Bambam Has Fallen (MarkBam)

ตอนที่ 13 : Episode 12 : War zone 130%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    14 มิ.ย. 59

Epidose 12 : War zone




            [Mark’s PART]

 

            “มาร์ค..”

 

            แบมแบมสลบไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะมีช่วงเวลาสั้นๆที่เขาลืมตามาก็เถอะ มาร์คสบตากับแบมแบมเป็นเวลาสั้นๆ แววตาของแบมแบมมีความตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนที่สติคนตัวเล็กจะหลุด แขนเล็กๆนั้นทิ้งตัวลงไปที่อ้อมแขนของยูคยอม

 

            ไม่ชอบใจเลยวะ.. ตรงนั้นควรเป็นเขาไม่ใช่เหรอวะ

 

            “มึงจะทำอะไร

 

            ไอ้ยูคยอมขมวดคิ้วยุ่งทันทีที่ผมไปแตะแขนแบมแบม

 

            “กูจะพาแบมแบมไปโรงพยาบาล

 

            “มึงไม่ต้องเสือก กูจะพาแบมไปเอง

 

            “ยูคยอม! ทำไมหยาบคายกับพี่มาร์คแบบนี้ล่ะลูก” 

 

            “แม่เลิกเข้าข้างมันสักทีเหอะ!”

 

            “นี่ว่าแม่เหรอ!

 

            “แม่ไม่รู้หรอกว่ามันทำอะไรกับแบมบ้าง!

 

            “แม่รู้..

 

            “แม่รู้แล้วยอมให้มันเข้าใกล้แบมได้ยังไง!!”

 

            “ผมว่าเราหยุดทะเลาะกันเถอะครับ พาน้องไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า” คุณนายคิมและไอ้ยูคยอมหยุดทะเลาะกันทันที มันหันมาส่งแววตาอาฆาตให้ผม แต่ใครจะสนวะ.. สีหน้าแบมแบมตอนนี้ไม่ดีเลย

 

            “มึง.. ถอยออกไป กูจะพาแบมไปเอง

 

            ผมจำใจยอมให้ยูคยอมอุ้มคนตัวเล็กไป ไม่พอใจเลยวะ.. แบมแบมต้องอยู่กับผมสิ มาร์คอยากจะแย่งอุ้มคนตัวเล็กใจจะขาดแต่ไอ้ยูคยอมมองเขาอย่างกับเสือ คิดว่ากลัวรึไงวะ แม่ งเอ้ย

 

 

 

 

 

 

            โรงพยาบาล H

 

          คนไข้ไม่เป็นได้เป็นอะไรมากนะครับ ร่างกายแค่พักผ่อนน้อยกับขาดสารอาหาร ไม่ต้องกังวลนะครับ หมอฉีดยาให้แล้ว รอให้น้ำเกลือหมดถุงก็กลับบ้านได้แล้วล่ะครับ

 

            คุณหมอพูด ผมฟังอย่างตั้งใจทุกคำพูดทุกประโยค อ่า แบมแบมพักผ่อนน้อยเหรอ แล้วทำไมไม่กินข้าวละครับคนดี..

 

            ผมโค้งให้คุณหมออย่างขอบคุณ คุณนายคิมกับคุณคิมเดินออกไปคุยกับคุณหมอข้างนอก ในห้องเหลือแค่ผม แบมแบม ส่วนไอ้ยูคยอมโดนโทรศัพท์ตามตัวด่วนเพราะโดดนัดซ้อมสำคัญ ก็ดีแล้วล่ะ ผมเกลียดขี้หน้ามันมันชิบหาย

 

            “แบมแบม..”

 

            ผมนั่งท้าวแขนมองใบหน้าหวานที่ซีดเซียวเล็กน้อย แต่ก็ดีขึ้นกว่าหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว มือของผมเลื่อนไปมือเล็กๆนั้นอย่างอัตโนมัติ

 

            มาร์คชอบมือของแบมแบมนะ เขาเคยบอกรึเปล่า มันให้ความรู้สึกที่อบอุ่นและก็เป็นเจ้าของดี และมาร์คก็จับแน่นสุดๆด้วย แบมแบมสลัดไม่เคยหลุดหรอก แรงก็เท่าลูกแมว แถมชอบทำหน้ายู่ๆ แก้มก็อมลมจนป่องไปหมด

 

            ผมลูบหน้าคนตัวเล็กเบาๆ ผอมลงรึเปล่า โกรธเขาจนไม่กินข้าวเลยเหรอ

 

            “ตื่นมาแล้วต้องกินข้าวนะครับ

 

            ผมประทับรอยจูบที่หน้าผากแบมแบมแผ่วเบา

 

 

 

 

 

 

 

            ร่างสูงนั่งปอกแอบเปิ้ลเหมือนเคย ช่อดอกลิลลี่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง มาร์คใช้เวลาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆนี่มาเกือบสองชั่วโมงแล้ว แบมแบมนี่ขี้เซาจัง

 

            ผมเอาแอบเปิ้ลที่ปอกเรียบร้อยใส่ตู้เย็น มีนมกล้วยอัดแน่นจนแทบจะล้นตู้ออกมาแล้ว มาร์คเลื่อนเก้าอี้ไปนั่งข้างเด็กผมสีคาราเมล ผมลูบเส้นผมนุ่มเบาๆ ภาวนาให้ตาโตๆนั้นลืมตาขึ้นมาเร็วๆเหมือนวันแรก วันแรกที่เจอกันแบมแบมน่ารักมาก แต่โดนความโกรธผมบดบังไปหมด ผมผลักแบมแบมแรงๆ แถมยังแกล้งเขาคนเดียวไม่พอยังเอาแฟนคลับมาช่วยแกล้งอีก

 

            เลวจริงๆ..

 

            กว่าจะรู้ตัวแบมแบมก็ช้ำไปทั้งตัวแล้ว

 

            และผมยังสร้างรอยแผลในจิตใจอีก

 

            “ขอโทษ..

 

            ผมพูดคำนี้เป็นรอบที่ร้อยของวัน เผื่อมันจะช่วยเจือจางความเจ็บปวดของคนตัวเล็กลงได้บ้าง แต่..มันคงช่วยไม่ได้หรอกใช่มั้ย ยิ่งผมพูดขอโทษแบมแบมยิ่งเจ็บปวด

 

            แต่จะให้เลิกยุ่งกับนายฉันก็คงทำไม่ได้เหมือนกัน มันอาจจะดูเหมือนคนเห็นแก่ตัว แต่ผมปล่อยแบมแบมไปไม่ได้จริงๆ

 

            “นี่มึงยังไม่ไปอีกเหรอ

 

            ไม่ต้องหันหลังก็รู้ว่าใคร ไอ้ยูคยอม..

 

            “เออ

 

            “….”

 

            ผมได้ยินเสียงของตกเลยหันไปดู ไอ้ยูคยอมกำลังใช้เท้าขยี้ดอกไม้ผมอยู่ มันส่งสีหน้ากวนตีนมาให้พบ

 

            “มึง!.. ออกไปคุยกันข้างนอก

 

            มาร์คลดเสียงลงเมื่อเห็นว่าคนบนเตียงขยับตัวเล็กน้อย ไอ้ยูคยอมเดินออกจากห้องไป ผมเดินตามไปอย่างเงียบๆที่ทางหนีไฟ

 

            “เมื่อไหร่มึงจะเลิกยุ่งกับแบมแบม กูขยะแขยงหน้ามึงเต็มทนแล้ว!”

 

            “เหอะ ขอโทษทีวะ มึงคงต้องกลั้นใจตายแล้วล่ะ เพราะกูจะไม่มีวันเลิกยุ่งกับเขา

 

            “มึง!

 

            มันคว้าคอเสื้อผมอย่างแรง นัยต์ตาสีน้ำตาลจ้องผมด้วยแววตาที่เกลียดชัง ผมผลักมันออก จัดเสื้อที่ยับให้เรียบร้อย

 

            “กูจะบอกมึงเป็นครั้งสุดท้ายนะยูคยอม กูจะไม่มีวันเลิกยุ่งกับแบมแบม

 

            “ไอ้มาร์ค!”

 

            ยูคยอมส่งหมัดมาอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้มันซ้อมเหมือนครั้งก่อนแน่ ผมเอี้ยวตัวหลบหมัดอย่างเฉียดฉิว มันครางในลำคอเบาๆ

 

            “มึงจะไม่มีวันได้ใจแบมแบม

 

            “แล้วมึงควรได้.. งั้นเหรอ..

 

            “….”

 

            มันเหยียดยิ้มมาให้ผมแทน ไอ้สีหน้าและท่าทางนี้คืออะไรวะ

 

            “x!”

 

            “มึงมาทีหลังกูนานไปหน่อยนะ..”

 

            “ไอ้ยูคยอม!

 

            ผมต่อยมันจนล้มลง เราซัดกันนัวเนียจนร่างผมคลุกฝุ่นไปหมด ไอ้ยูคยอมคิ้วแตก ส่วนผมก็หน้ายับเหมือนเดิม ผมกับมันแลกหมัดกันจนเราทั้งคู่นอนหมดแรงตรงทางเดิน

 

            “….”

 

            “….”

 

            เมื่อลมหายใจผมเป็นปกติผมลุกขึ้นแทบจะวิ่งแข่งกับไอ้ยูคยอม x! ต่อยกับมันก็เหนื่อยชิบหายแล้วยังมาวิ่งแข่งกลับห้องอีก

 

            ผลั๊วะ!

 

            ผมเปิดประตูห้องเข้าไป เหนื่อยจนหอบแฮ่กๆกลางห้อง

 

            “อ้าวน้องมาร์ค ยูคยอม ทำไมหน้าเป็นอย่างงี้ล่ะลูก

 

            “หมากัดครับแม่ ไม่มีอะไรหรอก

 

            คุณนายคิมหรี่ตาลงอย่างไม่เชื่อ เชื่อไอ้ยูคยอมก็บ้าเต็มทีแล้ว มันเดินเอาหน้าอาบเลือดไปหาแบมแบม ลูบที่ใบหน้าที่ผมเคยจับ

 

            x!

 

            ไอ้นี่แม่งคิดไม่ซื่อจริงๆใช่มั้ย!

 

            “ไปทำแผลก่อนไปยูคยอม แม่ไม่กลัวแต่พ่อกลัวนะ

 

            “แป๊ปนึงพ่อ ผมยังไม่คุยได้กับแบมแบมเลย

 

            ผมเดินออกนอกห้องปล่อยให้ครอบครัวเขาได้ใช้เวลาร่วมกัน คุณพยาบาลหลายคนพยายามที่จะลากผมไปทำแผล แม่ ง แต่ละคนมือหนักชิบหายวายวอด โดยเฉพาะอาจุมม่าที่เอาแอลกอฮอล์ชุบแผลผมนะ ผมนึกว่าใช้ตีนทำ

 

            “เออพยาบาล ตอนนี้ยังมีร้านดอกไม้เปิดอยู่มั้ย

 

            “ดูเวลาด้วยพ่อคุณ จะเที่ยงคืนอยู่แล้ว คุณคิดว่าเขาจะขายดอกไม้ให้ใครคะ

 

            “….”

 

            ผมข่มอารมณ์ที่พุ่งขึ้นมา เดินออกไปตรงตู้กดเครื่องดื่ม ร่างสูงนั่งลงตรงเก้าอี้ เสยผมสีดำที่พึ่งไปย้อมมาอย่างระบายอารมณ์

 

            ผมแค่อยากให้แบมแบมอารมณ์ดีตอนตื่นขึ้นมา ไอ้เชี่ยยูคยอมก็เหยียบจนมันนอนไปอยู่ในถังขยะ

 

            มาร์คตรงนั่งอยู่ตรงนั้นสักพักได้ยินเสียงของครอบครัวคิมเดินออกมา คุณคิมดึงหูยูคยอมที่โวยวายจะเฝ้าแบมแบมให้ได้ อ่า.. กลับไปได้สักที ต่อไปนี้เป็นเวลาของผมแล้วสินะ

 

 

 

 

 

 

 

            01.15 AM

 

          ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆขยับเปลือกตา กว่าจะฟื้นได้นะ ไอ้เด็กขี้เซา หลับเก่งเป็นเจ้าหญิงนินทราเชียวนะ

 

            “….”

 

            “ทำไมไม่กินข้าว แล้วนอนน้อยทำไมครับ..”

 

            “….”

 

            เกิดเดธแอร์เกือบนาที 

 

            “มาทำไม.. บอกแล้วไงว่าให้เลิกยุ่งไง

 

            “ชู่ว.. พึ่งตื่น อย่าพูดอะไรที่ไม่น่ารักแบบนี้สิผมใช้มือปิดปากคนตัวเล็ก แบมแบมกระพริบตาถี่ๆ 

 

            “….”

 

            “หิวรึยัง กินข้าวหน่อยมั้ย

 

            “….”

 

            ไม่ตอบวะ ทำไมดื้อแบบนี้ดิวะ

 

            “หรือจะกินแอบเปิ้ล.. นมกล้วยมั้ย

 

            คนตัวเล็กไม่ตอบ ใบหน้าน่ารักนั้นหันไปมองทางอื่น แบมแบมดูตัวเล็กลงกว่าเดิมเมื่อใส่ชุดคนไข้

 

            “แบมแบม.. ฉัน..”

 

            “ชู่วว

 

            คนตัวเล็กหันหน้ามากปิดปากผม ฝ่ามือเล็กๆนั้นกำลังปิดปากผมอยู่ ผมสบตากับคนตาโต เราจ้องกันและกัน มือผมจับมือเล็กที่ปิดปากผมอยู่

 

            “คำขอโทษของมาร์คผมได้ยินจนเบื่อที่จะได้ยินแล้วนะ

 

            “….”

 

            “อย่าพูดมันอีกนะ

 

            ถ้าตอนนี้จูบแบมแบมจะเป็นอะไรมั้ยนะ..

 

            ผมอยากสัมผัสความอ่อนหวานนั้นอีกครั้งจัง ผมอยากขยับเข้าใกล้แบมแบมอีกหนึ่งก้าว อยากโยนทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง

 

            มีแค่ผมกับแบมแบม..

 

            “อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้อีกนะ โกรธฉันเหรอ โกรธฉันก็ตีฉัน อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้อีกนะ”           

 

            ผมซุกลงกับไหล่เล็กๆนั้น กลิ่นหอมประจำตัวแบมแบมโรยเข้าจมูกผม จนผมอดสูดกลิ่นที่ผมคุ้นเคยไม่ได้

 

            “ถ้าผมทำร้ายมาร์ค ผมก็จะไม่ต่างอะไรกับมาร์คเลยนะ

 

            “….”

 

            “มาร์คเลิกยุ่งกับ..”

 

            “ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร แต่นายคงต้องผิดหวังแล้วล่ะ เพราะฉันทำแบบนั้นไม่ได้

 

            “มาร์ค

 

            “ฟังฉันนะแบมแบม ฉันจะไม่มีวันทำแบบนั้น ฉันจะไม่ยอมแพ้ มันต้องมีสักวันที่ความรู้สึกแย่ๆนั้นหายไป ..แล้วนายต้องรักฉัน จำคำพูดฉันนะ นายต้องรักฉัน

 

            “…”

 

            “ถ้าวันนั้นมาถึงแล้ว อย่าปฏิเสธฉันเลยนะ..”

 

            “….”

 

            ผมหวัง

 

            ผมหวังให้ความจริงใจของผมพังทลายกำแพงที่สูงลิบนั้น

 

            แบมแบมเงียบ เขาซุกตัวลงกับเตียง หันหลังให้ผม จังหวะหายใจของแบมแบมค่อยๆสงบลง หลับไปแล้วสินะ มาร์คอมยิ้ม ถึงแม้ตอนนี้มันค่อนข้างที่จะดูเหนื่อยล้าก็ตาม อ่า.. มือแบมแบมนุ่มจัง เล็กด้วย สามวันที่ผมไม่ได้จับมือนี่เลย สามวันที่แย่สุดๆ

 

            ผมจำได้ว่าทันทีที่แบมแบมหันหลังเดินกลับไป ใจผมนี่ร้าวไปหมด มันเต้นช้าลงจนนึกว่าตัวเองต้องตายไปแล้ว ผมภาวนาให้ตัวเองหยุดหายใจไปเถอะ จะได้ไม่รับรู้ความเจ็บบ้าๆนี่

 

            ผมดื่ม ดื่มทั้งวันทั้งคืน ดื่มทั้งที่ตัวเองก็รู้ว่าดื่มไม่เก่ง แต่มันก็ดีกว่านี้ถ้าผมหลับไปแล้วต้องเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของแบมแบม แต่ยิ่งดื่ม ภาพแบมแบมยิ่งเด่นชัดกว่านี้

 

            ‘เพล้ง

 

            ผมทุบโซจูลงกับพื้น ดวงตาผมแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ห้องผมเต็มไปด้วยเศษแก้วและขวดเหล้า

 

            ตุบๆๆ

 

            ผมทุบหน้าอกตัวเองรัว หวังให้ความเจ็บปวดนี้คลายลงไปบ้าง

 

            ‘เจ็บจะตายอยู่แล้วแม่งเอ้ย!’

 

            ‘อ่า.. แบมแบม มันเจ็บจริงๆนะ นายจะเจ็บเหมือนฉันมั้ย..

 

            หยดร้อนๆไหลออกมา ยิ่งผมปาดมันออกเท่าไหร่มันยิ่งไหลไม่หยุด ดวงตาผมพร่ามัวไปหมด มันถูกฝังกลบด้วยหยดน้ำมากมาย

 

            ผมเห็นแบมแบมอีกแล้ว

 

            ทำไมต้องร้องไห้ด้วยล่ะ

 

            ‘อย่าร้องสิ ฉันปลอบนายไม่ได้หรอกนะ..

 

            ผมพยุงร่างกายโง่ๆเดินไปหาแบมแบมช้า ถึงจะรู้ว่าถ้าผมเดินไปถึงเขา เขาก็จะหายไปเหมือนเดิม..

 

            ‘โอ๊ย!

 

            เหมือนผมจะเหยียบเศษแก้ว แต่ตัวเล็กของผมยังร้องไห้อยู่เลย แบมแบม อย่าร้องเลยนะ ฉันกำลังไปจะหาไปนายนี่ไง ผมพยายามเดินต่อไปแม้จะเหยียบเศษแก้วอีกไม่กี่รอบ จนเท้าผมชาไปหมด

 

            ‘ร้องไห้ทำไมครับ หื้ม..’

 

            ผมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้คนตรงหน้า แบมแบมยังร้องไห้เหมือนเคย เขาส่งนัยต์ตาตัดพ้อมาให้ผม แค่นี้ใจผมเจ็บไปหมดแล้ว

 

            ฟรึบ..

 

            หายไปอีกแล้ว

 

            เหมือนไม่เคยมีตัวตน

 

            มาร์คต้วนคนโง่ แบมแบมจะมาหานายได้ยังไง ในเมื่อเขา… เกลียดนายขนาดนี้

 

            ‘….’

 

            กลั้นเสียงสะอื้นลงไปซะ

 

            ผมคว้าโซจูขวดที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ แค่ดื่มลงไป ผมแค่หวังให้ความเจ็บปวดนี้มันจางลงบ้างก็เท่านั้นเอง..

 

            กึก!

 

            ‘เปิดออกแล้วเจบี!

 

            ‘เชี้ย ทำไมห้องแม่งมีแต่เหล้าวะ

 

            ผมถูกใครสักคนไม่รู้ฉุดผมลุกจากกองเหล้า แต่ตาผมมันพร่าเหลือเกิน

 

            ‘แบมแบม..

 

            ‘แบมแบมเหี้ยอะไรล่ะไอ้มาร์ค ทำไมมึงเมาเป็นหมาแบบนี้!

 

            ‘เลือดเต็มห้องไอ้เลยแจ็คสัน เพื่อนมึงมันจะตายมั้ยวะ

 

            ผมหยิบโซจูมากรอกเข้าปาก แต่ก็ถูกปัดออกไปจนมันหล่นลงพื้นดังเพล้ง ไม่เป็นไร ผมหยิบขวดใหม่ก็ได้

 

            ‘ไอ้มาร์ค ไอ้มาร์ค!! ตั้งสติหน่อยดิวะ

 

            ‘จินยอง..

 

            ‘เออ มึงจะทำเหี้ยๆจนถึงเมื่อไหร่!’

 

            ‘แบมแบม..

 

            ‘น้องแบมไม่อยู่ว้อย! ลืมตา มึงลืมตาเดี๋ยวนะ

 

            ‘มาร์ค กูรู้มึงเสียใจ แต่มึงจะทำตัวแบบนี้ไม่ได้

 

            ‘แบมแบม...’

 

            ‘ไอ้เหี้ยเลิกเพ้อสักที!ผมถูกแจ็คสันตบหน้าเบาๆเพื่อเรียกสติ

 

            'แบมแบมโกรธมากเลย เขาดูเหมือนจะเกลียดกูแล้ว'

 

            'แบมแบมร้องไห้ไม่หยุดเลย ตรงนั้นนะ พอกูเดินไปเขาก็หายไป..'

 

            'เขาบอกให้กูเลิกยุ่งกับเขาด้วยนะ..' ผมทุบหน้าอกตัวเองรัวๆ หวังให้มันคลายความเจ็บลงไปบ้าง

 

             ‘มาร์ค มึงจะยอมแพ้งั้นเหรอ

 

            ‘….’

 

            ‘มึงจะยอมแพ้ให้กับความรักครั้งนี้ของมึงเหรอ

 

            ‘….’

 

            ‘แบมแบมเขาเจออะไรมามากกว่ามึง เขายังสู้เลย แล้วมึง.. จะสู้กับความรักครั้งนี้ของมึงมั้ย

 

            จินยองพูดมาให้เพื่อนตัวดีได้สติ แต่มาร์คก้มหน้าลงไปซบกับฝ่ามือ ไหล่หนาคู่ลงอย่างน่าสงสาร มาร์คใช้เวลานานกว่าห้านาที ใบหน้าที่อิดโรยเงยหน้าขึ้น 

 

            ‘กูจะสู้ แบมแบมตัวนิดเดียวเอง กูไม่ยอมแพ้หรอก..

 

            วันนั้นมาร์คตอบไปแบบนั้น ผมจำได้ว่าเพื่อนทั้งสามคนของผมยิ้มกว้างแค่ไหน มันพยุงร่างกายเน่าๆของผมไปโรงพยาบาล

 

 

 

 

 

 

            หายไวๆนะครับเบบี้



 

          [Mark’s END]








______________________________


มาแบบกากๆ ขอโต้ดดดดด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1854 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 10:42
    โถ่พี่มาร์ค
    #1854
    0
  2. #1811 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:10
    พี่เอ้ยยยยยยย
    #1811
    0
  3. #1778 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 10:09
    พี่มาร์คสู้ๆ มายเมน
    #1778
    0
  4. #1728 pikun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 19:30
    เจ็บอะ.สุ้ๆนะมาร์ค
    #1728
    0
  5. #1702 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:33
    เจ็บบบบอ่ะ
    #1702
    0
  6. #1671 money2004 (@stang2004) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 23:31
    โอ้ยน ฮือ เจ็บเเทนนน มาร์คคคคค
    #1671
    0
  7. #1602 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 08:56
    โอ้โหแบบชั้นเจ็บแทนTT
    #1602
    0
  8. #1547 `dalnimmb♡ (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 02:13
    ฮือๆ หน่วงไปหมดดดด
    #1547
    0
  9. #1467 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 15:30
    เป็นเอามาก ทำไมตอนมาร์คอกหักมันถึงดูน่ากลัวแบบนั้นคะ แต่แบมก็ไม่ต่างกันอะ ไปบอกให้เค้าเลิกยุ่งแต่หนูก็ดูเสียใจไม่น้อยไปกว่ากันเลยนะคะลูกขา เอายังไงดีคะทีนี้ มาร์คสู้ๆนะ
    #1467
    0
  10. #1450 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 16:08
    สู้ต่อไปมาร์ค
    #1450
    0
  11. #1329 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 07:31
    งื้?ออ สงสารรรรแต่ก็สมน้ำหน้า
    #1329
    0
  12. #1282 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 20:59
    เออออออ! ต้องสู้แบบนี้แหละมาร์คต้วน!!! อย่ายอมแพ้อะไรง่ายๆ สิ! สู้!!!
    #1282
    0
  13. #1230 monsterj (@mewmonz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 17:23
    หายไวๆนะครับเบบี้ โอ่ยยย จิกหมอน เขินกว่าตอนก่อนหน้าอีก ชอบมาร์คพูดครับจริงๆให้ตาย ละมุนอ่ะ
    #1230
    0
  14. #1190 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 11:42
    พยายามเข้า เอาความดี ดีจริง ๆ นะ เข้าสู้สิเดี๋ยวแบมก็ใจอ่อนเองมั้ง
    #1190
    0
  15. #1157 back2youu (@imhottest) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 07:19
    ฮือออออออ สู้นะคุณพระเอก สงสารแบบไม่รู้จะสงสารใครดี เริ่มสงสารตัวเองละทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ 55555555555555
    #1157
    0
  16. #1152 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 00:32
    สงสารตอนพี่มาร์คนางปวดใจ เอาชนะใจแบมให้ได้นะ
    #1152
    0
  17. #1065 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 18:38
    ชูป้ายไฟทีมนายก็ได้มาร์ค ต้วน สู้ๆนะ
    #1065
    0
  18. #1026 P-ENT (@pentsy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:17
    พยายามเข้านะมาร์ค
    #1026
    0
  19. #857 BbpLu1234 (@BbpLu1234) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 09:26
    มาร์คอาการหนักมาก สู้ๆนะถึงเราจะเมนแบมแบมก็เถอะ 5555555
    #857
    0
  20. #551 'ทดลองเป็นโนรา (@noramb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 02:54
    ม้าคต้องสู้นะ เดี๋ยวแบมก็ใจอ่อนนนน นี่อยากรู้ที่เคยเจอกันก่อนหน้านี้อะ
    #551
    0
  21. #532 sangster97 (@sangster97) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 11:52
    มาร์คต้องสู้นะส่วนแบมแบมใจอ่อนได้แล้วลูกพี่เขาสำนึกผิดแล้ว หงึ
    #532
    0
  22. #523 Tangthaii (@naveeganza) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 10:50
    เขาเสียใจมาเยอะ มาร์คต้องเข้าใจนะ
    #523
    0
  23. #503 ____wpd (@-ben00-) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 00:52
    แบมอย่าใจร้ายเลยนะะะ
    #503
    0
  24. #388 Littleta (@little-late) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 00:15
    ลึกๆแล้วแบมอาจจะรู้สึกดีกับมาร์คก็ได้ แต่แบบโดนพี่มาร์คแกล้งไว้เยอะ ก็คงจะให้หายโกรธยาก แต่ก็สงสารพี่มาร์ค นางก็รักของนาง
    #388
    0
  25. #387 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 00:08
    ไรต์มาต่อแบบเต็ม อิ่มอกอิ่มใจที่ซู้ด นี่เริ่มสงสารมาร์คแล้ว คือมาร์คสำนึกผิดไง แล้วมุมอ่อนโยนนี่คือแบบตายๆๆ ก็น่ารักน่าหลงซะขนาดนี้ แต่ก็ทำร้ายแบมไปแล้ว ยูคยอมห่วงแบมมากแน่ๆๆ เราว่าหลายคนว่ามาร์คอีกนิดก็อยู่ทีมมาร์คแล้ว ไรต์แต่งได้ดีนะคะ พระเอกขี้แกล้งแต่พอโดนแกล้งกลับ(ฉบับแบม) เล็กๆน้อยๆรีดก็ใจอ่อนกันไปหมดแล้วว55555 แต่เราก็ยังอยากให้แบมเป็นแบบนี้นะ ไม่ใช่เพราะแค้นหรอก แต่มาร์คมึนๆดี55555 รีดว่ามาร์คหลงแบมมากอ่ะ ยิ่งเขาผวา(ถึงจะแบบนิ่งๆก็เถอะ)ก็คงใจเสียแรง อยากจุ๊บยังทำไม่ได้ใช่ไหม555555
    #387
    0