Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 351 Views

  • 6 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    15

    Overall
    351

ตอนที่ 15 : อยากจะได้ใครไปเป็นแฟนก็ต้องจีบสิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

บทที่14

อยากจะได้ใครไปเป็นแฟนก็ต้องจีบสิ


          วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันต้องนั่งแทะขนมปังอยู่หน้าทีวีเงียบๆคนดียว นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วที่ฉันไม่ได้เจอหน้าเต้เลยตั้งแต่งานเลี้ยงวันเกิดของม่านฟ้าวันนั้น เต้ไม่ปริปากพูดกับฉันสักคำไม่ยิ้มให้ฉัน แถมยังไม่มองหน้าฉันอีกด้วย

          วันนั้นในงานฉันโคตรอึดอัดเลยถึงแม้ว่าบรรยากาศรอบตัวมันจะครึกครื้นมากก็ตาม ที่เต้คอยหลบหน้าฉันเป็นเพราะเรื่องวันนั้นวันที่ฉันกลับห้องเกือบเช้า สามวันมานี้ฉันก็พยายามพูดกับเต้นะแต่เต้ก็ไม่สนใจฉันสักนิด เต้พยายามหลบหน้าฉันตลอดจนฉันเหนื่อย แล้วฉันก็ไม่ชอบง้อใครนานๆด้วยนี่ถือว่าเป็นเกียร์ติสุดๆแล้วนะที่ฉันตามง้อเต้ได้ถึงสามวัน

          ก๊อกๆๆๆ!!!!!!!

          เอ้ะ? หรือเต้มันจะใจอ่อนยอมคุยกับฉันแล้ว ฉันรีบวิ่งมาเปิดประตูด้วยความตื่นเต้น แต่ฉันก็ต้องหุบยิ้มลงทันทีที่เปิดประตูมาพบกับคนตรงหน้า คนที่ฉันไม่อยากเจอหน้าที่สุด

          "อ้าววว พี่คิมหรอกเหรอ?" คิดว่าเต้มาตามไปกินข้าวเย็นซะอีก

          "ทำหน้าแบบนี้ คงไม่อยากเจอหน้าพี่มากเลยสินะ" พี่คิมพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

          "อืม" ฉันตอบรับสั้นๆพลางแทะขนมปังในมือที่ถือมาด้วยต่อ

          "อย่าบอกนะว่าขนมปังในมือคือมื้อเย็นของปั้น"

          "มันก็เป็นทุกมื้อของปั้นนั่นแหละพี่มายุ่งอะไรด้วยล่ะ แล้วนี่พี่มาทำไมไม่ทราบ" ฉันอุตส่าห์ยอมถอยออกมาแล้วนะ แต่ทำไมเขาต้องมาทำทุกอย่างให้มันยิ่งยากขึ้นสำหรับฉันด้วย

          "พี่เห็นว่าปั้นไม่ไปที่ร้านก็เลยแวะมาหา นี่พี่ทำอาหารมาฝากเยอะแยะเลยนะ"

          "อาหารเหรอ? อึก!!" ฉันพูดพรางกลืนน้ำลายลงคออย่างหิวกระหาย

          "ฮ่าๆๆ ทำหน้าอย่างนี้คงหิวมากสิท่า" พูดจบพี่คิมก็ทำท่าจะเดินเข้ามา

          "เดี๋ยวๆๆหยุดเลยนะ ปั้นไม่ได้หิวสักหน่อย พี่คิมเอาของๆพี่กลับไปเถอะค่ะ แล้วก็ไม่ต้องมาที่นี่อีกนะคะ" ถึงฉันหิวจนน้ำลายไหล แต่ฉันก็ต้องทำใจแข็งไว้

          โกรกกกกกก!!!!!

          "ไม่เอาน่าปั้น หิวก็บอกว่าหิวสิ ท้องร้องดังขนาดนี้จะบอกว่าไม่หิวได้ไง"

          ไอ้ท้องบ้านี่ก็ร้องได้จังหวะจังเลยนะ แล้วฉันก็ต้องยอมให้พี่คิมเข้ามานั่งร่วมโต๊ะทานอาหารกับฉันจนได้ วันก่อนยังไล่ฉันอย่างกับหมูกับหมา พอฉันจะตัดใจแบบจริงจังก็มาทำดีกับฉันอีก ผู้ชายคนนี้จะเอายังไงกับฉันกันแน่

          ฉันตั้งหน้าตั้งตากินจนลืมไปเลยว่ามีอีกคนร่วมโต๊ะอาหารอยู่ด้วย ฉันซัดทุกอย่างบนโต๊ะจนหมดไม่เหลือไว้แม้แต่เศษข้าวในจาน

          จะทำไงได้ก็สามวันที่ผ่านมากระเพาะจ๋าของฉันไม่ได้เซย์ฮัลโหลกับอาหารหนักๆแบบนี้เลย ก็มีแค่ขนมปังกับน้ำผลไม้ที่ได้ลงไปสำรวจลำไส้ของฉัน ปกติมื้อเช้าและมื้อเย็นฉันจะต้องไปกินข้าวที่ห้องของเต้ตลอด

          พอได้มาเจอกับเหตุการณ์ตอนที่เต้โกรธฉันแบบนี้ ฉันถึงรู้ได้ว่าชีวิตฉันอยู่ด้วยตัวคนเดียวลำพังไม่ได้เลยสักวัน เห้อออออ ครั้งแรกในชีวิตเลยนะที่โดนเต้เมินแบบนี้

          "นี่ปั้นไปตายอดตายอยากมาจากไหนเนี้ย" พี่คิมมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าอึ้งๆ

          "ก็ปั้นไม่ได้กินข้าวมา3วันแล้วนี่นา" พูดจบฉันก็ยกน้ำขึ้นดื่ม มื้อนี้อิ่มสุดๆไปเลย

          "ห้ะ!!! 3วันเลยเหรอ ทำไม?" สีหน้าของพี่คิมดูสงสัยสุดๆ

          "ในห้องนี้ก็มีแค่น้ำผลไม้กับขนมปัง" ฉันพูดในขณะที่เปิดตู้เย็นแล้วหยิบให้พี่คิมดู

          "ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี คือปกติไปกินข้าวข้างนอกเหรอ ในห้องก็ต้องมีอย่างอื่นติดไว้บ้างสิ อย่างน้อยมีข้าวสารกับไข่ก็ยังดีหรืออาหารกล่องสำเร็จรูปก็ได้"

          "เต้ก็เคยบอกอย่างนั้นแต่ปั้นก็ไม่ใส่ใจ ช่างมันเถอะมันไม่ใช่เรื่องอะไรของพี่ซะหน่อย เสร็จธุระแล้วก็กลับไปสิ" ใครจะไปคิดล่ะว่าวันนึงเต้จะงอนฉันจนไม่ยอมให้ฉันไปกินข้าวด้วย ปกติมันชอบบังคับฉันจะตายไป

          "ทำไมจะไม่ใช่เรื่องของพี่ล่ะ แฟนไม่ได้กินข้าวมา3วันจะให้พี่อยู่เฉยๆได้เหรอ" แฟน? บ้าหรือเปล่า

          "ปั้นไปเป็นแฟนพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่" ฉันพูดน้ำเสียงติดหงุดหงิดเล็กน้อย

          "ก็ตั้งแต่วันนี้แหละ" เขาควรจะไปเช็คสมองด่วน

          "พูดเองเออเองอยู่คนเดียว พี่สติไม่ค่อยดีหรือไง"

          "ปั้น..." พี่คิมมองตาฉัน สีหน้าของเขาดูจริงจังมากจนฉันไม่กล้าหลบสายตาไปทางอื่น "เป็นแฟนกับพี่นะ เรามาเริ่มคบกันตั้งแต่วันนี้เลยเป็นไง" พูดจบพี่คิมก็ดึงฉันเข้าไปกอด

          "มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาล้อเล่นกันนะพี่คิม" ฉันรีบผละออกจากอ้อมกอด ของเขาแล้วรีบเดินหนี

          "พี่พูดจริงๆนะปั้น" เสียงพี่คิมตะโกนไล่หลังฉันมา

          "..." ปังงง!!!!! ฉันปิดประตูห้องนอนด้วยความรีบ ทำให้เสียงมันดังไปหน่อย ฉันทรุดลงนั่งกอดเข่าแล้วหันหลังพิงประตู สักพักก็ได้ยินเสียงพี่คิมดังอยู่อีกด้านของประตู

          "จะไม่ยอมเป็นแฟนกับพี่จริงๆเหรอ" ตอนนี้ฉันเดาไม่ออกเลยว่าพี่เขาคิดจะทำอะไรกันแน่

          ฉันเลือกที่จะเงียบเพราะว่าฉันไม่รู้จะพูดอะไร อีกฝั่งของประตูก็เงียบเหมือนกำลังรอคำตอบหรืออาจจะกลับออกไปแล้ว ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบเกือบ10นาที และฉันก็ตัดสินใจพูดออกไปว่า

          "จะมาขอเป็นแฟนกันง่ายๆแบบนี้มันใช่เหรอ" ฉันพูดออกไปทั้งที่ไม่รู้ว่าพี่คิมยังอยู่ข้างนอกนั่นมั้ย

          "ปั้นหมายความว่าไงเหรอ" ยังอยู่สินะ?

          "อยากจะได้ใครไปเป็นแฟนก็ต้องจีบสิ จะมาขอกันง่ายๆแบบนี้ได้ไงแล้วก็ขอบอกไว้ก่อนนะว่าจีบปั้นมันไม่ง่ายเลย"

          "แต่ก็คงไม่อยากเกินความสามารถพี่หรอก"

          "แล้วปั้นจะรอดู"


02:57 น.


ตึ้อดึ่ง!!!!!

ตึ้อดึ่ง!!!!!

ตึ้อดึ่ง!!!!!

ตึ้อดึ่ง!!!!!

          ใครมันส่งข้อความมาปลุกฉันตอนดึกแบบนี้เนี้ยยยยยยย เสียงข้อความเข้ารัวๆแบบนี้หรือจะเกิดเรื่องอะไรไม่ดี ฉันลุกพรวดพราดไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานขึ้นมาดู

          ฟึ่บ!!!!

Kim:'ปั้น'

Kim:'หลับแล้วเหรอ'

Kim:'คิดถึงนะ'

Kim:'ฝันดีเด็กน้อย'

          "ไอ้บ้าเอ้ยยยยย" ฉันต้องสะดุ้งตื่นตอนดึกเพื่อมาเจออะไรเเบบนี้เนี้ยนะ ฆ่าฉันเถอะ! ฉันเกลียดการโดนปลุกตอนที่กำลังหลับสบายที่สุดในโลกกกกกกTOT เสียอารมณ์จริงๆเล้ยยยยย

ตึ้อดึ่ง!!!!!

ตึ้อดึ่ง!!!!!

Kim:'อ่านแล้วแต่ไม่ยอมตอบ'

Kim:'ว้าาาา เศร้าจัง!'

          โอ้ยยยยยยยยยยยยย ยังไม่หยุดส่งมาอีก

Khowpan:'ไอ้พี่คิมบ้าาาาา ดึกแล้วไม่ยอมหลับยอมนอน มารบกวนคนจะนอนอยู่ได้'

Kim:'ก็ปั้นบอกให้พี่จีบ และนี่ก็คือวิธีจีบของพี่'

Khowpan:'มันใช่เวลามั้ย ดูนาฬิกาด้วยนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว"

Kim:'ก็เพิ่งจะตีสามเองนะ'

Khowpan:'เพิ่งจะตีสามเองงั้นเหรอ'

Kim:'ช่ายยย เวลานี้ดาวบนฟ้ากำลังสวยเลย'

Khowpan:'เหอะ!'

Kim:'ออกมาดูดาวด้วยกันสิปั้น'

Khowpan:'นี่ปั้นกำลังโกรธพี่อยู่นะ พี่คิมทำให้ปั้นต้องสะดุ้งตื่นตอนดึกเพราะเรื่องไร้สาระ ปั้นโมโหมากๆเลยด้วยแต่พี่ยังมีอารมณ์มาพูดเล่นอีก'

Kim:'พี่ขอโทษ พี่ไม่คิดว่าปั้นจะโกรธขนาดนี้'

Khowpan:'ขอโทษแล้วปั้นจะหลับต่อได้มั้ย ทำไมพี่ทำอะไรไม่คิดเลย คนอะไรซื่อบื้อได้ขนาดนี้'

Kim:'= =!'

Khowpan:'ถ้ายังส่งข้อความมาอีกนะ ปั้นจะบล็อคให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย'

          โมโหโว้ยยยยยยยย ~Π~


[Kim's talk]

          เมื่อวานผมเดินกลับมาที่ร้านด้วยความตื่นเต้นมันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับผมเลย ในชีวิตนี้ผมไม่เคยมีแฟนเลยสักคนคงเป็นเพราะผมไม่เคยจีบใครเลยสักครั้ง ที่ผ่านมาเคยแอบชอบผู้หญิงมาก็เยอะแต่ไม่เคยชอบใครได้เท่าข้าวปั้นเลย เมื่อสองชั่วโมงก่อนเธอบอกให้ผมจีบเธอ^0^ ในโลกนี้จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่บอกให้ผู้ชายมาจีบตัวเอง

          ~*โชคชะตานำเธอกับฉันคงเป็นลิขิตสวรรค์

ให้เราได้มาพบกัน เธอคือคนนั้นที่ฉันรอ

เพราะว่าเธอคนเดียวคนนี้ที่ทำให้ใจดวงนี้

เต้นแรงขึ้นไปทุกทีที่ฉันนั้นคิดถึงเธอ

เพ้อฉันเพ้อละเมอแค่เพียงแรกพบเธอสบตา

หาและจะหาทุกทางที่ทำให้ฉันได้บอกเธอ

ว่ารักที่มีอยู่เต็มหัวใจ

จะมอบมันไปให้ใครถ้าไม่ใช่เธอ

ก็เพราะเธอคือท่วงทำนองแห่งความรัก

จากเคยเงียบเหงากลับกลายเป็นสดใส

ทำให้ฉันนั้นเป็นคนอ่อนไหว

เปลี่ยนโลกฉันไปทั้งใบในพริบตา

ฟ้าส่งเธอลงมาให้ฉันพิสูจน์หัวใจ

ว่าความรักนั้นช่างยิ่งใหญ่

และหัวใจฉันมีไว้ให้เธอคนเดียว oh baby...~

~*เพ้อ(You) – Jetseter????~

          'เห้ยไอ้คิม วันนี้มึงอารมณ์ดีมาจากไหนวะ เปิดเพลงรักซะดังลั่นร้านเลย' ไอ้ไผ่เดินมาตบไหล่แล้วนั่งลงตรงข้ามผม

          '^///^'

          ผมเล่าเรื่องตั้งแต่บังเอิญเจอข้าวปั้นที่ห้างคราวก่อนจนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเย็นให้ไอ้ไผ่ฟังจนจบ

          'เชี้ยยยยยย แสดงว่าปั้นก็ไม่ได้โกรธมึงแล้วดิ'

          'ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ แต่นี่ก็เป็นเหมือนโอกาสดีๆของกู'

          'ใช่นี่แหละโอกาสของมึง เพราะงั้นมึงต้องเดินหน้าจีบข้าวปั้นตั้งแต่วินาทีนี้'

          'นี่แหละปัญหาที่กูอยากให้มึงช่วย'

          'ปัญหา? ปัญหาอะไรของมึงอีก'

          'กูไม่รู้ว่าการจีบผู้หญิงเขาต้องทำไงบ้าง'

          'ไอ้_&&%]¥&¢~£€¥¥£`•®β กูอยากตายยยยยยย' ไอ้ไผ่สบถด่าผมสารพัด

          'มึงช่วยกูได้แน่ๆ'

          'กูไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่ามึงล้ะ มึงไม่สมควรเกิดมาเป็นผู้ชายเลยว่ะ คือที่มึงไม่เคยมีแฟนเลยนี่เป็นเพราะมึงจีบหญิงไม่เป็นเหรอวะ'

          'เออออ' ป้าบ!!!!! ไอ้ไผ่ตบหัวผมอย่างแรงจนหน้าเกือบคะมำกับโต๊ะ

          'ซื่อบื้อสมเป็นมึงจริงๆเลย'

          'นะๆมึง กูขอร้อง' ผมอ้อนวอนมันสุดๆ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาผมเคยทำแบบนี้กับไอ้ไผ่ครั้งแรกเลยนะ

          'เออๆๆ กูขอคิดแผนก่อนแล้วกัน คืนนี้มึงก็นอนฝันหวานไปก่อน'

แต่ผมไม่เชื่อฟังมัน และดันพลาดท่าไปทำให้ตัวเองเสียแต้มเข้าให้ เช้านี้ผมเลยนอยด์ๆนิดหน่อย

          "นี่มึงไปโดนตัวไหนมาวะ ถึงได้เฉาขนาดนี้" ประโยคแรกที่ไอ้ไผ่ทักทายผม

          "กูน่าจะเชื่อมึง"

          "ห้ะ!!! มึงอย่าบอกนะว่า..."

          "เมื่อคืนถ้ากูเข้านอนแต่หัวค่ำแล้วตื่นมาฟังแผนของมึงวันนี้ก็คงจะดี"

          "เมื่อคืน? เมื่อคืนมึงไปสร้างเรื่องอะไรมาอีกวะ"

          "กูทักแชทไลน์ไปหาปั้น"

          "แล้วเกิดอะไรขึ้น"

          "ปั้นโกรธกู''

          "ยังไง? มึงขยายความหน่อยได้มั้ยวะ"

          "ปั้นเกลียดการโดนปลุกในขณะที่กำลังหลับสบาย เพราะตอนที่ต้องตื่นทั้งๆที่อยากนอนมากมันทำให้เลือดขึ้นหน้าและกลายเป็นหัวร้อนในที่สุด"

          ไม่ใช่ผมที่ตอบคำถามไอ้ไผ่ แต่เป็นข้าวปั้นเธอเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้

          "ปั้น!!!" ผมอุทานชื่อเธอออกมา เธอมาได้ไงในเมื่อเธอโกรธผม

          "งั้นกูขอตัวไปทำงานก่อนนะไอ้คิม ไปนะปั้น" เพื่อนตัวดีมันทิ้งผมไปดื้อๆ

          "ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย" ปั้นพูดจบก็นั่งลงตรงข้ามผมพร้อมกับขำผมเบาๆ

          "ปั้นขำอะไร"

          "ก็ขำพี่นั่นแหละ ฮ่าๆๆ"

          "หายโกรธพี่แล้วเหรอ" ผมถามเธอไปเพราะเธอไม่ได้แสดงท่าทีเหมือนโกรธผมเลยสักนิด

          "ทำไม? อยากให้ปั้นโกรธนักหรือไง"

          "ไม่ๆๆ แบบนี้แหละดีแล้ว"

          ตอนนี้เหมือนภาพในฝันเลยแหละ เธอนั่งอยู่ตรงหน้าผม มองหน้าผมแล้วก็ยิ้มไปหัวเราะไป เธอเป็นคนยังไงกันแน่? นี่คงเป็นคำถามที่ผมต้องหาคำตอบด้วยตัวของผมเอง

          "วันนี้พี่คิมว่างป้ะ?"

          "ไม่ว่างอ่ะ"

          "ทำไมไม่ว่างง่ะ" ปั้นกับหงอยๆแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ

          "ก็พี่ต้องจีบปั้นทั้งวันไง ทำไมลืมล่ะ" ผมตอบไปตามตรง

          "ติ๊งต๊อง!!!>¤<" เธอขำผมอีกแล้ว

          "ทำไมปั้นต้องขำด้วย พี่จริงจังอยู่นะ" เธอเห็นเป็นเรื่องตลกหรือไง ผมตั้งใจจะจีบเธอจริงๆนะ

          "แล้วพี่จะจีบปั้นยังไงเหรอ ฮ่าๆๆ บอกปั้นหน่อยสิ" เธอถามในขณะที่ย้ายตัวเองมานั่งลงข้างๆผม

          "ยังไม่รู้เลย ไอ้ไผ่มันบอกจะคิดให้เดี๋ยวพี่ต้องไปถามมันก่อน"

          "ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ นี่พี่คิมเล่นมุขอยู่ใช่มั้ย ฮ่าๆๆๆๆๆ"

          ข้าวปั้นหัวเราะอยู่อย่างนั้นไม่ยอมหยุด ผมไม่เข้าใจว่ามันมีอะไรน่าขำตรงไหน จะว่าไปผมต้องรีบไปถามไอ้ไผ่เรื่องแผนที่มันบอกจะคิดให้นี่ คิดได้ผมจึงลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปหาไอ้ไผ่ แต่มือเล็กๆของปั้นจับมือผมไว้แล้วก็ลากผมออกมานอกร้าน

          "เดี๋ยวๆๆ ปั้นจะพาพี่ไปไหนเนี้ย" ผมถามขึ้นในขณะที่ปั้นเอาแต่ลากผมแล้วเดินไปไม่ยอมหยุด

          "พาปั้นไปห้องสมุดหน่อยนะ" เธอลากผมมาหยุดอยู่หน้ารถ และมันก็คือรถผม

          "..." ตอนนี้ผมงงไปหมดแล้ว เธอบอกจะให้ผมจีบแต่ผมยังไม่ได้ไปถามไอ้ไผ่เลย แล้วเธอก็จะให้ผมพาไปห้องสมุดเนี้ยนะ แล้วแบบนี้ผมจะจีบเธอยังไง

          "นะๆๆนะพี่คิมนะ" ปั้นอ้อนผมพลางทำหน้าเหมือนลูกหมาน้อย น่ารักจัง*///*

          "ก็ได้! ขึ้นรถสิ"

          ตอนนี้เราสองคนอยู่บนรถมาเกือบชั่วโมงแล้ว และดูเหมือนว่าคงต้องอยู่ไปอย่างนี้อีกนาน ก็รถติดขนาดนี้คงจะไปไหนได้อยู่หรอก เฮ้อออออ

          "ทำไมรถถึงติดแบบนี้นะ" คนตัวเล็กข้างๆผมบ่นอุบอิบเป็นรอบที่ร้อยได้แล้วมั้ง

          "ปั้นหิวมั้ย" ผมถามเธอเพราะว่าตอนนี้เที่ยงแล้วและผมก็สังเกตเห็นเธอนั่งลูบท้องมาสักพักแล้วด้วย

         "อื้มมม แต่ไม่เป็นไรหรอกปั้นทนหิวเก่งนะ"

          เธอหันมาส่งยิมให้ผม ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดเล่น ผมมองหาร้านสะดวกซื้อแถวนี้แล้วก็พบว่ามันอยู่ไม่ไกลนัก แต่ถ้ารอให้รถเลื่อนไปถึงก็คงอีกนานเพราะดูเหมือนว่าข้างหน้าจะมีอุบัติเหตุอะไรสักอย่างที่ทำให้รถเคลื่อนที่ไปไหนไม่ได้อยู่อย่างนี้

          "รออยู่นี่นะปั้น เดี๋ยวพี่มา" พูดจบผมก็รีบวิ่งลงจากรถมุ่งหน้าไปยังร้านสะดวกซื้อด้วยความเร็ว

[End talk]


          "รออยู่นี่นะปั้น เดี๋ยวพี่มา" พี่คิมพูดจบก็พรวดพราดออกจากรถไป จะไปไหนของเขาแล้วรถล่ะ ฉันขับรถไม่เป็นนะทิ้งฉันไว้กับรถแบบนี้ไม่ได้ แล้วฉันจะทำยังไงดีเนี้ยยยยย

          พี่คิมนะพี่คิมเป็นอะไรขึ้นมาอีกล่ะ อยู่ๆก็วิ่งไปแล้วทิ้งรถไว้กลางถนน จะมีใครซื่อบื้อได้เท่านี้อีกมั้ย มาคิดๆดูก็อดขำไม่ได้ ฮ่าๆๆๆคนบ้าอะไร จะจีบสาวก็ต้องไปขอให้เพื่อนช่วย เขาไม่เข้าใจคำว่าจีบหรือไง ทำไมต้องทำตัวน่ารักแบบนี้ตลอดเลย >_<

          "มาแล้วววว รอนานมั้ย" คนตัวสูงเข้ามาในรถพร้อมกับถุงร้านสะดวกซื้อที่มีขนมนมเนยเยอะแยะเต็มไปหมด

          "พี่ไปซื้อของพวกนี้เองเหรอ แล้วก็ไม่บอก ปั้นตกใจแทบแย่"

          "ฮ่าๆๆๆ โอ๋ๆๆอย่าทำหน้างั้นดิ กินนี่รองท้องก่อนเนอะ" พี่คิมพูดพลางเอื้อมมือมาบีบจมูกฉันแล้วโยกไปมาเบาๆ

          "เล่นอะไรเนี้ยยยย ปั้นเจ็บนะ"

          "หมั่นเขี้ยว!!! พี่ไม่ได้ซื้อข้าวมาให้เพราะมันต้องรอนาน ก็เลยได้มาแค่นี้แหละ"

          "แค่นี้อะไรกันนี่ก็เยอะแล้ว โอ้ะ! มีนมด้วย"

          ฉันยิ้มกว้างเพราะสิ่งที่เจอในถุงดันเป็นนมโฟโมสต์รสจืดที่ฉันเคยกินมันทุกวันเหมือนเสพติด แต่ฉันไม่ได้กินมันมานานมากแล้ว

          "ของพี่คิมเหรอ?" ฉันถามเพราะมันมีอยู่แค่กล่องเดียว

          "ของปั้นนั่นแหละ พี่จำได้ว่าปั้นชอบ" หืออออ?

          "ปั้นชอบ? พี่ไปเอาเรื่องนี้มาจากไหนอีกล่ะ"

          "เคยเห็นปั้นกินทุกวันตอนเย็นเมื่อสามปีก่อน"

          "อันแหน่!!!! แอบมองปั้นด้วยเหรอเนี้ย"

          "อะไรเล่า แค่บังเอิญเห็นเฉยๆ"

          "ความจริงปั้นไม่ได้ชอบหรอกนะ"

          "อ้าวว ไม่ชอบแล้วทำไมถึงต้องกินทุกวัน"

          "พี่คิมจำไม่ได้จริงๆเหรอ"

          "จำ? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ล่ะ"

          สงสัยพี่คิมจะเคยเป็นปลาทองเมื่อชาติก่อน เรื่องแค่นี้ก็ลืมซะได้

          'อ้ะ! พี่ให้' พี่คิมยื่นนมโฟโมสต์รสจืดกล่องเล็กให้ฉัน

          'ให้ปั้นเหรอ? ทำไมอ่ะ'

          'พอดีมันซื้อ1แถม1อ่ะ พี่กินไม่หมดเลยแบ่งให้'

          'ขอบคุณค่ะ' ฉันรับนมกล่องนั้นมาถือไว้ แล้วมองอย่างงงๆ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นป้ะ?

          'กินเลยสิ'

          'ค่ะ' ฉันใช้หลอดเจาะกล่องนมแล้วยกหลอดขึ้นดูด พี่คิมจ้องฉันจนฉันไม่กล้ากินแต่ก็ต้องกิน มันมีอะไรต้องลุ้นขนาดนั้นเลยมั้ย?

          'ชอบมั้ย' เขามองฉันแล้วยิ้ม

          'แฮร่ๆๆ ค่ะ' ฉันตอบรับไปแบบเบลอๆ

          'นมนี่น่ะ พี่ชอบมากเลยนะ' พี่คิมพูดพลางมองกล่องนมในมือของเขา แล้วก็เดินกลับไปทำงานที่ร้านต่อ แล้วมาบอกฉันทำไมนะ? =///=

          "จำได้ยัง?" ฉันถามพี่คิมหลังจากที่เล่าเรื่องเมื่อสามปีก่อนให้ฟัง

          "อ๋อออออ ฮ่าๆๆๆจริงๆแล้วตอนนั้นพี่เคยเห็นปั้นกินอยู่สองสามครั้งก็เลยซื้อมาให้ แล้วก็แกล้งบอกว่า1แถม1จะได้ไม่ดูน่าสงสัย"

          "แล้วที่พี่บอกปั้นว่าชอบล่ะ"

          "ฮ่าๆๆๆ ก็คิดว่าปั้นชอบไง"

          "สรุปคือ...พี่ก็ไม่ได้ชอบนมนี่เหรอ"

          "ตอนนั้นก็เเค่อยากชอบเหมือนปั้น" ไอ้พี่คิมบ้า >///< น่ารักอีกแล้วนะ

          "ปั้นก็เล่นกินมันทุกวันจนอ้วนลงพุงเพราะคิดว่าพี่ชอบ โอยยยยจะบ้าตาย" ตอนนั้นน้ำหนักขึ้นตั้งหลายกิโลเพราะนมตัวดีนี่เลยนะ โมโหก็ต้องเจาะกินมันให้หมดซะเลย ฉันกินนมในกล่องจนหมดภายในไม่กี่วินาทีโดยที่ไม่หยุดหายใจเลย

          "โหหหห ปั้นใจเย็นๆก่อน เล่นไม่หายใจแบบนี้เดี๋ยวก็ได้ตายก่อนหรอก"

          "ฮ่าๆๆๆๆๆ ตลกเป็นบ้า" ฉันขำทั้งตัวเองทั้งพี่คิม นี่ตอนนั้นฉันไม่ได้แอบชอบเขาข้างเดียวจริงๆเหรอ

          เหมือนฝันเลยเนอะ ^•^ แค่อยู่ด้วยกันสองคนบนรถไม่ถึงชั่วโมงยังมีความสุขขนาดนี้เลย ถ้ามีพี่คิมอยู่ข้างๆทุกวันจะดีขนาดไหนนะ ฮ้าาาาาาาา มีความสุขจัง>____<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น