Knavery! แผนรักแผนร้ายพิฆาติใจเกินควบคุม

ตอนที่ 9 : บทที่9 ความลับอะไรกัน (แก้คำผิดแล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ธ.ค. 57

บทที่9 ความลับอะไรกัน
 

            “จะทำอะไรอีกเนี่ยมาร์ชินวางตัวฉันบนเตียงอย่างเบามือ

            คืนนี้ฉันจะค้างที่นี่เขานอนลงข้างๆฉัน ฉันรีบเด้งตัวลงจากเตียงทันที

            เขาจะมาค้างที่นี่ทำไม ฉันไม่ให้มาร์ชินค้างแน่!

            ไม่เอาฉันส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก

            ทำไม มาร์ชินทำสีหน้าเซ็งๆ เหมือนฉันไม่ได้ดั่งใจเขา

            ฉันไม่ให้นายนอนที่นี่หรอก!” ฉันถอยหลังไปชิดผนัง มาร์ชินลุกจากเตียงค่อยๆก้าวมาหาฉันพลางแสะยิ้มที่มุมปากไปด้วย

            แม่เธอจะไปอเมริกาคืนนี้เขาใช้มือดันผนังไม่ให้ฉันหลุดออกไปไหน ช่างชั่วร้ายจริงๆ

            คืนนี้เลยเหรอแม่ไม่เห็นบอกเลยจิตใจฉันเริ่มสลดลงเมื่อได้ยินว่าแม่จะไปคืนนี้ แม่เคยไปเที่ยวญี่ปุ่นตั้งแต่พ่อตายตอนฉันอยู่ประถมจนฉันสอบเข้าม.ปลายแม่ถึงได้กลับมา เวลานั้นฉันอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวและเหงามากๆ

            เอ่อไอ้ฮันเตอร์ไม่อยู่เหรอ มาร์ชินคลายมือจากผนังปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ

            ไม่รู้สิฉันค่อยๆนั่งลงอย่างช้าๆ มาร์ชินนั่งลงตามฉัน

            เป็นไร?” มาร์ชินลูบผมฉันเล่น ฉันก้มหน้านิ่งใช้นิ้วเขี่ยฝุ่นที่เกาะอยู่ตามพื้นด้วยจิตใจอันห่อเหี่ยว ฉันแค่คิดว่า แม่ไม่เคยยอมรับใช่ไหมว่าฉันคือลูกของเขาทุกทีแม่ก็ไม่เคยเรียกตัวว่าแม่ให้ฉันฟังเลย งานโรงเรียนแม่ก็ยังไม่เคยไปอิจฉาเด็กคนอื่นจังที่มีทั้งพ่อทั้งแม่คอยให้ความรัก

            ฉันไม่อยากมีแม่แบบนี้

            หิวไหม…” ฉันเอ่ยถามคนนั่งข้างๆด้วยความเป็นห่วง

มาร์ชินไม่ตอบอะไร ฉันลุกขึ้นยืนพลางบิดขี้เกียจไปมา

            ไปทำให้ดิเขาไม่ลืมที่จะจับมือฉัน ฉันว่าให้มาร์ชินเป็นแม่ฉันยังดีกว่า

            ทำไม่เป็นอ่ะ

            หือ-*-” มาร์ชินมองฉันด้วยสายตาเคลือบแคลง จริงอ่ะ

            อือ- -” ฉันตอบน้ำเสียงเรียบๆ ออกไปกินข้างนอกเหอะ

            “ไม่อ่ะมาร์ชินปฏิเสธ

            ทำไมล่ะ รึนายทำเป็น มาร์ชินมองมาที่ฉันแล้วยิ้มเป็นประกาย เห็นออร่าพุ่งออกมาจากตัวเขาเลยละ

            เป็นสิไม่น่าเชื่อ! เขาจะทำอาหารเป็นด้วย จะทำให้ทานละกันยัยถืกเขาทิ้งท้ายประโยคด้วยคำที่เจ็บแสบมากก่อนจะเดินลวกๆลงไปยังห้องครัว

            ส่วนฉันนะเหรอ นอนตีพุงอยู่บนเตียง- - ไม่คิดว่าคู่หมั้นอันเย็นชาของฉันจะเป็นพ่อบ้านพ่อเรือนกับเขาด้วย สบายไปเลยแฮะ

            แต่ฉันเป็นผู้หญิงนะ ถ้าเกิดแต่งงานไปแล้วมาร์ชินไม่กลับมาทำกับข้าวให้ฉันทานทุกวันรึไงฉันต้องเป็นแม่บ้านแม่เรือนสิ!”

            ฉันติดต่อไปหาเจล หญิงสาวแม่บ้านแม่เรือน ตอนนี้คงกำลังเพาะกล้ามกับพวกอาเธอร์แหง

            /ว่าไง เซลีนเพื่อนรัก/ เจลรับสายอย่างเร็วปร๋อ ฉันว่าจะกดวางสายไปแล้วนะไม่ทันมือยัยนี่จริงๆ

            เอ่อ แกเคยทำอาหารมะเสียงฝนตกกระทบกับดินเปาะแปะ ก่อนจะตกแบบไม่ยั้งฉันเอื้อมมือไปปิดผ้าม่านเพื่อไม่ให้เสียงดังรบกวนเข้ามาข้างใน

            /เคยสิ ผู้หญิงนี่นา/ กระแทกใจฉันจริงๆ- -^

            วันหลังฉันไปบ้านเธอได้ไหม

            /อ่าได้สิ วางก่อนนะพอดีฉันกับอาเธอร์จะไปกินข้าวแล้ว/ ปลายเสียงดูดี๊ด๊า

เจลกดตัดสายทำเอาฉันไม่ทันตั้งตัว

            เห้อ หนาวจังบรรยากาศภายในห้องเย็นเฉียบ ฉันตัดสินใจเดินมาดูว่ามาร์ชินไปถึงไหนแล้ว

            อื่ม ผมกำลังอยู่กับเขามาร์ชินกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เขาคุยกับใครกันนะเสียงเขาเบามากจนฉันแอบย่องๆไปหลบอยู่ที่ประตู

            ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ผมไม่ได้ทำอะไรเขาเลยเขาดูพูดยาวจนผิดปกติ

            ทำไมพี่ไม่บอกว่ายัยนั่นทำอาหารไม่ได้มาร์ชินกำลังคุยเรื่องของฉันนิคุยกับใครกันฮันเตอร์ก็ไม่น่าใช่เขาคงไม่เรียกฮันเตอร์ว่าพี่หรอก

            แอบฟังอะไร!” มาร์ชินหันมามองฉันด้วยสายตาขุ่นๆ ทำยังไงดีถูกจับได้แล้วสิ

            ปะปล่าว นายทำอาหารถึงไหนแล้วให้ฉันช่วยไหมฉันเบือนหน้าไปทางอื่น พลางหยิบผักที่ถูกล้างจนสะอาดส่งให้มาร์ชิน

            ผักมันยังไม่ได้แช่ด่างทับทิม!” เขาปัดมือฉันอย่างแรง ตอนนี้อารมณ์ของมาร์ชินคงเดือดแน่ๆ จะทำยังไงดี

            ทำไมต้องเสียงดังด้วย!หูไม่ได้หนวกสักหน่อยฉันทำหน้านิ่วใส่เขา

            เธอแอบฟังฉันมาร์ชินบีบแขนขาวๆของฉันจนช้ำไปหมดแล้ว

            แต่นายนินทาฉันเมื่อกี้!!!” ฉันเม้มปากเป็นเส้นตรง มาร์ชินทำไมเถื่อนอย่างนี้

เขาไม่พูดอะไรแต่กลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้บริเวณซอกคอของฉัน

            นายทำผิด นายติดต่อกับใคร นายมีความลับ!!!” น้ำตาของฉันค่อยๆไหลอาบแก้ม ฉันกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อข่มอารมณ์ไว้

            มาร์ชินยังคงใช้ปากบดขยี้ไปยังซอกคอฉันอย่างเร้าร้อนแล้วค่อยๆเลื่อนริมฝีปากมาประทับที่ริมฝีปากฉัน มือของเขาค่อยๆลูบแก้มที่อาบไปด้วยน้ำตาของฉันทำไมเขาถึงได้ทำแบบนี้อีก ฉันไม่มีแรงที่จะดันมาร์ชินออกไป ได้แต่ตามเกมของเขา

            อึก…” ฉันสะอื้นอยู่ในลำคอ มาร์ชินหันไปลูบหัวไหล่ฉันยาวไปถึงแขน มืออีกค้างโอบกอดฉันไว้ น้ำตาของฉันค่อยๆเหือดแห้งหายไป

            สักวันเธอรู้เองเขาถอนริมฝีปากออกอย่างเบาๆ จมูกมาร์ชินแตะไปที่เปลือกตาของฉัน

            “ฉันไม่เข้าใจ…” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า มาร์ชินใช้ปากจูบที่ตาฉันเบาๆ

            เดี๋ยวก็เข้าใจมาร์ชินคลายกอดฉันแล้วหันไปเก็บผักที่เขาปัดตกเมื่อกี้ ฉันได้แต่ยืนนิ่งๆใบหน้าร้อนผ่าว

            ค่ำคืนนี้ขอให้ฉันอยู่รอดปลอดภัยจากสัตว์ป่าที่ดุร้ายอย่างมาร์ชินด้วยเถอะ

Duck- ร้านค้าแจกธีมบทความFly
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #65 Nuch :3 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 10:35
    มาร์ชิน อารมเเปรปรวนสุดๆ = =
    เเต่อ่านเพลินดีค่ะ ชอบๆ
    #65
    0
  2. #41 Dark lady (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2556 / 16:27
    ตามอารมณ์มาร์ชินไม่ทันจริงๆ -0-
    #41
    0
  3. #29 babyz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 16:50
    รู้สึกยังไงไม่รู้

    แต่ก็ชอบนะ

    สนุกดี

    #29
    0