีใครเหมือนได้แล้ว

          "มาแล้วจ้าาา" ฉันพูดพลางเปิดประตูออก แล้วประตูก็โดนดันเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับเต้ที่กระโจนเข้ามากอดฉันไว้แน่นจนหายใจแทบไม่ออก

          "คิดถึงปั้นที่สุดเลยยย" และเต้ก็ไม่ได้แค่ทำตัวเหมือนพ่อฉันนะ แต่ยังชอบอ้อนจนฉันคิดว่าตัวเองมีลูกชายอีกด้วย

          "ไม่เอาน่ะเต้ปล่อยปั้นก่อน มันอึดอัดนะ"

          "เต้ขอโทษ ก็คนมันอารมณ์ดีนี่นา"

          "ฮ่าๆๆๆ เอาล่ะมาถึงก็อ้อนแบบนี้มีข่าวดีอะไรจะบอกปั้นรึเปล่า"

          "เรื่องไปเกาหลีอีกสองเดือนข้างหน้าไง เต้บอกพี่อุ๋งอิ๋งแล้วนะว่าปั้นจะไปด้วย พี่อุ๋งอิ๋งไม่มีปัญหาอะไร แล้วก็บอกว่าดีใจมากที่ปั้นไปด้วย" พี่อุ๋งอิ๋งก็คือผู้จัดการส่วนตัวของเต้ ฉันเคยเจอพี่เขาประมาณสองสามครั้ง พี่อุ๋งอิ๋งอายุห่างกับเต้ตั้งรอบนึงแน่ะแต่หน้านี่เด็กสุดๆเดินด้วยกันคิดว่ารุ่นเดียวกัน ฮ่าๆๆ

          "จริงเหรอ! เต้น่ารักที่สุดเลยยย^^" สองปีมานี้ฉันกับเต้ตัวติดกันเหมือนตังเม เวลาที่เต้ต้องไปไหนไกลๆก็ต้องมีฉันห้อยไปด้วยตลอด

          "ใช่เเล้ววว ปั้นต้องรักเต้ให้มากๆนะ ห้ามทิ้งเต้เด็ดขาด"

          "ปั้นรักเต้อยู่แล้วรักมากๆด้วย แล้ววันนี้ทำงานเป็นไงบ้าง เหนื่อยมั้ย?"

          "ไม่เหนื่อยเลยสักนิด แล้วนี่เดี๋ยวเราต้องออกไปข้างนอกกันใช่มั้ย งั้นเต้ขอไปอาบน้ำก่อนนะเหม็นเหงื่อตัวเองจะแย่"

          "จริงด้วยปั้นลืมไปเลย" ต้องไปเจรจาเรื่องนิยายเล่มล่าสุดของฉันที่มีผู้กำกับติดต่อมาว่าจะเอานิยายฉันไปทำซีรี่ย์ พอคิดเรื่องนี้ได้ฉันก็รู้สึกเหมือนว่าจะลืมอะไรไปสักอย่าง

          "อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันหน้าห้องนะปั้น" เต้เปิดประตูแล้วหันมาย้ำอีกรอบ

          อ้ะ!ฉันนึกออกแล้วบัตรประชาชน ฉันลืมมันไว้ที่กำปั้นคาเฟ่เมื่อเช้านี่ โอ้ยยยจริงๆเลยยัยคนนี้ลืมของสำคัญจนได้ ฉันคว้ากระเป๋าแล้วรีบวิ่งออกมาจากห้องด้วยความเร็วแสง และฉันก็ใช้เวลาไม่ถึง2นาทีในที่สุดฉันก็มาถึงที่นี่ด้วยความปลอดภัย 'กำปั้นคาเฟ่'

          "สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าได้จองโต๊ะไว้ระ.."

          "ฉันลืมของไว้เมื่อเช้าค่ะ"

          "อ๋อออ คุณลูกค้านี่เองที่สมัครสมาชิกเมื่อเช้าแล้วลืมบัตรไว้ สักครู่นะคะ" เห้อออออเหนื่อยเป็นบ้า เวลานี้ในร้านคนเยอะจนแทบไม่มีโต๊ะว่างเลย มันดูวุ่นวายจนฉันปวดหัว ฉันก็เลยเดินหลบมาหาที่เงียบๆเพื่อยืนรอ เมื่อไหร่จะมานะฉันมีเวลาไม่มากแล้ว

          "ปั้น" ฉันเงยหน้ามองด้วยความสงสัยว่าใครกันที่เรียกชื่อฉันราวกับว่าเรารู้จักกัน ทั้งๆที่ฉันไม่มีคนรู้จักที่นี่เลยนอกจากเต้ เมื่อได้สบตากับคนตรงหน้าฉันก็ถึงกับพูดไม่ออก

          "พี่-คิม-เหรอ" ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้คือคนที่ฉันคิดว่าชีวิตนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีก ฉันฝันไปงั้นเหรอ ก็ไม่น่าใช่

          "ปั้นเป็นอะไรรึเปล่า" คนตรงหน้ายื่นมือมาจับไหล่ฉันเบาๆเรียกสติที่ล่องลอยของฉันกลับคืนมา

          "คะ เอ่ออไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ"

          "พี่เอาของมาคืนปั้นน่ะ'' ฉันรับบัตรสองใบที่พี่คิมยื่นมาให้ด้วยความสงสัย บัตรประชาชนของฉันกับบัตรสมาชิก

          "แล้วมันไปอยู่ที่พี่คิมได้ไงเหรอคะ หรือว่า...พี่คิมทำงานที่นี่"

          "ก็ประมานนั้นแหละ พี่ดีใจนะที่ได้เจอปั้นอีก แล้วปั้นมาทำอะไรแถวนี้เหรอ" ฉันก็ดีใจเหมือนกัน^__^

          "อ๋อ ปั้นย้ายมาอยู่บ้านใหม่น่ะ เพิ่งย้ายมาวันนี้เลย''

          "บ้านใหม่? ใช่คอนโดเจวายข้างหน้านี้รึเปล่า" ^__^

          "ใช่ๆ ปั้นอยู่ที่นั่นแหละ" แค่ได้เห็นรอยยิ้มแบบนั้นอีกครั้งหัวใจฉันมันก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาซะงั้น มันนานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้สัมผัสกับความรู้สึกนี้ ที่เราได้เจอกันอีกครั้งแบบนี้ยังเรียกว่าพรหมลิขิตได้มั้ยนะ


~ อยากมีคนรัก คนมีรักมันแบบไหน คนอย่างฉันมันยังไม่เคยเข้าใจ บอกก็คงไม่รู้ ดีแค่ไหนก็คงไม่รู้ คงต้องหาสักคนมาเป็นเนื้อคู่~


ที่รักของข้าวปั้น <3


          [ปั้นเต้รอนานแล้วนะ เรียกจนเหนื่อยแล้วด้วย ทำอะไรอยู่ไม่ได้ยินที่เต้เรียกหรือไง]

          "ปั้นขอโทษ ปั้นเสร็จนานแล้วก็เลยลงมารอเต้ที่รถน่ะ แต่ลืมไปว่ายังไม่ได้บอกเต้ แอมซอรี่"~.~

          [อยู่ที่รถแล้วเหรอ งั้นไม่เป็นไรเดี๋ยวเต้ลงไปค่อยคุยกัน]

          "ซียู"

          ติ้ด!

          "พี่คิมปั้นขอตัวก่อนนะ ต้องไปทำธุระน่ะไว้วันหลังค่อยเจอกันนะ บายยย"

          "ครับ" หลังจากบอกลาพี่คิมเสร็จสรรพฉันก็รีบเดินกลับมาที่ลานจอดรถของคอนโดก่อนที่เต้จะมาถึง ว่าแต่ทำไมฉันต้องปิดบังเต้ด้วยล่ะ ช่างเถอะ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น