Knavery! แผนรักแผนร้ายพิฆาติใจเกินควบคุม

ตอนที่ 15 : บทที่15 เขากลับมาแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ก.ย. 56

บทที่15 เขากลับมาแล้ว

            เวลาผ่านไปจนหัวค่ำ มาสต้ายังกักขังฉันไว้ที่ห้องของเขาถมมาร์ชินยังไม่มีทีท่าว่าจะมาช่วยฉัน(เขาบอกว่าโดนยึดโทรศัพท์นิ) ส่วนยัยธีน่าก็กลับไปนานแล้ว บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัด เหมือนฉันอยู่ที่ป่าช้ายังไงยังงั้น

มาสต้า…” ฉันเรียกคนสูงกว่าให้หันมามอง

            อะไร

            นายไม่ลองค้นห้องนอนตัวเองล่ะฉันพูด

            ยังไง ค้นทำไมเขาขมวดคิ้วเป็นเชิงสงสัย

            ลองค้นดูสิ Jมาสต้าคงคิดว่าฉันจิตวิปริตแล้วละมั้ง จู่ๆก็ให้ค้นห้อง

            “…” คนตัวสูงไม่ตอบอะไร พลางทำตามที่ฉันสั่ง มาสต้าเป็นเด็กเชื่อฟังมากๆเลยเขาอายุเท่าฉันนั่นแหละ

            ฉันไปช่วยเขาค้นโน้นค้นนี้ ภายในห้องถูกจัดให้เป็นระเบียบไว้ก่อนแล้ว

            นายเคยนอนกับมาร์ชินใช่ไหม…?” ฉันถามเจ้าของห้อง

            ตอนเด็กๆนอนห้องนี้ด้วยกัน พอโตมาก็ถูกจัดห้องให้อย่างหรูน้ำเสียงมาสต้าเย็นชามากแฝงไปด้วยความโศรกเศร้า

            มาสต้าดูนี่สิ!” ฉันหยิบอัลบั้มเก่าๆทำด้วยกระดาษสาหน้าปกเขียนว่า

‘Memories as a child.’ ฉันก็พออ่านออกเขียนออกนะ มันแปลว่า ความทรงจำตอนเป็นเด็ก

            มาสต้ารับอัลบั้มแบบอึ้งเล็กน้อยเขาเปิดไปทีละหน้า ทีละหน้า น้ำตาของผู้ชายค่อยๆหยดทีละเม็ดทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยากจะเอาชนะ

            ตอนมาสต้าคลอดออกมา มาร์ชินรู้ว่าตัวเองได้น้องชายดีใจใหญ่เลยละฉันอ่านบรรยายใต้ภาพในใจ เป็นภาพตอนมาสต้าเป็นเด็กทารก หน้าตาดูจิ้มลิ้มแก้มตุ้ยหน้าหยิกน่าฟัด

            พรึบ…(เสียงเปิดอัลบั้ม)

            ‘เอ๊าๆๆ มาร์ชินโดนมาสต้าหยิกอีกแล้ว ซนจริงๆเลยรูปนี้มาร์ชินน่ารักจัง หน้าของมาร์ชินเหมือนกำลังโดนแกล้ง น้ำตา น้ำมูก+น้ำลาย- - เลอะเทอะไปหมด

            พรึบ

            มาร์ชินทำงานบ้าน ดูแลน้อง ดูสิ กำลังซักผ้าที่มาสต้าทำเลอะอยู่เลยฉันเบิกตาโตเท่าลูกมะพร้าว มาสต้าก็ไม่แพ้กัน มาร์ชินสภาพนี้เหมือนไปดำนามาเลย ตัวมอมแมม แถมยังหัวเกรียนสมองใสด้วย

            พรึบ

             ‘รักกันไว้เถิดเราพี่น้องกัน…’ รูปนี้ฉันไม่อยากจะเชื่อมาร์ชินนอนอยู่โรงพยาบาล หลับตาปริบ แอบเห็นสายน้ำเกลือข้างๆตัวของเขาด้วยมาร์ชินเป็นอะไรกัน!

             พรึบ

             ‘ลูกแม่อย่าเป็นอะไรเลย…’ ฉันเลื่อนสายตาลงมา เห็นคำบรรยายภาพตัวเล็กๆ มาสต้าถึงกับปล่อยโฮออกมา มือของเขาปิดอัลบั้มอย่างทนดูพี่ชายตัวเองไม่ได้

รูปสุดท้ายนี้ฉันเป็นคนไล่มาร์ชินไปนอนหน้าห้องเองแหละ เขาเป็นปอดบวมเพราะอากาศหนาวอึกตอนนั้นฉันแอบสะใจเล็กน้อยแต่ตอนนี้ฉันแทบอยากจะเอามีดเฉาะหน้าตัวเองฮือฮืออฉันค่อยๆสวมกอดมาสต้าเหมือนที่ฉันเคยกอดกับเจลเพื่อให้กำลังใจ ถ้ามาร์ชินมาตอนนี้ คงคิดว่าฉันกับน้องชายวัยละอ่อนเขาคงกำลังจู๋จี๋ดู๋ดี๋แน่ๆ

ฉันถึงบอกให้นายค้นห้องไงละ

            “…ยังไม่เข้าใจ

            “ห้องนอน ก็เปรียบเหมือนตัวนายเองไงล่ะนายลองค้นตัวนายดูว่านายเคยทำอะไรผิดไหมและมาร์ชินเคยเป็นอะไรไหมพ่อกับแม่ถึงได้ดูแลเขาขนาดนั้นฉันเฉลย

            หรอเธอนี่เท่จังนะฉันพึ่งนึกได้ว่าเมื่อก่อนมาร์ชินชอบไม่สบายเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยมากเขาก้มหน้าพลางปาดน้ำตาตัวเองไปด้วย

            อื่มนายเข้าใจแล้วใช่ไหม เป็นพี่เป็นน้องก็รักกันไว้สิฉันตบไปที่ไหลของเจ้าของห้องนี้

            เอ่อเรื่องคลิปกับรูปเมื่อกี้เขาหยิบมือถือขึ้นมาโชว์ให้ฉันดู

            “0…0”

            “ฉันยังไม่ได้ส่งไปให้มาร์ชินน่ะ แล้วๆฉันก็ยังไม่ได้ทำอะไรเธอแม่แต่นิดเดียว แค่จัดภาพเฉยๆนั่นไง เขาหลอกฉันให้ขวัญเสียเล่นอีกแล้ว

            ห้ามส่งนะยะ>0<” ฉันแย่งมือถือจากมาสต้า แล้วกดลบทั้งรูปและวิดิโอ

            แล้วเรื่องที่ธีน่ารู้จักเธอ ชนเธอเมื่อตอนอยู่ที่ตลาด แล้วก็ห้องนอน ฉันก็เป็นเบื่องหลังหมดเลยรู้แล้วจ้า- -^ “ขอโทษด้วยละกัน…” มาสต้าเดินหยิบมือถือจากฉันคืน น้องของมาร์ชินนี่ น่ากลัวจริงๆ ถ้าฉันไม่ทำให้เขาเข้าใจอะไรบางอย่าง เขาคงฆ่าปิดปากฉันแล้วแน่ๆ หล่อละโหดจริงๆ

            ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงมือถือของมาสต้า เขาหันมามองฉันเป็นเชิงว่าให้เงียบๆแล้วกดรับสาย

ฮัลโหล

ห๊ะ!!! นี่พี่กำลังจะกลับมาหรออะไรนะ!!!มาถึงหน้าห้องแล้วเห้ยพี่ผมไม่อยู่ที่ห้องเอ่อคือ…(  ^0….0)” มาสต้าหันหน้ามาหาฉัน ใบหน้าของเขาซีดเหมือนคนตายที่กำลังจะลงโลง

ครับ…T[]T” เขารีบหย่อนมือถือลงกระเป๋ากางเกงตัวเอง แล้วเอามือปิดปากฉัน เงียบๆนะ พี่มาร์ชินกำลังมา และที่สำคัญพี่เขาอยู่หน้าห้องแล้ว!!!” ตาฉันเริ่มโตเหมือนกำลังจะทะลึกออกมา ทำไมเขาถึงได้กลับมาเร็วนัก ทั้งๆที่พึ่งเริ่มได้2วันเอง !

มาสต้าลากฉันไปที่ห้องครัวพลางหยิบผักในตู้เย็นมาให้ฉันล้าง เขาคงกำลังจัดฉากอีกแน่ๆ-*-

ถ้าพี่มาร์ชินคิดว่าเธอมาที่นี่เพราะมาทำอาหารให้ฉันทาน คงไม่มีอะไรเขาส่งยิ้มบางๆให้ฉัน

แต่ว่าฉันทำอาหารไม่เป็นว๊อยยย เขาคงจะเชื่ออยู่หรอก

แต่ มาสต้ามะ…” ไม่ทันแล้วT…T มาสต้าเดินลวกๆออกไปจากห้องครัว เอาละวะ เป็นไงเป็นกัน!

แอดปั้ง!

โห มือนักจังพี่มาร์ชินมาแล้วๆๆๆ ล้างผักใช่ๆ ต้องล้างผักก่อน!!

โซ่….

เอ่อเหนื่อยว่ะ เอ๊ะใครอยู่บ้านเนี่ย มีเสียงน้ำไหลด้วย รึว่าแกลืมปิดก๊อกน้ำฉันค่อยๆรูดผักบุ้งที่มาสต้าส่งให้(ล้างไงเนี่ย>0<)

เอ่อ ผมหิวน่ะ เลยขอให้แฟนพี่มาทำอาหารให้ล้างผักเสร็จ ทำไงต่อเนี่ยย

แฟนเซลีนไหมยังดีนะที่เขาจำฉันได้ -*-

อะอื่มเสียงเหมือนอยู่ใกล้ๆเลยอ่ะ นี่เขาต้องกำลังเดินมาห้องครัวแน่ๆ บรรลัยแล้วตู ล้างผักจนมือจะเปื่อยแล้วเนี่ยย

แกรกเย้ย!0…0

แอดด….

มะมาร์ชิน0…0” ฉันหันไปตามเสียงประตู ร่างสูงที่เคยคุ้นตาปรากฏขึ้น มาร์ชินทำสีผมใหม่หรอเนี่ย โอ้วพระเจ้า หน้าเขาไม่หวานเหมือนเดิมแล้ว ผมสีทองถูกเซ็ตขึ้น ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด! ใบหน้าหวานๆของเขาถูกแต่งเติมให้ดุขึ้น เหมือนดาราญี่ปุ่น หล่อ เท่ หน้าดุ เวอร์ >0<

“- - เธอทำอาหารเป็นตอนไหนเนี่ยคนหล่อยืนพิงประตูพลางเลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัย (เปลี่ยนสรรพนามทันทีนะยะ)

นายแต่งหน้าเหรอ>///<” เอาจริงๆ ฉันเป็นพวกคลั่งดาราญี่ปุ่นที่แต่งหน้าจัดๆมากๆเลย มันดูเท่แบบมีมิติมาก

อื่ม ขึ้นคอนเสิร์ตน่ะยังไม่ได้ล้างเลยไม่ต้องล้างเลยก็ได้นะ>0<คนหล่อที่สุด(เปลี่ยนอีกละ) ค่อยๆก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน เวลานี้มาสต้าหายหัวไปไหนก็ไม่รู้แหะ- -

ทำผมใหม่ด้วย เหมาะกัยนายสุดๆเลยนะ นี่นายสักอะไรไว้ที่คอเนี่ย0.0” สายตาอันเฉียบแหลมของฉันดันเหลือบไปเห็นรอยสักรูปดอกกุหลาบที่คอข้างซ้ายของเขา มาร์ชินรีบจับหัวฉันหันไปที่อื่นทันที อะไรวะ ดูก็ไม่ได้ชิ!

ยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ- -” มาร์ชินขมวดคิ้ว ไปหัดทำอาหารตอนไหน

            เอ่อ ฉันแค่ล้างผักเล่นเฉยๆน่ะเอาอะไรคิดเนี่ย ล้างผักเล่น ถ้าเขาเชื่อให้เหยีบขี้มาให้ฉันดมเลย!

            สนุกไหมอ่ะ เล่นผัก คนหล่อที่สุดในโลก หยิบผักที่อยู่ในกะละมังขึ้นมาดู

            มันเละตุ้มแปะกว่าที่คิดเลย ToT

            “มาสต้าให้ฉันทำอาหารอ่ะ แต่ฉันทำไม่เป็นฉันก้มหน้ารู้สึกผิด

            ฮ่ะๆ ก็ไม่ได้ว่านิ เธอจะเล่นผักจนหมดตู้เย็นก็ได้มาร์ชินจับคางฉันให้เงยขึ้นมามองหน้าหล่อๆของเขา

            บ้าละ- -^” หน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู ใจเต้นรัวเหมือนกลอง แบบว่าเขาหล่อมาก

            “บ้ายังไง จบม.6 เธอก็ต้องแต่งงานฉันแล้ว J ใบหน้าที่หล่อซุปเปอร์โคตร ขยับลงมาใกล้มากขึ้น จมูกของเขาชนกับจมูกของฉัน

            หา-0-” ลืมไปเลย จบม.6 ฉันต้องแต่งงานกับเขาแล้วนี่นา โอ้พระเจ้า!!!

            แต่ฉันสัญญานะ ว่าจะไม่ทำอะไรเธอก่อนจนกว่าเธอจะทำงาน

            “แล้วถ้าทำงานละ

            “ก็ทำเลยไง :)” กรี๊ดด คนตัวสูงดันร่างบางๆจนติดผนัง หน้าอกของฉันนี่ชนกับหน้าอกของเอาเลยนะเนี่ย

            จะทำอะไรอ่ะ!!!”

            “อย่าเป็นแมวขี้สงสัยงี้สิแมวเหรอ-0-

            แต่ อุ๊บ 0x0” มาร์ชินไม่รอให้พูดจบ เขาบดขยี้ริมฝีปากฉันอย่างเร้าร้อน มือของเขาสอดไว้ที่เอวฉัน

            นี่มันโคตรจะเลิศเลย >///< ฉันรู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์ เหมือนว่ามีเจ้าชายรูปงามที่สุดในปฎพีมาจุมพิตฉันที่กำลังหลับใหล มีความสุขที่สุดเลย>…<

           

 

 

            

Duck- ร้านค้าแจกธีมบทความFly
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #34 babyz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 17:10
    ยังแต่งหน้าอยู่มิใช่หรอ

    มันจะเลอะนะ

    5555
    #34
    0
  2. #3 คิโด (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 21:13
    หนุกดีนะ อัพต่อนะ เป็นกำลังใจให้
    #3
    0