Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 350 Views

  • 6 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    350

ตอนที่ 2 : เขาเป็นใครกันนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

บทที่1

เขาเป็นใครกันนะ


          แปลกแต่จริง เรื่องบางเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตคนเรา บางครั้งวิทยาศาสตร์ก็ไม่สามารถหาคำตอบที่ชัดเจนให้กับมันได้ อย่างเช่นการได้พบเจอกันของใครหลายคนในโลกใบนี้

          โลกที่มีผู้คนอยู่มากมายนับล้าน การเจอกันของคนบางคนที่อยู่กันคนละซีกโลก มันอาจจะเป็น "พรหมลิขิต" มันคือความเชื่อของใครหลายคนแต่ก็ไม่ใช่ทุกคน เพราะคนบางคนก็คิดว่ามันอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่คนคนนั้นไม่ใช่ฉันแน่นอน

          "อืมมมม เรือสุพรรณหงส์ เนื้อคู่ของหนูน่ะเป็นคนรูปงาม รูปร่างผอม สูง ผิวขาว อายุเยอะกว่าหนูไม่เกิน5ปี" ฉันเป็นคนที่เชื่อเรื่องโชคชะตาฟ้าลิขิตยิ่งกว่าอะไร เชื่อว่าพรหมลิตขิตมีอยู่จริง และฉันก็กำลังตามหาเนื้อคู่ >ω<

          "แล้วยังไงต่อเหรอคะ"

          "จะได้เจอกับเนื้อคู่เร็วๆนี้ และจะได้แต่งงานก่อนอายุ25ปี มีอะไรจะถามอีกมั้ย"

          "เอ่อออ เอ่อคือออ คือว่าตอนนี้หนูมีคนที่ชอบอยู่ค่ะ แล้วเขาจะใช่เนื้อคู่ของหนูหรือเปล่า" ฉันถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ และหมอดูก็หลับตาลงหลังจากที่ฉันถามจบ สักพักหมอดูก็ลืมตาขึ้น

          "ก็ไม่เชิงนะ...จะว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่...จะว่าใช่ก็ใช่ แต่เขาก็มองๆหนูอยู่เหมือนกันนะ เขาเป็นคนไม่พูดแต่ไม่นานแล้วล่ะ...เขาจะพูดความรู้สึกนั้น" ไม่นานบ้าอะไรล่ะ2วันฉันก็ว่านานแล้วนะ

          "ขอบคุณค่ะนี่ค่ะเงิน" ฉันยื่นเงินให้หมอดูไปแล้วก็รีบเดินออกมา ทำไมต้องรีบน่ะเหรอก็ฉันกำลังจะไปทำงานสายน่ะสิ วิ่งๆๆๆ วิ่งงงงงงงง

          "แฮ่กๆๆๆ ...เกือบจะไม่ทันแล้วสิ"

          และตอนนี้ฉันก็กำลังอยู่บนรถเมล์ ฉันทำงานอยู่ร้านขายขนมญี่ปุ่นกับสมูทตี้ผลไม้ที่ตลาดนินจา มันค่อนข้างไกลจากหอพักของฉัน ฉันก็เลยต้องเผื่อเวลาการเดินทางเป็นชั่วโมง เพราะถนนเจ้าปัญหานี่มันเริ่มมีน้อยกว่ารถที่แล่นไปมาอยู่ในเมืองนี้

          ฉันข้าวปั้น(ลลิตา คงศิริ)เด็กผู้หญิงที่ชีวิตสุดแสนจะอาภัพ เกิดมาใช้ชีวิตอยู่บนโลกแลกกับชีวิตของแม่ ส่วนพ่อที่ไม่เคยทำตัวเป็นพ่อฉันเลยก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตพร้อมกับแม่เลี้ยงไปเมื่อเดือนก่อนที่ปารีส

          พอฉันจัดการธุระเรื่องงานศพของพวกเขาเสร็จเรียบร้อยฉันก็เก็บกระเป๋ากลับไทยมาพร้อมกับเงินเก็บที่มีเพียงน้อยนิดของตัวเอง ทำไมน่ะเหรอ?ก็เพราะคนที่ฉันเรียกว่าพ่อมาตั้งแต่เกิดได้ทำพินัยกรรมไว้ว่าขอมอบทรัพย์สมบัติที่มีทั้งหมดให้กับลูกสาวคนเดียวของเขา...นางสาวลลิดา คงศิริ...และเธอก็คือน้องสาวต่างแม่ของฉันเอง จริงๆมันก็ไม่ได้เกินคาดหรอกนะ ถามว่าฉันเสียใจมั้ยตอบตรงนี้เลยว่าไม่เสียใจเลยสักนิด

          ฉันรู้ตัวดีว่าฉันอยู่ในบ้านหลังนั้นในฐานะคนใช้มาตลอดตั้งแต่พวกเราย้ายบ้านไปอยู่ที่ปารีส คงไม่มีใครรู้ว่าชีวิตฉันที่ผ่านมาเกือบ8ปีมันเหมือนตกอยู่ในนรกทั้งเป็น พ่อบังเกิดเกล้าของฉันไม่เคยนับฉันเป็นลูก แม่เลี้ยงทั้งจิกใช้ทั้งโขกสับฉันสารพัดราวกับว่าฉันเป็นทาสในเรือนเบี้ยและพ่อก็ไม่เคยสนใจฉัน ต่อให้ฉันร้องไห้จนแทบขาดใจตายพ่อก็ยังไม่หันมอง

          แต่จะว่าไปในชีวิตฉันก็เคยมีช่วงเวลาหนึ่งที่เรียกว่าความสุขได้เหมือนกันนะ มันเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานถึง5ปีเลยทีเดียว และความทรงจำของฉันก็อยู่ที่นี่ ประเทศไทยบ้านเกิดของฉันที่ฉันจากไปนาน แต่วันนี้ฉันกลับมาแล้ว กลับมาตามหาความสุขของฉัน

          ฉันมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ของฉันอีกครั้ง ตอนนี้ฉันเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยเพราะนอกจากฉันจะสวยแล้วนั้นฉันยังเก่งและขยันอีกด้วย(อย่าเพิ่งหมั่นไส้ฉันนะทุกคน) ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นกับฉันที่นี่เหมือนถูกกำหนดไว้แล้ว ทั้งเรื่องงานที่อยู่ๆก็โผล่มาให้เจอโดยที่ไม่ได้หา ทั้งเรื่องผู้ชายคนนั้นที่อยู่ๆก็โผล่เข้ามาอยู่ในสายตาในหัวใจของฉันโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว >_<

          "พี่แบทครับ มีแบงค์ร้อยให้แลกสักพันมั้ยครับพี่" ฉันหันไปมองตามเสียงเรียกที่ดังขึ้นในระหว่างที่กำลังวุ่นอยู่กับการผสมน้ำผลไม้ใส่แก้ว

          "$@-/('*53'(/-(/*6¥€_%&>"

          "#$-/\]>>&¥£%£>&𤮩\~@βα\\>"

          ฉันไม่ได้สนใจประโยคสนทนาในตอนนั้นเลย สายตาของฉันจับจ้องไปที่ใบหน้าเนียนใสรับกับเรือนผมสีดำที่ถูกมัดรวบไว้กลางศรีษะข้างหูทั้งสองข้างและท้ายทอยถูกไถสั้นจนเกือบจะเกรียน คิ้วเข้มๆที่มีรอยแหว่งเหมือนตั้งใจอยู่ข้างซ้ายกับขนตายาวเป็นแพ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเรียวเล็กมันเป็นตาชั้นเดียวที่ดูแล้วมีเสน่ห์น่าหลงใหล ริมฝีปากอวบอิ่มได้รูปกับรอยยิ้มแบบนั้น แอร้ยยย>//< อะไรกันฉันทำงานที่นี่มาสองสามวันแล้วไม่เห็นจะเคยเจอผู้ชายคนนี้เลย 'เขาเป็นใครกันนะ'

          "คิมเช็คบิลโต๊ะสอง"

          "ครับพี่"

          ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่สายตาของฉันจับจ้องไปที่เขาคนนั้นทุกครั้งที่มีโอกาส ฉันมองคนตัวสูงเดินไปเดินมา ง่วนอยู่กับงานของเขา หลายวันที่ฉันเอาแต่เฝ้ามองเขาคนนั้น และฉันก็ได้รู้ว่าเขาทำงานอยู่ร้านอาหารข้างๆร้านฉัน ฉันรู้แค่ว่าเขาชื่อคิม เขาน่าจะอายุมากกว่าฉัน ใครจะไปรู้ว่าการที่ฉันรู้แค่นั้นจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องวุ่นๆต่อจากนี้ ^o^

          การที่คนเราได้เจอกันจะเป็นเพราะพรหมลิขิตหรือไม่ก็ตาม แต่เรื่องราวหลังจากที่เจอกันแล้วต่างหากล่ะที่น่าติดตามตอนต่อไป และฉันก็เชื่อว่าเรื่องราวหลังจากที่เราเจอกัน“ตัวเรา”นี่แหละที่เป็นคนกำหนดมัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น