Bambam Has Fallen (MarkBam)

ตอนที่ 10 : Episode 9 : Gravity 170%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    2 พ.ค. 59

Episode 9 : Gravity 












            “ผมไปมหาลัยก่อนนะคุณป้า บ๊ายบายครับ”

 

            “ปั่นรถดีๆนะแบมแบม”

 

            คนผมบลอนด์พยักหน้ารับ มือเล็กหันไปคว้าแฮนด์จักรยาน ก่อนเท้าจะชะงักเล็กๆเมื่อเจอคนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุดในตอนนี้

 

            มาร์คต้วนไงล่ะ

 

            รถเสีย”

 

            แบมแบมเหล่มองพอร์ชสีขาว มันก็ดูปกตินะ หรือว่ามันจะเสียแต่เขาไม่รู้

 

            “จริงๆ สตาร์ทไม่ติดเลย”

 

            ผมอยากจะร้องถามว่าแล้วยังไงล่ะ แต่พอสบตากับมาร์คแล้วภาพวันก่อนก็ลอยเข้ามาในหัวผม

 

            ‘เรานะ..สนิทกันมากๆเลยนะ J

 

            คนตัวเล็กสะบัดไล่ศีรษะแรง จนเส้นผมสีอ่อนแตกกระจาย มันก็แค่จูบทักทายมั้ง มาร์คต้วนมาจากแอลเอนะ ต้องใช่แน่ๆ แล้วต้องใช้ลิ้นด้วยมั้ย แอลเอเขาใช้ลิ้นด้วยมั้ย ต้องใช้แน่ๆ แบมแบมมั่นใจ =_=

 

            “….”

 

            “ไปด้วยคนนะ”

 

            แล้วทำไมต้องมาเสียที่หน้าบ้านเขาด้วยล่ะเว้ย แง่งงงงง

 

 

 

 

 

 

            ผมนั่งซ้อนท้ายคนผมแดง แม้ว่ามาร์คจะปั่นซิ่งแค่ไหนผมจะไม่เกาะเอวเขาแน่ๆ แล้วจำเป็นต้องซิ่งขนาดนี้มั้ย ผมกลัวนะ =_= ก่อนหน้านี้เราเถียงกันเรื่องมาร์คจะปั่น แต่ผมก็อยากจะปั่นเหมือนกัน มาร์คบอกผมปั่นเหมือนงูเลี้ยวไปเลี้ยวมา ผมก็เถียงนะว่าไม่จริง ไปๆมาๆมาร์คก็คว้าจักรยานได้ ผมเลยได้มานั่งซ้อนแทน

 

            แล้วทางที่มาร์คใช้นี่มันจะอ้อมโลกไปไหน

 

            “เกาะเอวดิ เดี๋ยวตกนะ”

 

            “แล้วทำไมไม่ขับดีๆล่ะ”

 

            “เกาะเอว”

 

            “….”

 

            สายลมที่ปะทะหน้าตอนนี้แรงมาก โซลพายุเข้าเหรอครับ ฮืออออ ไม่ใช่ มาร์คต้วนปั่นเร็วขึ้นกว่าทั้งๆที่ปกติมันก็เร็วอยู่แล้ว

 

            กลัวตกระดับสิบ เกาะๆไปเหอะแบมแบม ไหนๆมาร์คก็อยากให้เกาะก็เกาะไปเลยล่ะกัน

 

            หมับ!

 

            “ก็แค่เนี้ย”

 

            ผมไม่สนใจสีหน้าล้อเลียนของมาร์คที่หันมาสบตากับผม ผมสัมผัสได้ถึงไออุ่นของคนตรงหน้า รู้สึกแปลกๆนิดหน่อยแฮะ =_=

 

            ร่างเล็กชะงัก

 

            มือหนาที่วางบนมือของผม

 

            มาร์คกระชับมือของเขากับผมให้แน่นขึ้น

 

            รู้สึกแปลกๆมากๆเลยล่ะ

 

 

 

 



 

            มาร์คขับมาถึงโซนของมหาวิทยาลัย แต่กว่าจะถึงก็ใช้เวลานานมาก ปกติผมปั่นมาแบบกากๆนี่สิบห้านาทีก็ถึงล่ะ แต่มาร์คใช้เวลาสี่สิบห้านาที เขาขับอ้อมโลกมากกกก แฮชแท็กกอไก่อีกสิบตัวได้มั้ย

 

            แต่ช่างเหอะ มาร์คคงไม่รู้ทางมั้ง

 

            ระหว่างทางที่เข้ามามีคนถ่ายรูปเยอะมาก ซึ่งก็เป็นปกติของมาร์ค เขาเป็นคนดังนี่ แต่ผมซ้อนท้ายเขาอยู่นะ มันคงจะไม่ดีถ้ามีรูปผมติดเฟรมไปด้วย

 

            แฟนคลับของมาร์คน่ากลัว

 

            “นายจะสะบัดอะไรนักหนาวะ

 

            “มาร์คปล่อยผม” นี่มือหรือคีมวะ ทำไมแน่นแบบนี้

 

            “ก็ยอมให้จับตั้งนานจะมาให้ปล่อยอะไร ไม่ปล่อยเว้ย” เอ๊ะ =_=

 

            “ปล่อยๆๆ”

 

            “อยู่นิ่งๆมาร์คพูดเสียงดุ

 

            “….”

 

            “…..”

 

            “มาร์คโดนถ่ายรูปอยู่นะ

 

            “แล้วยังไง”

 

            “ก็..ผมติดไปด้วย”

 

            “….”

 

            “…..”

 

            เกิดความเงียบระหว่างผมกับมาร์ค มาร์คจอดรถนิ่งๆ แฟนคลับของมาร์คก็อยู่รอบๆตัวผม อ่า ผมเกลียความอึดอัดจังนี้ไง

 

            “ไม่ชอบเหรอ” ผมสบตากับดวงตาคู่คม

 

            “อือ”

 

            “….”

 

            มาร์คเงียบ เขากัดริมฝีปากอย่างใช้ความคิด

 

            “พวกเธอ...” ร่างสูงชี้นิ้วไปยังผู้หญิงถือสมาร์ทโฟน เธอส่งเสียงกรีดร้องเบาๆ

 

            “ว่าไงคะพี่มาร์ค”

 

            “ถ่ายไปเยอะๆ” อ้าว =_=

 

            มาร์คคว้าร่างของผมเข้าไปแนบชิด ผมกับมาร์คตัวติดกันจนได้กลิ่นหอมๆอ่อน แขนของมาร์คพาดที่บ่าของผม ร่างสูงหันไปส่งยิ้มให้กล้อง

 

            แบมแบมหน้าเหวอ

 

            อะไรวะ อะไรก๊านนนน

 

            “อย่าแกล้งเขานะ เขาเป็นของฉันคนเดียว”

 

            “มาร์ค..

 

            ผมส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ หูผมอื้ออึงไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น มาร์คกับผมปั่นจักรยานต่อ มือของผมยังเกาะที่เอวของเขาอยู่

 

            แบมแบมมองที่มือของตัวเอง

 

            เขาเผลอจับไปตอนไหนกัน..

 

            อ่า..

 

            แล้วประโยคนั้นของมาร์คอีก

 

            ผมรู้สึกเหมือนกำลังโดนปกป้องเลย

           

 

 

 

 

 

            ผมกับยองแจเรากำลังอยู่ในห้องเรียน ยองแจก็ยังกดโทรศัพท์ยิกๆอยู่เหมือนเคย แต่วันนี้มีจองกุกมานั่งด้วยนะ จริงๆผมเป็นคนมีเพื่อนนะ ผมก็นิสัยดีนะ คุยก็เหมือนจะรู้เรื่อง =_= แต่ยองแจชอบหวง หวงเพื่อนสนิทน่ะ ถ้าผมเริ่มจะคุยกับใครเขาจะส่งสายตาขวางๆมาให้ผม อาการหวงเพื่อนของยองแจน่ากลัวมากๆเลย ผมแทบจะไม่มีเพื่อนคบอยู่แล้ว (.__.)

 

            “ทำไมวันนี้ยองแจไม่โวยวายเลยล่ะ

 

            “เล่นโทรศัพท์เลยไม่ค่อยได้สนใจมั้ง”

 

            “จะคุยกับแบมแต่ละทีนี่โครตลำบากอ่ะ =_=”

 

            “จริงอ่ะ”

 

            “จริงดิ โหย เรานี่อยากถามหลายเรื่องเลย”

 

            “เรื่องอะไรเหรอ”

 

            “เฮจองกับจีมินไง พวกเธอลาออกมหาลัยไปแล้วนะ” ผมตกใจนิดๆ ลาออกเลยเหรอ

 

            “จริงอ่ะ”

 

            “แล้วเรื่องไอ้…” เขากระซิบเบาๆ

           

“ไอ้จองกุก หน้านายจะใกล้ไปแล้วนะเว้ย!”

           

หน้าของผมกับจองกุกถูกแยกจากกัน

 

มันใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอแจ ผมว่าหัวยองแจมุดเข้ามาได้นะ ช่องว่างมันก็กว้างนะ =_=

 

ยองแจเอาโทรศัพท์ทุบหลังจองกุกอย่างแรง เขาร้องเสียงโวยวาย ยองแจเปลี่ยนที่มานั่งคั่นกลางผมกับจองกุกแทน

           

“ยังคุยไม่จบเลย ยองแจคนบ้า” ผมแอบได้ยินเสียงจองกุกบ่นด้วย ยองแจเลยหันไปทุบเขาอีกรอบ

           

“ฮะๆๆ”

           

แบมแบมอ่ะ

           

ผมก้มหน้าชิดกับโต๊ะเลคเชอร์เพื่อกลั้นเสียงขำ ยองแจหน้างอ ผมได้ยินเสียงของอาจารย์ปาร์คอะแฮ่มหลายครั้งมากเลย พวกผมคงเสียงดังเกินไป

           

ครืด ครืด

           

โทรศัพท์ของผมที่เปิดเสียงสั่นร้องเตือน

           

อ่า

           

แอพ Kakao นี่เอง ใครทักผมมานะ

           

Sehun_

           

(Send sticker)

           

เราพึ่งตื่น

           

แล้วแบมตื่นรึยัง 10.45 AM

BamBam1A

 

ตื่นแล้ว

 

 10.36 AM เมื่อวานทำไมหลับเร็วอ่ะ

           

Sehun_

 

            เราง่วงมาก ยูคยอมมันโยนงานให้เราคนเดียวเลย

           

ฮืออออ

           

(send sticker) 10.36 AM

 

BamBam1A

 

 10.38 AM (send sticker)

 

            ผมเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์หลังจากโดนยองแจสะกิดยิกๆ เขาหรี่ตาเล็กๆลงแล้วจ้องผมอย่างจับผิด

 

            “อะไรเหรอ”

 

            “แบมคุยกับใครอ่ะ”

 

            “เพื่อน”

 

            “คนไหน ชื่ออะไร”

 

            “เพื่อนยูคยอม ยองแจไม่รู้จักหรอก

 

            ยองแจเลิกทำท่าสงสัย เขาหันไปตีกับจองกุกอีกครั้ง ผมคุยกับเซฮุนได้สักพักแล้วล่ะ ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลได้ ส่วนมากก็คุยเรื่องทั่วไป ตื่นรึยัง นอนตอนไหน กินข้าวกับอะไร มันก็เรื่องในชีวิตประจำวันอ่ะนะ ไม่มีอะไรหรอก

 

            “แล้วเลิกเรียนแล้วจะไปไหน”

 

            “ไปชมรม

 

            “ไปด้วยนะ”

 

            “อื้อ”

 

 

 

 

 




            ชมรมบาส

 

            อ่า.. วันนี้คนที่ชมรมเยอะมาก เต็มสนามบาสเลย ยองแจหนีขึ้นไปที่ห้องแอร์หลังจากโดนพี่แจ็คสันกวักมือเรียกเหมือนนางกวัก =_=

 

            ตอนนี้ผมเดาะลูกบาสอยู่ พี่จินยองเป็นคนสอน เขาเป็นคนใจเย็นมาก หลังจากโดนผมเอาลูกบาสทุ่มใส่เท้าเขา เดาะผิดจังหวะนิดหน่อยเองนะ ที่สนามก็มีพี่เจบีอยู่ด้วย แล้วก็มาร์ค.. ไหนบอกเขาไม่ค่อยอยู่ชมรมไง ใครโกหกผมเนี้ยยย พอผมหันหน้าไปทีไรก็สบตากับเขาตลอดเลย

 

            “แบม โอ๊ย อย่าโดนเท้าพี่ T___T”

 

            “ขอโทษครับพี่จินยองผมก้มหัวให้พี่เขารอบที่ล้านแปด

 

            “พี่ว่าพี่ไปดูแบมอยู่ไกลๆดีกว่าเนอะ ถ้าอยู่ใกล้แบมแบบนี้เท้าพี่ต้องบวมแน่ๆเลย” มันขนาดนั้นเลยเหรอครับ =_=

 

            พี่จินยองไปแล้ว ผมก็เดาะลูกบาสของผมไปเรื่อยๆ ตัวผมหมุนรอบเป็นวงกลมเมื่อลูกบาสมันเด้งไปมาจนผมแอบเวียนหัว

 

            “นายจะเดาะวนเป็นวงกลมจนถึงเมื่อไหร่

 

            “หะหือ ก็มันบังคับไม่ได้อ่ะ”

 

            ผมละสายตาจากลูกบาสมาสนใจคนที่ทักผม คนที่อยู่ในชมรมด้วยนี่นา เขาตัวสูงมาก ผมสีดำสนิท ผิวสีแทน แถมจมูกโด่งอีก ทำไมรอบๆตัวผมถึงมีแต่คนหน้าตาดีล่ะ =_= เขาใส่เสื้อของชมรมด้วยนะ ดูแล้วท่าทางจะเป็นนักบาสด้วย

 

            “บังคับดีๆดิ อย่าขยับตัวไปมา

 

            “ยากอ่ะ (._.)”

 

            “ดูฉันนะ.. โอ๊ย”

 

            นักบาสเบอร์22 ผมแอบเห็นที่เสื้อของเขาน่ะ ทันทีที่เขาจะขยับตัวมาใกล้ผมก็โดนลูกบาสจากไหนก็ไม่รู้พุ่งใส่หัวอย่างแรง จนเจ้าตัวลงไปนอนกุมหัวอยู่ที่พื้น

 

            “เป็นอะไรมากมั้ย” ผมถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

 

            “เวียนหัวดิ แม่ง ใครปามาวะ!!

 

            “ลุกๆ ผมช่วย” แบมแบมยื่นมือไปให้เบอร์22 มือผมกับเขาจะสัมผัสกันแล้ว

 

            ปึก!

 

            “โอ๊ย ไอ้เหี้!”

 

            เบอร์22 โดนลูกบาสอีกแล้ว ครั้งนี้ผมตกใจเพราะมันเฉียดผมไปนิดเดียว ร่างบางมองไปที่ทิศทางที่ลูกบาสถูกปามา ตรงนั้นที่ของมาร์คกับพี่เจบี

 

            พี่เจบีที่สบตากับผมกับส่ายมือทำนองว่าไม่ได้ทำนะแล้วก็ชี้ไปที่ร่างสูงของเพื่อนของเขา ที่ในมือยังถือลูกบาสอีกลูก มาร์คมองผมด้วยสายตาที่ไม่สมอารมณ์ แววตาที่เย็นชาขึ้นนั้น.. ผมไม่ได้คิดว่าจะได้เห็นอีกครั้ง

 

            มาร์คเป็นอะไร..

 

            “แบมแบม! เป็นอะไรมั้ย” พี่จินยองที่วิ่งมา เขาจับตัวผมพลิกไปพลิกมา

 

            “ไม่เป็นอะไรครับ แต่คนนี้เป็น” ผมชี้ไปที่เบอร์22ที่ยังนอนอยู่ที่พื้น

 

            “อ้าว ไอ้จงอิน ลุกดิวะ มึงอยากโดนอีกลูกรึยังไง” เบอร์22 ชื่อจงอินนี่เอง

 

            “ผมปวดหัว T____T”

 

            “มาๆเราช่วย” ผมยื่นมือไปให้เขาอีกรอบ แต่โดนพี่จินยองห้าม

 

            สำออยอีกรอบมึงจะหัวบุบแล้วนะ เลือกเอา

 

            “ผมสบายดีแล้ว ขอบคุณครับ”

 

            จงอินลุกขึ้นยืน เขาเดินออกไปด้วยท่าทางที่เซๆ ผมมองเขาที่ไปรวมกับกลุ่มเพื่อน เอาล่ะ ผมจะเดาะบาสต่อ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ค่อยมีสมาธิก็เถอะ

 

            ตึก ตึก ตึก

 

            เสียงลูกบาสกระทบกับพื้นเป็นจังหวะ ครั้งนี้ผมไม่เดาะวนจนเป็นวงกลมอีกแล้ว พี่จินยองยืนอยู่ที่ข้างสนามกับพี่เจบี ส่วนมาร์ค เขาก็ยืนอยู่ที่เดิม ถึงแม้ว่าผมจะสบตากับเขาหลายรอบก็เถอะ แต่แววตาแบบนี้ผมไม่อยากเข้าใกล้เลย

 

            ไอ้แววตาที่เคยแกล้งเขาแรงๆ

 

            ตึก ตึก ตึก

 

            ผมยังเดาะลูกบาสต่อ ในหัวก็คิดไปเรื่อย จนไม่ได้ยินเสียงที่ร้องตะโกนมาว่า ‘ระวังๆ’ ผมมารู้ตัวอีกทีก็เห็นพี่จินยองวิ่งหน้าตื่นพร้อมกับหัวของผมที่โดนลูกบาสกระทบเรียบร้อยแล้ว

 

            มึน

 

            จงอินคงรู้สึกแบบนี้สินะ

 

            ฮือออออ

 

            “แบม!”

 

            มาร์คที่วิ่งมาถึงผมตอนไหนไม่รู้ เขาจับตัวผมไปประคอง มาร์คมองผมด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง อ่า.. แววตาใจร้ายหายไปแล้วแฮะ

 

            แต่ตอนนี้ผมมึนหัวมากๆเลย

 

            “เป็นอะไรมากมั้ย”

 

            “….”

 

            “เจ็บมากรึเปล่า”

 

            “$#@$%^^#$@!$$”

 

            “เดี๋ยวก็หายมึนแล้ว นอนตรงนี้สักพักก่อนนะ”

 

            “!@$^&%^$#!@#$”

 

            “สักสองสามนาที นายก็นอนนิ่งๆล่ะ”

 

            “!#@#%%$#@@”

 

            “เลิกโวยวายได้แล้ว

 

            “ไอ้เชี้ย มาร์คแม่งฟังรู้เรื่องได้ยังไงวะ”

 

            พี่เจบีถึงกับตาโต ผมที่พ่นทั้งภาษาไทย ภาษาเกาหลี และภาษาอังกฤษปนกัน อยากคุยกับพี่เจบีจัง แต่พี่เจบีคงคุยกับผมไม่รู้เรื่องหรอก รอผมหายมึนก่อนสักสองสามนาทีก่อนนะครับ

 

            ผมนอนราบไปกับพื้น เห็นรองเท้าสีน้ำเงินของมาร์คต้วนเดินออกไปยังอีกกลุ่มหนึ่ง มาร์คถือบาสเดาะกับพื้นไปมา

 

            “คนอยู่เยอะแยะ ทำไมถึงเล่นไม่ระวังวะ”

 

            “ผมขอโทษครับพี่มาร์ค ลูกเมื่อกี้มันหลุดมือ”

 

            “อือ”

 

            มาร์ครับคำขอโทษด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาจับลูกบาสที่อยู่ในมือแล้วทุ่มไปอีกฝ่ายเต็มแรง

 

            “พี่มาร์คคคค”

 

            “เอามาอีกลูก” มาร์คส่งสายตาไปให้จงอิน จนเขาเผลอยื่นอีกลูกไปให้

 

            ปึก!

 

            “พอแล้วพี่มาร์ค เจ็บแล้ว ฮืออออ เค้าขอโทษ” บ๊อบบี้แทบจะคลานไปกอดขามาร์ค ไอ้จงอินมึงอย่ายื่นลูกให้พี่เขาอีกลูกดิวะ T____T

 

            “ฮืออออ ช่วยด้วย”

 

            “…..”

 

            แบมแบมที่หายมึนหัวเรียบร้อยแล้ว ผมเห็นบ๊อบบี้โดนมาร์คทุ่มลูกใส่เกือบสิบลูก เขาโวยวายเหมือนเด็กๆ เจ็บแทนอ่ะ ผมโดนไปลูกเดียวเองยังทรุดเลยอ่ะ

 

            “จินยอง มึงว่าไอ้มาร์คอาการหนักมั้ย”

 

            “มาก”

 

            “…..”

 

            ผมฟังพี่เจบีพูดกับพี่จินยอง อื้อ มาร์คต้วนอาการหนัก ไอ้นิสัยชอบแกล้งชาวบ้านแรงๆใช่มั้ย นิสัยไม่ดีจริงๆ

 

            “หายแล้วเหรอ”

 

            “อื้อ”

 

            ร่างสูงของคนผมแดงทรุดตัวลง เขานั่งลงกับพื้นจนระดับสายตาของเราตรงกัน มือหนาประคองแก้มผม มาร์คจ้องมาที่นัยต์ตาสีน้ำตาลของผม

 

            “ดีแล้ว”

 

            “….”

 

            “แววตาของนายมีแค่ฉันนะดีแล้ว..”

 

            “….”

           

 

 

 

 

 

 

            โรงพยาบาล H

 

          มาร์คที่ไปส่งแบมแบมที่บ้านเรียบร้อยแล้ว เขากับแบมแบมปั่นจักรยานกลับ ไอ้ลูกกุญแจที่ใช้ล็อครถเขายึดมาได้ ไม่สนใจแบมแบมที่จะกระโดดแย่งมา ช่วยไม่ได้ ก็เขาอยากกลับบ้านด้วยอ่ะ

 

มาร์คจอดพอร์ชสีขาวแล้วเดินเข้าโรงพยาบาล อ่อ.. รถไม่ได้เสียหรอก มันยังสบายดีอยู่ ถึงแม้ว่าตอนเขากลับมามันจะมีรอยกรีดอยู่เป็นทางยาวก็เถอะ

 

ฝีมือไอ้ยูคยอมแน่ๆ..

 

ช่างแม่งเหอะ เขารวย จะซื้อรถคันใหม่มาให้มันกรีดทุกวันเลยถ้าเขาได้ไปรับไปส่งแบมแบม

 

มาร์คต้วนสายเปย์นะ J

 

คุณต้วน อี้เอิ้น พบหมอที่ห้องสามค่ะ เชิญเลยค่ะ”

 

“….”

 

มาร์คเดินเข้าห้อง เขาอยู่แผนกของหัวใจนะ ช่วงนี้รู้สึกไม่ค่อยดีกับหัวใจ มันเต้นเร็วบ้าง ช้าบาง บางครั้งก็บีบรัดจนมาร์คที่เขารถผ่านโรงพยาบาลต้องแวะเข้ามา

 

นี่เขาป่วยใช่มั้ย

 

“สวัสดีค่ะ มีอาการยังไงบ้างคะ” คุณหมอวัยกลางส่งยิ้มให้ผม

 

“ผม.. ผมรู้สึกช่วงนี้หัวใจผมไม่ค่อยปกติ” มาร์คเริ่มต้นเล่าเรื่อง

 

“ไม่ปกติยังไงเหรอ”

 

“บางครั้งมันก็เต้นเร็วจนเหงื่อผมออกไปหมด แล้วก็ช้าจนผมรู้สึกว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ และบางครั้งมันก็บีบรัดจนผมหายใจไม่ออก

 

มาร์คเล่าเรื่อง ในหัวของเขามีภาพของอีกคนเต็มไปหมด แบมแบมอยู่ในหัวมาร์ค แค่คิดถึงชื่อหัวใจของเขาก็เต้นเร็ว จนเหงื่อที่ฝ่ามือผุดเต็มไปหมด

 

“และตอนนี้มันก็เต้นเร็วๆมากเลยครับ”

 

“ขอหมอตรวจก่อนนะ”

 

เธอใช้สเตโทสโคปวางที่อกของร่างคนไข้ หมอวนเวียนอยู่ที่หน้าอกเขาหลายครั้ง บางครั้งก็สั่งให้เขาหายใจยาวๆ และอะไรอีกครั้งจนมาร์คเริ่มรำคาญ

 

เธอจะยุ่งกับร่างกายอีกนานแค่ไหน

 

มาร์คไม่ชอบให้คนอื่นสัมผัสตัว

 

“หมอว่ามันปกตินะคุณต้วน อี้เอิ้น”

 

ปกติยังไงวะหมอ ผมว่าผมป่วยนะมาร์คเริ่มโวยวาย

 

“หัวใจคุณปกติจริงๆ”

 

“แล้วบางครั้งที่มันไม่เต้นล่ะ”

 

คุณก็คงตายไปแล้วล่ะค่ะ ฮะๆๆ” คุณหมอวัยกลางส่งเสียงหัวเราะให้คนไข้ของเธอ วัยรุ่นขนาดนี้มีไม่กี่โรคหรอก

 

“หมอ =_=”

 

“คุณชอบใครอยู่รึเปล่า”

 

ไม่ได้ชอบ” มั่นใจแน่ๆ ถึงแม้ว่าจะมีภาพไอ้เด็กหัวบลอนด์โผล่มาก็เถอะ

 

“แล้วนึกถึงใครอยู่บ่อยๆมั้ยคะ”

 

นึกถึงทุกนาทีนี่เรียกบ่อยรึเปล่ามาร์คไม่แน่ใจ

 

บ่อยค่ะ =_= แล้วเวลาที่ใจเต้นแรงก็มีเขาอยู่ข้างๆใช่มั้ยคะ

 

“….” มาร์คพยักหน้า

 

หัวใจเต้นช้าลงเพราะเห็นเขาเจ็บปวดใช่มั้ยคะ”

 

“….”

 

แล้วที่หัวใจบีบรัดก็เพราะคุณเจ็บปวดจากเขาใช่มั้ยคะ”

 

“….”

 

มาร์คได้แต่พยักหน้าเหมือนคนบ้า

 

นี่หมอรักษาคนหรือหมอดูวะ

 

“คุณต้วน อี้เอินปกตินะคะ”

 

แต่ว่า...

 

“คุณแค่ตกหลุมรักใครสักคน อย่าลืมไปบอกเขานะคะ”

 

มาร์คตกใจ

 

ตกหลุมรัก

 

ไอ้ Fall in love นะเหรอ

 

เขานี่นะ..

 

            









________________________________________________


TALK 2 : เออ เขารู้กันหมดแล้ว ใครก็ๆรู้มาร์ค เย้ มาร์ครู้ตัวดีแล้ว ต่อไปก็ขึ้นกับแบมแบมล่ะเนอะ อิอิอิอิอิอิ หัวเราะยาวๆด้วยความสะใจ ไม่ได้สปอยอะไรเลยนะ อิอิอิอิอิอิอิอิอิ 

อัพจบล่ะเนอะ 170% ยาวมาก อยากแบ่งเป็นสองพาร์ทด้วย =_= ตอนนี้พี่มาร์คก็ยังนิสัยไม่ดีอยู่เลยนะ นิสัยเก่าๆแก้ไม่ค่อยหาย ตอนนี้แรงดึงดูดอ่ะ ก็แรงดึงดูดดูดคนอื่นเข้ามา มาร์คไม่ชอบ "แววตาของนายมีแค่ฉันนะดีแล้ว..." เขาหวงนะแง่งงงง พูดมากอีกแล้ว ไปดีกว่า

เจอกันตอนหน้าหลังสอบเสร็จ บ๊ายบาย




TALK 1 : แรงดึงดูดเนอะ ดูดคนเข้ามาอีกจ้า เร่เข้ามา เรากำลังต้องการคน 555555555 แบมเนอะแบม คุยไปนะ อย่าให้อีกคนจับได้ ตายแน่ๆ ตายคาอกเขานั้นแหละ อิอิอิอิอิอิอิ เอ๊ะ ทำไมสปอยอ่ะ =_= ตอนนี้ยาวนะ แต่ยังไม่ครบร้อยเนอะ รอก่อนได้เปล่า เราจะสอบอีกแล้วอ่ะ สอบเสร็จสิ้นเดือนนี้ ยาวนานจัง

ขอบคุณสำหรับคอนเมนต์เนอะ บ๊าย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1851 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 10:26
    ชอบก็บอกว่าชอบสิ~~
    #1851
    0
  2. #1808 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 20:55
    เด๋อหว่ะมาร์ค55555555555555
    #1808
    0
  3. #1787 Ppchat (@pepsii123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:19
    ถึงกับไปหาหมอ555555
    #1787
    0
  4. #1775 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 09:36
    มาร์คติ๊งต๊องอ่ะ>< แต่โครตน่ารักเลย นุรักเค้าา>\\\<
    #1775
    0
  5. #1699 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:09
    แหมมมมมมมมมมม
    #1699
    0
  6. #1677 Remember_you (@BamBam_number_1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 21:33
    กุฮาาาา .. นี่ขนาดไปให้หมอตรวจหัวใจกันเลยทีเดียว
    #1677
    0
  7. #1599 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 00:51
    โอ๊ยยย นางมาร์คต้วน!!! ชั้นก็นึกว่าแกรู้ใจตัวเองเลยมาดูแลแบมเป็นพิเศษ มาร์คต้วนเป็นคนตลก55555
    #1599
    0
  8. #1573 wan62063 (@wan62063) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 17:24
    ถามเพื่อนก็ได้โว้ยย
    #1573
    0
  9. #1544 `dalnimmb♡ (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 01:53
    อาการน่าเป็นห่วงอะ55555555555555555
    พี่มาร์ครีบรุกหนักๆเร็ว ฮุนไล่บี้แล้ว
    #1544
    0
  10. #1519 the_ZKM (@sathika_tan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 09:22
    ตลกมาร์คอ่ะ ถึงกับต้องไปหาหมอเลย เอ็นดู5555
    #1519
    0
  11. #1464 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 23:03
    ขั้นหนักจิงๆค่ะ ถึงกับต้องไปพบหมอ ตลก55555 แค่นี้ยังไม่รู้ใจตัวเองเหรอคะ ทำซะขนาดนั้นแล้ว โวะ ต่อไปนี้คงไม่มีใครสามารถมายุ่งกะแบมได้แล้วสินะคะ มีคนหวงถึงสองคนขนาดนี้ ว่าแต่แล้วเซฮุนนี่ยังไงล่ะ ถ้ามาร์ครู้จะเป็นยังไงนะ
    #1464
    0
  12. #1447 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 04:18
    อาการหนักจริงๆ
    #1447
    0
  13. #1428 Def_Igot7 (@def_got7) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 20:55
    ดีแล้วที่ไปหาหมอ 5555 ไม่งั้นก็ไม่รู้ไปอย่างงั้นแหละ 555
    #1428
    0
  14. #1422 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 11:37
    โอ้ยขำ55555555 ไปหาหมอเลยเหรอ
    #1422
    0
  15. วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 21:17
    กูไท่เคยเห็นใครไปโรงบาลแล้วบอกหมอแบบนี้5555555555555
    #1381
    0
  16. #1326 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 23:21
    โว้ยยยย ตลกอ่ะมาร์คต้วน ถึงขั้นไปหาหมอ
    #1326
    0
  17. #1279 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 20:43
    ถถถถถถ อาการหนักขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวอีกนะคะคุณต้วนนนน ยังขำแบมเสมอตอนที่มึนอะ พูดไม่รู้เรื่องตลอดเลยค่าาาา ยูคและยองแจยังหวงแบมหนักมากค่ะ!
    #1279
    0
  18. #1260 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 04:06
    โอ๊ยยย อ่านจบทำไมขำแรง ถึงกับไปหาหมอ กร๊ากกกกกกกก โอ๊ยยยย ขำแรงมาก ขำคะขำ ต้วน อี้เอิ้น เป็นหมอนี่เอ็นดู๊ เอ็นดู
    #1260
    0
  19. #1187 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 10:35
    ถึงขั้นต้องหาหมอกันเลยทีเดียว 55555
    #1187
    0
  20. #1149 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 00:13
    โอ๊ยยย อิตาบ้า ถึงกับต้องให้หมอมาตรวจหัวใจ โอ๊ยฮาาาา55555
    #1149
    0
  21. #1129 back2youu (@imhottest) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 21:51
    โอ้ยยยย ตลกกกก พระเอกอาการหนักแล้ว!! จริงๆมันหนักตั้งแต่ทำโทษบ๊อบบี้ละ แต่ไม่คิดว่ามาร์คมันจะถึงขั้นไปหาหมอเลย โอ้ยยยยย เป็นบ้า พระเอกเป็นบ้า บ้ารักแบมแบม 555555555555555
    #1129
    0
  22. #1062 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 18:11
    อาการหนักนะคะคุณอิเอิ้น ต้วน คาดว่าโรคนี้น่าจะเป็นไปจนตายอะคะ
    #1062
    0
  23. #1023 P-ENT (@pentsy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:02
    มาร์ค ถ้าจะไม่รู้ขนาดนี้นะ
    #1023
    0
  24. #876 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 00:37
    จริงจังขนาดไหนภึงต้องไปหาหมอเนี่ย55555555
    #876
    0
  25. #847 npssy_PM (@npssy_PM) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 21:34
    แต่มาร์คเป็นคนแอลเอนะแบม
    #847
    0