Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 354 Views

  • 6 Comments

  • 17 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18

    Overall
    354

ตอนที่ 13 : แพ้แล้วจริงๆสินะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

บทที่12

แพ้แล้วจริงๆสินะ


18:20 น. @Gampan cafe`

          ฉันหลับยาวตั้งแต่ช่วงสายๆตื่นขึ้นมาอีกทีก็หกโมงเย็นหลับเต็มอิ่มสุดๆบอกเลย แต่ที่แย่สุดๆคือตื่นมาพร้อมกับเสียงครวญครางของกระเพาะอาหารกับลำไส้ พอล้างหน้าล้างตาเสร็จจะไปเคาะห้องเต้เพื่อหาอะไรกินก็นึกขึ้นได้ว่านอยด์เต้อยู่ ฉันก็เลยมาสิงสถิตย์อยู่ที่นี่ในเวลานี้ หิวจนตาลายนี่สั่งเค้กมาสองชิ้นแล้วเนี้ย

          "ว้าววววว ไอ้คิมดูนี่สิใครมา ข้าวปั้นคนสวยไง วันนี้ไม่พกแฟนมาด้วยเหรอ" เสียงพี่ต้นไผ่ทักฉันดังมาแต่ไกล

          "แฟน?"

          "ก็น้องม้าหมอกหน้าหล่อๆคนเมื่อวานอ่ะ"

          "อ๋อออ ไอ้หมอกอ่ะเหรอมันกลับบ้านไปแล้ว แฟนเฟินอะไรกันถ้าปั้นกับไอ้หมอกคบกันเป็นแฟนนะโลกคงวุ่นวายน่าดู ฮ่าๆๆๆ" พี่คิมที่เดินมาพร้อมพี่ไผ่มองมาที่ฉันด้วยสายตาที่อ่านยากสุดๆ ฉันเลยส่งยิ้มหวานๆไปให้

          "ไม่ใช่แฟนหรอกเหรอ? ไอ้คิมมึงได้ยินมั้ย ไม่ใช่แฟนว่ะ"

          "เออได้ยิน แล้วมึงจะมาบอกกูอีกรอบทำไม ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกูสักหน่อย ยืนพูดมากอยู่นั่นแหละไปทำงานได้แล้ว"

          "ครับผมคุณคิมสุดหล่อ ขอตัวก่อนนะครับ" พี่ต้นไผ่หันมาโบกมือลาพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ นี่ถ้าไม่ติดว่าฉันชอบพี่คิมฉันคงเคลิ้มไปล้ะ

          "แขนยังไม่หายอีกเหรอ" พี่คิมพูดพลางนั่งลงตรงข้ามฉัน

          "อ้อ แผลแห้งแล้วค่ะ"

          "แล้วทำไมเธอถึงเอาผ้ายืดมาพันไว้ หรือแขนเคล็ดด้วย"

          "ประมาณนั้นเลย แหะๆ" ทำไมวันนี้อยู่ดีๆถึงมาพูดดีด้วย แปลกแฮะ?

          "แล้วทำไมถึงไม่มาที่ร้านหลายวันเลย เห็นไอ้ไผ่มันบ่นๆอยู่ว่าเธอไปเที่ยวกับแฟน"

          "ฮ่าๆๆๆ หมายถึงไอ้หมอกอะเหรอใช่แฟนที่ไหนกัน"

          "หรือเธอโกรธฉัน"

          "พี่คิมไม่สบายหรือเปล่า" ฉันพูดพลางโน้มตัวเอามือไปแตะหน้าผากพี่คิมแล้วมาแตะหน้าผากตัวเอง "ก็ไม่ได้ร้อนนี่นา"

          "แค่เห็นว่าอยู่ๆก็ไม่โผล่มาวุ่นวาย มันแปลกๆก็เลยถามไม่มีอะไรหรอก" พูดจบพี่คิมก็ลุกขึ้นยืน

          "คิดถึงเหรอ พี่คิดถึงปั้นใช่มั้ย" ฉันโพล่งถามออกไปตามสิ่งที่คิด

          "ฮ่าๆๆๆ แล้วทำไมฉันต้องคิดถึงเธอด้วย"

          "เพราะพี่คิมก็ชอบปั้นเหมือนกัน หรือว่าที่ปั้นพูดไม่ถูก" พี่คิมมองฉันด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยคำถาม

          "..." แต่ก็เดินออกไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไร แปลกจังน่าจะพูดอะไรบ้างหรือไม่ก็ทำปากแข็งแล้วเถียงฉันเหมือนทุกครั้งก็ได้

          ฉันนั่งคิดเรื่องท่าทางแปลกๆของพี่คิมจนปวดหัว แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบหรือฉันจะไปถามพี่คิม ก็ดีเหมือนกันจะได้รู้ไปเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันเดินหาพี่คิมจนทั่วสวนจำลองแต่ก็ไม่เจอ ในห้องพักก็ไม่อยู่ ฉันเดินออกมาดูตรงสวนหย่อมหน้าร้านที่พี่คิมเคยมายืนคุยโทรศัพท์วันก่อนและฉันก็เจอพี่คิมจริงๆด้วย

          "มานั่งทำอะไรอยู่คนเดียวอ่ะ" ฉันเอ่ยทักแล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาวข้างๆพี่คิม

          "นั่งคิดอะไรนิดหน่อย"

          "คิดเรื่องปั้นอยู่เหรอ"

          "อืม" แอร้ยยยย>///<เขิน บอกกันตรงๆแบบนี้เลยเหรอ

          "แบบนี้แหละเขาเรียกว่าคิดถึง"

          "คงงั้น" พี่คิมกินยาลืมเขย่าขวดมาหรือเปล่าเนี้ย

          "ดีใจจัง^^" ฉันถือวิสาสะจับมือข้างซ้ายของพี่คิมด้วยมือทั้งสองข้าง

          "ปั้นก็คิดถึงพี่ทุกวันเลย ไม่เคยมีวันไหนที่ไม่คิดถึง" ฉันมองตาพี่คิมเพื่อสื่อว่าสิ่งที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริง

          "ฉันไม่ได้อยากรู้ แล้วที่บอกว่าคิดเรื่องเธอคือฉันคิดว่าทำไมเธอถึงกลับมาที่นี่อีกทั้งๆที่ฉันอุตส่าห์สบายใจที่ไม่เห็นเธอหลายวัน" พี่คิมพูดเรียบๆไม่มีอารมณ์ใดใดส่งผ่านประโยคพวกนั้น

          "หือ?" พี่คิมยืนขึ้นแล้วพูดต่อว่า

          "ฉันกำลังคิดว่าจะทำยังไงให้เธอเลิกมายุ่งวุ่นวายที่นี่ ชีวิตฉันเริ่มไม่สงบสุขตั้งแต่วันที่เธอเข้ามาทำตัวจุ้นจ้านหน้าด้านไร้ยางอายที่ร้านฉัน"

          เหมือนท้องฟ้าพังลงมาใส่หัว เหมือนเข็มนับล้านทิ่มแทงมาที่หัวใจ มันรู้สึกเหมือนใครเอาไม้หน้าสามมาแสกหน้า

          "ปั้นทำอะไรผิด พี่ถึงได้พูดจาทำร้ายจิตใจปั้นแบบนี้TT" ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว

          "ไอ้เวรเอ้ยย"

          พลั่ก!!! มันเกิดขึ้นเร็วมากอยู่ๆก็มีใครสักคนพุ่งเข้ามาต่อยพี่คิมจนล้มลง

          "พี่คิม!!!" ฉันรีบช่วยพยุงพี่คิมให้ลุกขึ้นยืนแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่ทำร้ายพี่คิม "เต้..."

          "ไอ้สัส!มึงนี่เองที่ทำปั้นร้องไห้" เต้ต่อยพี่คิมแล้วผลักให้ล้มลงอีกรอบ

          "เต้!!!! หยุดนะ" เต้เหมือนไม่ได้ยินเสียงฉันพุ่งเข้าไปหาพี่คิมตอนทีเผลอ

          "หยุด!!! ปั้นบอกให้หยุดไงเต้" ฉันตะโกนสุดเสียงแล้วก็ได้ผลเต้หยุดแล้ว เต้เดินเข้ามากอดฉันไว้

          "อย่าร้องไห้เลยนะคนดี" ในขณะที่เต้เผลอพี่คิมวิ่งมากระชากเต้ออกไปแล้วก็ต่อยเต้ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่นะ! ฉันจะทำยังไงดี พี่คิมนั่งทับเต้ไว้แล้วต่อยไปอีกหลายที

          "อย่าทำเต้นะ!!!" ฉันตะคอกใส่หน้าพี่คิมแล้วผลักอกพี่คิมเต็มเเรงจมพี่คิมล้มไปนอนอยู่ไม่ไกลจากเต้ ฉันค่อยๆพยุงหัวเต้ขึ้นเพื่อให้หนุนบนตักฉันได้

          "เต้เจ็บมั้ย" ฉันลูบแผลที่หน้าเต้เบาๆแล้วก็ร้องไห้ออกมา เต้ต้องเจ็บตัวเพราะฉันจนได้TT

          "เกิดอะไรขึ้น เห้ยไอ้คิมมึงไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเนี้ย" พี่ต้นไผ่วิ่งเข้าไปพยุงพี่คิมให้ยืนขึ้น "ข้าวปั้นแล้วนั่น..."

          "รีบพากูเข้าไปข้างในก่อนที่กูจะกระทืบมันให้ตายคาตีน" พี่คิมพูดพร้อมกับมองมาที่ฉัน ถ้าฉันมองไม่ผิดในสายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

          "ยะ..อย่า..ร้อง" เต้ยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้ฉัน

          "ปั้นขอโทษ ฮืออออออออ"


@โรงพยาบาลRA

         "จะว่าไปไอ้พวกอันธพานนี่มันก็ยังนิสัยดีอยู่นะเว้ย"

         "อะไรของมึงวะไอ้เซีย" เหนือเมฆเอ่ยถามจาเซียแทนทุกคน

         "ก็พวกมึงลองคิดดูดิแม่งมันรุมไอ้เต้จนยับขนาดนี้แต่พวกมันกลับไม่ทำอะไรไอ้ปั้นเลยสักนิด"

         "จาเซียจะบอกว่าพวกเขานิสัยดีที่ไม่ทำร้ายผู้หญิงเหรอครับ" ก้ามปูพูดเสริม

         "เออไอ้ปั้นมึงไม่เจ็บตรงไหนเลยเหรอวะ" ไอ้หมอกถามแล้วมองฉันอย่างสงสัย

         "เออ" ฉันรีบตอบตัดความรำคาญ แค่เป็นต้นเหตุทำให้เต้ต้องเจ็บจนแอดมิดเข้าโรงพยาบาลฉันก็เครียดจะแย่อยู่แล้ว นี่ต้องมานั่งเครียดเรื่องที่พูดความจริงไม่ได้อีก 

         จะอะไรล่ะก็เมื่อคืนพอหมอทำแผลให้เต้เสร็จเต้ก็ขอหมอแอดมิดแล้วก็โทรบอกไอ้พวกเพื่อนตัวดีว่าโดนอันธพานรุมกระทืบ พอเช้าฟ้ายังไม่ทันสางดีไอ้พวกนี้ก็แห่กันมาสร้างความวุ่นวายที่นี่อย่างที่เห็น

         "นี่มึงคงอึดอัดแย่เลยสินะไอ้เต้จะพูดทีก็เจ็บแผล เลยต้องนอนเงียบๆถ้าเป็นกูนะกูคงอกแตกตายไปแล้ว ฮ่าๆๆ" ฉันเชื่อว่าถ้าเป็นมันต้องอกแตกตายแน่นอนก็มันเป็นถึงไอ้ซันไชน์ปากมากประจำแก๊งเชียวนะ

          "เต้อยากพักผ่อนมั้ย เดี๋ยวปั้นไล่พวกนี้กลับก็ได้นะ"

          "เห้ยไรวะไอ้ปั้น" เหนือเมฆ

          "เอออยู่ๆก็จะมาไล่กัน" จาเซีย

          "ใช่!นี่พวกกูอุตส่าห์เป็นห่วงรีบมาเยี่ยมพวกมึงแต่เช้า มึงนี่นิสัยไม่ดีตลอดเลย" ซันไชน์

          "ข้าวปั้นอย่าใจร้ายกับพวกเราเลยนะครับ" ก้ามปู

          "มึงทำอย่างกับว่ามีความลับอะไรกับพวกกู" ม้าหมอก

         "ความลับบ้าบออะไรของมึงไอ้หมอก จ้องแต่จะจับผิดคนอื่นได้ทั้งวัน ถ้าพวกมึงไม่อยากให้กูไล่กลับก็ช่วยนั่งเงียบๆให้เหมือนไอ้อาชามันได้มั้ย" 

          "@&%%€¥£%¥¥££¤πβ¥"

         "©®ββ¥_££¢_¥¤¤@@/($':¢¥_¥ππ...&`}>]™™®" 

         บลาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ และมันก็เป็นอย่างที่ฉันคิด ไม่มีอะไรที่จะหยุดปากของพวกมันได้ โอ้ยยยยยยย ประสาทจะกินหัวฉันแล้วโว้ยยย

@Gampan cafe`

         ฉันกลับห้องมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็เตรียมของไปนอนเป็นเพื่อนเต้ที่โรงพยาบาลคืนนี้ ฉันโคตรๆรู้สึกผิดเลยที่ความพยายามบ้าๆบอๆของฉันทำให้เต้ต้องมาเจ็บตัวเเบบนี้ และฉันก็เป็นห่วงพี่คิมด้วยไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง คงทั้งโกรธแล้วก็งงที่อยู่ๆใครก็ไม่รู้เข้ามาทำร้าย ก่อนฉันจะกลับไปที่โรงพยาบาลฉันก็เลยแวะมาที่นี่เพื่อขอโทษพี่คิมแทนเต้ ฉันใช้เวลาไม่นานเดินหาพี่คิม แล้วฉันก็เจอพี่คิมนอนอ่านหนังสืออยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม

          "เมื่อคืนพี่คิมเจ็บมากมั้ย" คนตรงหน้าลดหนังสือลงแล้วมองหน้าฉันด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้ามีรอยช้ำไม่กี่จุด

          "อีกแล้วเหรอ ฉันว่าเมื่อคืนฉันพูดชัดแล้วนะ"

          "เรื่องเมื่อคืนปั้นขอโทษแทนเต้ด้วยนะ ปกติเต้ไม่ใช่คนใจร้อนแบบนั้น"

          "หึ!ไม่จำเป็น เมื่อคืนฉันจัดหนักให้มันแล้วถือว่าหายกัน"

          "ขอบคุณนะที่พี่คิมไม่โกรธ"

          "หมดธุระแล้วใช่มั้ย งั้นก็ไสหัวของเธอออกไปจากที่นี่ได้แล้ว" ฉึก!!!

          "ทำไมพี่คิมเอาแต่ไล่ปั้นแบบนี้ ปั้นก็เป็นคนนะ ปั้นมีหัวใจมีความรู้สึก"

         "แล้วไง? ออก-ไป-ซะ" สายตาคู่นั้นบอกฉันว่าเขาพูดจริงไม่ได้ล้อฉันเล่น

         "พี่จะให้ปั้นยอมแพ้เหรอ ตั้งแต่เราได้เจอกันปั้นก็พยายามมาตลอดแต่พี่คิมเอาแต่ผลักไสปั้น ไล่ปั้นเหมือนหมูเหมือนหมา"

         "หนวกหูน่าาาา"

         "ปั้นชอบพี่ชอบมากพี่ก็น่าจะรู้ ปั้นบอกพี่ไปหลายครั้งแล้ว ในเมื่อพี่ก็รู้สึกเหมือนกับปั้นแล้วทำไมพี่ถึงเป็นแบบนี้"

          "..."

          "ปั้นหน้าด้านขนาดนี้มันยังไม่พออีกเหรอ มันยังไม่พออีกหรือไงTOT"

          "พอแล้วว มากพอแล้ว เพราะงั้นก็หยุดเถอะนะ" พี่คิมก้มพูดพลางก้มหน้าไม่สบสายตาฉัน

          "พี่คิมชอบปั้นเหมือนกันใช่มั้ย ใช่มั้ยพี่" ฉันเข้าไปเขย่าตัวพี่เขา

          "..."

          "ตอบปั้นมาสิ ตอบบบบ ฮืออออออ อย่าเงียบได้มั้ยตอบมา ตอบปั้นมาฮือๆๆๆๆ" ฉันร้องไห้เหมือนคนเป็นบ้าทุบตีพี่คิมอยู่อย่างนั้น

          "เออ!!! ฉันชอบเธอชอบตั้งแต่ตอนนั้นเมื่อสามปีก่อน ชอบมากแต่ฉันไม่กล้าบอกเธอเพราะกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนไป แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้น เวลาเปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยนเรื่องนี้เธอก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ"

          "หมายความว่ายังไง"

          "หมายความว่า ฉัน-ไม่-ได้-ชอบ-เธอ-แล้ว จำใส่สมองของเธอเอาไว้ให้ดีแล้วไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก"

          เปรี้ยง!!!! เสียงฟ้าผ่าลงมากลางใจฉัน ร่างฉันชาไปทั้งร่างหัวใจฉันแทบหยุดเต้น ฉันฝันไปใช่มั้ยใครก็ได้บอกที ฉันแพ้แล้วเหรอ?แพ้แล้วจริงๆสินะ 

          "ถ้าพี่ไม่ได้ชอบฉันแล้วทำไมตอนนั้นพี่ต้องเป็นห่วงฉัน ทำไมพี่ต้องหึงฉันกับหมอกด้วย"

          "เธอไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าฉันเป็นห่วงเธอว่าฉันหึงเธอ ห้ะ!!"

          "พี่ต้นไผ่เป็นคนพูดแบบนั้น และฉันก็รู้สึกได้เหมือนกัน"

          "หยุดพูดจาไร้สาระ แล้วเอาเวลากลับไปดูแลไอ้หน้าจืดนั่นให้ดีๆเถอะ อย่าให้มันมาให้ฉันเห็นหน้าอีกก็แล้วกัน ไม่งั้นฉันจะกระทืบมันให้จมดิน"

          "จริงเหรอ? พี่ไม่ได้ชอบฉันแล้วมันคือเรื่องจริงใช่มั้ย ฮึก!" T.,T

          "ฉันบอกให้เธอออกไปไง! หูหนวกเหรอวะ" พี่คิมลุกขึ้นยืนแล้วตะคอกใส่หน้าฉันเสียงดัง

          "ปั้นขอถามพี่อีกครั้ง พี่ไม่ได้ชอบปั้นแล้วจริงๆใช่มั้ย" ฉันรู้แล้วแต่ฉันก็อยากได้ยินมันอีกรอบ เพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดนี้เผื่อฉันจะเลิกชอบพี่คิมได้จริงสักที

         "เอออ จะออกไปได้แล้วใช่มั้ย" น้ำตาฉันไหลครั้งแล้วครั้งเล่า มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดจริงๆ ในชีวิตฉันไม่เคยมีความเจ็บปวดครั้งไหนสู้ครั้งนี้ได้เลย

          "ปั้นขอโทษสำหรับที่ผ่านมา ที่ทำให้ชีวิตพี่คิมวุ่นวาย"

          "..." พี่คิมยืนหันหลังให้ฉัน ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เขาทำหน้าแบบไหนอยู่ ฉันก็ได้แต่หวังว่าเขาจะยิ้ม ยิ้มที่ฉันเคยชอบเคยหลงรักมัน ตั้งแต่ที่เราได้เจอกันอีกครั้งฉันจำได้ว่าได้เห็นรอยยิ้มนั้นแค่ไม่กี่ครั้งและส่วนมากเขาก็ไม่ได้ยิ้มให้ฉัน

          "เราไม่น่าเจอกันอีกครั้งเลยพี่ว่ามั้ย ก่อนหน้านี้ชีวิตของเราทั้งคู่ก็ดีอยู่แล้ว ฉันมีพี่คิมคนที่ใจดีอ่อนโยนเจ้าของรอยยิ้มที่ฉันหลงรักนั่นเป็นความทรงจำที่ดีอยู่แล้ว ฮึก!!"

         "พูดจบหรือยัง"

          "แย่จังนะที่ต่อไปนี้ฉันคงจำได้แค่พี่คิมนิสัยแย่ๆคนที่ฉันเกลียดสุดหัวใจแทนที่พี่คิมคนเก่าที่ฉันเคยรู้จักเมื่อ3ปีก่อน" ฉันวิ่งออกจากร้านโดยที่ไม่สนใจเสียงทักทายของพี่ต้นไผ่ ฉันกลับมาที่ห้องแทนที่จะไปโรงพยาบาลอย่างที่ตั้งใจไว้ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาไอ้หมอก

          ตู้ดดดดด ตู้ดดดดด ตู้ดดดดด ตู้ดดดดดด ตู้ดดดดดด รับสายสักทีสิหมอก

          [ไอ้ปั้นมึงถึงไหนแล้ววะ มึงผลิตน้ำอยู่หรือไงถึงได้ช้านัก]

         "ฮึก!! มึงงงงง ฮึก!!!ฮือออออTT"

         [ปั้น!! มึงโอเคใช่มั้ยใครทำอะไรมึงวะ] ไอ้หมอกพูดเสียงเบาลงราวกับกลัวใครมาได้ยิน

         "ฮึก!ฮือๆๆๆ กูเจ็บ กูแพ้แล้ววว"

          [กูจะไปหามึงเดี๋ยวนี้แหละ มึงบอกมาว่าอยู่ไหน]

          "กูอยู่ที่ห้อง มึงไม่ต้องมาหรอกกูอยากอยู่คนเดียว"

         [เรื่องนั้นใช่มั้ย มึงบอกกูมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ที่ไอ้เต้มันเป็นแบบนี้เพราะมันด้วยใช่มั้ย]

         "ฮึก!! กูยังไม่อยากเล่าตอนนี้ มึงเข้าใจกูใช่มั้ยหมอก วันนี้กูคงไปอยู่เป็นเพื่อนเต้ไม่ได้แล้ว ฮึก!! มึงช่วยอยู่แทนกูหน่อยได้มั้ย"

         [เออได้ แต่มึงใจเย็นๆนะเว้ยหยุดคิดมาก ไปล้างหน้าล้างตากินยาแล้วนอนพักซะ]

         "ขอบใจมึงมากนะ ฮือๆๆๆๆ"

         [เออไม่เป็นไร ส่วนทางนี้เดี๋ยวกูจัดการให้เอง จะไม่มีใครสงสัยเรื่องมึงเลยกูรับรองได้]

         "อือ ฮึก!!"

         [กูเป็นห่วงมึงนะเว้ย มึงอย่าคิดมากแล้วก็อย่าร้องไห้หนักเกินไปล่ะ อย่าลืมนะว่าถ้ามึงเป็นอะไรไปอีกคนเพื่อนๆทุกคนจะไม่สบายใจเรื่องมึง และคงไม่ปล่อยไอ้พี่เวรนั่นไว้แน่ๆ]

         "อืมมม ฝากเต้ด้วยนะ บายย" ฉันกดวางสายแล้วรีบเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตากินยาแล้วล้มลงนอน น้ำตาฉันไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ 

         ทำไมเรื่องถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ทั้งที่ฉันพยายามอดทนมาตลอดไม่ว่าพี่คิมจะพยายามไล่ฉันกี่ครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันคงต้องยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเอง ในเมื่อพี่คิมพูดกับฉันชัดๆว่าไม่ได้ชอบฉันแล้ว ไม่ได้ชอบฉันอีกแล้ว TOT


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น