ตอนที่ 3 : แผนที่ไม่ได้ตั้งใจแต่ดูเหมือนตั้งใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

บทที่2

แผนที่ไม่ได้ตั้งใจแต่ดูเหมือนตั้งใจ


          'สโนว์ไวท์จูบลาคนแคระทั้งเจ็ดทีละคน เจ้าชายอุ้มเธอขึ้นขี่ม้าขาวของเขา และพาสโนว์ไวท์ไปที่ปราสาทของเขาแล้วก็แต่งงานกันที่นั่น พวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดมา'

          "เฮ้อออออ!"

          ฉันถอนหายใจเสียงดังหลังจากอ่านมันจบไปอีกรอบ ฉันปิดหนังสือนิทานเล่มโปรดลงแล้ววางไว้บนโต๊ะ สายตาทอดมองผู้คนมากมายเดินผ่านไปผ่านมาอย่างเลื่อนลอย

          ตั้งแต่จำความได้ฉันก็มีแค่หนังสือนิทานเล่มนี้ที่เป็นเหมือนครอบครัวของฉัน คอยปลอบโยนฉัน ให้กำลังใจฉัน และไม่เคยทอดทิ้งฉันไปไหน มันอยู่ข้างๆฉันเสมอไม่ว่าฉันจะยิ้ม หัวเราะ หรือร้องไห้

ฉันเปิดหนังสือไปที่หน้าสุดท้ายอีกครั้ง

          สายตาจับจ้องไปที่ภาพถ่ายที่โดนแปะไว้ตรงปกหลังของหนังสือ ภาพถ่ายที่มีฉันและเด็กผู้ชายอีกเจ็ดคน ฉันกับพวกเขาเราเป็นเพื่อนกัน รูปนี้เราถ่ายกันในวันเกิดครบรอบ12ปีของฉัน นี่ก็ผ่านมานานถึง8ปีแล้วที่ฉันไม่ได้เจอกับพวกเขาอีกเลยหลังจากวันที่ฉันย้ายบ้านไปอยู่ปารีส ตอนนี้พวกเขาจะเปลี่ยนไปเยอะแค่ไหนนะ คิดถึงจัง!

          "รูปใครเหรอ?" พี่ยูถามขึ้นเบาๆแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆฉัน

          "เพื่อนปั้นเองแหละ เราไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว ปั้นอยากเจอพวกเขาอีกครั้ง แต่ก็ไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน" พี่ยูนั่งเงียบๆไม่ได้ถามอะไรต่อเหมือนเข้าใจอารมณ์ฉันตอนนี้

          ตั้งแต่ฉันกลับมาเมืองไทยฉันก็พยายามคิดมาตลอดว่าบ้านของฉันอยู่ที่ไหนแต่ฉันก็คิดไม่ออก ฉันไม่ได้ความจำเสื่อมหรอกนะเพียงแต่ตอนนั้นฉันยังเด็กและก็ไม่เคยสนใจใคร่รู้ว่าที่ๆฉันอาศัยอยู่คือที่ไหน ส่วนชื่อโรงเรียนที่ฉันเคยเรียนตอนนี้มันก็มีอยู่หลายที่จนฉันสับสน

          "แม่ปั้นน่ะท่านเสียชีวิตทันทีหลังจากคลอดปั้น ไม่นานพ่อปั้นก็แต่งงานใหม่แล้วพวกเขาก็มีลูกด้วยกันในปีถัดมา ตั้งแต่ปั้นจำความได้ปั้นก็เป็นเหมือนคนนอก พวกเขาเป็นครอบครัวที่ดูอบอุ่นมาก มีพ่อ มีแม่ แล้วก็มีลูก ในนั้นไม่ได้รวมปั้นไว้ด้วย แต่ปั้นก็ยังคงมีความโชคดีอยู่บ้างที่มีแม่นมคอยดูแลประคบประหงมปั้นเป็นอย่างดีตั้งแต่แบเบาะ"

          อยู่ๆฉันก็อยากเล่าเรื่องชีวิตของฉันให้พี่ยูฟัง พี่ยูยังคงเงียบ...ฉันจึงพูดต่อ

          "เเต่ว่าสุดท้ายแล้วแม่นมก็ไม่ต่างจากแม่หรือพ่อเลยสักนิด วันนั้นเป็นวันที่ปั้นอายุครบ7ขวบ ปกติวันเกิดทุกๆปีปั้นกับแม่นมเราจะตื่นเช้ามาใส่บาตรด้วยกัน แต่เช้าวันนั้นแม่นมไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้ว แม่นมหายไปพร้อมกับของใช้ทุกๆอย่างของเขา แม่เลี้ยงบอกกับปั้นว่าไม่มีใครอยากอยู่กับปั้นเลยสักคน เพราะปั้นเป็นเพียงก้อนกรวดไร้ค่าที่ไม่มีใครต้องการ วันนั้นปั้นร้องไห้หนักมากปั้นคิดว่าพระเจ้าได้ทอดทิ้งปั้นไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าปั้นคิดผิด"

          "...ยังไงเหรอ..." พี่ยูถามขึ้นอย่างสงสัย

          "ก็เพราะวันเกิดปีนั้นปั้นได้ของขวัญที่พิเศษสุดๆจากพระเจ้า" ฉันมองไปที่รูปถ่ายแล้วยิ้มกว้าง

          "รูปถ่ายนี้เหรอ? ...อ๋ออออ คงเป็นเด็กผู้ชายเจ็ดคนในรูปสินะ" ฉันมองหน้าพี่ยูแล้วพยักหน้า

          "พวกเขาคือคนแคระทั้งเจ็ดของปั้น"

          "หืออออ??"

          "พี่ยูไม่เคยอ่านนิทานเรื่องสโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ดเหรอ"

          "ก็เคยได้ยินมาบ้างนะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเด็กพวกนี้ล่ะ"

          "วันนั้นหลังจากที่แม่เลี้ยงพูดกับปั้นแบบนั้น ปั้นก็ขึ้นห้องไปเอาขนมทั้งหมดที่มีอยู่ใส่กระเป๋าแล้ววิ่งออกจากบ้าน

          "เห้ย! นี่ปั้นหนีออกจากบ้านตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ"

          "ไม่ใช่สักหน่อย ปั้นแค่จะออกไปตามหาแม่นม แต่ปั้นออกจากบ้านมาได้ไม่ไกลก็เจอกับสนามเด็กเล่นเข้า ปั้นเลยหยุดนั่งพักที่นั่นแล้วก็แกะขนมกินแต่มันไม่อร่อยเลย ตอนนั้นปั้นคิดถึงแม่นมมากแต่ปั้นก็ไม่รู้จะไปตามหาแม่นมได้ที่ไหน ปั้นหยิบกิ่งไม้แถวนั้นขึ้นมาแล้วก็วาดรูปในนิทานเรื่องสโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ดลงบนพื้นดิน"

          "แล้วทำไมต้องเป็นนิทานเรื่องนั้นล่ะ"

          "มันเป็นนิทานเรื่องโปรดของปั้น แม่นมจะเล่านิทานเรื่องนี้ให้ปั้นฟังทุกๆคืนก่อนนอน แม่นมบอกว่าชีวิตปั้นก็เหมือนกับชีวิตของสโนว์ไวท์ แม่นมบอกปั้นว่าอย่าเสียใจที่ปั้นต้องทนอยู่กับแม่เลี้ยงใจร้ายอย่างนี้ เพราะวันหนึ่งปั้นจะได้เจอกับคนแคระทั้งเจ็ด เขาจะเป็นเพื่อนที่ใจดีกับปั้นเหมือนกับนิทานเรื่องสโนว์ไวท์ และวันนั้นปั้นก็ได้เจอกับพวกเขาจริงๆ"

          ฉันเล่าเหตุการณ์ตอนที่ได้เจอกับคนแคระทั้งเจ็ดให้พี่ยูฟังจนถึงตอนที่ฉันเล่านิทานเรื่องโปรดของฉันให้พวกเขาฟัง

          "หลังจากนั้นปั้นก็แอบไปเล่นกับพวกเขาที่สนามเด็กเล่นทุกวัน ไม่นานพวกเขาก็ขอพ่อแม่ย้ายมาเรียนที่โรงเรียนเดียวกับปั้น แล้วพวกเราก็สนิทกันมากขึ้นทุกวัน ตอนนั้นปั้นมีความสุขมากจนลืมคิดเรื่องแม่นมไปเลย"

          "พี่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเด็กพวกนั้นเกี่ยวอะไรกับนิทาน ก็แค่บังเอิญเจอเพื่อนที่สนามเด็กเล่นมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอยู่แล้ว"

          "มาเก็บร้านกันได้แล้ว จะได้รีบกลับไปพักผ่อนกัน" เสียงพี่แบทเรียก

          "แหะๆๆเรื่องมันยาวน่ะ ไว้ว่างๆปั้นจะเล่าให้ฟังนะ"


@หอพักY 01:18น.


ตึ้อดึ่ง!!!!!


Mumoo: 'เป็นไงบ้างแก เรื่องผู้ชายคนนั้น'

มูมู่เพื่อนสาวของฉันส่งข้อความมาถามข่าวคราว เรื่องที่เล่าให้นางฟังไปคราวก่อน อยากรู้ใช่มั้ยว่านางเป็นใคร...มูมู่เป็นเพื่อนคนไทยที่ฉันสนิทด้วยตอนอยู่ที่ปารีส

Khowpan: 'ฉันตัดสินใจแล้วว่า ฉันจะต้องรู้จักพี่คิมให้มากกว่านี้ให้ได้'

Mumoo: 'แล้วแกจะทำยังไงล่ะ'

Khowpan: 'มันต้องมีวิธีสิ'

Mumoo: '....?'

เราจะรู้จักใครสักคนจากไหนได้บ้างนะ อืมมมมมม ปิ๊ง!!! คิดออกแล้ววว O_o

Khowpan: 'ฉันต้องหาเฟสบุ๊คพี่เขาให้เจอก่อน'

Mumoo: 'แกจะไปหาจากไหน หรือแกจะลองไปถามพี่เขาดูดิ ถามคนที่พี่เขาสนิทก็ได้'

Khowpan: 'ไม่ได้ ฉันจะไม่มีวันให้ใครรู้เรื่องนี้ นอกจากฉันกับแกมูมู่'

Mumoo: 'ถ้างั้นก็แล้วแต่แกเลยตามสบาย หาเจอเมื่อไหร่ค่อยบอกฉันนะ เฮ้อออ'

ต้องเริ่มจากสิ่งที่เรารู้สินะ ชื่อเล่นเหรอ คนชื่อคิมมีกี่คนกันนะบนโลกนี้ โอ้ยยยยยกว้างเกินไป ทำงานร้านเบ็งเบ็ง ใช่!!!! ร้านเบ็งเบ็งไง

Khowpan: 'ไม่ยากเกินความสามารถฉันหรอกน่า อันดับแรกฉันต้องเข้าไปดูในเพจร้านที่พี่เขาทำงานก่อน'

          อาาาา มีพี่ที่ทำงานที่ร้านมาคอมเม้นด้วยแฮะ ลองไปส่องเฟสบุ๊คพี่ๆเขาดูหน่อยละกัน คนที่1 2 3 4 5 ...ผ่านไป ไม่เจอเลยแฮะ เห้ออออออทำไมมันยากอย่างนี้นะ ถ้าพี่เขาไม่เล่นเฟสบุ๊คขึ้นมาฉันก็คงเหนื่อยเปล่า

Mumoo: 'อ่าา เป็นไงเจออะไรบ้างมั้ย'

อ่ะ!!! เฟสบุ๊คเจ้าของร้านนี่นา O_o ความหวังสุดท้ายของฉัน

Khowpan: 'ฉันเจอเบาะแสดีๆแล้ว เฟสบุ๊คเจ้าของร้านไงล่ะ หุๆ คลิ๊กเข้าไปเลยยย'

โหลดนานจังเลย :-\ อินเทอร์เน็ตฉันมีปัญหาอะไรอีกเนี้ย โอ๊ะ!! มาแล้ววว

Mumoo: 'เจอยังๆ'

Khowpan: 'แกๆ แก๊กกกกก ฉันเจอแล้ววววววว ^///^ '

Mumoo: 'ไหนๆ ไหนดูดิ้'

Khowpan: >>>ได้ส่งรูปภาพ<<<[ภาพแคปหน้าจอไทม์ไลน์เฟสบุ๊ค;Kimhan Wongsakitipitak]

Mumoo: 'เห้ยยยยจริงด้วย อะไรจะเจอง่ายขนาดนั้น'

          ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะง่ายขนาดนี้ ในที่สุดฉันก็เจอเฟสบุ๊คพี่คิม 'คิมหันต์ วงษากิติพิทักษ์' ชอบชื่อนี้จังเลยนามสกุลก็ยาวจังเลยแฮะ เอาล่ะก่อนอื่นฉันจะต้องดูข้อมูลพื้นฐานของพี่เขาก่อนคืนนี้ทำการส่องวนไปข้าวปั้น เป็นการทำความรู้จักเบื้องต้น นอนหลับฝันดีแล้วล่ะฉันคืนนี้

          เอ้ะ! นี่มันอะไรกัน เบอร์มือถือเหรอ ~o~

Khowpan: 'กรี้ดดดดด ฉันเจอนี่ด้วย 0956325xxx เบอร์มือถือพี่คิม เซฟเบอร์ด่วนๆ'>_<

Mumoo: 'เธอร้ายกาจมากข้าวปั้น'

Khowpan: 'แก มันขึ้นไลน์ด้วยแหละ ซวยแล้วเอาไงดีT^T'

Mumoo: 'เห้ยยยย เดี๋ยวพี่เขาก็รู้ดิว่าแกเพิ่มเพื่อนด้วยเบอร์มือถือ แกซวยแล้วล่ะข้าวปั้น555'

Khowpan: 'คนอย่างข้าวปั้น ไม่มีอะไรที่แก้ไขไม่ได้ หึ!!!'

          ในที่สุดฉันก็คิดออก ฉลาดมากข้าวปั้น ลงมือปฏิบัติการโลดดดด

Mumoo: 'แก้ไขยังไงวะ'

Khowpan: >>>ได้ส่งรูปภาพ<<<[ภาพแคปหน้าจอแชทLINE;(ข้าวปั้น&คิม)

Khowpan:'อาร์ม เราเพิ่งได้เบอร์นายมาจากเต้น่ะ'

Khowpan:>>>ได้ส่งรูปภาพ<<<[ภาพที่อาร์มฝากถ่ายเก็บไว้ให้]

Khowpan:'โทรหาเต้ด้วยนะ เห็นบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับอาร์ม'

Kim:'แอ้ดไลน์ผิดรึเปล่าครับ'

Kim:'ผิดคนละมั้งครับ ไม่ได้ชื่ออาร์มครับ'

Khowpan:'อ้าววว ขอโทษค่ะ พอดีเพื่อนให้เบอร์มาอีกที'

Kim:'ไม่น่าใช่ครับ'

Khowpan:'สงสัยจะผิด ขอโทษค่ะ'

Mumoo: 'เชื่อแกเลย แกคิดได้ไงวะข้าวปั้น'

Khowpan: '555 ระดับฉันแล้ว และเพื่อไม่ให้น่าสงสัย ฉันโทรไปหาพี่เขาด้วยแหละแก พอพี่เขารับสายปุ๊บ ฉันรัวใส่เลย ~อาร์มฉันส่งรูปให้แกแล้วนะ ในไลน์อ่ะ~ พี่เขาวางสายแล้วก็ตอบไลน์กลับมาอย่างที่เห็น'

Mumoo: 'ฉันยอมแกเลยจริงๆ แต่แกไม่คิดว่าพี่เขาจะสงสัยบ้างเหรอ'

Khowpan:'ก็แอบกลัวอยู่นะ แต่ก็ทำไปแล้วรอดูผลที่ตามมาแล้วกัน ลองเสี่ยงกันดูสักตั้ง'

          และนี่ก็คงเป็นการกำหนดเรื่องราวความรักด้วยตัวเองของฉัน มันก็น่าอายอยู่นิดๆละนะ ไม่รู้ว่าพี่เขาจะคิดยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันเดาพี่เขาไม่ออกจริงๆ แต่ทำไงได้ก็ฉันเริ่มจะหลงรักพี่คิมจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วไงล่ะ

          หลังจากเหตุการณ์ส่งแชทผิดวันนั้น ฉันก็ไม่เห็นพี่เขามาทำงานหลายวัน แล้ววันนี้วันที่พี่เขาปรากฏตัวมาพร้อมกับเสื้อตัวเดียวกันกับในรูปโปรไฟล์ไลน์ของเขา เอ้ะ? พี่เขาตั้งใจเหรอ กลัวเราไม่รู้ว่าคนที่เราส่งแชทผิดไปเป็นพี่เขาใช่ไหม แต่มันอาจจะแค่บังเอิญก็ได้ ใช่เหรอ? โอ้ยยย คิดจนปวดหัวแล้วเนี้ย แต่ก็อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้


สองวันผ่านไป..

@ หอพักY 01:10 น.


Khowpan: 'เอ่อออ ขอโทษนะคะ ปั้นสงสัยมาหลายวันแล้ว นี่ใช่พี่คิมที่ทำงานร้านเบ็งเบ็งรึเปล่าคะ'

          ฉันทำใจอยู่ตั้งนานกว่าจะตัดสินใจได้ว่าจะถามดีรึเปล่า และฉันก็อดทนกับความเฉยๆของพี่คิมไม่ได้ ฉันต้องเริ่มก่อนอีกแล้วสินะ

Kim: 'ใช่ครับ'

          ตอบมาแค่นี้แล้วฉันจะไปต่อยังไงล่ะพี่คิม พี่ช่วยพิมพ์อะไรต่อมาอีกหน่อยได้มั้ย ฉันรออยู่เกือบ10นาที ไม่ไหวแล้วววว หาเรื่องคุยต่อเองก็ได้

Khowpan: 'ก็ว่าอยู่ ทำไมคุ้นๆ น่าอายจัง ดันมาเป็นคนใกล้ตัวอีก ขอโทษอีกครั้งนะคะ'

Kim: 'ไม่เป็นไรครับ'

          ให้ตายเถอะเหมือนกำลังเล่นสงครามประสาทอยู่ ไม่อยากคุยด้วยใช่มั้ยก็ได้งั้นปั้นไม่กวนพี่แล้วก็ได้ แงงงงงทำได้แค่นอยด์อยู่คนเดียวสินะ

Khowpan: >>>ได้ส่งสติ๊กเกอร์<<<[เด็กน้อยทรุดตัวลงพื้นวิญญานหลุดจากร่าง]

          เป็นการสนทนาที่ไม่น่าเกิดขึ้นเลย อุตส่าห์ดีใจว่าพี่เขาตั้งใจใส่เสื้อมาทำงานให้เราเอะใจ ทำใจตั้งนานกว่าจะส่งแชทไปถาม จบการสนทนาแค่นี้เองเหรอ น่าอายยิ่งกว่าเก่าอีก เง้อออออ T^T

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลยแหละ น่าเศร้าใช่ไหมล่ะ เห็นกันทุกวันแท้ๆแต่ไม่เคยมีโอกาสได้คุยกันเลย ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ ไม่กล้าหน้าด้านส่งแชทไปซะด้วยสิ


@หอพักY 02:00 น. 

ตื้อดึ่ง!!!!


Kim: 'น้องๆ มีเบอร์พี่แบทมั้ยครับ'

          กรี้ดดดดดดดด เป็นไปได้ไง ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเนี้ย ตั้งแต่ที่ฉันทักไปคราวก่อนนี่ก็เกือบจะ2สัปดาห์ได้แล้ว จนฉันเริ่มหมดหวังแล้วแท้ๆแต่แบบนี้ยังพอมีหวังใช่รึเปล่า>_< พูดถึงพี่แบท พี่แบทก็คือเจ้าของร้านที่ฉันทำงานอยู่นั่นแหละ

Khowpan: 'ไม่มีอ่ะ มีแต่เบอร์พี่ยู'

          พี่ยูก็คือเจ้าของร้านอีกคน เธอเป็นภรรยาของพี่แบท เราสนิทกันมากๆทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน จนฉันแอบคิดว่าคงเป็นเพราะเมื่อชาติที่แล้วเราเคยรู้จักกัน ก็ฉันเป็นคนเชื่อเรื่องแบบนี้นี่นา

Khowpan: >>>ได้ส่งรูปภาพ<<<[ภาพแคปหน้าจอเบอร์โทรศัพท ์; พี่ยู 0632554xxx]

Kim: 'คือคนไหนอ่ะ พี่ผู้หญิงเหรอ'

Khowpan: 'ใช่ๆ เดี๋ยวปั้นถามพี่แบทในไลน์ให้ก็ได้นะ'

Kim: 'อ่อ ไม่เป็นไรครับๆๆ พี่แบทโทรหาพี่แล้ว'

Khowpan: >>>ได้ส่งสติ๊กเกอร์<<<[โอเค ได้เลยค่ะ]

          จะเร็วอะไรขนาดนั้น เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ หรือไม่อยากให้พี่แบทรู้ว่าตัวเองมาถามหาเบอร์จากฉันงั้นเหรอ ทำไมล่ะ? แปลกเหมือนกันนะ แต่ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง

          ช่างมันเถอะนอนดีกว่า คืนนี้คงไม่มีการสนทนาเพิ่มแน่ๆ ขนาดเปิดอ่านพี่เขายังไม่ทำเลย ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่สติ๊กเกอร์ก็เถอะ เปิดดูสักนิดคงไม่เสียเวลา มาทำให้ฉันดิ้นได้ไม่ถึงสองนาทีก็ทำให้ฉันต้องนอยด์จนหลับไปอีก ปั้นจะไม่ชอบพี่คิมแล้วนะ แงงงงงง:'(

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 panlinin (@panlinin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:05
    ชอบๆๆอ่านแล้วสนุก..เนื้อเรื่องสบายๆ
    #4
    1
    • #4-1 Mheepalaloi (@gunploymy02) (จากตอนที่ 3)
      23 ธันวาคม 2561 / 13:39

      http://writer.dek-d.com/gunploymy02/writer/viewlongc.php?id=1899215&chapter=0 ติดตามต่อที่ลิ้งค์นี้นะ
      #4-1