Bambam Has Fallen (MarkBam)

ตอนที่ 30 : Special ♥ : You are 200%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    29 ต.ค. 60

Special ♥ : You are


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง






         อากาศในช่วง spring เป็นช่วงที่ผมชอบที่สุดแล้ว ต้นไม้ในโซลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีต่างๆ อากาศต่างจากช่วงเดือนธันวาที่แม่งหนาวนรกสุดๆ ผมชอบนะฤดูใบใม้ผลินะ โรแมนติกดีวะ จริงๆก็พึ่งมาชอบตอนมีแฟน มันดูกุ๊งกิ้งๆ เหมาะกับจูงมือแล้วกอดกันดูต้นไม้ที่เปลี่ยนสี

 

แค่กๆ เลี่ยนนิดหน่อย ไม่เป็นไร =_=

 

            นี่ใครนะเหรอ

 

            มนุษย์โรแมนติกที่สุดในโซลก็ผมไง

 

            มาร์คต้วนเอง

 

            วี้ดดดดด

 

            เสียงกาน้ำกำลังเดือดทำให้ผมหลุดจากภวังค์ ร่างสูงเดินไปถอดปลั๊กไฟหยิบแก้วสีขุ่นแล้วเทน้ำร้อนลงไป

 

            แค่กๆ

 

            มาร์คหยิบแก้วแล้วรีบเดินเข้าห้องไป อากาศในห้องที่อุ่นกว่าข้างนอกทำเอาเขาเหงื่อผุดทั่วหน้าผาก คนตัวสูงเดินไปนั่งที่เตียง มองก้อนกลมๆที่กำลังขดตัวอยู่ในผ้าห่ม เส้นผมสีบลอนด์อ่อนที่โผล่พ้นออกมากับเจลลดไข้ที่หล่นอยู่ที่พื้นทำเอาผมคิ้วขมวด

 

            แบมแบม ทำไมเอาเจลออก

 

            “….”

 

            “แล้วเมื่อไหร่จะหายวะ หันหน้ามานี่เลย

 

            “แค่กๆ

 

            มาร์คจับเด็กดื้อพลิคตัว แบมแบมร้องอื้อๆไม่ยอมลูกเดียวกว่าจะเอาเจลลดไข้แปะได้มาร์คแทบหอบ ไอ้เด็กดื้อเอ๊ย

 

            ไม่กี่วันก่อนแบมแบมชวนผมไปดูต้นไม้แถวๆริมแม่น้ำฮัน วิ่งเล่นกระโดดอยู่แถวนั้นประมาณสองชั่วโมง พอทุ่มนึงรู้เรื่องเลยครับ ไม่สบาย =_= ผมแทบจะเรียกรถพยาบาลแต่แบมแบมไม่ยอมไป ทั้งอ้อนทั้งตื้อใส่ เริ่มแรกผมก็ไม่ยอมหรอก พอแบมแบมเริ่มร้องไห้ผมก็ใจอ่อนยวบยาบเหมือนทิชชูเปียกน้ำ

 

            ผ่านมาสามวันก็ดีขึ้นกว่าเดิม แต่ก็มีไอนิดหน่อย ไข้ก็ไม่ค่อยสูงแล้วแต่ผมไม่ยอมให้เอาไอ้เจลนี่ออกเด็ดขาด ดูดิ พอผมแว้บหายไปแป๊ปนึงเจลลดไข้นี่กระเด็นกระดอนไปทั่วห้องเลย

 

            มาร์คกอด แค่กๆ กอดหน่อย

 

            “….”

 

            คนตัวเล็กที่ลืมตาขึ้น มือเรียวกระตุกแขนเสื้อเบาๆ จากที่หน้าโหดๆก็เปลี่ยนไปเป็นหน้าละมุนไม่กี่วินาที ผมหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วสอดตัวใส่ผ้าห่มผืนหนา จับแบมแบมมานอนซบที่หน้าอก คนตัวเล็กขยับตัวอยู่เล็กน้อยเพื่อหามุมก่อนจะหลับไปอย่างรวดเร็ว

 

            อ่า ผมก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน

 

            สามวันมานี้ผมแทบไม่ได้นอนเลย

 

            หายไวๆนะครับเบบี้

 

 

 

 

 

 

            อากาศดีชะมัดวันนี้ผมมองจากหน้าต่าง ดอกพอทกวกหรือดอกซากุระบานแล้ว มาร์คต้วนมองอย่างเหงาหงอยอยากพาแบมแบมไปดูจังเลยวะ แล้วนั้นจะเดินกันเป็นคู่ทำไมวะแค่ดูดอกไม้ต้องเอาหัวซุกกันขนาดนั้นเลยเหรอ โว้ยยยยย โมโหเว้ย ผมกระชากผ้าม่านปิด เกลียดบรรยากาศคู่รักชิบหาย รอแฟนผมหายป่วยก่อนเถอะ ฮึ่มมมมมม

 

            คนตัวสูงฉีกซองรามยอนอย่างหงุดหงิด ห้องครัวเต็มไปด้วยซองรามยอน ตั้งแต่แบมแบมป่วยผมก็ได้กินแค่รามยอน ส่วนแบมแบมก็มีไอ้ยูคยอมเอากับข้าวมาให้ นี่เบื่อมากเลยต้องเปิดประตูไปเจอหน้ามันทำหน้ากวนตีนมาใส่ ทำไมวะ ทำกับข้าวไม่เป็นแล้วไง แต่มีตังพาแบมแบมกินข้าวมื้อละล้านวอนนะเว้ย!

           

โอ้ย!”

           

เชี้ย! เครื่องปรุงโดนนิ้ว แสบชิบหายเลยว้อยยยย ผมรีบเอานิ้วไปล้างน้ำทันที ปากก็ร้องซี้ดซ้าดไม่หยุด เชี้ยเอ๊ย ไม่คูลเลยให้ตายเถอะ!

 

            พอล้างน้ำเสร็จก็สะบัดนิ้วไปมา ทำไมเข้าครัวมันดูวายวอดจังวะ เมื่อคืนตอนดึกๆแบมแบมอยากกินข้าวต้มกุ้ง นี่มาร์คงงมากเลยข้าวต้มกุ้งคืออะไร จะโทรไปบอกให้ไอ้ยูคยอมทำมาให้ก็เบื่อมันโวยวายว่าทำไมไม่เอาแบมแบมมาบ้านมัน ดูแลง่ายบลาๆ มาร์คเบื่อฟังเสียงบ่น เขาเลยเปิดกูเกิ้ลแล้วลงมือทำ ยืนทำตอนสี่ทุ่ม เสร็จเกือบตีสอง มีดบาดทุกนิ้ว มือเยิน เป็นการเข้าครัวที่วายวอดมากสำหรับความทรงจำของผม

 

            มาร์ค ร้องอะไรอ่ะ

 

            “เปล่า ไม่มีอะไร

 

            คนตัวสูงรีบซ่อนนิ้วไว้ทันที แบมแบมจะเห็นน้ำตาเขาป่ะวะ =_=

 

            “หายดีแล้วเหรอถึงออกมา

 

            “หายแล้ว ไม่ไอแล้ว อย่าทำคิ้วขมวดสิ

 

            “…..”

 

            ผมมองแบมแบมที่อยู่ในชุดมิดชิด มิดชิดจริงๆนะ เสื้อแขนยาวทับด้วยโค้ทของผม กางเกงวอร์มสีเทาเข้ม หมวกที่ผมใส่ให้เพราะกลัวศีรษะแบมแบมจะเย็นจนไข้ขึ้น แมสที่ตอนนี้ถูกลดไปที่คาง เจลลดไข้ที่ยังติด แบมแบมโผล่มาแค่ตา จมูก และปาก

 

            ใจผมกระตุกแปลกๆ

 

            ผมแทบไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่

 

            มันเลือนรางในความทรงจำคล้ายกับภาพของใคร

 

            มาร์คคคค…”

 

            “….”

 

            “มาร์ค ทำไมเงียบ

 

            “….”

 

            “มาร์ค เป็นอะไรเนี้ย

 

            “….”

 

            สัมผัสอุ่นที่แผ่นหลังทำให้ผมหลุดจากภวังค์ คนตัวสูงกระพริบตาอย่างงุนงง ตอนนี้เขากำลังกอดแบมแบม ตั้งแต่ตอนไหนกัน

 

            “อยากกอดผมก็ไม่บอก คิดถึงมาร์คจังเลย

 

            “….”

 

            แบมแบมกอดเขาแน่นแล้วโยกตัวเราทั้งคู่ไปมา มาร์คยังนิ่งแต่ในใจแม่งโครตสับสนเขาเดินไปกอดแบมแบมตอนไหนวะ ผมผละออกจากคนตัวเล็กเล็กน้อย สบตาแป๋วๆที่กำลังมองผมอยู่ ตาโตๆ จมูกเล็กๆ และริมฝีปากสีชมพูอ่อน..

 

            ไม่แปลก..

 

            มันเป็นใบหน้าที่ผมเห็นทุกวัน

 

            และจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ

 

            แบมแบมก็คือแบมแบม จะไปเหมือนใครได้ล่ะ

 

            เลิกทำหน้าโง่ใส่แฟนตัวเองสักทีเถอะ ตอนนี้แบมแบมเริ่มทำสีหน้าเป็นห่วงใส่เขาแล้ว

 

            มาร์คเป็นอะไรอ่ะ เหนื่อยมากหรอ…”

 

            “เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร

 

            เป็นว้อยยย เป็นมากด้วย!

 

            “เดี๋ยวผมทำรามยอนให้นะ วันนี้ผมจะดูแลมาร์คเองยิ้มแบบสดใสในรอบห้าวันไปให้

 

            ไม่ เดี๋ยวฉันทำเอง ถ้าไข้นายกลับจะทำยังไง ไปนั่งรออยู่ตรงนั้นแหละ วันนี้ไอ้ยูคยอมทำโจ๊กใส่มะเขือเทศมาให้ด้วยนะ

 

            “ไม่เอาอ่ะ ผมช่วยทำ มาร์คดูไม่โอเคเลยอ่ะ ตอนเดินมากอดผมก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วย

 

            “ฉันไม่ทำหน้าโง่ๆแบบนั้นหรอก

 

            “มาร์คทำ

 

            “ไม่ได้ทำ

 

            “มาร์คทำ

 

            “ไม่ได้ทำเว้ย

 

            “ทำๆๆๆๆๆ อื้ออออออ

 

            ริมฝีปากเย็นประกบคนตรงหน้า สัมผัสที่แนบแน่นทำเอาคนตัวเล็กในอ้อมกอดร้องประท้วง ผมดูดดึงปากนุ่มๆเบาๆ ลิ้นร้อนสอดเข้าไปเกาะเกี่ยวลิ้นเล็ก ตักตวงความหวานที่หายไปเนิ่นนานจนแบมแบมทุบอกผม

 

            “…ก็บอกไม่ได้ทำไง

 

            นิ้วเรียวยาวเช็ดน้ำใสที่มุมปากเบาๆ ใบหน้าน่ารักขึ้นสีระเรื่อจนผมอดใจไม่ไหวก้มไปฟัดอีกที

 

            มาร์คต้วน!”

 

            แบมแบมสะบัดหน้าหนี เดินตึงตังๆออกจากห้องครัว

 

            ผมลูบหน้าตัวเอง ถอนหายใจออกมาเหนื่อยอ่อน..

 

            ทำไมอยู่ดีๆก็อยากร้องไห้วะ..

 

            หรือเพราะว่าหิวรามยอนจนร้องไห้

 

            อ่า..ต้องใช่แน่ๆ

 

 

 

 

 

            ร่างสูงนั่งกินรามยอนด้วยสีหน้าเลื่อนลอย จุดโฟกัสสายตาของเขาพร่ามัว เหมือนหลุดไปภวังค์อีกครั้งเมื่อมองแบมแบม เส้นผมบลอนด์สีอ่อนยังคงดึงดูดให้เขามองทุกครั้ง

 

ตาแป๋วๆที่เขาหวงจนไม่อยากให้ใครสบตา

 

ปากที่ชอบบ่นพึมพำแต่มาร์คว่ามันหวานกว่าขนมหรือพุดดิ้งที่เขาชอบแย่งแบมแบมกิน

 

แบมแบมนั่งชันเข่าทั้งสองข้างปากเล็กๆอ้าปากงับโจ๊กไม่หยุด มืออีกข้างก็ถือช็อคโกแลตบาร์เอาไว้ ตาโตๆดูช่องซีรีส์ที่กำลังฉายอยู่

 

เขาลอบมองทุกส่วนใบหน้าของแบมแบม

 

ทำไมถึงรู้สึกว่ากำลังลืมเรื่องสำคัญไปนะ

 

ให้ตายเถอะ!

 

ตอนนี้หัวใจเขามันหวิวไปหมด

 

รู้สึกแปลกจนต้องกุมมันเอาไว้

 

เขาละสายตาไปมองกระจกที่ติดอยู่ โชคดีที่มาร์คไม่ได้อยู่ชั้นสูงมาก ต้นพอทกวกที่อยู่ข้างนอกกำลังออกดอกอวดความงามของมัน สายลมที่โชยมาทำเอาดอกไม้เล็กๆนั้นร่วงหล่นสู่พื้น

 

ฤดูใบไม้ร่วงอีกไม่กี่เดือนคงถึง

 

คิ้วเข้มขมวดอีกครั้ง

 

ขนมปังเมล่อนหมดแล้วนะมาร์ค ตอนเย็นเดี๋ยวเราไปซุปเปอร์มาร์เก็ตกันนะ

 

อ่า อือ…”

 

เหมือนมาร์คพึ่งหาเสียงตัวเองเจอ

 

ขนมปังเมล่อนแบมแบมชอบกินมาก ถ้ามันหมดทีไรเขาต้องรีบไปซื้อมาตุนให้เต็มห้องตลอด

 

ซุปเปอร์มาร์เก็ตใต้ที่พักของมาร์คมีซอฟต์ครีมที่แบมแบมชอบกิน มีอยู่ครั้งนึงแบมแบมกินซอฟต์ครีมจนไม่สบาย ตอนนั้นเขาหงุดหงิดจนดุแบมแบมเสียงดัง และวันนั้นแบมแบมร้องไห้จนมาร์คต้องปลอบทั้งคืน

 

เหมือนกำลังลืมเรื่องสำคัญไปเลยวะ..

 

ไม่ใส่โค้ทได้มั้ย

 

ข้างนอกอากาศเย็นเดี๋ยวไข้กลับ

 

ผมหายแล้วไง

 

พึ่งหายไม่กี่ชั่วโมง หันตัวมาแบมแบม

 

แต่มันอยู่ข้างล่างเองนะ

 

จะไปไม่ไป

 

มาร์คอ่ะ!”

 

ผมเอื้อมมือไปบีบปากแบมแบมอย่างหมั่นเขี้ยว เผลอส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ แฟนผมนี่เหมือนเป็ดขี้โวยวายเลยเนอะ

 

หยิบหมวกสวมเข้ากับเส้นผมสีอ่อน หมุนตัวคนตัวเล็กเพื่อตรวจความเรียบร้อยให้แน่ใจว่าแฟนของผมจะไม่มีวันสัมผัสอากาศเย็น

 

ฮือออ มาร์คอ่ะไม่ยุติธรรมเลย ทำไมผมต้องแต่งตัวเหมือนกำลังจะไปเล่นสกีด้วยอ่ะ

 

ฮะๆๆ ก็นายไม่สบายยังไงล่ะ

 

ไม่ยุติธรรมอ่ะ มาร์คใส่แบบนี้เป็นเพื่อนผมเลย แต่งตัวคู่กันไง มาร์คชอบนี่…”

 

นี่กำลังแซะผมอยู่หรือไงไอ้เป็ดเอ๊ย =_=

 

ฉันไม่ได้สบายเหมือนนายนะแบมแบม

 

แต่โซลมันไม่ได้หนาวขนาดนั้นอ่ะมาร์ค ถอดโค้ทนะๆ ไม่อยากใส่เลย

 

คนตัวสูงกดคิ้วลง จนหน้าหล่อๆนั้นดุลงทันที

 

ทำไมมันคุ้นๆ..

 

โกรธเหรอ อย่าโกรธนะ ใส่แล้วๆ ไม่ถอดด้วย

 

แบมแบมจับแขนเขาแกว่งไปมา

 

ไม่..

 

ไม่ได้โกรธ

 

ผมแค่กำลังคิดอะไรบางอย่าง

 

ไปกันเถอะ อยากกินนมกล้วยกับขนมปังเมลอนจังเลย

 

“….”

 

ดวงตาคมมองแบมแบมที่กำลังเอาแมสขึ้น ใบหน้าน่ารักเหลือแค่ดวงตาโต แบมแบมกระพริบตาไปมา มาร์คมองอย่างโดนสะกด มือที่กำลังกำรอบข้อมือเล็กเผลอบีบแน่นจนแบมแบมร้องออกมา

 

มะมาร์ค เจ็บมือ จับเบาๆได้มั้ย

 

“….”

 

ให้ตายเถอะ..

 

ผมลืมมันไปได้ยังไงนะ

 

ไอ้มาร์คโง่เอ๊ย..

 

ร่างสูงกอดคนตัวเล็กจนจมอก ใบหน้าหล่อซบลงที่ลาดไหล่เล็ก สูดกลิ่นหอมจมเต็มปอด ผมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

 

แน่นจนพอที่จะไม่ปล่อยให้เขาหายไปอีก..

 

ร้องไห้เหรอ...”

 

บ้าน่า... ฉันไม่ใช่คนขี้แยนะ

 

โอ๋ๆนะ ทำไมวันนี้มาร์คต้วนอ่อนไหวจังน้า

 

ไม่ได้ร้อง..”

 

เสียงผมอู้อี้ ก้มหน้าหลบซ่อนน้ำอุ่นๆที่กำลังกลบอยู่รอบดวงตา ไม่อยากให้แบมแบมเห็นว่าตอนนี้ผมกำลังรู้สึกอ่อนไหวแค่ไหน

 

แบมแบมเงียบลง สัมผัสที่แผ่นหลังลูบขึ้นไปมา ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้ผมหลับตาแน่นรู้สึกถึงน้ำตาที่กำลังไหลลงอย่างช้าๆ เสียงสะอื้นที่พยายามกั้นกลับถูกเปร่งออกมาเมื่อได้รับความอบอุ่นที่แบมแบมส่งมอบมาให้

 

ขอโทษนะ...”

 

“…..”

 

ขอโทษที่ลืม

 

ขอโทษ…”

 

“….”

 

ขอโทษที่ทำร้าย

 

ขอโทษ…”

 

“…..”

 

ขอโทษที่คนโง่คนนี้พึ่งรู้ตัว

 

ขอโทษ….”

 

“….”

 

ขอโทษนะแบมแบม…”

 

“….”

 

ตอนนี้ผมรู้แล้ว.. ว่าทั้งหมดมันคือความผิดของผม

 

โง่จริงๆ..

 

 

 

 

 

 

ฤดูใบไม้ร่วง ปี20XX

 

ขอซอฟท์ครีมรสชาเขียวด้วย

 

ผมยืนมองพนักงานที่กำลังกดซอฟท์ครีมอยู่ ให้ตายเหอะ! ชักช้าเป็นสลอตเลยให้ตายสิ หงุดหงิดวะ แผ่นหลังผมสัมผัสกับอะไรสักอย่างที่ชนหลังผมอยู่

 

ร่างสูงหันไปมองอย่างหงุดหงิด อะไรวะแม่ง

 

โซลแม่งหนาวขนาดนั้นเลยเหรอวะ…” พยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้32องศา ผมว่าแม่งก็ร้อนตับแตกอยู่แล้ว คนบ้าอะไรวะโผล่มาแค่ลูกตา =_=

 

นี่!”

 

อะไรเสียงเข้มใส่ กล้าดียังไงมาแว้ดใส่เขาวะ 

 

ขนมปัง!@#$^จากไหน*&%#” 

 

 “พูดอะไรวะ

 

 “%#^&#@เกาหลีไง” 

 

 “ไม่รู้เรื่องเว้ย” 

 

 “ก็นี่อ่ะ!@#%^^#@!” 

 

 “ฮ่ะ ไอ้นี้นะเหรอ ถุงยางไง นายก็หยิบจากตรงนั้นดิวะ เอ้า ทำตาโตอีก.. ไม่ได้นี่ของไอ้แจ็คสัน แม่งจะเอาไปทำการทดลองวิทยาสาตร์อะไรของมันนี่แหละ

 

 “!@#$%^&*$#@!#%&(!!” 

 

 “เอ้า โกรธอะไรขนาดนั้นวะผมเกาหัวอย่างงุนงง

 

 “!@#$%^&*(!@#*^%!”

 

 “เออๆเอาไป หยิบอันใหม่ก็ได้วะไอ้เด็กบ้าที่สูงแค่คางผมโวยวายใหญ่โต ฟังไม่ออกเว้ย =_= ผมหยิบซอฟท์ครีมแล้วเดินออกจากนอกร้าน

 

เด็กบ้านั้นกำลังโวยวายใหญ่โต มือเล็กนั้นกระชากแมสออกมา

 

สาบานได้เลยว่า.. เขาไม่เคยหัวใจเต้นแรงขนาดนี้มาก่อน

 

มือเย็นไปหมด

 

นี่เขาเป็นบ้าอะไรวะ!

 

ฮะๆๆ

 

แล้วนี่เขาหัวเราะบ้าอะไรเนี้ย!

 

ให้ตายเถอะ.. หัวเราะเพราะเห็นไอ้เด็กบ้านั้นกำลังทำหน้าร้องไห้ใส่ข้าวปั้นสามเหลี่ยมนี่นะ

 

วันที่สองมาซุปเปอร์มาร์เก็ตตั้งแต่แปดโมงเช้า.. วันนี้เขาไม่มีซ้อมบาสหรอก แต่มาทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน มาร์คนั่งอยู่ในร้านซุปเปอร์มาร์เก็ตได้ครบสี่ชั่วโมงแล้ว.. สายตาเขาปะทะเข้ากับร่างเล็กๆที่แต่งตัวเหมือนจะไปเล่นสกีอีกแล้ว

 

มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

 

มาร์คลุกจากที่นั่งแบบเนียนๆ เดินไปหยิบขนมปังเมลอนตัดหน้าไอ้เด็กนั้นอย่างแนบเนียน

 

วันนี้ก็หนาวอีกแล้วเหรอวะ..” ผมพึมพำ ตาคมเหล่ไปมองอุณหภูมิในร้าน 27องศา..

 

ของผมนะ!”

 

“….” ผมทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินออกห่างจากเขา นี่แม่งใช่อาการเรียกร้องความสนใจหรือเปล่าวะ

 

บ้าเหรอ คนอย่างมาร์คต้วนนี่นะจะเรียกร้องความสนใจ! ปูซานน้ำท่วมแล้วเถอะแบบนั้น

 

ปึก!

 

เชี้ยยยย! จุกว้อยยยยย

 

ทำเอาความคิดที่สับสนกลับเข้าตัวเองทันที

 

ไอ้เด็กบ้า!” ผมตะโกนเสียงดัง จนไอ้เด็กบ้านั้นหลับตาปี๋ เฮ้ย! จะกลัวไม่ได้นะเว้ย =_=

 

 ขนเป็ด%!@#$^”

 

 “นายมัน.. ไอ้เด็กถุงยางเมื่อวานใช่มั้ย

 

ผมจำได้

 

แต่ทำไมต้องแกล้งทำเป็นจำไม่ได้ด้วยวะ

 

เมื่อวานผมโกรธมากเลยนะ นาย!#@$^*(#!#(*!@” เชี้ย พูดอะไรวะเดี๋ยวฟังออกฟังไม่ออก

 

แถวนี้ไม่มีถุงยางหรอกนี่มันโซนอาหารสัตว์ผมจำประเด็นได้แค่ถุงยางเท่านั้น

 

“!@#%^&*()&#!#^&(($#@!”

 

โวยวายเก่งจังเลยวะ ใครได้เป็นแฟนเหนื่อยตายเลย

 

เฮ้อออออ แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

 

บ้าเหรอวะมาร์ค! แล้วมึงจะเหนื่อยทำไม =_=

 

มาเคลียร์ดิวะ กล้าดียังไงเอาไอ้อาหารสกปรกนั้นมาปาใส่ฉันวะ!” นี่ผมเป็นไบโพลาร์หรือเปล่าวะ ทำไมเสียงผมมันเข้มขนาดนี้ มาฟังเสียงในใจผมสิมันมุ้งมิ้งมากเลยนะ

 

ผมรู้นะว่าตัวเองเป็นคนตาดุ แต่ถ้าไม่ได้ทำแบบนั้นผมจะหลุดหัวเราะนะสิ!

 

 “…..”

 

 “ไม่ต้องมาทำหน้าหงอ แล้วแต่งตัวแบบนี้เป็นขโมยรึไง!”

 

ดูพยากรณ์อากาศในโซลบ้างสิเด็กบ้า!

 

 “….”

 

 “เงียบๆ ทีเมื่อกี้ล่ะเก่ง

 

 “อะไร.. เปล่าครับ ไม่มีอะไร

 

 “อยู่นิ่งๆเลยไอ้ตัวดี ฉันจะเอาไอ้ถุงเวรนี้โยนใส่นายคืนสาบานได้เลยว่าไม่เคยแกล้งใครมาก่อน ล่าสุดแกล้งเพื่อนตอนเกรดสอง แต่นี่เขาโตแล้วไม่ใช่หรือไง

 

ทำไมถึงกำลังจะแกล้งเด็กที่สูงไม่ถึงคางเขาเลยวะ

 

 อยู่นิ่งๆดิวะ!”

 

 “มันใหญ่อ่ะ @#$%^&*(!@$%&*” 

 

 “ฟังไม่รู้เรื่องโว้ยยยยอยู่นิ่งๆสิวะทำเสียงงุ้งงิ้งใส่นี่ทำเอาใจเขาจั๊กจี๊ไปหมด =_=

 

 “….” มาร์คกำลังเล็งระยะ แอบขำที่เด็กบ้านั้นกำลังทำท่าทางตกใจสุดขีด

 

“….”

 

 “….”

 

 “ตะตกใจหมดเลย ถ้านายปามานะต้องพาผมไปโรงพยาบาลด้วย

 

 “กล้าดียังไงวะมาทำตาโตๆใส่!”

 

“….”

 

 “แม่งเอ้ยคิดว่าไม่กล้าปางั้นเหรอ!”

 

 “…..”

 

เออ ไม่กล้าเว้ย!”

 

 “อ่ะ!”

 

ผมยื่นขนมปังเมลอนไปให้

 

 มาร์คต้วนที่กำลังเสียศูนย์เป็นครั้งแรก..

 

เด็กบ้านั้นกระพริบตามองผมอย่างงุนงง ชั่ววินาทีที่ผมถูกดึงดูดด้วยตากลมๆนั้น..

 

แย่แล้ว! เขากำลังแย่!

 

ทำไมกูไม่ปาไปวะ...”

 

สาบานได้ว่าเขารู้เหตุผลนั้น

 

ก่อนจะเดินออกจากร้าน ผมเดินผ่านแว่นตาแฟชั่น มันคงดีถ้าไม่มีใครสะดุดสายตาเข้ากับดวงโตๆเหมือนเขา

 

พรุ่งนี้เจอกันนะเด็กบ้า

 

 

 

..ไม่เจอ

 

มาร์คไม่เคยเจอเด็กคนนั้นอีกเลย

 

ผมไปซุปเปอร์มาร์เก็ตนั้นทุกวัน แต่ก็ไม่เคยเจอเขาอีก

 

ไอ้เด็กตัวสูงนั้นที่ชอบมาเล่นบาสที่มหาวิทยาลัยเขาก็หายไป จนผมไม่รู้ว่าจะตามหาเขาจากไหน

 

มากกว่าสิบครั้งที่ผมนั่งอยู่ในซุปเปอร์มาร์เก็ตทั้งวัน รอบตัวผมมีแต่เศษขนมและเครื่องดื่มที่วางอยู่ ผมไม่อยากกลับไปซ้อมบาสเพราะกลัวคลาดกับเขา

 

เหมือนเขาหายไปเฉยๆ

 

เหมือนไม่เคยมีตัวตนมาก่อน

 

วินาทีที่ต้นเมเปิ้ลสีแดงร่วงหล่นลงมา

 

เหมือนหัวใจผมหายไป

 

 

 

 

 

ทำไมมาร์คต้วนขี้แงจังน้า

 

“….”

 

ตอนผมอายุสิบเจ็ด ตอนนั้นมาโซลรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้…”

 

“….”

 

พูดไม่ค่อยรู้เรื่องเลยไม่อยากคุยกับใคร ผมแต่งตัวแปลกๆเพราะยูคยอมบอกว่าจะโดนเลี้ยงค่าไถ่ ยูคยอมพาผมไปซ้อมบาสด้วย วันนั้นผมก็เจอผู้ชายคนนึง เขาหล่อมากเหมือนไอดอลเลย ผมสีแดงของเขาทำเอาผมแสบตาไปหมด คนบ้าอะไรก็ไม่รู้โยนถุงยางใส่ข้าวคนอื่น

 

ฮะๆๆ

 

ผมหลุดหัวเราะออกมา แบมแบมจับใบหน้าผมประคอง ดวงตากลมโตจ้องมาที่ผม ปลายนิ้วเรียวเช็ดคราบน้ำอุ่นที่อยู่บนใบหน้าผมแผ่วเบา หัวใจผมบีบรัดจนเจ็บไปทั่วช่องอก

 

วันต่อมาผมก็ไม่อยากมหาลัยนั้นอีก อยากนั่งอ่านภาษาเกาหลีที่บ้าน ผมอยากพูดรู้เรื่อง แต่ยูคยอมก็ลากผมไปอีก ผมเจอผู้ชายที่เหมือนไอดอลอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาปากระสอบอาหารแมวใส่ผม ตอนนั้นผมตกใจมากเลยคิดว่าต้องเจ็บแน่ๆ แต่เขาไม่ทำแบบนั้น เขาโวยวาย ยัดขนมปังใส่มือผม แล้วเขายังซื้อแว่นตาให้ผมด้วยนะ ผมดีใจเพราะว่าตอนเย็นผมพึ่งเหยียบแว่นแตกไป…”

“…..”

ผมสบตากับเขาอีกครั้งตอนอยู่สนาม มาร์ครู้มั้ย.. ตอนนั้นถ้ายูคยอมรู้ผมต้องโดนหยิกจนตัวเขียวแน่ๆ ผมอยากมาเรียนที่โซลเพราะเขา ใช่.. แล้วหลังจากนั้นหนึ่งปีผมก็ได้มาอยู่มหาลัยนี้ ผมพูดชัดแล้วนะ ไม่เหมือนต่างด้าวแล้วด้วย

 

แบมแบม…”

 

เสียงของผมแผ่วเบาจนเหมือนเสียงกระซิบ

 

แต่เขาจำผมไม่ได้ ผมโกรธมากเลย แว่นตาที่เขาให้ผมยังเก็บไว้แม้มันจะพังแต่ผมก็ซ่อมตลอด ขนมปังเมลอนผมก็แทบเกลียดเลย

 

ขอโทษนะ..”

 

น้ำอุ่นเอ่อล้นขอบตาอีกครั้ง

 

และผมยังทำร้ายแบมแบม..

 

ถ้าตอนนั้นผมคิดให้มากกว่านี้ เราคงจะเริ่มได้ดีกว่านี้ ไม่มีความทรงจำร้ายๆทำลายแบมแบม ผมคงเริ่มจีบแบมแบมอย่างผู้ชายทั่วไป

 

แต่ผมกลับทำร้ายเขาไม่หยุด..

 

แต่ผมว่าตอนนี้เขาจำผมได้แล้วล่ะ เหมือนความฝันเลย…”

 

“…..”

 

ดีใจชะมัด ฮึก…”

 

ผมกอดแบมแบมแน่น น้ำอุ่นที่อยู่บนเสื้อทำเอาผมปวดใจไปหมด ความรักของเขายิ่งใหญ่จนผมไม่สมควรรับมันไว้ แขนยาวกระชับอ้อมกอดเล็กนั้นจนแน่น ซึบซับความอบอุ่นที่เคยทำหล่นหายไป

 

ขอโทษผิดหวังกับฉันมากเลยใช่มั้ย

 

ก็ใช่นะสิ! คนบ้า ฮืออทำไมต้องมาวิ่งตามผู้ชายข้ามประเทศด้วย ฮึกฮือๆเรื่องนี้ จะ..จะฟ้องยูคยอมจริงๆด้วย ฮืออออ มาร์คนิสัยไม่ดี ทำไมต้องลืมกันด้วย

 

“….”

 

นิสัยไม่ดีที่สุดเลย ฮืออออ..”

 

นิสัยไม่ดีจริงๆนั้นแหละ…”

 

แบมแบมทุบหลังผมอย่างแรง เขาเอาแต่สะอื้นบนหน้าอกผม หยดน้ำตาเหมือนซึมผ่านจนโดนหัวใจผม มันเจ็บไปหมด ผมสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นช้าลง และแรงบีบรัดที่แน่นไปหมด

 

อ่าผม..ผม..ต้องทำยังไง

 

ปล่อยมือเหรอ

 

สาบานได้ว่าไม่มีทาง

 

เขาเป็นของผม

 

ของผมคนเดียวเท่านั้น

 

อย่าหยุดรักคนนิสัยไม่ดีคนนี้เลยนะ…”

 

“…..”

 

อยู่ด้วยกันจนความเจ็บปวดนี้จะหายไป

 

“…..”

 

“…ได้มั้ย

 

ฮึกก็ได้นะสิคนบ้า! มาร์คทำตัวผมช้ำไปหมด คิดว่าผมจะทิ้งมาร์คไปหรือไง ฮึกไหนบอกคนไต้หวันรักเดียวใจเดียวไง

 

“…..”

 

ผมหลุดยิ้มทั้งน้ำตา

 

รักผมให้มากนะ เพราะว่าผมรักมาร์คมาก…”

 

“Of cause , Baby I’ll love you as much as a man can love” (แน่นอน.. ฉันจะรักนายเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักได้)

 

รักเท่าไหน

 

“More stars on this universe is this enough?” (มากกว่าดวงดาวบนจักรวาลนี้ แค่นี้พอหรือเปล่า)

 

ฮึกพอแล้ว พอแล้วจริงๆ.. แค่นี้ก็พอแล้ว…”

 

ขอบคุณ

 

ขอบคุณที่รักผม

 

ขอบคุณที่ไม่หายไป

 

และขอบคุณที่กลับมา

 

 

 

 

 

 

นี่ผมอยู่ในโหมดพ่อบ้านแล้วจริงๆสินะ มองห้องครัวที่โครตเละเทะ มันย่ำแย่สุดๆ แม่งเอ๊ย! ใครล่ะจะทำความสะอาด แบมแบมงั้นหรอ จะบ้าเหรอ ผมจะปล่อยให้แบมแบมทำได้ยังไง ก็ต้องผมทำนะสิ =_=

 

วันนี้เราจะไปดูต้นพอทกวกที่มันจะเลิกบานแล้ว ผมอาสาทำข้าวกล่องเอง โอเคผมรู้ว่ามันตลกที่ผมทำข้าวกล่อง จริงๆมันก็แค่แซนด์วิชใส่ชีสสี่แผ่นที่แบมแบมชอบกิน มีสลัดผลไม้ ชาเบอร์รี่ แล้วก็พวกข้าวปั้นสามเหลี่ยม ขนมปังเมล่อน นมกล้วย แล้วก็ไอติมที่ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะเอามันไปยังไงไม่ให้มันละลาย

 

ครัวเละมากอ่ะมาร์ค

 

เออ ฉันรู้น่า…”

 

ผมช่วยเก็บนะ

 

ไม่ต้อง เดี๋ยวกลับมาฉันทำเอง

 

ดีจังเลย~

 

นายจะทำหน้าดีใจเกินไปแล้วนะเด็กบ้า

 

มาร์คต้วนวันนี้น่ารักจังเลย~

 

ย่า!”

 

เขินเหรอ มาร์คเขินเหรอ

 

“…..”

 

ให้ตายเถอะ! ผมจะซ่อนไอ้หน้าแดงๆนี่ยังไงดี ในหม้อน้ำซุปได้หรือเปล่าวะ แบมแบมหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

 

เอาเหอะ

 

ทำตัวเด๋อๆก็ได้

 

ถ้าเขามีความสุข

 

ผมยอมนะ….

 

 

 

 

อากาศดีจังเลย

 

เราขับรถมาแถวสวนสาธารณะไม่ไกลมาก แบมแบมนอนบนตักผม มือเล็กๆยกขึ้นพยายามที่จะกลีบดอกไม้ที่ลอยมา

 

แบมแบมหยิบกลีบดอกไม้ที่ติดอยู่บนเส้นผมออกแล้วเอามาแปะไว้ที่หน้าผมแทน

 

คนหน้าดุ

 

“….”

 

ยิ้มให้หน่อย

 

“…..”

 

ผมค่อยๆยกยิ้มให้เขาอย่างช้าๆ แบมแบมหัวเราะจนตาหยี

 

ทำตัวเด๋ออีกแล้วมาร์คต้วน =_=

 

อากาศดีจัง ดีนะที่หายไม่สบายก่อนที่มันจะไม่บาน

 

แบมแบม

 

หือ อะไรเหรอ

 

รัก

 

อะไรเล่าอยู่ดีๆก็มาพูดแบบนี้

 

รักนะครับ

 

ระรู้แล้ว!”

 

เขินเหรอ

 

ก็เขินนะสิ

 

รักนะครับเบบี้…”

 

มาร์คต้วน!”

 

ครับ

 

รักเหมือนกัน ฮืออออ ไม่พูดด้วยแล้ว

 

ผมทำความรักหล่นหายไปในฤดูใบใม้ร่วง

 

จนตอนนี้ดอกไม้ที่บานสะพรั่งอยู่รอบตัวผม

 

ผมได้ความรักกลับคืนมาอีกครั้งในฤดูใบใม้ผลิ

 

ขอบคุณโชคชะตาหรืออะไรก็ตาม

 

ขอบคุณที่ทำให้ความรักของผมกลับคืนมาอีกครั้ง

 

ขอบคุณแบมแบมที่รักผม














 

 


 _________________________________________


จับตีพี่มาร์คกว่าจะจำได้ นี่แหนะๆเพี้ยะๆ55555555 ใครขอให้พี่มาร์คให้จำได้ พี่ก็จำได้แล้วเนอะ อย่าโกรธพี่มาร์คเด้อออ 

ตอนเขียนไปแอบหงอยนิดหน่อย สงสารตัวเองฉันจะทำยังไงให้อีพี่มาร์คเลิกตลก ฮือออออออ สุดท้ายก็ออกมาแบบนี้อ่ะทุกคน =_= 

สเปตอนหน้าแบบไหนดีน้าาา

ไปเล่นแท็กนี้กันเร็วทุกคนนนน  #bambamhasfallen

ตอนหน้าเจอกันแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่5555555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1827 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 21:15
    ตายยยยยนนยยยยย
    #1827
    0
  2. #1773 MarkBam1n1a (@Notetoaki) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 11:52
    น่ารักมากจิงๆ อร้ายยชอบอ่าาา
    #1773
    0
  3. #1733 mybabymb (@mybabymb) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 18:46
    ชอบมากกก อบอุ่นมากอะ feel good. มากอะไรท. ์รักๆๆๆ อยากให้มาต่อสเปเชียลอีก อยากให้มีภาคต่อ เป็นฟิคที่ดีมากๆเรื่องนึงเลยอะ ภาษาก็ดี อะไรก็ดี หื้อลงตัวอะคะ และสุดท้าย รักไรท์น้าา
    #1733
    0
  4. #1730 Pikun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 12:32
    ไม่อยากให้จบเลยอะ.ชอบมากกกกกกกกต่ออีกหน่อยได้ไหม
    #1730
    0
  5. #1727 Biifernnn (@Biifernnn) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 13:40
    พึ่งมาอ่าน รวดเดียวจบเลยฮืออออ เขินมากกกก
    #1727
    0
  6. #1723 Jnnes (@Janesndssss) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:53
    รักกกกกกกก
    #1723
    0
  7. #1719 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:37
    มาร์คต้วนจำได้แล้วววว ซึ้งงงงงง อยากให้มี ss2 เลยยยยยยยย
    #1719
    0
  8. #1687 Remember_you (@BamBam_number_1) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 22:12
    ชอบบบบบบบบบบ ~
    #1687
    0
  9. #1664 แบมแบมอ่ะของเรา (@bbm119) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 07:41
    ฮืออออออ ชอบสุดดด
    เขินนนนนน
    #1664
    0
  10. #1663 แบมแบมอ่ะของเรา (@bbm119) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 07:41
    ฮืออออออ ชอบสุดดด
    เขินนนนนน
    #1663
    0
  11. #1658 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 05:21
    น้ำตาซึมเลย กว่าจะจำน้องได้ก็ทำร้ายน้องไปซะเยอะเลยต่อจากนี้ก็ดูแลหัวใจแบมเป็นการชดเชยแล้วกันเนอะ
    #1658
    0
  12. #1644 Mintarnan Thinan (@aim-my13) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 12:52
    โง้ยยยย เขินน น่ารักมากก
    #1644
    0
  13. #1643 NPFM (@NPFM) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 02:36
    ฮืออออ มาไวทันใจ จริงๆ
    #1643
    0
  14. #1642 sMT91 (@SweetM93) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 02:12
    อยากให้พี่มาร์คเลิกเป็นเจ้าเวหา
    #1642
    0
  15. #1641 AoFApP* (@ilovekimheechul) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 00:13
    สุดท้ายพี่มาร์คก็จำได้ โถ่วลืมน้องไปได้ไง เขินจังๆน่ารักอ่ะ อยากมีแบบนี้บ้างเลย พี่มาร์คตลกอ่ะไรต์ ผู้ชายอะไรน่าร๊ากกก แบมน้องก็น่ารัก เหมาะสมกันจริงๆ รอตอนต่อไปนะคะ จุ๊บบบ
    #1641
    0
  16. #1640 My bias is MARKBAM (@rungbuab) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 23:55
    เรืองนี้เป็นเรื่องหนึ่งที่เราชอบมากกกกกก

    มาร์คจำได้ซักที คำขอของเราเป็นจริงแล้วววว

    ขอบคุณไรท์ รอตอนต่อไปอย่างใจจดจ่อ ค่ะ
    #1640
    0
  17. #1639 sweetpeau (@ougingi) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 23:39
    อิพี่มาร์คคคค ////// ในอุดมคติก็อยากได้ผู้ชายแบบนี้มาเป็นแฟนเน้อ เธอทำฉันเขินม้วน 16ตลบแล้วนะ !! 5555555
    #1639
    0
  18. #1638 aomtawanrat937 (@aomtawanrat937) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 23:38
    โอ้ยบยวบนานกว่าจะจำไก้อะมาร์คต้วน
    #1638
    0
  19. #1637 sanookker (@jaiphak) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 23:34
    ไรท์แต่งแบบไหนก็ชอบหมดแหละะะ จารออออออคิคิ
    #1637
    0
  20. #1636 GartHuji (@GartHuji) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 23:04
    คนใจร้ายยยย กว่าจะจำได้นะ ฮือ~~ 
    #1636
    0
  21. #1635 mb_7yuta (@manows83) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:59
    อบอุ่นจัง งื้อออในที่สุดพี่มาร์คก็จำได้
    #1635
    0
  22. #1634 Irean18 (@Irean18) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:20
    เราชอบเรื่องนี้มากๆอยากให้ไรท์คอยอัพตอนพิเศษของเรื่องนี้เรื่อยๆ อยากติดตามเรื่อยๆค่ะ
    #1634
    0
  23. #1633 AprilIV (@babyll) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 21:57
    ฮือออ แอบคิดอยู่ว่าอยากให้พี่มาร์คจำได้ ในที่สุดก็มีวันนี้ ครั้งหน้าขอสเปพี่มาร์คไปเที่ยวบ้านแบมที่ไทยได้มั้ยง่าาา
    #1633
    0
  24. #1632 leehwayeon bb (@541378) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 21:51
    ร้องไห้ลยยย
    #1632
    0
  25. #1631 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 21:49
    ร้องไห้เลยยยย
    #1631
    0