Bambam Has Fallen (MarkBam)

ตอนที่ 27 : Special ♥ : Zero to love 220%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    18 ธ.ค. 59

Special  : Zero to love



        ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ markbam









          ถ้าย้อนกลับไปฤดูใบไม้ร่วงแล้วล่ะก็นะ..

 

มันคงเป็นวันที่ผมรู้จักมาร์ค ครั้งแรกล่ะมั้ง แล้วไอ้คนที่นอนหนุนตักผมรู้เรื่องบ้างมั้ยล่ะเนี่ย =_=

 

 

 

 

ฤดูใบไม้ร่วง ปี20XX

 

แบมแบมที่กำลังอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ยืนกางแขนทั้งสองข้างออกปล่อยให้เพื่อนตัวยักษ์ของเขาจับแต่งตัว นี่อยากจะตะโกนบอกว่านี่ไม่ใช่ตุ๊กตานะโว้ย!

 

กรอกตาแรงๆสองที

 

โอ๊ย! จิ้มตาผมทำไมอ่ะยูคยอม

 

สะกิดเฉยๆ

 

ก็เห็นอยู่ว่าจิ้มอ่ะ!”

 

เออจิ้ม มีไรป่ะล่ะ

 

ไอ้ยักษ์!”

 

สงครามหมอนเริ่มขึ้นในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นุ่นเล็กๆลอยปลิวว่อนเต็มไปหมด อ่า สวัสดีครับ แบมแบมฮ่ะ กันต์พิมุก ภูวกุล อายุสิบเจ็ดปีแล้วครับ พึ่งมาโซลได้ไม่กี่วัน ก่อนหน้านี้ก็ไปๆมาๆเหมือนบ้านรวยเลยล่ะครับ =_=

 

ส่วนนี่คือยักษ์ ยักษ์จริงๆนะตัวอย่างกะยักษ์แหนะ

 

ยูคยอมทำไมต้องตีผมแรงด้วย!”

 

เมื่อกี้นายจะเอาโคมไฟฟาดใส่หัวฉันนะเว้ย!”

 

นี่ไม่ใช่ยักษ์หรอกครับ นี่คือคิมยูคยอมนั้นเอง แท่แด้ เช้าวันนี้ผมถูกปลุกด้วยยูคยอม หมอนั้นมีแข่งซ้อมมหาลัยที่ JYP อันที่จริงโรงเรียนก็มีนะ แต่ยูคยอมบอกผมว่าจะไปส่องเด็กมหาลัย =_= ผมจะแอบฟ้องคุณป้า สาบานได้เลย

 

ผมที่ถูกจับแต่งตัว ใช่!โค้ทที่มันหนากี่ชั้นกันแน่ แมสก็ปิดไปครึ่งหน้าแล้ว แบมแบมที่อยู่ในชุดที่รัดกุมสุดๆ ยูคยอมกะไม่ให้ความหนาวทักทายร่างผมเลยอ่ะ นี่โผล่มาแค่ลูกกะตาเท่านั้นเองนะ!

 

แฮ่! แบมแบมเองครับ เพิ่มเติมแค่มีแค่ลูกตา

 

เล่นอะไรกันล่ะเด็กๆ เสร็จแล้วก็ออกกันได้แล้ว อ้าว แบมแบมลูก หนูหนาวขนาดนั้นเชียวเหรอ

 

คุณป้าเปิดประตูเข้ามาทำเอาสงครามเล็กๆในห้องหยุดลง

 

ฮือออออ ผมไม่ได้หนาว

 

ผมไม่แต่งตัวแบบนี้แล้วยูคยอม!”

 

ครั้งก่อนมีเด็กแถวนั้นถูกจับตัวไป แต่งตัวเหมือนที่นายชอบแต่งเลย ถ้าถูกจับไปเลี้ยงค่าไถ่จะทำยังไง บอกแล้วว่าโซลมัน!@#$%^&*(%$@!#^*”

 

จริงเหรอ O___O”

 

ครับ นี่คือกันต์พิมุก

 

 

 

 

 

มหาลัย JYP

 

นี่มานั่งทำอะไรที่นี้คนเดียว หลังจากที่ยูคยอมสลัดผมทิ้งเขาก็ปล่อยให้ผมนั่งอยู่ข้างสนามบาส นูน่าคนนั้นน่ารักจัง (._.)แต่ยูคยอมไม่ให้ผมคุยกะคนแปลกหน้าเลย

 

ไม่ได้! ถ้าไม่ได้กลับบ้านหาหม่าม๊าผมต้องร้องไห้แน่ๆ

 

ผมมองนาฬิกาข้อมือสีเหลืองอ๋อยเข็มสั้นชี้ไปที่เลขสิบสอง อ่า..เที่ยงแล้ว ผมหิวแล้ว แบมแบมมองไปที่สนามบาสยูคยอมกำลังแย่งลูกอย่างเอาเป็นเอาตาย มีเพื่อนยูคยอมคนนึงหันมายิ้มหวานให้ผมด้วย คนนี้ชื่ออะไรนะ เซๆนี่แหละ =_=

 

ยูคยอมผมไปหาอะไรกินก่อนนะ

 

ฝากสายลมไปบอก.. ไปบอกยูคยอมด้วยล่ะ

 

ผมเดินมาที่ร้านซุปเปอร์เล็กๆในมหาลัย มือเล็กคว้าสามปั้นสามเหลี่ยมมาสองอัน หยิบนมกล้วยอีกสาม หิวมากเวลานี้ต้องคูณสองให้หมด ร่างบางที่เดินหยิบของจนเต็มอ้อมกอดทั้งสองข้าง

 

มะไม่มือถือแล้ว..

 

ผมลดแมสลงนิดหน่อยก่อนจะใช้ปากคาบขนมปังไปที่เคาท์เตอร์

 

สองหมื่นแปดพันวอนครับ..”

 

ขอซอฟท์ครีมรสชาเชียวด้วย

 

ปลายนิ้วผมถูกคนข้างๆจนแบมแบมเงยหน้าไปมอง โห ผมแดงจ๋าเลย เขาเป็นไอดอลหรือเปล่านะ แบมแบมที่จ้องคนข้างๆจนเจ้าตัวหันมามองผม เหหห เขารู้ตัวแล้ว หันไปมองทางอื่นเร็ว ผมรีบหันไปมองชั้นวางของข้างๆทันที

 

โซลแม่งหนาวนั้นเลยเหรอวะ..”

 

ไอดอลผมแดงบ่นพึมพำเบาๆแต่แบมแบมได้ยินนะเว้ย!

 

นี่!”

 

อะไรเสียงดุคูณสี่

 

ขนมปัง!@#$^จากไหน*&%#” (ขนมปังเมลอนหยิบจากไหนอ่ะ)

 

สาบานต่อหน้าตู้ซอฟท์ครีมว่าไม่ได้กลัวนะ (._.) เริ่มแรกจะหันไปบอกว่าผมไม่ได้อยากแต่งตัวแบบนี้นะ แต่พอเจอหน้าดุเสียงดุแล้วแบมแบมก็เลยถามหาขนมปังเมลอนแทน

 

พูดอะไรวะ

 

“%#^&#@เกาหลีไง(พูดภาษาเกาหลีไง)

 

ไม่รู้เรื่องเว้ยไอดอลผมแดงขยี้เส้นผมอย่างเริ่มหงุดหงิด

 

ก็นี่อ่ะ!@#%^^#@!” (ก็นี่อ่ะขนมปังที่นายถือ)

 

ฮืออออ ภาษาเกาหลีอ่อนแอเหลือเกิน เริ่มแรกผมว่าจะทำเนียนเรื่องมองหน้าเขา แต่ไปๆมาๆขนมปังเมลอนก็น่ากิน

 

อย่าทำตัวน่ากินแบบนั้นสิ ยิ่งพูดกับเขาไม่รู้เรื่องอยู่นะ =_=

 

ฮ่ะ ไอ้นี้นะเหรอ ถุงยางไง นายก็หยิบจากตรงนั้นดิวะ เอ้า ทำตาโตอีก.. ไม่ได้นี่ของไอ้แจ็คสัน

 

“!@#$%^&*$#@!#%&(!!” (ขนมปังเมลอนโว้ยยยย)

 

เอ้า โกรธอะไรขนาดนั้นวะ

 

“!@#$%^&*(!@#*^%!”

 

เออๆเอาไป หยิบอันใหม่ก็ได้วะ

 

แบมแบมตัวแข็งทื่อเมื่อร่างสูงโยนกล่องถุงยางสี่กล่องมาให้เขา นะนี่ถุงยาง..อยู่บนข้าวปั้นสามเหลี่ยม

 

ผมกำลังจะหันไปโวยวายแต่คนตัวสูงคนนั้นก็รับซอฟท์ครีมแล้วจ่ายตังเดินออกจากประตูร้านไปแล้ว

 

ข้าวปั้นผม..

 

และกล่องถุงยางบนข้าวปั้นผม..

 

“!@#ยูคยอมมมมมม^&*($@$&”

 

 

 

 

 

 

ไม่ไปมหาลัยนั้นแล้ว

 

แต่นายแต่งตัวแล้วต้องไปดิวะ

 

ผมจะถอดออก

 

แม่ไม่อยู่ถ้าโจรขึ้นบ้านจับไปเลี้ยงค่าไถ่จะทำยังไงวะ

 

มีโจรด้วยเหรอ O___O”

 

เออ มีหมดอ่ะ แล้วจะมามั้ย

 

ไปด้วย กลัว (.__.)

 

คนตัวเล็กที่ลืมไปหมดแล้วว่าไม่อยากไปมหาลัยเพราะอะไร ช่วงนี้ยูคยอมกรอกหูเขาว่าเลี้ยงค่าไถ่บ่อยๆจนกลัวลุงข้างบ้านไปด้วย

 

ร่างบางที่เดินตามหลังเพื่อนดุ๊กดิ๊กๆ ขาพยายามก้าวให้ทันเพื่อนแต่ติดที่รองเท้ามีหุ้มจนจะมาถึงเข่าผมแหนะ! ยูคยอมหยิบรองเท้าลุยหิมะมาให้ผมใส่ทำม้ายยยย แต่งตัวเหมือนเมื่อวานเพิ่มเติมคือหมวกแทบจะปิดหน้า พาผมไปรายการ Music bank ได้เลยนะ พร็อพแน่นไปหมด =_=

 

ก้าวขาเร็วๆ

 

ใส่ผ้าใบไม่ได้เหรอ

 

จะแต่งตัวดีไปให้ใครดูวะ

 

ไม่ได้อยากแต่งตัวดีเว้ย แต่แต่งให้เหมือนมนุษย์ทั่วไปหน่อยได้มั้ย นี่สองวันนี้ผมแต่งตัวเหมือนไปจะพิชิตยอดเขาเอเวอร์เรสต์อะไรแบบนั้นเลยอ่ะ

 

ถอดหมวกได้มั้ย

 

ไม่ได้โว้ยยยยย

 

 

 

 

 

มหาลัย JYP

 

ผมนั่งจมปุ๊กที่เดิม เพิ่มเติมคือมีเพื่อนยูคยอมมานั่งข้างๆ ใบหน้าขาวมีรอยยิ้มประดับจนตาหยี

 

หวัดดีแบมแบม

 

เอ่อ..”

 

มานานมั้ยอ่ะครั้งนี้ แล้วกลับไทยเมื่อไหร่

 

หือ..”

 

ป้าป!

 

ยูคยอมที่มาจากไหนไม่รู้ฟาดไปที่หลังผู้ชายคนนั้นเต็มๆจนเขาร้องอั่ก ยูคยอมหันมามองตาเขียวใส่ผม

 

อะไรอ่ะยูคยอม

 

บอกว่าอย่าคุยกับคนแปลกหน้าไม่ใช่เหรอ

 

ไอ้ยูคยอมกูไม่ใช่คนแปลกหน้านะเว้ย แบมแบมเราเซฮุนไง ตอนที่แบมมาครั้งนั้นเราเจอกันแต่แบมก็เอาแต่…”

 

คนที่ชื่อเซฮุนอธิบาย มือหนาปัดป่ายไปทั่วอากาศ เขาเป็นคนเล่าเรื่องได้มีเรื่องราวดีนะ แต่ผมฟังเซฮุนพูดไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ

 

เอามือออกจากหูแบมนะเว้ย!”

 

“….” คนตัวเล็กที่ถูกปิดหูอย่างแรงจนหูอื้อไปแล้ว

 

ไปนั่งรอที่อื่นไปตรงนี้มีแต่หมาแมวมาเห่า รำคาญเนอะยูคยอมชี้ไปที่ร้านซุปเปอร์เล็กๆเมื่อวานที่ผมเข้าไปแล้ว เหหห บอกว่าไงนะ ให้ไปร้านนั้นแล้วซื้ออาหารหมาเหรอ

 

แบมแบมที่หูอื้อเสียงเข้าบ้างไม่เข้าบ้างก็ได้แต่สงสัย ยูคยอมอยากกินอาหารหมาทำไมกัน เมื่อเช้าคิมบับเขาไม่อร่อยเหรอ

 

โอเคได้ อาหารหมาใช่มั้ย

 

ฮ่ะ เดี๋ยวแบมแบม แบมแบ๊มมมม!”

 

ยูคยอมจะเรียกเพื่อนที่ตอนนี้วิ่งดุ๊กดิ๊กๆไปแล้ว ใบหน้าหล่อหันมาทำหน้างงงวยใส่เซฮุน เมื่อกี้แบมแบมบอกว่าจะไปซื้ออาหารหมาใช่มั้ยวะ ซื้อทำไมวะ บ้านเขาเลี้ยงหมาเหรอ =_=

 

ซื้อให้มึงแดกไง หมาในปากอ่ะ

 

ไอ้เซฮุน!”

 

 

 

 


ผมวิ่งมาถึงร้านซุปเปอร์ขนาดเล็กที่เมื่อวานได้สาบานกับตัวเองว่าจะไม่เข้าอีกแล้ว แต่ยูคยอมอยากกินอาหารหมาให้ผมทำไงอ่ะ =_= แล้วข้าวปั้นที่ปนเปื้อนกล่องถุงยางก็ให้ยูคยอมกินไปแล้ว

 

ร่างบางที่อยู่ในชุดที่เหมือนจะมาปล้นร้านทำเอาพนักงานหันมามองผมกันพรึบ เฮ้ นี่แบมแบมเองทุกคน ผมเดินตัวเลียบเข้าโซนอาหารสัตว์  เฮ้ย! ตรงนั้น ขนมปังเมลอนนี่น่า มีชิ้นเดียวด้วย ร่างบางยิ้มกริ่มมือขาวเตรียมหยิบแต่แล้วก็มีมือปริศนามาแย่งผมทันทีทันใด

 

ม่ายยยยยยยย

 

วันนี้ก็หนาวอีกแล้วเหรอวะ..” คนผมแดงเมื่อวานบ่นพึมพำ

 

ของผมนะ!”

 

“….” เขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินไปอีกทาง

 

หน๊อยยย

 

แบมแบมหยิบอาหารแมวแล้วเขวี้ยงไปที่คนผมแดงทันที

 

ปึก!

 

อาหารแมวค่อยๆร่วงแล้วแตกกระจาย

 

ความเย็นวาบที่แผ่ออกจากร่างสูงส่งมาที่ผม อากาศเย็นจัง นี่ก็แต่งตัวเหมือนจะไปลุยขั้วโลกแล้วก็ยังเอาไม่อยู่เหรอ =_= ฮืออออ ไม่ใช่ ร่างบางที่เหมือนถูกอารมณ์โกรธครอบงำสามวินาทีก็ได้สติ กลัวแล้ว ผีตัวไหนสิงเขาเมื่อกี้ นายกล้าดียังไงไปปาเขาแบมแบ๊มมมม

 

โห แล้วนี่ตาดุจัง ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี้ย

 

ไม่อยู่แล้ว

 

ผมวิ่งหนีทันทีแต่ลืมอาหารหมาของยูคยอม คนตัวเล็กเลยวิ่งวนร่างสูงรอบนึงหยิบอาหารหมาแล้ววิ่งหายไป

 

ไอ้เด็กบ้า!”

 

หนีทันซะที่ไหนล่ะ..

 

แบมแบมที่ถูกกระชากคอเสื้อโค้ทที่ยูคยอมโม้หนักโม้หนาว่าทำมาจากขนเป็ด ฮือออออ ยูคยอม ขนเป็ดร่วงหมดแล้วอ่ะ

 

ขนเป็ด%!@#$^” (ขนเป็ดนี่แพงนะ ปล่อยเลย)

 

นายมัน.. ไอ้เด็กถุงยางเมื่อวานใช่มั้ย

 

ร่างสูงลดใบหน้าลงจนระดับความสูงของเราเท่ากัน เขาเอาตาดุๆจ้องผมที่กำลังตื่นตัวเต็มที

 

เมื่อวานผมโกรธมากเลยนะ นาย!#@$^*(#!#(*!@” (เมื่อวานผมโกรธมากเลยนะ นายกล้าดียังไงเอาถุงยางมาให้ผมนะ ผมถามถึงขนมปังเมลอนต่างหาก)

 

แถวนี้ไม่มีถุงยางหรอกนี่มันโซนอาหารสัตว์

 

“!@#%^&*()&#!#^&(($#@!”

 

แบมแบมอยากระเบิดตัวเองตายยยย สาบานว่ากลับไทยครั้งนี้เขาจะตั้งใจเรียนภาษาเกาหลีเอาให้ด่าผู้ชายคนนี้ให้ได้ตายเลย ฮึ่มมม!

 

มาเคลียร์ดิวะ กล้าดียังไงเอาไอ้อาหารสกปรกนั้นมาปาใส่ฉันวะ!”

 

เขาตะโกนลั่นจนผมหูอื้อไปชั่วคราว

 

“…..”

 

กลัวแล้ว ตัวหดสู้

 

ไม่ต้องมาทำหน้าหงอ แล้วแต่งตัวแบบนี้เป็นขโมยรึไง!”

 

“….”

 

ปะเป็นคนไทยต่างหาก แต่ไม่กล้าตอบ กลัวแล้ว อย่าดุนักซี่..

 

เงียบๆ ทีเมื่อกี้ล่ะเก่ง

 

อะไร.. เปล่าครับ ไม่มีอะไร

 

เหมือนมีความกล้าถูกกระตุ้นมานิดหน่อยแล้วหายไป ใช่สิ ไม่ได้มีตาดุแบบนั้นนี่ ขู่ผมด้วยตาดุๆอยู่นั้นแหละ มะ..ไม่กลัวหรอกนะ!

 

อยู่นิ่งๆเลยไอ้ตัวดี ฉันจะเอาไอ้ถุงเวรนี้โยนใส่นายคืน

 

คนตัวสูงเลือกอาหารแมวยี่ห้อเดิมแต่ขนาดต่างกันลิ่บลับ จะเอาไอ้กระสอบนั้นตีผมไม่ได้นะ ตายนะแบบนั้นอ่ะ O___O

 

อยู่นิ่งๆดิวะ!”

 

แบมแบมลุกลี้ลุกลน

 

มันใหญ่อ่ะ @#$%^&*(!@$%&*” (มันใหญ่อ่ะ แล้วมันเจ็บนะแบบนั้น เอาอันนั้นดิ อันเล็กๆง่ะ)

 

ร่างบางชี้ไปที่อาหารแมวถุงเท่าฝ่ามือ ถ้าอันนี้ล่ะก็สบายมาก ปามาเลย ไม่เจ็บหรอก

 

ฟังไม่รู้เรื่องโว้ยยยย! อยู่นิ่งๆสิวะ

 

“….”

 

เสมือนร่างกายตอบรับคำสั่ง ผมตัวนิ่งฉับพลัน ฮืออออ เขาจะปาไอ้กระสอบแมวมาแล้ว ผมเอาถุงเล็กๆเขวี้ยงใส่เขาเองนะ!

 

ยะยูคยอม เขาปามาแล้ว!

 

“….”

 

คนตัวเล็กตัวแข็งทื่อ ตาโตๆหันไปมองมาร์คที่ตอนนี้กำลังทำหน้าไม่ถูก แล้ววินาทีนั้น..กระสอบบ้าๆนั้นก็ลอยเฉียดฉิวผมไปจนใจหายใจคว่ำ

 

“….”

 

ตะตกใจหมดเลย ถ้านายปามานะต้องพาผมไปโรงพยาบาลด้วย

 

กล้าดียังไงวะมาทำตาโตๆใส่!”

 

“….”

 

แม่งเอ้ย! คิดว่าไม่กล้าปางั้นเหรอ!”

 

“…..”

 

เออ ไม่กล้าเว้ย!”

 

เขาสบถทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาเกาหลีรัวเต็มไปหมด คนตัวสูงชี้หน้าผมแบบคาดโทษ เขาหมุนตัวเดินไปแต่แค่ไม่กี่ก้าวคนผมแดงก็กลับมาใหม่

 

ยืนประจันหน้าท่ามกลางเศษอาหารแมว =_=

 

อ่ะ!”

 

เขาทำท่าเหมือนจะปาขนมปังเมลอนให้ผม แต่ก็ยื่นมาให้ผมก็รับแบบงงๆ

 

ทำไมกูไม่ปาไปวะ..”

 

ร่างสูงเกาศีรษะแบบงุนงงแล้วเดินไป ระหว่างเดินก็หันไปมองไอ้เด็กบ้าที่โผล่มาแค่ลูกตาเป็นระยะ แต่แค่นั้น..ก็ทำเอาเขาไปไม่ถูกเหมือนกัน

 

ตาโตจัง มาร์คเดินผ่านโซนแว่นตาแฟชั่น ความคิดที่แวบเข้ามาว่าน่าจะซื้อไปให้ไอ้เด็กคนนั้นใส่

 

บ้าไปแล้วหรือไงวะมาร์ค

 

จะซื้อไปให้ใส่ทำไมล่ะ..

 

เขาก็แค่กลัว.. กลัวมีคนสะดุดตาโตๆนั้นเหมือนเขาก็เท่านั้นแหละ

 

 

 

ผู้ชายคนนั้นเดินไปแล้วผมนี่งงมากเลย ทีแรกเหมือนเขาจะงับหัวผมแต่ก็ยอมเปลี่ยนใจไม่โยนกระสอบมาแล้วยังเอาขนมปังเมลอนมาให้ด้วยแหละ

 

เอ้า ก็ดูเป็นคนดีนี่นา

 

คนตัวเล็กแอบอมยิ้ม ก็นึกว่าจะตายแล้วอ่ะ =_=

 

ผมเดินไปหยิบอาหารหมาที่เกือบลืมไปแล้วว่ายูคยอมอยากกิน มือเล็กๆกุมขนมปังเมลอนเบาๆแล้วเดินไปที่เคาท์เตอร์

 

หนึ่งหมื่นสามพันห้าวอนค่ะ

 

“….”

 

ผมยื่นตังค์ให้ไปนูน่าที่ยิ้มหวานให้

 

เอ่อ น้องคะ เดี๋ยวค่ะ

 

ครับ..”

 

ผมหันไปทำหน้าสีแปลกใจให้เธอ ถอนตังค์ผิดเหรอ

 

มีคนฝากของให้ค่ะ..”

 

เธอหยิบถุงพลาสติกที่ประทับยี่ห้อของร้าน ผมรับมันมาแล้วเปิดออกก็พบว่าเป็นแว่นตาแฟชั่นธรรมดาอันนึง

 

เอ่อ คง ฝาก ผิด คน มั้ง ครับแบมแบมพูดช้าๆเผื่อนูน่าฟังไม่รู้เรื่องเหมือนไอ้คนผมแดงที่อารมณ์ร้อนสุดๆ

 

ก็ถูกนะคะ แต่งตัวประหลาดหน่อย รองเท้าหุ้มถึงเข่า ที่สำคัญมีแค่ลูกตา ของน้องแหละค่ะ

 

หือออออ นี่พูดนึกว่าไม่ใช่คนเลยนะครับ =_=

 

ของผมงั้นเหรอ..”

 

ค่ะ ผู้ชายหล่อๆที่ผมสีแดงๆเขาฝากมาให้

 

หะหือ..”

 

ผู้ชายคนนั้นที่จะปาไอ้กระสอบแมวใส่ผมนะเหรอ..

 

อ่า.. เขาเป็นคนใจดีจังเลยนะ ซื้อแว่นให้ผมด้วย

 

ก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไรนี่นา

 

ขอบคุณครับ

 

ผมจับแว่นตากับขนมปังเมลอนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

 

 

หายไปไหนมาวะ อี๋ ทำไมตัวนายมีแต่อาหารแมว แล้วใส่แว่นทำไมแค่นี้พร็อพยังแน่นไม่พอรึไง

 

ก็ไปซื้ออาหารหมามาให้ยูคยอมไง

 

ผมยื่นอาหารหมาให้เขา ยูคยอมถลึงตาใส่ทันที อะไรเล่า ก็ไหนบอกอยากกิน

 

ไม่ต้องมาทำปากยู่ ใครมันจะกินอาหารหมาวะ

 

ก็ยูคยอมไง..”

 

กระพริบตาปริบๆไปให้

 

แล้วไอ้แว่นนี่นายไม่คิดจะเอาป้ายราคาออกรึไง มันเด๋อมากแบมแบม =_=”

 

ไม่ออก ไม่เห็นเด๋อเลย ซังนัมจาจะตาย

 

ยูคยอมผลักหัวผมสองสามที เพื่อนตัวยักษ์นอนแผ่หลาข้างๆผม ใบหน้าเล็กถูกเลนส์แว่นบดบังไปครึ่งหน้าทำเอาไม่ค่อยชินนิดหน่อย

 

อะอะไรล่ะ ก็มีคนซื้อให้ก็ต้องใส่ไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวเขาเสียใจแย่เลย (.___.)

 

“….”

 

ชายเสื้อที่กระทบเส้นผมทำเอาแบมแบมที่กำลังก้มหน้าอยู่เงยหน้าไปขึ้นนิดนึง อ่า.. แสงแดงจ้าเลย นั้นมันคนเมื่อกี้นี่!

 

เจอกันอีกแล้ว!

 

เขามองผมแบบที่ทำหน้าแบบประจำที่ชอบมอง ตาคมหรี่ลงนิดหน่อย ริมฝีปากสีอ่อนเม้มเป็นเส้นตรง ใบหน้าที่มีไม่รอยยิ้มเลย เหมือนโกรธใครมาร้อยชาติ  =_=

 

แต่..

 

เขาก็ยิ้มมุมปากแล้วเดินไป

 

อะไรกัน!

 

ทำไมทักผมล่ะ นี่ใส่แว่นที่ซื้อให้เลยนะ!

 

มันยิ้มให้นายทำไมวะ..”

 

ไม่รู้!”

 

เอ้า โกรธอะไรวะ ไอ้บ้านั้นจีบนายเหรอ แต่แม่งเป็นไปไม่ได้หรอก แต่งตัวขี้เหร่ขนาดนี้ใครมาจีบก็ควายแล้ว..”

 

“….”

 

ยูคยอมพ่นพึมพำอะไรไม่รู้ แผ่นหลังสูงที่เดินไปกับเพื่อนของเขาอีกสามคน เพื่อนเขาหันมามองหน้าผมนิดหน่อยแล้วทำท่าเหมือนจะพูดอะไรไม่รู้

 

อ่า.. เขาเป็นนักศึกษาที่นี้แน่เลย

 

ยูคยอม.. ผมอยากเรียนที่นี้

 

หะหา! จริงเหรอ นายจะมาอยู่กับฉันแล้วจริงดิ ไม่ใช่ไปๆมาๆแล้วใช่มั้ย เชี้ย! โทรบอกแม่แป๊ป

 

ยูคยอมที่อยู่ดีๆก็ลุกมากระโดดแล้วหัวเราะจนนูน่าที่อยู่แถวนั้นหันมามองแล้วยิ้มตาหวานฉ่ำให้

 

พรุ่งนี้กลับไทยแล้วแฮะ..

 

ผมอยากอยู่ต่อให้นานกว่านี้หน่อย

 

ห้ามกินขนมปังของผมนะ!”

 

 

 

 

 

 

One year later..

 

ผมว่าผมได้ที่จอดจักรยานแล้วล่ะ ตรงข้างสนามบาสที่มีคนอยู่เยอะมาก ผมเห็นผู้ชายหลายคนกำลังแย่งลูกบาสอยู่ แต่สายตาของผมกลับสะดุดกลับผู้ชายผมสีแดง ใบหน้าหล่อที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อ เสื้อสีน้ำเงินที่ไม่ได้ใส่เสื้อแขนยาวเหมือนที่เคยเจอ

 

อ่า..

 

ผมเจอเขาแล้ว..

 

ผู้ชายใจดีคนนั้น

 

แบมแบมจอดจักรยานเขาก้มไปล็อครถที่ใช้ไม่เป็น ยูคยอมไม่ได้บอกด้วยทำไงดี =_=

 

"ระวัง!"

 

ปึ้ก!!

 

หูผมได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง ก่อนที่ผมจะหันไปมองศีรษะผมก็ถูกระแทกอย่างแรงจากวัตถุแข็งทรงกลม

 

หม่าม๊า แบมแบมเห็นดาวตอนกลางวัน

 

ฮืออออออ

 

มึนไปหมดแล้ว

 

"นี่นายโง่เหรอ ไม่เห็นรึไงว่าลูกมันกำลังมา!

 

 "#^%&^%#!$%^^$@#"

 

"พูดภาษาเกาหลีดิวะ แม่ งเอ้ย!

 

"@$%%%$#!@%$#"

 

"ไอ้ต่างด้าว นายตั้งใจจะกวนตีนฉันใช่มั้ยวะ"

 

ผมแดง..

 

นี่แบมแบมไง

 

คนที่นายซื้อแว่นให้กับขนมปังเมลอนไง

 

จำไม่ได้เหรอ..

 

เหมือนว่าผมจะไปทำให้เขาแพ้จนเขาโมโห เขาทั้งโวยวายและเข้ามาผลักผมจนล้มไปกับพื้น ดวงตาคมที่มองผมอย่างเกลียดชังนั้น.. นี่ผมถูกเกลียดแล้วอย่างงั้นเหรอ..

 

เขาพูดกับผมอีกหลายประโยคผมก็รับฟังด้วยสมองที่มึนๆจากลูกบาส

 

นี่ผมแดงจำผมไม่ได้จริงๆใช่มั้ย

 

งั้นผมก็จะจำไม่ได้เหมือนกัน

 

ผมจะเลิกกินขนมปังเมลอนบ้าๆนั้นด้วย

 

แล้วก็จะไปหักแว่นตานั้นทิ้ง

 

ต้วน อี้ เอิน! จำผมไม่ได้!

 

 

 

 


ปัจจุบัน

 

แค่มองหน้ามาร์คที่ตอนนี้กำลังหลับตาอย่างมีความสุขบนตักผมแล้วก็อารมณ์เสีย ทำไมผมต้องจำเขาได้คนเดียวด้วยอ่ะ

 

นี่แหนะ มีความสุขมากนั้นใช่มั้ย

 

ป๊อก

 

ผมดีดหน้าผากเขาจนมาร์คสะดุ้งตื่น ร่างสูงมองผมอย่างงงๆ

 

ตีมาร์คทำไม..”

 

อารมณ์อ้อนมาเต็ม มาร์คใช้ร่างหนาๆเอาตัวมาโอบรัดผมทันที ใบหน้าหล่อซุกไปที่ซอกคอแล้วกดเม้มเบาๆ

 

นี่! ทำไมชอบทำรอย บอกแล้วว่าห้ามทำยังไงล่ะ!”

 

ทำไมอารมณ์ไม่ดีล่ะ ก่อนหน้านี้ยังให้ฉันจูบอยู่เลยนะ..”

 

ใครอารมณ์ไม่ดี ไปนั่งไกลๆเลยนะ ไม่อยากนั่งด้วยแล้ว

 

แบมแบม..”

 

มาร์ครีบเอาตัวหนาๆมากระแซะผมใหญ่ คนตัวสูงกอดผมแน่นจนผมจมไปกับอกกว้าง คิดถึงเรื่องเมื่อก่อนแล้วผมยังโกรธอยู่นะ จำผมไม่ได้แล้วยังแกล้งผมไม่หยุดด้วย

 

ปั่กๆ

 

ทุบอกมาร์คหนักๆจนได้ยินเสียงเขากัดฟันแน่นแต่ยังกอดผมอยู่

 

เบบี้ มาร์คเจ็บครับ..”

 

“….”

 

ไม่ต้องมาเรียกเบบี้เลย

 

ตีมาร์คทำไม..”

 

ผมไม่หายโกรธหรอกนะ!

 

เบบี้..”

 

อ่า..

 

ผมแพ้ทางมาร์คตลอดนั้นแหละ

 

มือเล็กที่ตอนนี้กำลังทุบอกคนตัวสูงเปลี่ยนไปกอดมาร์คแทน ผมได้ยินเสียงมาร์คถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

รักนะ..”

 

“….”

 

อย่าตีมาร์คแบบนั้นอีกนะ

 

“….”

 

รักเบบี้นะ..”

 

มาร์คพอแล้ว

 

เขินจนอยากมุดดินหนีแล้ว ผมที่หาทางหนีไม่ได้เลยมุดไปที่อกกว้างแทน แอบซ่อนหน้าแดงๆไม่ให้มาร์คเห็น

 

รักมาร์คหรือเปล่า

 

“….”

 

เวลาที่มาร์คทำตัวน่ารักเขาจะแทนตัวเองแบบนี้

 

อ่า..

 

มาร์ครู้ว่าต้องทำยังไงให้ผมเขิน

 

รักหรือเปล่า

 

ลมหายใจอุ่นๆถูกเป่ารดที่ใบหูบาง

 

รัก..”

 

งั้นวันนี้ขอกอดเนอะ

 

มาร์ค!”

 

และมาร์คก็ยังคงเป็นมาร์คที่ชอบหาโอกาสที่จะกินผมตลอด นี่แบมแบมนะไม่ใช่ลูกแกะตัวอ้วน ผมที่กำลังจะหันไปตีเขาแต่ก็ชะงักเพราะข้อความที่เข้ามา

 

ยูคยอมบอกว่าวันนี้ไม่ให้ค้าง ให้กลับบ้านตอนนี้ด้วย

 

ไอ้ยูคยอม!”

 

มาร์คจำผมไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

 

ผมจำได้คนเดียวก็ได้..

 







____________________________


ฮายยยยยย มาแล้ว คิดถึงเราม้ายยยยย นี่คิดถึงทุกคนมากเลย คิดถึงพี่มาร์คคนหื่นกับน้องแบมคนมึนมากกก จำไรท์ได้รึเปล่าเถอะ จำไม่ได้งอนนะ  ตอนนี้ใช้เวลาสองวันก็เสร็จ นานมาก โชคดีไม่มีการบ้าน พึ่งสอบมิดเทอมเสร็จค่ะ มารายงานตัวแล้ว แฮ่

ตอนนี้ก็แบบว่าย้อนความเนอะ ที่ทุกคนแบบว่าแบมรู้จักมาร์คมาก่อนหน้านี้หรือเปล่า ก็เอาเป็นไปว่ารู้จักเนอะ ตามมาเรียนที่เกาหลีก็เพราะพี่มาร์คเลย หูยยยย อยากให้ยูคยอมหยิกจริงๆ นางเปรี้ยวตามผู้ชายมาถึงโซล ฮ่าๆๆๆๆ

และตอนนี้พี่มาร์คก็ยังคงรักษาคอนเซปคือยังนกเพิ่มเติมคือกลัวเมีย =_= 

อ่า.. เอาเป็นว่าเจอกันตอนหน้าเนอะ อยากได้สเปเชียลแบบไหนบอกได้นะค่าาาาา

แฮชแท็กที่ #bambamhasfallen มาเม้าท์มอยกันเนอะ เราก็อยู่ที่นั้น อ่านทุกข้อความทั้งในทวิตเตอร์แล้วก็ในเด็กดีนะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านทั้งนักอ่านเก่าหรือนักอ่านใหม่ ขอบคุณนะ ทุกข้อความทำให้เรามีกำลังใจในการเขียนเรื่องนี้ รักมากกกก ปาหัวใจให้สิบดวงเลย 













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1824 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 19:26
    เเหน่ะะะะๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1824
    0
  2. #1726 klirrer (@klirrer) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:25
    คิดไว้เเล้วว่าแบมต้องเคยเจอมาก่อน แต่อยากให้เดบมบอกพี่นะ อิอิ
    #1726
    0
  3. #1716 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:36
    มีเบื้องหลังงงงง น่ารักกกกกอีกแล้วววว
    #1716
    0
  4. #1616 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 09:08
    มาร์คคนโง่~
    #1616
    0
  5. #1585 wan62063 (@wan62063) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 20:26
    มาร์คจำน้องไม่ได้จริงดิ มาร์คคคค
    #1585
    0
  6. #1561 `dalnimmb♡ (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:49
    555555 น่ารักจังงง
    #1561
    0
  7. #1534 MMagarate (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 10:26
    แต่ตอนมาร์คไม่อยู่มาร์คก็ฝากเพื่อนซื้อปังเมลอนกับนมกล้วยมาให้แบบหนิ เราว่าน่าจะจำแบมได้แหละ แต่เหนือสิ่งอื่นใดเกลียดตอนนางอ้อนน้องจังค่ะ
    #1534
    0
  8. #1481 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 13:09
    ตลกยูค 55555555555555 นี่เพื่อนหรือแม่คะ หวงเบอร์แรงมากจิงๆอะ 555555555555555 โฮ้ยตาย 

    ไม่คิดว่าอดีตจะเป็นแบมที่สนใจมาร์คก่อน น่ารักจัง ปาอาหารแมวใส่กันด้วย มุ้งมิ้งสุด 55555555555555555  แถมยังมีการให้แว่นแฟชั่นกันอีก เอาจิงๆมาร์คอาจจะจำได้ก็ได้นะแบม แต่ก็แค่ไม่รู้ไงว่าคนนั้นคือแบมไรงี
    #1481
    0
  9. #1405 may-miku (@may-blue) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 11:41
    ไรท์จ๋า 1 years later ไม่มี s นะ .___.
    #1405
    1
  10. #1368 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 21:27
    55555555555 มาร์คแพ้แบมแบมตั้งนานแล้วนี้นา อิอิ แบมแบม ตลก ยูคยอมเลี้ยงแบบหลอกมาก และหวงแบมมาก แต่งตัวปกปิด แล้วมาร์คก็ห่วงตาแบมอีกทีเลยซื้อแว่นมาให้ใส่ 5555555 แต่ยอมรับเลยยูคเลี้ยงแบมดีมากจริง ๆ 6555555

    แบมมาเรียนที่นี้เพราะมาร์คเลยนะ แล้วก็คิดไว้แล้วว่ามาร์คใจดี มาเจอกันอีกทีแบมก็ยังจำมาร์คได้อยู่ น่ารักกกกกกกก
    #1368
    0
  11. #1356 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 16:47
    ตาโต มาร์คไปไม่เป็นเลยอะดิ 5555
    #1356
    0
  12. #1311 yingyui2528 (@yingyui2528) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 09:27
    ถามจริงมาร์คจำแบมไม่ได้จริงๆอ่ะ555
    #1311
    0
  13. #1309 ncwrtmp (@yoonkey) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 02:54
    โคตรน่ารักกก หลงรักแบมเรื่องนี้มาก ทั้งใสทั้งมึนแบบน่าเอ็นดู แต่ตอนนี้ยกให้พี่มาร์คเลย อ้อนทีนี่แพ้ราบคาบฮืออละมุนมากก ไรต์รวมเล่มมั้ยง่ะชอบมากอยากได้มาเก็บ
    #1309
    0
  14. #1304 Tangmowannida (@Tangmowannida) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 01:05
    ไม่เคยเจอใครที่มึนแบบน่ารักเท่านี้มาก่อน แพ้อ่ะแพ้
    #1304
    0
  15. #1300 ringgle (@nilnil) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 23:56
    แพ้คนตาโตเหรอมาร์ค555555555 โว้ย แบมนี่ประหลาดจัง
    #1300
    0
  16. #1289 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 10:58
    น่ารักอะ ชอบความหวงเพื่อนของยูคอะ
    #1289
    0
  17. #1288 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 22:28
    โอ้โหความหลังครั้งเก่าก่อนนี้น่าประทับใจจริง ๆ
    #1288
    0
  18. #1277 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 15:38
    ตอนแรกก็คิด ว่าแบมชอบมาร์คตอนไหน เพราะตอนมาร์คเสียใจแล้วมาง้อ มากสุดก็มีความสงสารเท่านั้นเลยรับคำขอโทษ แต่จริงๆคือเคยเจอกัน ยังซื้อของให้อีก แบมจำได้คนเดียวจริงๆเหรอออ แต่มาร์คอ้อนนี่แพ้ทางจริงๆ แบมก็มึ้นมึน ดีที่ยูคหวังดีตลอด ถือว่าโอเคเลย55555
    #1277
    0
  19. #1275 Irean18 (@Irean18) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 13:39
    ฮือออ อยากอ่านสเปอีกค่าส ชอบแบมแบมมากเลย มึนมึนแบบน่ารักกก
    #1275
    0
  20. #1273 phph.vw (@phanphasa6) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 12:25
    เหยยยยยย เคยเจอกันตั้งนานแล้วหนิ แต่เสียดายอิพี่จำน้องไม่ได้อีก โอ๊ยยย 5555
    #1273
    0
  21. #1272 imeG_ (@itzmegys) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 12:00
    อยากรู้ว่ามาร์คจำแบมไม่ได้จริงๆหรอ ชอบตอนเรียกว่าเบบี้จังแบมน่ารักกกก ฮื่อ
    #1272
    0
  22. #1271 ntc-mild (@ntc-mild) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 10:15
    มาต่อไวๆน้าาาาาาา
    มาร์คแบมน่ารักมากเลยค่ะ ฟินนนนนนน
    #1271
    0
  23. #1270 sstak (@sstak) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 09:49
    แบมน่าจะจำมาร์คได้บ้างเนอะแต่เราชอบมากเลย ยัยแบมน่ารักมาก ยูคหลอกอะไรเชื่อหมด55555
    #1270
    0
  24. #1269 dow_nua (@dow_nua) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 09:42
    มาร์คจำไม่ได้ก็ไม่แปลกนะ เล่นแต่งชุดเหลือแค่ลูกตา อ่ะะ
    #1269
    0
  25. #1268 dow_nua (@dow_nua) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 09:41
    น่ารักกกก
    #1268
    0