Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 352 Views

  • 6 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    16

    Overall
    352

ตอนที่ 10 : เป็นห่วง...ขอโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

บทที่9

เป็นห่วง...ขอโทษ


          เมื่อวานฉันถอยทัพมาตั้งหลักที่ห้องเงียบๆ ไม่ใช่อะไรหรอกนะฉันก็มีงานต้องทำเหมือนกันจะให้เดินตามผู้ชายต้อยต้อยทั้งวันก็กระไรอยู่ ตอนนี้ฉันวางพล็อตเรื่อง ตัวละคร เขียนเรื่องย่อ บทนำอะไรเสร็จสรรพและตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้นอนบวกกับความหิวที่ทวีคูณ

          โอยยยยย คงเป็นเพราะเต้ไม่อยู่ด้วยแหละฉันก็เลยทำงานเพลินจนลืมกินข้าว เมื่อวานตอนเที่ยงฉันก็กินแค่ขนมปังแผ่นเดียวแล้วตอนดึกก็กินโกโก้ร้อนแก้วนึง มันก็ไม่แปลกที่ฉันจะหิวจนหน้ามืด ฉันเหลือบไปดูนาฬิกาที่ผนังห้อง ให้ตายเถอะโลตัสเอ้ยใช่เหรอ? ฮ่าๆๆๆ แปดโมงกว่า O.o


09:20 น. @Gampan Cafe`

          ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ลากสังขารมาถึงนี่ตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดอีกเช่นเคย จะทำไงได้ก็ที่ห้องฉันมันไม่มีอะไรให้กินเลยนี่นา เต้ก็ไปออกกองต่างจังหวัดตั้ง2สัปดาห์ แล้วฉันก็ไม่ชอบไปไหนมาไหนคนเดียวในที่ๆไม่เคยไปด้วย ฉันเปิดประตูร้านแล้วเดินเข้ามานั่งฟุบลงที่โต๊ะตัวที่ใกล้ที่สุด ง่วงจะตายอยู่แล้วแต่ก็หิวจนนอนไม่หลับ ให้ตายเถอะแค่ไม่มีเต้ชีวิตฉันก็ไร้ระเบียบแบบแผนขึ้นมาทันที

         "อ้าว! ข้าวปั้นทำไมถึงมานอนอยู่ตรงนี้เนี้ย ข้าวปั้น ฮัลโหลๆข้าวปั้น เป็นไรมากป่าววะเนี้ย" ได้ยินเหมือนใครมาเรียกฉันแต่ฉันยกหัวไม่ขึ้นแล้วจริงๆ

         "เอะอะไรวะไอ้ไผ่" อ๋ออออ พี่ต้นไผ่นั่นเอง และนี่ก็คงเป็นเสียงพี่คิมสินะ

         "มึงดูนี่ ข้าวปั้นเป็นอะไรไม่รู้ฟุบหน้านิ่งอยู่ตรงนี้ ฉันเรียกก็ไม่ตื่น"

         "เห้ย! มาอีกแล้วเหรอวะ วันนี้จะมาป่วนอะไรอีกวะเนี้ย"

          "ไอ้คิมมึงไม่เป็นห่วงข้าวปั้นหน่อยเหรอวะ ดูสิเรายืนคุยกันเสียงดังยังนิ่งขนาดนี้"

         "เออๆๆ มึงก็ลองเรียกอีกทีดิ้ อาจจะแกล้งก็ได้ใครจะไปรู้ ยิ่งชอบทำตัวจุ้นจ้านอยู่ด้วย"

          "ข้าวปั้นตื่น ข้าวปั้น!"

         "มึงเเค่เรียกอย่างเดียวกว่ายัยนี่จะตื่นคงจะคอแตกซะก่อน มึงไปเตรียมเปิดร้านก่อนเถอะเดี๋ยวทางนี้กูจัดการเอง" 

          "เออๆ"

         เอ้ะ? ทำไมสองคนนั้นเงียบไปแล้ว แต่ก็ดีแล้วแหละฉันจะได้หลับอย่างสงบซะที

          ซ่าาาาาาาาาาา!!! โอ้มายก้อดดดด นี่มันอะไรกันเนี้ย

          "กรี้ดดดดดดดด ทำบ้าอะไรของพี่เนี้ย" ไอ้พี่คิมเล่นเอาน้ำมาสาดฉันจนเปียกไปทั้งตัว

          "ไล่หมาบ้าอยู่ไง มานอนเกะกะร้านคนอื่นเขา" ใครกันแน่หมาบ้า ให้ตายเถอะฉันเปียกหมดแล้ว ตื่นเต็มตาเลยด้วย

         "เห้ยยย!! เกิดอะไรขึ้นวะ"

         "ก็พี่คิมสิคะ เล่นบ้าอะไรก็ไม่รู้อยู่ๆก็เอาน้ำมาสาดปั้นจนเปียกเนี้ย"

         "ก็เรียกดีๆไม่ยอมตื่นเองนี่หว่า ช่วยไม่ได้" 

          "ไอ้คิม มึงเสียสติไปแล้วเหรอวะ ข้าวปั้นเป็นไงบ้างโอเคใช่มั้ย"

          "ค่ะ" ฉันตอบเสียงอ่อนแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม T^T คนสร้างเรื่องทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินออกไป

          "มึงจะไปไหนวะไอ้คิม ไม่คิดจะขอโทษข้าวปั้นหน่อยเหรอ"

         "ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ต้นไผ่"

          "แล้วทำไมปั้นถึงได้มานั่งฟุบอยู่ตรงนี้ล่ะ แล้วดูหน้าสิซีดขนาดนี้เป็นอะไรป่าวเนี้ย ไม่สบายเหรอ"

          "ปั้นหิว ขอข้าวกินหน่อย" ฉันลุกขึ้นยืนแล้วก็รู้สึกเหมือน

         ฟึ่บ!!!!

          "เห้ย!!!" นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน

          ฉันลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนของ...พี่คิมหรือพี่ต้นไผ่กันแน่ ก็รูปถ่ายตรงหัวเตียงเป็นรูปหมู่ที่มีสองคนนั้นอยู่ในรูปนี่นา เกิดอะไรขึ้นกับฉันนะ จำได้ว่าง่วงและหิวมาก อ้อออฉันโดนพี่คิมสาดน้ำใส่ อ้ะ!เป็นลมเหรอ? 

         เปียก...ใช่ฉันเปียกไปหมดทั้งตัว ว่าแล้วก็ดึงผ้าห่มแล้วก้มดูสารร่างตัวเอง ตอนนี้ฉันใส่เสื้อยืดตัวโคร่งแค่ตัวเดียวไม่มีชั้นใน ฉันจะบ้าตายยยยยใครมาแก้ผ้าฉันเนี้ย หวังว่าคงไม่ใช่สองคนนั้นนะ

         "ตื่นแล้วเหรอ เพราะเธอคนเดียวทำให้คนอื่นต้องวุ่นวายกันไปหมด"

         "ปั้นไปทำให้ใครวุ่นวายตอนไหน"

         "ก็เธอเป็นต้นเหตุทำให้ร้านฉันเละเทะ แล้วยังมาสำออยเป็นลมในร้านอีก"

          "..." ฉันไปทำอะไรให้พี่คิมถึงได้ทำอย่างกับว่าฉันมันน่ารังเกียจนัก

          "อ่ะนี่เสื้อผ้าซักแห้งเรียบร้อยแล้วรีบไปเปลี่ยนจะได้กินข้าวแล้วก็กลับบ้านไปซะ อ้อแล้วก็เสื้อผ้าน่ะพนักงานหญิงในร้านเปลี่ยนให้ไม่ต้องคิดมากล่ะ" 

         "อืม" ฉันไม่มีแรงจะต่อปากต่อคำก็เลยตอบแบบขอไปที ฉันลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำแล้วก็เดินตามพี่คิมออกมาข้างนอก ฉันมองไปรอบๆที่นี่คงเป็นบ้านพี่คิมสินะ ทุกอย่างในนี้ถูกตกแต่งด้วยสีขาวเป็นส่วนใหญ่ มันไม่ได้กว้างมากเพราะพอออกมาจากห้องนอนก็พบกับห้องนั่งเล่นซึ่งอีกฝั่งนึงคือห้องครัว มันเล็กกว่าคอนโดฉันมากพื้นที่รวมๆแล้วน่าจะเท่ากับห้องนอนฉันได้

         "นี่!มัวแต่ยืนมองอยู่นั่นแหละ ข้าวนี่จะไม่กินใช่มั้ย" ฉันหันไปมองตามเสียงก็พบว่าพี่คิมยืนอยู่ตรงโต๊ะกินข้าว

         เหอะ!ฉันเดินไปนั่งลงแล้วก็มองอาหารบนโต๊ะตาเป็นประกาย โหหหห น่ากินจังเลยแกงส้มหน่อไม้อ่อนใส่ปลากระพง ไข่เจียวชะอม ไม่รอช้าฉันรีบตักเข้าปาก 

          "หืมมมมมม *¤*" อร่อยเป็นบ้า แบบนี้ต้องกินให้เรียบ "กระเพาะจ๋าปั้นขอโทษนะที่ปล่อยให้รอนาน"

          "เห้!ค่อยๆกินก็ได้ไม่มีใครแย่งเธอหรอกน่า เดี๋ยวก็ติดคอตายก่อนพอดี"

         "เป็นห่วงเหรอ" ฉันพูดแล้วก็กินต่อไม่ได้สนใจอะไร

          "พูดบ้าอะไรของเธอ ใครเป็นห่วงฉันแค่...ช่างมัน รีบกินอ่ะดีแล้วจะได้รีบไสหัวออกไปซะที รำคาญ!!" อะไรวะแค่พูดเฉยๆทำไมต้องโมโหด้วย หรือว่าาาาา 

          "ฮันแหน่...เป็นห่วงปั้นใช่ม้าาา ไม่เห็นต้องปิดบังกันเลย" ฉันแกล้งแหย่

         "อิ่มแล้วใช่มั้ย" พี่คิมทำท่าจะเก็บจาน

          "เห้ย!ยังเลย ปั้นเพิ่งได้กินไปไม่กี่คำเอง"

          "งั้นก็หยุดปากมากแล้วรีบกิน" ชิช้ะ!ก็ได้วะ นี่หิวหรอกนะถึงยอมอ่ะ จะว่าไปนี่กี่โมงแล้วเนี้ย 

          "พี่คิมนี่กี่โมงแล้ว"

          "6โมงเย็น"

          "ห้ะ!!!! นี่ฉันหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอ"

          "อืม ไปทำอะไรมาถึงได้หน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้น ไม่สบายแล้วทำไมไม่กินยานอนพักที่บ้าน จะออกมานอนอยู่ข้างนอกทำไม แล้วหิวข้าวทำไมไม่หาอะไรกินเอง เที่ยวมาบอกคนอื่นเหมือนขอทาน ทำไมต้องทำตัวให้คนอื่นเป็นห่วงด้วย"

          "นั่นไงยอมรับมาแล้ว พี่คิมเป็นห่วงปั้น"

          "ฉันไม่ได้เป็นห่วงเธอซะหน่อย"

          "ก็พี่คิมพูดเมื่อกี้ ปั้นได้ยินนะ"

          "หมายถึงไอ้ไผ่ ใช่ไอ้ไผ่มันเป็นห่วงเธอ"

          "พี่ต้นไผ่เป็นห่วง? แล้วทำไมไม่มาดูแลปั้นเอง"

          "ก็..ก็มันต้องทำงานไง ฉันถึงได้บอกว่าเธอทำให้ร้านฉันต้องวุ่นวาย แล้วนี่ฉันยังต้องมานั่งหาข้าวหาน้ำให้เธอกินอีก ทั้งๆที่มันไม่ใช่หน้าที่"

          "นั่นสินะไม่ใช่หน้าที่ซะหน่อย แล้วจะทำทำไมน้าาาา สงสัยต้องทำเพราะเป็นห่วงแน่ๆเลยใช่มั้ยปลากระพงน้อย อร่อยจัง^^" 

          "ก็บอกว่าไม่ได้เป็นห่วงไง"

          "จ้าาา รู้แล้วๆไม่เป็นห่วงก็ไม่เป็นห่วง"

          "เออดี"

          "แล้วตอนนี้พี่ต้นไผ่อยู่ไหนเหรอคะ"

          "ถามทำไม"

          "ปั้นก็ว่าจะไปขอบคุณพี่เขาซะหน่อย อุตส่าห์เป็นห่วงปั้น หล่อแล้วยังใจดีอีกด้วย"

          "คนที่เธอต้องขอบคุณคือฉันต่างหาก ฉันที่เสียเวลาทำอาหารพวกนี้ให้เธอกิน" พี่คิมทำทั้งหมดนี่เองเหรอ น่ารักจังสามีในอนาคตของฉัน>///<

          "ขอบคุณพี่คิมเหรอ ทำไมล่ะ?พี่คิมไม่ได้เป็นห่วงปั้นไม่ใช่เหรอ ที่ทำก็เพราะพี่ไผ่ขอให้ทำ เอ้ะ?หรือปั้นเข้าใจผิด"

          "ยัย!! เธอนี่มัน...ฉันเหนื่อยที่จะต่อปากต่อคำกับเธอแล้ว กินเสร็จก็รีบออกไปจากที่นี่เลยนะ" พี่คิมเดินออกไปจากห้อง ตอนพี่คิมเปิดประตูออกไปฉันก็ถึงบางอ้อ ข้างนอกนั่นเป็นสวนจำลองของร้านกำปั้น พี่คิมพักอยู่ที่ร้านนี่เองสินะ

           ฉันกินเสร็จก็เก็บทำความสะอาดให้พี่คิมเรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องฉันก็ไม่ลืมหยิบคีย์การ์ดห้องของตัวเองออกมาด้วย เมื่อเช้าฉันก็พกมาแค่นี้แหละมือถือก็ไม่ได้เอามา ไม่อยากจะคิดเลยว่าวันนี้เต้จะพยายามติดต่อฉันจนมือถือลุกเป็นไฟแล้วหรือยัง รีบกลับห้องดีกว่าก่อนที่เต้จะเป็นห่วงฉันจนหนีงานกลับมาหา

          "ข้าวปั้น! ดีขึ้นเเล้วเหรอ" 

          "โอเคขึ้นมากแล้วค่ะ"

          "พี่ต้องขอโทษแทนไอ้คิมมันด้วยนะเรื่องเมื่อเช้า"

          "ไม่เป็นไรหรอกพี่ แล้วก็ขอบคุณพี่ต้นไผ่มากนะที่เป็นห่วง"

          "พี่น่ะไม่เท่าไหร่หรอก ดูนั่นสิคนที่เป็นห่วงจนแทบคลั่งเดินมาโน่นแล้ว" ฉันมองตามพี่ต้นไผ่แล้วก็ได้เห็นว่าเป็นพี่คิม นั่นไงเป็นห่วงฉันจริงๆด้วยเริ่มหวั่นไหวกับฉันแล้วใช่มั้ยล่ะ แอร้ยยยย>///< เขิลจัง ทำเป็นปากแข็งเดี๋ยวก็จับจูบซะเลย

          "มีอะไร ทำไมต้องมองมาที่ฉันกันด้วย"

          "ก็ไม่มีอะไรนี่ใช่มั้ยข้าวปั้น งั้นขอตัวไปทำงานก่อนนะคร้าบบบ พี่ไปนะข้าวปั้น เจอกัน!" พี่ต้นไผ่พูดจบก็เดินหายไปหลังร้าน

          "แล้วเธอจะยืนเกะกะอยู่ตรงนี้อีกนานมั้ย"

          "แล้วมันหนักส่วนไหนของพี่นักหนา ฉันอยากจะรู้นักพี่เป็นไรมากป้ะ เกลียดอะไรฉันนักหนาถึงทำอย่างกับว่าฉันเป็นขี้ที่เข้าร้านมาทีไรก็โดนไล่ตลอด"

          "ก็เธอมันจุ้นจ้านไง"

          "คำก็ยุ่งสองคำก็จุ้นจ้าน เหอะ!" ไปก็ได้วะ ฉันเดินออกมาได้ไม่ถึงสามก้าว 

          "ขอโทษ" ฉันหยุดชะงักแล้วหันกลับไปมองคนพูด

          "ขอโทษ?"

          "กะ...ก็เรื่องที่สาดน้ำเมื่อเช้า ฉันไม่ได้รู้สึกผิดหรอกนะแต่ไอ้ไผ่มันบังคับฉันน่ะ"

          "อ๋อออ งั้นก็ไม่จำเป็นหรอกค่ะ เพราะว่าพี่ต้นไผ่ขอโทษแทนแล้ว ปั้นขอตัวก่อนนะคะ"

          "ไม่มีมารยาท ขอบคุณสักคำก็ไม่มี"

          "ปั้นจะขอบคุณพี่คิมก็ต่อเมื่อพี่ยอมรับว่าเป็นห่วงปั้น เจอกันพรุ่งนี้นะบายยยย"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 mona123 (@mona123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 10:32

    ตอนนี้พี่คิมใจร้ายอ่ะ
    #1
    0