Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 350 Views

  • 6 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    350

ตอนที่ 11 : ต้องได้คบกันสิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

บทที่10

ต้องได้คบกันสิ


          "ปั้นขอโทษ TT"

          [หลังๆนี่ปั้นแปลกไปมากเลยนะ ปั้นไม่เคยเป็นแบบนี้]

         "ปั้นผิดไปแล้ว แงงงงง"

         [สองวันเต็มๆที่ปั้นไม่รับสายเต้ แล้วปั้นก็เพิ่งจะมาโทรกลับเอาป่านนี้ มันเป็นเหตุการณ์ที่เต้คาดไม่ถึงจริงๆ]

         "เต้จ๋าาาาาาาาาาา ปั้นจะไม่ทำอีกแล้ว"

         [ปั้นรู้มั้ยว่าเต้เป็นห่วงมาก]

         "รู้สิ ปั้นรู้สึกผิดจริงๆนะ ปั้นไม่ได้ตั้งใจแค่ลืมเปิดเสียง"

         [แต่ปั้นไม่เคยปิดเสียง]

         "ก็มือไปโดนตอนไหนไม่รู้ ปั้นรีบปั่นนิยายเล่มใหม่จนลืมทุกอย่างรอบข้างไปเลย"

         [เห้ออออ เต้จะทำยังไงกับปั้นดีนะ]

         "เต้ไม่ต้องห่วงปั้นนะ ปั้นจะเป็นเด็กดีจนกว่าเต้จะกลับมา จะไม่เกเรอีกแล้ว นะๆๆๆหายโกรธนะสัญญา เต๋จ๋าาาาาา เต้จ๋าๆเต้จ๋าาา"

         [อื้อออหายก็ได้ ปั้นห้ามปิดเสียงโทรศัพท์อีกนะ แล้วก็อย่าลืมกินข้าวให้ครบทุกมื้อด้วย]

         "รับทราบบบบ"

          [เต้ฟีดอาหารเป็นกล่องๆไว้ในตู้เย็นครบทุกมื้อจนกว่าเต้จะกลับแต่มันอยู่ในห้องเต้ ส่วนคีย์การ์ดห้องเต้ เต้วางไว้หลังตู้เย็นห้องปั้นนะ]

         "โอเค เต้น่ารักกก"

          [แล้วสองวันที่เต้ติดต่อปั้นไม่ได้ปั้นกินอะไร อย่าบอกนะว่าแทะขนมปังเป็นปลาทั้งสองวันเลยน่ะ ฮึ?]

          "เปล่าาา ปั้นก็ออกไปหาอะไรกินแถวๆคอนโดนี่แหละ"

          [แต่ปั้นไม่ชอบออกไปข้างนอกคนเดียว]

         "ก็...ก็ร้านกำปั้นคาเฟ่ที่ปั้นเคยเล่าให้เต้ฟังไง ปั้นก็ไปกินที่นั่นแหละ"

         [กำปั้นค่าเฟ่? ร้านของหวานไม่ใช่เหรอ] 

         "..." โอ้ยยยยยย ต้อนฉันจนมุมขนาดนี้จะให้ฉันแถไปไหนได้อีกToT

         [พูดความจริงมาซะดีๆปั้น]

         "ปั้นได้กินข้าวจริงๆนะเต้ แต่มื้อเดียวคือเมื่อวานตอนเย็น ปั้นซื้อมากินที่ห้อง" ความจริงก็มีอยู่ในประโยคบ้างเล็กๆน้อยๆ เชื่อเถอะนะเต้นะ

          [น้องลาเต้คะ ได้เวลาเข้าฉากเเล้วค่ะ...] เสียงทีมงานมาเรียกเต้ ช่วยชีวิตฉันไว้แท้ๆ [...ปั้นเต้ไปทำงานก่อนนะ วันนี้อย่าลืมกินข้าวเช้าด้วย ว่างแล้วเต้จะโทรหาใหม่]

          "อื้มมม บายยย"

          [บายยยย ติ้ด!!] รู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านการโดนสอบปากคำมาเลย อยากจะบ้าตายยยยยย เอาจริงๆเป็นเพื่อนหรือเป็นพ่อกันแน่วะ

11:46 น. @Gampan Cafe`

           หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จฉันก็หอบงานมานั่งเสนอหน้าอยู่ในสวนจำลองร้านกำปั้นคาเฟ่เป็นที่เรียบร้อย เมื่อคืนปั่นนิยายได้ถึงตอนที่สาม วันนี้ตั้งเป้าหมายไว้ถึงตอนที่สิบไม่งั้นฉันจะไม่นอน ต้องเร่งหน่อยมีเวลาไม่ถึงเดือนไฟลนก้นมากตอนนี้ 

          "ข้าวปั้น?" เอ๊ะ..ใครเรียกฉันเสียงคุ้นๆแฮะ

          "เห้ยยย พี่ปายมาได้ไง"

          "พี่สิต้องถามเราว่ามาได้ไง"

          "ปั้นย้ายมาอยู่แถวนี้น่ะ แล้วก็ได้เจอกับพี่คิมพี่ต้นไผ่ที่ร้านนี้เมื่อหลายวันก่อน ไม่คิดว่าจะได้เจอพี่ปายด้วย"

          "พี่ก็นานๆจะได้แวะมาสักครั้ง ไม่ได้เจอกันนานสวยขึ้นนะเรา เป็นไงทำงานอะไรอยู่ล่ะ"

          "ก็เป็นนักเขียนแหละพี่ปาย เขียนนิยายไปเรื่อยเปื่อยวันๆก็มีแค่เนี้ย แต่พี่ปายก็ไม่สูงขึ้นเลยเนอะ"

          "อยากปากแตกเหรอ" พี่ปายนั่งลงตรงข้ามฉัน แล้วพนักงานก็เอากาแฟเย็นกับคุกกี้มาเสิร์ฟ

          "ฮ่าๆๆๆล้อเล่นน่า แต่พี่ปายก็ต้องยอมรับความจริงนะ"

          "เออจะว่าไปการที่ข้าวปั้นกลับมาเจอกับไอ้คิมอย่างงี้ก็มีลุ้นดิวะ"

          "ลุ้น? พี่พูดเรื่องอะไรเนี้ยปั้นงงนะ"

          "ก็เรากับไอ้คิมเคยชอบกันไม่ใช่เหรอ"

          "หือ? พี่ปายรู้เหรอ" รู้ได้ไงว่าฉันชอบพี่คิม ฉันก็ว่าฉันเนียนสุดละนะ

          "รู้ดิก็แกสองคนจีบกันอยู่ตอนนั้นใครๆก็ดูออก" จีบกันอยู่? ได้ข่าวว่าฉันแอบชอบพี่คิมข้างเดียวป่ะ

          "บ้าเหรอพี่! จุ๊ๆๆอย่าเสียงดังไป ปั้นจีบพี่คิมฝ่ายเดียวต่างหากแต่ก็นกอ่ะ แล้วเรื่องที่ใครๆก็ดูออกนี่จริงเหรอ? แบบนี้ตอนนั้นพี่คิมก็รู้ตัวอะดิ"

          "โอ้ยยยย ไอ้คิมจอมซื่อบื้ออ่ะเหรอมันไม่รู้หรอกว่าข้าวปั้นชอบมัน มันยังเคยหาว่าพี่โกหกมันเลยตอนที่พี่บอกมัน"

          "เห้ออออไอ้เราก็คิดว่าจะสงสัยบ้างสักนิด" สรุปเรื่องที่เคยๆทำไว้เมื่อก่อนนี่ไม่เป็นผลอะไรเลยใช่ม้ะ หึ้ยยย..หงุดหงิด

          "แล้วเราก็ไม่รู้เหมือนกันเหรอว่าไอ้คิมมันชอบ"

          "พี่คิมชอบ? ชอบอะไร ชอบปั้นเหรอ"

          "เออดิวะ สรุปแล้วซื่อบื้อทั้งคู่เหรอเนี้ย แล้วอย่างงี้พวกมึงจะได้คบกันมั้ยชาตินี้" ถ้าพี่คิมชอบฉันจริงๆอย่างที่พี่ปายว่า ก็คงไม่ต้องรอชาติหน้าแล้วแน่นอน

          "ต้องได้คบกันสิ^__^"

          "เออมันต้องได้อย่างนี้สิวะ พี่จะรอลุ้นนะเว้ย"

          "พี่นี่ก็เสือกดีเหมือนกันนะ ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ยังอุตส่าห์ตามมาลุ้น ขอบคุณนะ ฮ่าๆๆ"

          "นี่มันชมหรือมันด่ากูวะ? เออช่างๆมันเถอะงั้นพี่กลับก่อนนะข้าวปั้น ไว้เจอกันวันหลัง"

          "อ้าวจะกลับแล้วเหรอวะไอ้พี่ปาย" พี่ต้นไผ่เดินเข้ามาจังหวะที่พี่ปายกำลังลุกขึ้นยืนพอดี

          "เออกูมีธุระต้องไปทำต่อว่ะ มึงก็ยุ่งเกินเพิ่งจะว่างโผล่มาหากูตอนกูกำลังจะกลับ"

          "อย่าทำเป็นน้อยใจไปหน่อยเลยน่า มึงควรจะชินมั้ยวะไอ้พี่ปาย มันก็เป็นอย่างนี้ออกจะบ่อย"

          "เออออ แล้วไอ้คิมอ่ะไม่เห็นหัวมันเลยตั้งแต่มาถึง"

          "นี่ก็ไม่เห็นมันสักพักละ สงสัยจะออกไปข้างนอก"

          "เออกูไปละ ฝากทักทายมันด้วยละกัน บายยย" พี่ปายเดินออกไปพี่ต้นไผ่ก็เดินมาทักทายฉัน

         "ไงข้าวปั้น วันนี้ดูสดชื่นขึ้นแล้วนี่ แล้ววันนี้ได้กินข้าวเช้ามายัง"

         "ฮ่าๆๆๆ เรียบร้อยแล้วพี่ เออพูดถึงข้าววันนี้ปั้นว่าจะนั่งทำงานที่นี่ยาวจนถึงเย็นเลยเอาข้าวห่อมา ปั้นพอจะอุ่นมันที่ไหนได้บ้าง"

          "อ้อออ ในห้องไอ้คิมเลยที่เรากินข้าวเมื่อวานอ่ะ ตามสบายเลยนะพี่ไปทำงานก่อนอู้นานไม่ได้ เจอกัน"

          "ค่ะ ขอบคุณนะพี่" ฉันหยิบกล่องข้าวห่อเเล้วเดินเข้ามาในห้องพักพี่คิม อ้ะ!นั่นพี่คิมนี่นา ก็ไหนพี่ต้นไผ่บอกว่าออกไปข้างนอกล่ะ ดูเหมือนว่าพี่คิมก็กำลังจะกินข้าว

          "พี่คิมกำลังจะกินข้าวเหรอ ปั้นกินด้วยคนนะ" ฉันพูดพลางเดินมาหยุดหน้าไมโครเวฟ

          "เธอเข้ามาด้ะ..."

~ อยากมีคนรัก คนมีรักมันแบบไหน คนอย่างฉันมันยังไม่เคยเข้าใจ บอกก็คงไม่รู้ ดีแค่ไหนก็คงไม่รู้ คงต้องหาสักคนมาเป็นเนื้อคู่~

ที่รักของข้าวปั้น <3

          "ฮัลโหลว่าไงเต้" 

          [ห้ามลืมกินข้าว]

          "จ้าาาาากำลังจะกิน ไม่ต้องเป็นห่วงตั้งใจทำงานนะ" 

          [ดีมาก บายยย]

          "บายยย" ฉันกดวางสายแล้วเก็บมือถือใส่กระเป๋า พอฉันเงยหน้าก็พบว่าพี่คิมจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาเย็นเยียบจนขนฉันลกซู่ไปทั้งตัว

          "นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ เธอมาเดินเข้าเดินออกบ้านคนอื่นเหมือนบ้านตัวเองแบบนี้ได้ยังไง"

          "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ก็พี่ต้นไผ่บอกปั้นว่าตามสบาย"

          "แต่นี่มันที่ส่วนตัวของฉัน ไอ้ไผ่ก็ไม่มีสิทธิ์อนุญาตใครหน้าไหนให้เข้ามาทั้งนั้นถ้าฉันไม่อนุญาต" 

          "ปั้นแค่ขอเข้ามาอุ่นข้าวกล่องไม่เห็นต้องทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลย" พูดจบฉันก็เอาข้าวกล่องเข้าเวฟ แล้วเดินไปหยิบจาน

          "นี่เธอ!!!!" พี่คิมตวาดเสียงดังลั่นจนฉันเผลอปล่อยจานหลุดจากมือ

เพล้ง!!!!!

          "เห้ย!" ซวยแล้วววว พี่คิมจ้องฉันเหมือนจะบีบให้ตายคามือ

          "ออก-ไป-ซะ" ทำไมต้องเสียงดังด้วยล่ะมันน่ากลัวนะ 

          "ปั้นขอโทษ" 

          "บอกให้ออกไปไง" พี่คิมตะคอกเสียงดังอีกครั้งจนฉันสะดุ้ง

          "..." เขาก้มลงเก็บเศษจานแตกบนพื้น

          "โอ้ย!!!" เสียงพี่คิมร้องลั่น ต้องโดนบาดแน่ๆเลย

         "พี่คิม!!!" ฉันรีบย่อตัวลงดูแผลที่มือพี่คิม "เลือดดดด พี่คิมเจ็บมั้ย" ฉันจับมือพี่คิมมาดูใกล้ๆแต่ก็โดนปัดออก

         "อย่ามายุ่งได้มั้ยวะ" พี่คิมลุกขึ้นยืน ฉันก็ยืนตาม

         "ให้ปั้นดูแผลให้นะ เลือดไหลไม่หยุดเลย" ฉันพูดพลางจับมือพี่คิมมาดูอีกรอบ

พลั่กกกก!!!! 

          "ก็บอกว่าอย่ายุ่งไง/โอ้ย!" พี่คิมผลักฉันล้มลง แขนข้างซ้ายฉันกระแทกลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยเศษจานที่แตก แขนฉานนนนนนน T [ ] T

         "ปั้น!!!!!!" พี่คิมหลุดอุทานชื่อฉันด้วยความตกใจ แล้วก้มลงมาดูแผลที่แขนฉัน แว๊บนึงที่ฉันเห็นความห่วงใยในแววตาคู่นั้น และแค่แว๊บเดียวจริงๆ

          "เกิดอะไรขึ้น! เห้ยไอ้คิมมึงทำอะไรข้าวปั้นอีกแล้ววะ" พี่ต้นไผ่วิ่งเข้ามาประคองฉันให้ลุกขึ้น ส่วนพี่คิมก็เดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่สนใจไยดีฉันสักนิด"เจ็บมากมั้ย"

         "..." ไม่รู้ทำไมฉันไม่รู้สึกเจ็บแผลเลยสักนิด ฉันกลั้นมันไว้ไม่อยู่อีกแล้วT^T เจ็บฉันเจ็บมากๆเจ็บตรงนี้ที่อกข้างซ้าย ทำไมพี่คิมถึงได้ใจร้ายกับฉันขนาดนี้ หรือการที่ฉันชอบพี่มันผิดมาก ฮืออออออๆๆๆๆๆๆๆ

          "นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปหากล่องยามาทำแผลให้" ฉันนั่งรอสักพักพี่ต้นไผ่ก็เดินมาพร้อมกับกล่องยามานั่งลงข้างฉันแล้วก็เริ่มทำความสะอาดแผล

          "พี่คิมเขาเกลียดปั้นมากเลยเหรอพี่" T.,T น้ำตาฉันทะลักออกมาราวกับท่อน้ำแตก 

          "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกน่า"

          "แล้วทำไมพี่คิมต้องผลักปั้นด้วย ปั้นแค่เป็นห่วงแต่พี่คิมทำเหมือนกับว่าปั้นมันน่ารังเกียจ น่าขยะแขยง"

          "เอ่อออ พี่จะพูดยังไงดี"

          "ฮืออออออออ ปั้นเจ็บ เจ็บตรงนี้อ่ะพี่" ฉันพูดพลางชี้นิ้วมาที่หัวใจ

          "ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้เลยนะ" ฉันพยายามห้ามน้ำตาตัวเองให้หยุดไหล ฮึบไว้นะข้าวปั้นเธอต้องแข็งแกร่งไม่งั้นเธอจะต้องพบกับความพ่ายแพ้ อดทนหน่อยนะพี่คิมอาจจะแค่โมโหที่ฉันทำจานเขาแตก หรืออาจจะโมโหที่ฉันทำตัวไม่มีมารยาทก็ได้ จะว่าไปพี่คิมก็ยังไม่ได้ทำแผลนี่นา ฉันเดินถือกล่องยาตามหาพี่คิมทั่วร้าน

         "พี่คิมอยู่นี่เองปั้นตามหาตั้งนาน" ฉันเดินไปนั่งลงข้างๆพี่คิม "ไหนให้ปั้นขอดูแผลหน่อยสิ เจ็บมากมั้ย" ฉันจับมือพี่คิมมาดูอย่างตั้งอกตั้งใจ

          "แผลแค่นี้ไม่ตายหรอกนา"

          "แผลลึกมากเลย ฮึก!TT ปั้นขอโทษ เพราะปั้นทำจานแตกพี่คิมก็เลยได้แผลแบบนี้" 

         "ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน เพราะงั้นเธอก็หยุดร้องไห้ได้แล้ว"

          "ถ้าเธอไม่อยากให้มันแย่ไปกว่านี้ อย่ากลับมาที่นี่อีก" 

          "ไม่! ปั้นทำไม่ได้หรอก อย่าไล่ปั้นอีกเลยนะ ฮือๆๆๆ"

          "เธอทำแบบนี้ทำไม"

          "ฮือออออ ปั้นชอบพี่! ชอบ...ได้ยินมั้ยว่าชอบTT ชอบพี่มาตั้งนานแล้ว" 

          "เธอชอบฉันไม่ได้หรอก" พี่คิมพูดเสียงเย็น

          "ทำไมล่ะ ถ้าเพราะพี่ไม่ชอบปั้นไม่เป็นไร ปั้นจะทำให้พี่ชอบปั้นเอง"

          "พอเถอะ" พี่คิมแกะมือฉันแล้วดันฉันออก "ไม่มีประโยชน์หรอก" 

          ฉันใช้มือข้างที่แขนเจ็บจับแขนพี่คิมไว้ตอนที่พี่เขากำลังจะเดินออกไป

          "โอ้ย!!!" พี่คิมปัดมือฉันออกอย่างแรง ความเจ็บจี๊ดแล่นจากแผลมาจนถึงหัวใจ

          "พี่ขอโทษ" สายตาอ่อนโยนแบบนั้น พี่คิมคนเดิมของฉันกลับมาแล้ว พี่คิมจับแขนฉันแล้วพลิกดูด้านโน้นทีด้านนี้ทีอย่างเบามือ"เจ็บมากมั้ย"

         "ปั้นชอบพี่คิมมาตั้งนานแล้วนะ แล้วก็ไม่มีวันเลิกชอบด้วย" พี่คิมเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยสายตาว่างเปล่า ทำไมล่ะก็พี่ปายบอกฉันว่าตอนนั้นพี่คิมก็ชอบฉันนี่ แล้วทำไม?

          "กลับบ้านไปพักผ่อนก่อนนะ ถือว่าพี่ขอร้อง" ไล่ฉันอีกแล้วววววว :'(

          "ปั้นยังต้องทำงาน คงทำตามที่พี่ขอไม่ได้" พูดจบฉันก็ก้มลงเก็บกล่องยาแล้วเอาไปวางไว้ที่โต๊ะตรงมุมร้าน จากนั้นก็เดินกลับมาที่โต๊ะเพื่อทำงานต่อ ฉันต้องหยุดคิดมากแล้วตั้งใจเขียนนิยายต่อ ฉันเป็นพวกที่ถ้าตั้งใจจะทำอะไรแล้วก็ต้องได้ทำและวันนี้ฉันก็ตั้งเป้าหมายไว้ที่ตอนที่สิบถึงจะนอนได้ เพราะงั้นอย่ารอช้า เริ่ม!!!

22:58 น.

          แปลกมากกกกก วันนี้เมื่อตอนเย็นเต้ไม่ได้โทรมาเตือนฉันให้กินข้าว แต่ว่าวันนี้ฉันก็กินเค้กไปตั้งสามชิ้นแน่ะคงแทนข้าวได้แหละมั้ง

          "อ้าววววข้าวปั้น ร้านปิดตั้งนานแล้วนี่ ทำไมเรายังอยู่ที่นี่ล่ะ" เสียงพี่ต้นไผ่ทัก ทำให้ฉันก้มดูเวลาในมือถือ อีกสองนาทีห้าทุ่มเหรอ 

          "คือปั้นทำงานจนลืมดูเวลาน่ะ นี่ยังคิดว่าตอนเย็นอยู่เลย"

          "โหหหห เพราะทำงานจนไม่ดูเวลาแบบนี้สินะคราวก่อนถึงได้เป็นลมเป็นแล้งไปน่ะ"

          "แหะๆก็ประมานนั้น แต่ปกติปั้นไม่เคยเป็นลมแบบนั้นหรอก เพราะมีคนคอยเตือนให้กินข้าวให้พักผ่อนอยู่ตลอด แต่ช่วงนี้ตานั่นดันไม่อยู่หลายวันเลย"

          "คุยกับใครวะมึง" เสียงพี่คิมดังมาก่อนตัว "นี่เธอยังไม่กลับไปอีกเหรอ" มาถึงก็ตั้งท่าไล่ฉันอย่างเคย

          "กำลังจะกลับ ไม่เห็นต้องไล่กันเลย"

          "เห้ยไอ้คิมกูเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ะวันนี้มีนัด กูสายแล้วด้วยขอตัวก่อนนะเว้ย พี่ไปก่อนนะปั้น"

          "อ่าวเห้ยแล้วข้าวกูล่ะ เวรเอ้ยยย/จ้าา" พี่ต้นไผ่วิ่งออกไปอย่างเร็วน่าจะไม่ทันได้ยินคำสบถด่าของพี่คิม สงสัยจะรีบจริงๆ

         "แผลเธอเป็นไงบ้าง" ห้ะ? นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า

         "ก็ปกติดี ไม่ต้องเป็นห่วงปั้นหรอกแค่นี้ไกลหัวใจ สบายมาก"

          "แค่ถามไม่ได้แปลว่าเป็นห่วง สมองกลับหรือไง"

          "ปากแข็ง"ฉันพึมพำเบาๆ

          "เธอว่าไงนะ"

          "ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย" ฉันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้พลางเก็บของบนโต๊ะเตรียมตัวกลับห้อง

          โกรกกกกกกกก!!!!

          "เธออย่าบอกนะว่ายังไม่ได้กินข้าวอีกแล้ว"

          "ค่ะแต่ช่างมันเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว ปั้นกลับนะบายยย"

          "ดะ...เดี๋ยว!!"

          "มีอะไรอีกล่ะคะพี่คิม เมื่อกี๊ยังไล่อยู่เลย"

          "ฉันทำอาหารไว้เยอะแยะ ว่าจะกินกับไอ้ไผ่แต่มันดันชิ่งไปแล้วจะทิ้งก็เสียดาย"

          "แล้วมาบอกปั้นทำไมคะ"

          "กะ...ก็อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ"

          "ตอนนี้เนี้ยนะ" มาแปลกแฮะ

          "ไม่กินก็ตามใจ" พี่คิมพูดพลางเดินกลับเข้าห้องไป

          "ใครบอกล่ะว่าปั้นจะไม่กิน" ฉันว่าแล้วก็วิ่งตามพี่คิมเข้ามา และตอนนี้ฉันก็นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

          "ว้าววววว เยอะจริงๆด้วย*¤* ไก่อบยอดผัก ปลาแรดทอดกระเทียม ปลาทับทิมนึ่งมะนาว ยำสามกรอบ กุ้งอบวุ้นเส้น ข้าวผัดปูห่อไข่ สลัสผักกุ้งทอด อย่างกับเลี้ยงโต๊ะจีน นี่แน่ใจเหรอว่าพี่จะกินกันสองคนพี่ต้นไผ่"

          "อืมม ก็ปกติเราก็กินกันแบบนี้" ให้ตายเถอะฉันว่าเต้มันเว่อร์กับการกินข้าวแต่ละมื้อแล้ว แต่ยังมีคนเว่อร์กว่ามันอีกเหรอเนี้ย

          "โคตรโอเว่อร์แอคติ้งอ่ะ"

          "หยุดพูดมากแล้วกินซะ" ฉันตั้งหน้าตั้งตากินเต็มที่

          "อร่อยจัง พี่คิมทำเองหมดนี่เลยเหรอ"

          "อืออ"

          "เก่งจัง ปั้นนะทอดไข่ไม่ไหม้ก็เก่งแล้ว"

          "แค่ทอดไข่ยังไหม้อีกเหรอ"

          "อ่าห้ะ ปั้นไม่ได้ทำอาหารกินเองมานานแล้ว"

          "แล้วปกตินี่เธอกินข้าวข้างนอกตลอดเลยเหรอ"

          "นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่แย่ ปั้นไม่ชอบไปกินข้าวข้างนอกคนเดียว"

         "ห้ะ? แล้วที่เธอมาที่ร้านนี้คนเดียวได้ทุกวี่ทุกวันไม่เรียกว่าคนเดียวเหรอ"

         "อื้มมม ก็มีพี่คิมอยู่ด้วยนี่"

         "ฉันเหรอ?"

         "ใช่! พี่คิมเป็นคนที่ปั้นรู้จัก แล้วก็ยังมีพี่ต้นไผ่ด้วยอีกคน"

         "แล้วเธอไม่มีเพื่อนบ้างหรือไง"

         "ก็มีนะเยอะแยะด้วย แต่เพื่อนก็ทำงานยุ่งกันทั้งนั้น เพื่อนบางคนก็มีครอบครัวแล้วด้วย อีกอย่างงานปั้นก็ต้องใช้เวลาอยู่กับตัวเองเยอะๆ"

          "งั้นทุกวันนี้เธอใช้ชีวิตคนเดียวเหรอ"

~ อยากมีคนรัก คนมีรักมันแบบไหน คนอย่างฉันมันยังไม่เคยเข้าใจ บอกก็คงไม่รู้ ดีแค่ไหนก็คงไม่รู้ คงต้องหาสักคนมาเป็นเนื้อคู่~

ที่รักของข้าวปั้น <3

         ฉันขอตัวพี่คิมออกมาคุยโทรศัพท์ข้างนอก เผื่อว่าฉันมีเรื่องต้องโกหกเต้จะได้เนียนๆหน่อย

         [ยังไม่นอนอีกเหรอ]

         "รู้ว่านอนแล้วจะโทรมาทำไมล่ะ ฮึ?"

         [กินข้าวเย็นแล้วใช่มั้ย]

         "กินแล้ว ทำไมเต้โทรมาดึกขนาดนี้ล่ะ"

         [เพิ่งเลิกกองน่ะ วันนี้โคตรเหนื่อยเลย]

         "เหนื่อยก็พักผ่อนเถอะ"

         [อื้มมม งั้นเต้นอนก่อนนะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า ปั้นก็รีบนอนได้แล้ว]

         "โอเค ฝันดีนะ"

         "กินเสร็จแล้วใช่มั้ยฉันจะได้เก็บ" ซวยแล้ววว พี่คิมเปิดประตูออกมาถามฉัน

         [เสียงใครน่ะปั้น ผู้ชายที่ไหน]

         "ห้าวววว เต้ปั้นง่วงแล้วล่ะมีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้นะ บายย"

         "ก็ไม่ได้ใช้ชีวิตคนเดียวนี่" พี่คิมพูดยิ้มๆแต่สายตาไม่ยิ้มด้วยเลย เป็นอะไรไปอีกเมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย

         "ปั้นยังกินได้ไม่กี่คำเอง บนโต๊ะเหลืออีกตั้งเยอะถ้าทิ้งก็เสียดายแย่"

          "ตามใจ!ฝากเก็บให้ด้วยล่ะ แล้วก็ตอนกลับอย่าลืมล็อคประตูร้านให้ด้วย นี่นะกุญแจแล้วพรุ่งนี้ก็ค่อยเอามาคืน" แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอวะ ผีเข้าผีออกจริงๆเลยผู้ชายคนนี้แต่ก็น่ารักดี ^///^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น