Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 350 Views

  • 6 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    350

ตอนที่ 4 : ไม่ได้อยากให้ดูเหมือนโง่ แค่อยากให้เป็นฮีโร่เฉยๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

บทที่3

ไม่ได้อยากให้ดูเหมือนโง่ แค่อยากให้เป็นฮีโร่เฉยๆ


          เคยได้ยินมาว่าผู้ชายจะรู้สึกหวั่นไหวเมื่อผู้หญิงชื่นชมหรือยกให้เขาเป็นฮีโร่ในดวงใจ และนี่ก็คือแผนต่อไปที่ฉันจะใช้ตีสนิทกับพี่คิม 'ขอความช่วยเหลือ' คือสิ่งที่ฉันจะทำต่อจากนี้ คิดแล้วเขิล แงงงงง ~///~

          และปฏิบัติการของฉันวันนี้ก็คือฉันจะวางของเอาไว้ตอนปิดร้านเสร็จจะแกล้งทำเป็นลืมๆมันไป แล้วค่อยคิดขึ้นได้ว่าของยังวางอยู่ที่ร้านหลังจากที่ฉันขึ้นรถเมล์กลับหอเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นฉันก็จะทักแชทหาพี่คิมให้ช่วยเก็บไว้ให้ ซึ่งตอนนี้ฉันก็กำลังยืนรอรถเมล์อยู่ ^o^

          ~ล้าลัลลาลั่นลาลั้ลลาาา~

          "ข้าวปั้น"เสียงพี่ยูเรียกฉันจากด้านหลัง เอ้ะ! มีเรื่องอะไรกันนะ

          "พี่ยูมีอะไรเหรอคะ"

          "ลืมของไว้อีกแล้วนะ" หืออออออ

          "แหะๆ ปั้นนี่ลืมตลอดเลยเนอะ ขอบคุณค่ะพี่ยู"

          "ของสำคัญลืมไว้ได้ยังไงครั้งหน้าก็ระวังๆหน่อยแล้วกัน งั้นพี่กลับบ้านก่อนนะ กลับบ้านดีๆนะข้าวปั้น"

          "ค่าาา พี่ยูก็ด้วยนะ" =[]=

          แงงงงงงงงงฉันอยากจะบ้าตายย ฉันไม่ได้วางไว้เพื่อให้พี่ยูเอามาคืนฉันนะ แผนล่มเหรอเนี้ย?           ฉันคงวางของไว้ในที่โจ่งแจ้งเกินไปสินะให้ตายเถอะโรบินสัน ตะแล่นแต๋นแต๊นนนโย่วๆซับแม้นนน เกี่ยวกันมั้ยเนี้ย? ฉันจะไม่ยอมให้แผนล่มง่ายๆหรอก

          ฉันเอาไปวางไว้ใหม่ก็ได้ ชิ!!! แต่ต้องรอบคอบกว่าเดิมสินะ ฉันต้องเดินอ้อมไปอีกทางเพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าฉันกลับมาที่ร้านและที่สำคัญฉันต้องเปลี่ยนถุง พรุ่งนี้พี่ยูจะได้ไม่สงสัยตอนที่ฉันได้ของคืน โอเคๆตอนนี้วางไว้เรียบร้อยแล้วรีบไปจากตรงนี้ดีกว่าก่อนที่จะมีคนมาเห็น

          อร๋าาาา รถเมล์มาพอดีเลย วิ่งงงงงง...ทำไมวันนี้รถเมล์โล่งๆจัง ดีเลยฉันจะได้ไม่ต้องเมื่อยกับการยืนโหนรถเมล์ เอ้าวิ่งๆๆๆๆ

          "แฮ่กๆๆๆๆๆ เห้ออออเหนื่อย" ฉันบ่นเบาๆและแล้ววันนี้ฉันก็ไม่ต้องยืนโหนรถเมล์ ปรบมือ!!! นานๆจะได้นั่งสักที ^^ เอาล่ะ!!! ได้เวลาส่งข้อความขอความช่วยเหลือแล้ว ลุยยยย

Khowpan: 'พี่คิมมมม พี่ยังอยู่ที่ร้านอีกมั้ย?'

Kim: 'อยู่ครับ ว่าไงงง'

Khowpan: 'คือปั้นลืมของไว้อ่า พี่ช่วยเก็บไว้ให้หน่อยได้ป่าว'

Kim: 'อยู่ตรงไหนอ่ะ เดี๋ยวพี่เก็บไว้ให้'

Khowpan: 'มันเป็นถุงสีขาวส้มอ่ะ ไม่แน่ใจว่าเเถวๆตู้ไอติมป่าว'

Kim: 'อ้อออเคๆ เดี๋ยวพี่เดินไปดูให้ แป้บนะ'

Khowpan: 'จ้าาาา'

          จะได้ผลเหรอเนี้ยยย เอาน่าอย่างน้อยก็วางของไว้แล้วและฉันก็ขึ้นรถกลับหอแล้วด้วย เดี๋ยวพี่เขาก็ต้องเก็บไว้ให้อยู่ดี แผนคงไม่แตกหรอกมั้ง พี่เขาคงคิดไม่ถึงว่าฉันจะใช้มุขแกล้งลืมของ เพราะปกติฉันก็ป้ำๆเป๋อๆอยู่แล้ว ลืมของบ่อยออกจะตายไป จะว่าไปแล้วก็นานจังเลยพี่คิมยังไม่ตอบกลับมาอีก

ตื้อดึ่ง!!!

          อ้ะ! ตอบมาแล้ววว

Kim: 'พี่ไม่เห็นนะ พี่แบทเก็บไว้ให้แล้วหรือเปล่า'

          เห้ยยย ได้ไง? พี่แบทกับพี่ยูกลับไปแล้วนะตอนฉันเอาไปวางหรือว่าาจะหาย ไม่หรอกมั้งงง T0T

Khowpan: 'ไม่น่าใช่นะ พี่แบทกลับไปแล้วเมื่อกี๊ทักไปหา ไม่อยากกวนด้วย เดี๋ยวพี่แกต้องวนรถกลับไปที่ร้านอีก ก็เลยลองทักมาถามพี่ดู'

Kim: 'อ้อ...เคๆ เดี๋ยวพี่ลองดูให้อีกทีนะ ถุงขาวๆส้มๆนะ'

Khowpan: 'ใช่ๆ แถวๆป้ายไอติมที่วางทับอยู่อ่ะพี่'

          นี่ก็หลายนาทีแล้วนะ ทำไมยังไม่ตอบมาอีกเนี้ย ตาจะปิดอยู่แล้วววว

ตื้อดึ่ง!!! ฟึ่บ!!

Kim: >>>ได้ส่งรูปภาพ<<<[ภาพถุงใส่ของที่ลืมไว้]

Kim: 'อันนี้ป่าว'

Khowpan: 'อ่าาา ใช่ๆโล่งอกคิดว่าจะหายซะแล้ว ขอบคุณมากๆพี่'

Kim: 'ครับบบ ไม่เป็นไรเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เอาไปให้นะ'

แอร้ยยยยยย *///*

Khowpan: 'โอเคค่าาา'

          และเพื่อความเนียนคูณสอง ฉันต้องบอกให้พี่ยูรู้ด้วยว่าฉันลืมของไว้ที่ร้านอีกถุง และก็ได้ขอให้พี่คิมช่วยเก็บไว้ให้แล้ว แค่นี้ก็เรียบร้อยเอาล่ะนอนได้ -_- zZZ


@ตลาดนินจา 17:15 น.

          ฉันมองหาพี่คิมตั้งแต่มาถึงร้านจนในที่สุดฉันก็เห็นพี่เขาเดินตัวปลิวมาแต่ไกล ได้ไง?แล้วของฉันล่ะ พี่คิมเก็บไว้ที่ร้านเหรอหรืออาจจะวางไว้แล้วแต่ฉันไม่ทันมองนะ หรือจะลืมหรือๆๆๆโว้ยช่างมัน

          "ปั้นวันนี้ผสมน้ำไว้ไม่ต้องเยอะนะอากาศไม่ค่อยดี" เสียงพี่แบทสั่งการตามแบบฉบับพี่แกนั่นแหละ บอกทุกวัน บอกทุกขั้นตอน

          "รับทราบค่ะพี่แบท" แล้วฉันจะเอายังไงดี ฉันต้องเป็นคนไปขอคืนจากพี่คิมเองเหรอ บ้าน่าาาเดี๋ยวพี่เขาว่างก็คงเอามาให้เองล่ะมั้ง ตอนนี้อาจจะยุ่งๆอยู่


20:38 น.

          "พี่แบทขอแลกเงินหน่อย มีมั้ยครับ"

          "แลกที่พี่ยูเลยคิม"

          แค่ได้ยินเสียงก็เขิลแล้ว ^///^ ตอนนี้ฉันกำลังเตรียมเนื้อแตงโมใส่แก้วอยู่ พอได้ยินเสียงพี่คิมฉันก็หันไปมองตามสัญชาตญาณ รอยยิ้มนั้นถึงแม้ว่าพี่คิมไม่ได้ส่งมาทางฉัน มันก็ยังทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะได้ แก้มใสน่าจุ๊ฟนั่นช่างเย้ายวนเสียจริง

อ้ะ!พี่เขาหันมาทางฉันแล้วว

          "พี่เอาของมาให้เราแล้วนะ"

          "อ๋อออ ค...ค่ะ" โอ้ย ทำไมต้องตะกุกตะกักด้วย แกเล่นไม่เนียนเลยนะปั้น พี่เขามาไวไปไวแฮะพูดแค่ประโยคเดียว ฮ่าๆๆๆเลิกหวังดีกว่ามั้ย พี่คิมนี่เข้าถึงยากสุดๆ

          ว่าแต่พี่คิมหายไปไหนนะ ไม่เห็นอยู่แถวนี้สักพักแล้วฉันคลาดสายตาจากพี่เขาได้ยังไงนะ ในขณะที่ฉันมองหาพี่คิมอยู่ สายตาฉันก็ไปปะทะกับ... นั่นมันของของฉันนี่ ไปอยู่กับไอ้พี่ขี้เก้กนั่นได้ยังไงก็เมื่อตอนหัวค่ำพี่คิมบอกว่าเอามาให้ฉันแล้วนี่

          พี่คิมโกหกฉันงั้นเหรอ?...พี่เขาลืมของแล้วให้เพื่อนเอามาให้ ต้องใช่แน่ๆไม่งั้นจะยื้อจนค่ำดึกดื่นทำไม เอามาให้ตั้งแต่เย็นๆก็จบ เหอะๆก็ฉันมันไม่ได้สำคัญพอให้จดจำนี่เนอะ ไม่เจียมตัวแล้วยังจะเรียกร้องอะไรอีกยอมแพ้ไปเถอะข้าวปั้น

          ตอนฉันกำลังเก็บของเตรียมปิดร้าน สักพักพี่คิมก็เดินเอาของมาฝากไว้กับพี่ยู ทั้งๆที่ฉันยืนถัดจากพี่ยูมาแค่นิดเดียวเอง ฉันนี่มันน่าสมเพชจังเลยนะ ฉันก็คงทำได้แค่

          "ขอบคุณมากๆนะพี่" ฉันพูดเบาๆตามหลังพี่เขาไป แม้แต่คำพูดขอบคุณของฉันพี่เขายังไม่รอฟังเลย


@หอพักY 02:02 น.


Khowpan: 'พี่คิมขอบคุณมากนะ ถ้ามันหายปั้นต้องแย่เเน่ๆเลย ขอบคุณสักล้านครั้งน้าาาา พี่ใจดีมากเลย'

Khowpan: >>>ได้ส่งสติ๊กเกอร์<<<[เอาใจพี่ไปเลย เด็กน้อยยื่นหัวใจให้]

Kim: 'อ้อครับ ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องซีเรียส'

Khowpan: 'ว่าจะให้เซรั่มเป็นการตอบแทน แต่เห็นพี่หน้าใสอยู่แล้วคงไม่ต้องใช้'

          ของที่ฉันลืมไว้เป็นเซรั่มที่ฉันขายออนไลน์อยู่ในเฟสบุ๊ค กับสมุดบัญชีที่ใช้จดบันทึกออเดอร์ลูกค้า

Kim: 'อ้อ555 ไม่ใสนะ ดูผิดป่าว แต่ไม่ต้องให้พี่หรอกเก็บไว้ขายเหอะ'

          พี่เขารู้ว่าฉันขายแสดงว่าก็ต้องแอบๆเปิดดูของฉันดูบ้างแล้วสินะ

Khowpan: 'ไม่นะ ปั้นว่าพี่ผิวดีออก'

          ฉันชมผิวหน้าพี่เขาเพื่อให้พี่เขาเอะใจว่าฉันก็แอบสังเกตพี่เขาอยู่บ้างนะ

Kim: '555'

          ฮ่าๆๆๆๆคงหวังสูงไปอีกแล้วสินะ ฉันก็ได้แต่หวังว่าพี่คิมจะชวนฉันคุยบ้างแต่มันก็คงไม่เกิดขึ้น

Khowpan: >>>ได้ส่งสติ๊กเกอร์<<<[เด็กน้อยบอกฝันดีนะ]

          และฉันก็คิดว่าการสนทนาครั้งนี้ต้องจบที่สติ๊กเกอร์ของฉันอีกแน่ๆ ปฏิบัติการล้มเหลว มันไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปจากเดิมเลย ไม่ได้อยู่ในหัวใจว่าน่ากลัวแล้วแต่ไม่ได้อยู่ในสายตาด้วยนี่น่ากลัวกว่า และที่ฉันลงทุนสร้างเรื่องหลอกพี่คิมครั้งนี้ฉันไม่ได้คิดว่าเขาโง่ แค่ฉันอยากให้เขาเป็นฮีโร่ที่คอยช่วยเหลือฉันเท่านั้นเอง แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลยพี่คิมไม่ได้ช่วยเพราะอยากจะช่วย แต่พี่คิมช่วยเพราะจำเป็นต้องช่วยต่างหาก ตอนวางแผนฉันลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย

          "ตลกดีนะที่ฉันคิดจะยอมแพ้ทุกๆครั้งที่สิ่งที่ฉันหวังไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง แต่ฉันก็คงทำได้แค่คิดนั่นแหละ เพราะว่าความจริงแล้วฉันยังอยากจะลองสู้ดูอีกสักหน่อย บางทีมันอาจจะดีขึ้นกว่านี้ก็ได้" ฉันพูดกับตัวเองเบาๆก่อนจะค่อยๆหลับตาลงเพื่อชาร์จแบตตัวเอง ตื่นเช้าพรุ่งนี้ค่อยไปลุยกันต่อนะข้าวปั้น แล้วความมืดก็ค่อยๆคลืบคลานเข้ามาปกคลุมฉัน ราตรีสวัสดิ์...Zzz

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู ยู

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู ยู

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู~~ ยู

          "ไอ้ปั้นมีความสุขมากๆนะมึง" เสียงเพื่อนๆที่ร้องเพลงและอวยพรให้มันทำให้หัวใจฉันพองโต

ตั้งแต่เกิดมานี่คงเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เป่าเค้กและฉลองวันเกิดอย่างมีความสุขแบบนี้

          ตั้งแต่มีพวกเขาเป็นเพื่อนชีวิตฉันก็มีรอยยิ้มเเละเสียงหัวเราะทุกๆวัน ถึงแม้ว่าพอกลับบ้านไปจะโดนแม่เลี้ยงด่าหรือจิกหัวใช้งาน ฉันก็รู้สึกเฉยๆกับมันอย่างน่าประหลาด

          "วันนี้นอกจากจะฉลองวันเกิดไอ้ปั้นแล้ว เรายังฉลองครบรอบ5ปีที่ไอ้ปั้นนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งที่นี่ด้วย ฮ่าๆๆๆ" เสียงม้าหมอกพูดขึ้นหลังจากที่ฉันเป่าเทียนดับหมด

          "ฮ่าๆๆๆใช่แล้วววว และหลังจากนี้เราจะแต่งตั้งให้ไอ้ปั้นเป็นเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ของพวกเราด้วย" จาเซียพูดเสริม

          "ถ้ากูเป็นสโนว์ไวท์ งั้นพวกมึงก็ต้องเป็นคนแคระสินะ" พอคิดได้แบบนั้นฉันก็นึกสนุกขึ้นมาเลยล่ะ

          "ฮ่าๆๆๆ น่าสนุกดีว่ะ พวกเรามีกันเจ็ดคนพอดีเลยนี่ หนึ่ง..สอง..สาม..สี่..ห้า..หก..เจ็ด.." ซันไชน์พูดพลางชี้นิ้วนับ

          "ฮะ-ฮะ-ฮะ-ฮาดดดดเช้ยยยย!"

          "ไอ้หมอกกกก น้ำลายมึงเต็มๆหน้ากูเลยเนี้ย ทำไมเวลาจามไม่รู้จักปิดปากวะ" เหนือเมฆบ่นใส่ม้าหมอกน้องชายฝาแฝดของมัน

          "สนีชซี่! ฮ่าๆๆๆไอ้หมอกมึงเหมาะมาก" ซันไชน์พูดกลั้วขำ "แล้วกูจะเป็นใครในบรรดาคนแคระดีนะ" มันดูจะสนุกกับเรื่องนี้มากกว่าใคร

          "ไอ้ซัน! หัวเราะร่าได้ทั้งวันอย่างมึงน่ะก็ต้องแฮปปี้เลยเว้ย สมชื่อดีจริงมั้ยปั้น" ลาเต้พูดในขณะที่เดินมานั่งลงข้างฉัน

          "เห็นหน้ามึงแล้วหงุดหงิดว่ะ"

พูดจบเหนือเมฆก็เดินมาตบหัวลาเต้เสียงดัง ป้าบ!!!

          "อะไรของมึงวะไอ้เมฆ กูอยู่ของกูเฉยๆนะเนี้ย"

          "ฮ่าๆๆ ไอ้เมฆคงหมั่นไส้ที่มึงชอบทำตัวติดปั้น ไอ้เต้กูว่ามึงเหมาะที่จะเป็นแบชฟูลที่สุดล้ะ" จาเซียพูดเสริม

          "ไร้สาระกันจริงๆเลยพวกมึง ถ้าไม่มีอะไรแล้วกูขอตัวกลับบ้านก่อนละกัน เริ่มจะเซ็งแล้วว่ะ"เหนือเมฆพูดแทรก มันทำท่าจะเดินออกไปแต่ก้ามปูวิ่งไปขวางไว้

          "ผมว่าเหนือเมฆขี้หงุดหงิดเหมือนกรัมปี้เลย ทุกคนคิดเหมือนกันมั้ยครับ" อยู่ๆก้ามปูที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้นอย่างสุภาพ และฉันก็เห็นด้วยกับสิ่งที่ก้ามปูพูดนะ

          "จริงด้วย ฮ่าๆๆๆ" ฉันขำท่าทางของเหนือเมฆที่เหมือนกรัมปี้มาก

          "ยังเหลือใครอีกบ้างเนี้ยที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครในบรรดาคนแคระ" จาเซียถาม

          "ทำเป็นถามนะมึง ตัวมึงเองอ่ะยังไม่มีไม่ใช่เหรอ" ซันไชน์พูดกวนXจาเซีย

          "ไอ้นี่มันชอบทำตัวเป็นผู้นำตลอดเลย กูชักจะเบื่อมึงแล้วว่ะไอ้จาเซีย" ม้าหมอกก็เอาด้วยอีกคน

          "ด็อค!!" ฉันตะโกนเสียงดังเมื่อนึกขึ้นได้ว่าจาเซียเหมือนด็อกมาก

          "อะไรของมึงวะไอ้ปั้นอยู่ๆก็ตะโกนขึ้นมา เล่นซะพวกกูตกใจหมดเลย" เหนือเมฆพูดเสียงดุตามแบบฉบับของมัน

          "ข้าวปั้นคงจะบอกว่าจาเซียเหมือนด็อคใช่มั้ยครับ" ก้ามปูคลายความสงสัยให้ทุกคน

          "เก่งมากก้ามปู กูคิดอยู่แล้วว่าต้องมีแค่มึงคนเดียวที่เก็ท" ฉันเอ่ยชมก้ามปูพลางกวักมือเรียกให้มันเดินมาใกล้ๆ

          โครม!!!

          "โอ้ย!!!" นั่นไงยังไม่ทันหายใจทั่วท้อง ก้ามปูลงไปนอนกองอยู่กับพื้นซะแล้ว

          "ไอ้ก้ามปูมึงเดินไม่ดูทางวะ กูตื่นเลยเห็นมั้ย"            เสียงอาชาผู้ที่ไม่มีตัวตนมาสักพักแล้วโวยวาย

          "ฮ่าๆๆๆๆ ไอ้ก้ามปูมันซุ่มซ่ามเหมือนโดปี้เลยว่ะ ฮ่าๆๆๆ ไอ้อาชาตัวตั้งใหญ่ดันมองไม่เห็น" ซันไชน์พูดกลั้วขำ

          "แต่ว่าโดปี้เป็นใบ้นี่หว่า แต่ก็นะพวกเราไม่มีใครเป็นใบ้สักหน่อย อีกอย่างไอ้ก้ามปูก็โคตรจะแปลกกว่าใคร และก็ใกล้เคียงโดปี้ที่สุดแล้ว" ลาเต้อธิบาย

          "เอ....งั้นก็เหลือแค่สลีปปี้แล้วสิ" ฉันพูดพลางคิดว่า...สลีปปี้กับอาชา >_<

          "สลีปปี้เหมาะสมกับอาชามากกูบอกเลย" จาเซียก็คิดเหมือนฉัน และดูเหมือนว่าทุกคนก็คิดแบบนั้น

          "เอาล่ะตอนนี้ทุกคนก็เป็นคนแคระทั้งเจ็ดของกูเป็นที่เรียบร้อย กูขอทวนอีกทีนะ ถ้ากูเรียกชื่อใครให้คนนั้นขานชื่อคนแคระ โอเคนะ?"

          "โว้ะ!!! ปัญญาอ่อนอีกแล้ว" เหนือเมฆบ่นอีกตามเคย

          "ลาเต้" ฉันเริ่มเรียกชื่อ

          "แบชฟูล"

          "ม้าหมอก"

          "สนีชซี่"

          "เหนือเมฆ"

          "..." เหนือเมฆชักหน้าหงุดหงิดใส่ฉัน

          "ไอ้เมฆ หนึ่ง!!"

          "..."

          "สอง!!"

          "เออๆๆ กรัมปี้" ดีนะที่มันยอมตอบก่อนที่ฉันจะต้องใช้กำลัง

          "ซันไชน์"

          "แฮปปี้"

          "อาชา"

          "...สลีปปี้" ตอนแรกฉันคิดว่ามันหลับ แต่มันก็ตอบออกมาทั้งที่หลับตาอยู่

          "จาเซีย"

          "ด็อค"

          "สุดท้าย...ก้ามปู"

          "โดปี้ครับ"

          "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ..." เสียงหัวเราะของพวกเราดังประสานกันอย่างมีความสุข

          กริ๊งงงงงง!!!!!!!!!!

          เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ฉันสะดุ้งตื่นแล้วเอื้อมมือไปปิดมัน ...ฝันถึงวันนั้นอีกแล้ว...วันที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต และมันก็เป็นวันสุดท้ายที่ฉันได้เจอกับพวกเขา'เพื่อนรักของฉัน'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น