My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 8 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 968
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ส.ค. 57


My friend
รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 07

ผู้ชายอบอุ่น

 

พ่อครับ เราอยู่ญี่ปุ่นต่อไม่ได้เหรอเด็กชายหน้าตาจัดว่าดูหล่อไม่แพ้พ่อของเขาที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์  คิ้วหนาของผู้เป็นพ่อกระดกขึ้นก่อนที่จะพับหนังสือพิมพ์แล้วหันไปพูดกับลูกชาย

 

งานทางนี้เรียบร้อยดีแล้ว พ่อต้องกลับไปทำงานต่อที่เมืองไทยน่ะเขาว่าพลางยกแก้วขึ้นมาจิบชา

 

แต่ผมยังไม่อยากไป ผมรักที่นี่ เพื่อนผมก็มีเยอะแยะ ผมไม่อยากจากพวกเขาไปไหน...นะพ่อนะ อยู่ต่อสักปีเถอะครับเด็กชายขอร้องผู้เป็นพ่อ สายตาของเขามันดูอ้อนวอนจนผู้เป็นพ่อเริ่มอ่อนใจ

 

ถ้าอย่างนั้น ลูกก็อยู่ที่นี่กับแม่ก็แล้วกันนะ

 

อ้าว ฉันก็จะกลับนะคะคู้น! มีงานมีการที่ไทยให้ทำอีกตั้งเยอะแยะ แกก็ไปหาเพื่อนใหม่ที่โน้นสิในขณะเดียวกันบุคคลที่ถูกเรียกว่าแม่ก็เดินลวกๆมาทางนี้ หล่อนยืนกอดอกถลึงตามองเวกัสที่ยืนตัวสั่น

 

อย่าเสียงดังสิ ลูกคงรู้แล้วว่าคุณมีเหตุผล เวกัส...ตกลงลูกจะกลับรึเปล่าล่ะผู้เป็นพ่อหันมาถามลูกชายก่อนที่จะคลี่หนังสือพิมพ์อ่านต่อ

 

ครับ...กลับก็ได้ตอบเสียงเบาพลางก้มหน้าขบกรามแน่น

 

ตอบให้มันแมนๆหน่อยสิ! แกเป็นผู้ชายนะ โตแล้ว ไม่ต้องมาทำเสียงเบาฝ่ามือของผู้เป็นแม่ตบลงกลางหลังลูกชายระดับความแรงปานกลางทำเอาสะดุ้งโหยง

 

ครับ!!!” เวกัสตอบเสียงดังฟังชัด ผู้เป็นแม่ยิ้มอย่างพอใจแล้วเดินเข้าไปในห้องเก็บข้าวเก็บของเพื่อเตรียมตัวกลับประเทศไทย ส่วนเวกัสก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆผู้เป็นพ่อพร้อมกับเม้มปากเป็นเส้นตรง เหมือนข่มอารมณ์เอาไว้

 

พ่อครับ ผมมีอะไรจะบอกเสียงแหบกร้านจากลูกชายดังขึ้นจนผู้เป็นพ่อค่อยๆหันไปมอง เขาดูตกใจไม่น้อยเลยเมื่อเห็นดวงตาที่สั่นไหวของลูกชายตัวเอง เขาไม่เคยสอนให้ลูกชายอ่อนแอแบบนี้นี่นา...?

...........................................................................................

 

พรึบ!

ทุกคนพร้อมใจกันนั่งลงเมื่อเพลงเพลงสรรเสริญพระบารมีจบลง ภายในโรงหนังพัดชานั่งรองแถวบนสุดข้างๆเป็นเวกัสหนุ่มขี้เล่นแสนซนและข้างของเวกัสอีกทีก็เป็นว่าน...

 

ย้อนไปห้าสิบนาทีที่แล้ว...แม่ของพัดชาโทรมาบอกว่าติดธุระต้องรีบไปและให้พัดชากลับเอง เธอคิดเบื่อกับคำว่าธุระของผู้ใหญ่ เวลาจะไปไหนมาไหนก็ไม่พ้นเรื่องธุระ สุดท้ายก็ต้องมานั่งดูหนังเอง ไม่มีพ่อแม่ ไม่ได้มาเที่ยวกับครอบครัวเลยแบบนี้

 

แล้วเธอคิดถูกหรือคิดผิดที่รีบวิ่งไปซื้อตั๋วหนังแล้วถูกว่านชวนเข้าไปนั่งดูด้วยกันแบบนี้ เวกัสจอมเจ้าชู้นั่งตรงกลางอีก ยิ่งหนังฉาย บรรยากาศภายในห้องต้องมืดมิดยิ่งทำให้พัดชาคิดถึงตอนที่เรียนในห้องเหมันต์

 

เฮ้อ...” เด็กสาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักอกหนักใจ มือเล็กบีบแก้วน้ำอัดลมดังกรวบ จนเวกัสต้องหันหน้ามามองอย่างงงๆ แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ที่เห็นร่างเล็กทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนั้น

 

ปวดอึหรอพัด ดูทำหน้าซะใบหน้าหวานรีบหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งข้างๆอย่างฉับพลัน เธอถลึงตาใส่แล้วสะบัดหน้ามาทางจอหนังที่กำลังจะฉาย

 

คิดยังไงดูหนังผีอ่ะพัด ชอบหรอ?” เวกัสยิงคำถามให้พัดชา แต่ดูเหมือนคำตอบมันจะไม่มาเสียแล้วในเมื่อพัดชาดันเอามือปิดหูปิดตาเอาไว้ กลัวขนาดนี้แล้วยังจะดูอีก

 

ว่านที่นั่งดูหนังแนวสยองขวัญอย่างสนใจผิดกับพัดชาที่เอาแต่ปิดตาไม่ก็เอาป๊อปคอร์นมาบังบ้าง เวกัสเลือกที่จะสนใจร่างเล็กมากกว่าเพราะดูแล้วแกล้งสนุกดี

 

เวกัส! ฉันกลัวอย่าดึงมือฉันไปสิเด็กสาวแหกปากโวยวายเมื่อถูกคนที่นั่งข้างๆแกล้งดึงมือออก พอพัดชาหยิบป๊อปคอร์นมาบังเขาก็แย่งไป

 

ไม่เห็นน่ากลัวเลยพัด สนุกดีออก ดูสิๆๆๆ ผีตัวนั้นอ่ะ น่ารักจะตาย ฮ่าๆๆๆ

 

พัดชาเองก็ไม่รู้ทำไมถึงเลือกดูหนังเรื่องนี้ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนกลัวผีสุดๆ แถมยังเลือกมาเรื่องเดียวกับว่านและเวกัสอีก

 

กรี๊ดดด หัวมันหายไปไหนอ่า เวกัสหัวมันไม่มี!!!” ขณะที่ร่างเล็กเอามือออกจากใบหน้ากะว่าจะดูหนังจริงๆจังๆ เดี๋ยวไม่คุ้ม อยู่ดีๆผีในจอก็หัวหลุดกลิ้งหายไปไหนไม่รู้ ทำเอาใจของร่างเล็กหล่นวูบไปกองอยู่ที่ตาตุ่มรีบยกมือขึ้นมาปิดตาทันที

 

เวกัสหัวเราะกับความกลัวของร่างเล็กก่อนจะบอกให้พัดชาดูอีกครั้ง

 

ก็นั่นไง...” 

 

            เด็กสาวเอามือออกห่างจากตาอีกครั้งแต่คราวนี้มันยิ่งกว่าคราวก่อนอีก มีผีหน้าเละๆเล็บยาวๆกำลังกระซวกไส้ของเด็กกินอย่างเอร็ดอร่อย

 

            กรี๊ด!!! ไม่ดูแล้ว ฉันกลัวอ่ะเวกัส อย่ามาหลอกฉันสิพัดชากรีดร้องอีกครั้ง แต่ไม่ใช่เรื่องแปลก ทุกคนในโรงต่างก็หวาดผวากันทุกคนเพราะหนังเรื่องนี้มันทั้งโหด สยอง ขนหัวลุก สุดๆ ยกเว้นว่านและเวกัส

 

            เวกัสแทบจะไม่ดูหนังเลยล่ะ เขาเอาแต่มองร่างเล็กอย่างสนใจ พอครั้งนี้พัดชาดูเหมือนจะตกใจมาก เวกัสเลยดันร่างเล็กมาใกล้ๆ

 

พัดชาเอาหน้าซบแผ่นอกของเวกัสอย่างไม่ทันตั้งตัวและลืมไปเลยว่านี่คือเวกัส ตอนนี้ในหัวของเด็กสาวมีแต่ความกลัวที่ปะทุขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้ฟังเสียงโหยหวนของเด็กในหนังเรื่องนี้ ใจของเธอก็แทบจะหายไปเลย

 

มันทำให้เธอนึกถึงยัยแว่น เพื่อนสุดทึ้มของเธอสมัยประถม...

 

ในเมื่อเธอทำผิดระเบียบทางโรงเรียนเห็นทีไล่ออก เธอหัดเป็นยัยขี้ขโมยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ใครสั่งใครสอนหะ!? ทางโรงเรียนเอาไว้ไม่ได้แล้ว

...

เธอเอากระเป๋าของครูไปโยนในน้ำได้ยังไง กระโดดลงไปหาเดี๋ยวนี้นะ วรินดา!!! ไม่อย่างนั้นพ่อแม่เธอจะต้องรับผิดชอบ!’

...

ตู้มมม!!!’

 

ฉันจะไปช่วยเธอเดี๋ยวนี้ อดทนหน่อยนะแว่น!!!’

...

หลับให้สบายนะแว่น เกิดชาติหน้าเรามาเป็นเพื่อนกันอีก จริงสิ ฉันยังไม่เคยเรียกชื่อเล่นเธอจริงๆเลยนิ วิว...’

 

 

ฮึก...” เสียงสะอื้นดังแว่วจากพัดชา ร่างเล็กไม่อยากดูหนังประเภทนี้ต่อแล้ว มันช่างทำร้ายจิตใจเหลือเกิน

 

พัด...เป็นอะไรไป เธอกลัวจนร้องไห้เลยเหรอเวกัสถามเมื่อเห็นร่างเล็กซุกใบหน้าของตัวเองกับแผงอกของเวกัสเป็นเวลาหลายนาทีแล้ว

 

เปล่า ฉากบ้าๆนั่นหมดรึยัง

 

อื้อ ไม่มีอะไรแล้ว

 

จริงนะ นายไม่หลอกฉันแล้วใช่ไหมเวกัสพัดชาถามเสียงสั่น

 

ไม่หรอกน่า ฉันกลัวเธอหัวใจวายตายพอพัดชากลับไปนั่งตัวตรงเหมือนเดิม เวกัสก็ค่อยๆเลื่อนมือตัวเองไปกุมมือเล็กของพัดชาพลางบีบมันเอาไว้แน่น

 

พัดชารับรู้สึกถึงความอบอุ่นของผู้ชายคนนี้ที่ส่งผ่านมาถึงหัวใจ ตอนนี้จะฉากสยองขวัญแค่ไหน เธอก็ไม่รู้สึกกลัวเลย เวลามีฉากที่อมนุษย์โผล่มา เวกัสก็จะบีบมือแน่นยิ่งทำให้หัวใจของคนถูกกระทำเต้นเร็ว พัดชาค่อยๆโผล่หน้าไปมองว่านที่กำลังนั่งใจจดใจจ่ออยู่กับหนังแทบจะไม่หันมาทางนี้เลย ร่างเล็กแอบยิ้มออกมาแล้วหันมาสนใจหนังต่อ

 

--------------------------------------------------------------------

ให้ไปส่งไหมอ่า...ว่านร่างเล็กเดินเกาะแขนเพื่อนสาวตึดหนึบเมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวเองกำลังจะไปแล้ว

 

แหม ไม่ต้องๆเดินไปแป๊บเดียวก็ถึงว่านส่ายหน้ารัวๆแล้วดึงยัยจอมตื้อให้ออกห่างจากตัวเองด้วย

 

แน่ใจนะว่าจะไม่อยู่เดินเล่นกับพวกเราก่อนเวกัสที่เป็นคนเดินถือของให้สาวๆเอ่ยปากถาม

 

จ้า ฉันมีเรียนพิเศษตอนนี้อ่ะ ต้องรีบไปแล้ว ขืนพวกเธอบังคับให้ฉันอยู่ต่อแล้วไปเรียนไม่ทัน ฉันจะปรับค่าเรียนพิเศษจากพวกเธอแน่ว่านทำหน้ายักษ์ใส่เวกัสกับพัดชาก่อนจะคลี่ยิ้มเป็นเชิงล้อเล่นแล้ววิ่งเหยาะๆลงบันไดเลื่อนไปโดยไม่ทันที่จะได้ร่ำลากัน

 

ตอนนี้ยังพอมีเวลาที่จะเดินเที่ยว จะกลับตอนไหนก็ได้เพราะพ่อพัดชาโทรมาบอกอีกครั้งว่าถ้าจะกลับให้โทรไปหา พัดชาเลยคิดว่าจะเดินเที่ยวรอบๆไปก่อนเพราะวันพรุ่งนี้ก็วันหยุด ไม่ต้องรีบตื่นเช้าแต่งตัวไปโรงเรียน

 

ไปไหนอ่ะ ไม่กลับบ้านเหรอระหว่างที่ร่างเล็กกำลังก้าวเท้าเดิน เสียงทุ้มก็ดังขึ้นจึงทำให้เธอหยุดเดินทันที

 

ฉันจะกลับตอนไหนก็ได้พัดชาไหวไหล่ทำเหมือนเป็นเรื่องสบาย

 

แต่มันก็ดึกแล้วนี่นา

 

นายจะกลับก็กลับไปสิ ฉันจะเที่ยวต่อพูดจบก็หมุนตัวเดินตรงไปยังแผนกของเล่นซึ่งก็ทำให้ชายหนุ่มที่แอบดูอยู่ห่างๆหลุดหัวเราะออกมา ร่างสูงก้าวขายาวๆเพื่อที่จะเข้าไปหาในนั้น แต่ไม่ทันได้เข้าไปเหยียบในร้าน ร่างเล็กของพัดชาก็วิ่งออกมาแล้วเลี้ยวเข้าร้านเสื้อผ้าแฟชั่นอย่างกระตือรือร้น

 

วิ่งเร็วจังแฮะ=_=” เวกัสเกาหัวขมวดคิ้วเซ็งๆเมื่อเดินตามพัดชาสาวน้อยร่างเล็กไม่ทัน เขาจึงยืนรออยู่หน้าร้านเสื้อผ้าแฟชั่น ถ้าพัดชาออกมาจะได้จับตัวทัน

 

ในขณะที่ร่างสูงกำลังยืนรอยัยตัวเล็กที่อยู่ในร้าน ซาวากิที่จู่ๆโผล่มาจากไหนไม่รู้ก็วิ่งเข้ามาหาเวกัส ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มทำให้เวกัสยิ้มออกมาอย่างน่าเอ็นดู

 

มาคนเดียวเหรอครับเวกัสเอ่ยทักซาวากิ ใบหน้าหวานๆส่ายหน้าแล้วตอบเสียงเบา

 

มากับเจมส์ซังค่ะ^^”

 

แล้วทำไมมาเดินอยู่คนเดียวล่ะ พี่เจมส์ไปไหนเวกัสถามพลางวางของที่พัดชาใช้ให้ถือไว้ใกล้ตัว

 

อยู่ในร้านอุปกรณ์กีฬาค่ะ คงกำลังเลือกซื้อลูกบาสอยู่ ปีเตอร์แพนล่ะคะ มายืนทำไมตรงนี้คนเดียวสาวน้อยผมสั้นหน้าตาบ๊องแบ๊วเอียงคอถาม

 

อ๋อ ผมมารอเพื่อนน่ะ เธออยู่ข้างในนั้นเวกัสชี้ไปที่ร้านขายเสื้อผ้าแฟชั่น ซาวากิมองลึกเข้าไปข้างในผนังใสๆของร้าน เผยให้เห็นพัดชาที่กำลังหยิบเสื้อสีชมพูขึ้นมาดูแล้วยิ้มอย่างชอบใจ

 

สาวน้อยผมบ๊อบดูไม่พอใจเลย เธอกำหมัดแน่นจิกตาใส่พัดชา แต่คนข้างในนั้นไม่ได้มองเธอหรอก เพราะกำลังสนุกกับการเลือกเสื้อผ้าอยู่ ซาวากิค่อยๆปรับสีหน้าแล้วหันใบหน้าไปทางเวกัส

 

ไม่เข้าไปข้างในเหรอคะเธอถามเสียงเรียบ

 

อยู่ตรงนี้ดีกว่า เดี๋ยวเธอประหม่าน่ะเวกัสพูดไปด้วยเกาแก้มไปด้วยท่าทางเคอะเขิน ซาวากิเลยปั้นหน้ายิ้มให้แล้วชวนเข้าไปขางใน

 

เข้าไปกันเถอะค่ะ เวนดี้ก็อยากไปดูเสื้อผ้าเหมือนกัน^^”

 

 ไม่ทันที่เวกัสจะตอบ ซาวากิก็ลากแขนชายร่างสูงให้เดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแฟชั่น ภายในห้องตกแต่งเน้นไปโทนสีชมพูหวาน เพราะจะได้ดูเข้ากับชื่อร้าน เสื้อผ้าแฟชั่น ข้างในนี้มีแต่เสื้อผ้าที่ถูกตาถูกใจสาวๆวัยรุ่นอย่างพัดชาเป็นจำนวนมากจนเลือกไม่ถูก

 

ซาวากิยังคงเดินควงแขนเวกัสหนุ่มหน้าหลอจนพนักงานสาวละลายอ่อนยวบกองลงไปกับพื้นเลย พวกเขาเดินไปเรื่อยๆจนถึงที่ที่พัดชากำลังยืนดูเสื้ออยู่ หล่อนก็เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงธรรมชาติ

 

สวัสดีพัดชา เลือกเสื้ออยู่เหรอจ๊ะ^^”

 

พัดชาหันหน้ามามองซาวากิกับเวกัสสลับกันอย่างงงๆ

 

อ่อ อืมเธอตอบ

 

ให้เลือกเป็นเพื่อนไหม มาๆ เดี๋ยวช่วยเลือกนะ ปีเตอร์แพนไปอยู่ข้างนอกไป สาวๆเค้าจะเลือกเสื้อผ้ากัน^^” ซาวากิหันไปบอกให้เวกัสที่กำลังกอดอกมองมาทางนี้อยู่ ทีแรกก็ไม่ยอมไป สุดท้ายก็ออกไปแต่โดยดีคงจะเห็นว่าเป็นเรื่องปกติที่สาวๆจะยืนเลือกของด้วยกัน แต่มันคงจะเป็นแบบนั้นได้ยากเพราะเขายังไม่รู้ถึงฤทธิ์ของซาวากิสาวลูกครึ่งญี่ปุ่นที่เขาเรียกว่าเวนดี้

 

พัดชามองเด็กสาวญี่ปุ่นอย่างหมั่นไส้ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

 

ฉันจะเลือกของฉัน เธอเลือกไปเงียบๆก็แล้วกันนะ

 

ทำไมเหรอพัด เค้าอุส่าห์จะมาช่วยเลือก นี่ถนัดมากเลยน้า><” สาวผมสั้นแย่งเสื้อสีชมพูที่พัดชาหยิบมาเทียบกับตัวไปแล้วผลิกดูด้านหน้าด้านหลังเร็วๆ

 

เฮ้ยๆ ไม่จำเป็นหรอกน่า ฉันเลือกเองได้พัดชารีบแย่งเสื้อจากซาวากิไปแต่มือน้อยๆของอีกฝ่ายดันจับมันไว้แน่นซะจนพัดชาต้องปล่อยไป

 

อ่ะๆ ตัวนี้ก็สวยดีนะเอาไปสิซาวากิเปลี่ยนใจยื่นเสื้อสีชมพูให้พัดชาเหมือนเดิมแล้วคลี่ยิ้มให้บางๆ

 

แขวก...แขวกกก

 

เสื้อสีชมพูหวานแหววถูกฉีกโดยมือเล็กของซาวากิช้าๆ เธอทำไปด้วยพลางกระตุกยิ้มให้อย่างชั่วร้าย ก่อนจะยัดส่วนผ้าที่เหลือไว้ในมือของพัดชาแล้วเดินไปจากร้านอย่างสงบ...

 

ส่วนพัดชาที่ตอนนี้กำลังอึ้งกิมกี่อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปไข่ได้ เศษผ้าที่ถูกฉีกยังคาอยู่ในมือเล็กของเธออยู่ โดยลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังมีความผิดจากการถูกใส่ร้าย

 

อีกทั้งแถวนี้ยังไม่มีกล้องวงจรปิดอีกต่างหาก ร้านออกจะใหญ่โตแต่ไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิด คนก็เริ่มจะถยอยกลับบ้านกันแล้วด้วย ในร้านถึงไม่ค่อยมีคนมาช่วยเป็นพยาน

 

สรุปคือพัดชาไม่มีใครที่คอยเป็นพยานให้เลย...

           

            กรี๊ดดด คุณทำแบบนี้ทำไมคะ นั่นเสื้อผ้าแบรนด์ดังนะคุณ โรคจิตรึเปล่าไปเรียกรปภซิ!!!” เสียงพนักงานในร้านดังขึ้นเมื่อเห็นพัดชายืนมองเศษผ้าฝีมือของยัยตัวร้าย

 

            ปะ...เปล่า เปล่านะคะ ฉะ...ฉันไม่ได้ทำค่ะ!!!” เด็กสาวตกใจจนปฏิเสธตะกุกตะกัก

 

            ไปเรียกรปภ.มา!”

 

            อย่านะคะ...ฉันไม่ได้ทำจริงๆ ให้ฉันบอกได้นะคะว่าใครเป็นคนทำพัดชารีบชี้ไปที่ซาวากิตัวก่อเหตุที่ออกไปยืนรอข้างนอกก่อนแล้ว

 

            อย่ามาป้ายให้คนอื่นสิคะ ทำแล้วก็ยอมรับสิ!!! คุณ...คุณคะ!!!”

 

            ตุบ!

 

            ร่างเล็กทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมกระชับมือข้างที่กำเศษผ้าไว้แน่น มืออีกข้างไปแตะที่กระจกใสพนังของร้าน ใบหน้าขาวถึงซีดขึ้นสีแดงจัด ลูกตาที่โตอยู่แล้วกลับโตขึ้นพร้อมกับอ้าปากกว้างก่อนที่จะขบริมฝีปากตัวเอง

 

            คุณคะ! ได้ยินที่ฉันพูดรึเปล่าเนี่ยพนักงานยังคงซักถามไม่หยุด

 

            แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้สนใจเพราะจิตใจตอนนี้มันกำลังระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆเมื่อเห็นภาพเคลื่อนไหวอันบาดตาบาดใจผ่านกระจกใส

 

            ซาวากิสาวลูกครึ่งญี่ปุ่นสวยน่ารัก...กับเวกัสชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาจัดอยู่ในระดับดีมาก...พวกเขากำลัง...

 

            พวกเขาอยู่ในท่ายืน แก้มของเวกัสกำลังถูกสาวลูกครึ่งลูบไล้ไปมา เช่นกันแก้มของซาวากิก็ถูกคนตัวสูงประคองเอาไว้ พวกเขาทั้งจูบ ทั้งหอมแก้มกันนัวเนีย ทั้งทำอะไรต่อมิอะไรในพื้นที่สาธารณะ!!!

 

            ดูเหมือนว่าทั้งสองฝ่ายจะเคลิบเคลิ้มไม่เบาเลยนะ ยังดีทีตอนนี้มันก็ดึกมากแล้วผู้คนเลยมีไม่ค่อยมากที่ไปยืนดู แล้วทำท่าบิดไปบิดมาเพราะเขินแทน

 

            จับมันออกไปจากร้านเลยค่ะ รปภ.” ร่างเล็กของพัดชาถูกรปภ.ลากออกไปจากร้านและเหวี่ยงร่างของเธอจนกระแทกกับพื้นอย่างไม่คิดเห็นใจ...

 

            แต่ก็ทำให้รู้ว่าไม่ใช่แค่เธอที่ต้องเจ็บใจคนเดียว...ยังมีอีกคนที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ห่างๆมองมาด้วยแววตาที่สั่นไหวไม่แพ้ร่างเล็ก

 

เขาคนนั้นคือ...

 

            พี่เจมส์

 

© themy butter


เอาไป70% ก่อนนะคะ แบบว่าไรท์ไม่ว่างสุดๆละ เดี๋ยวจะมาต่อให้ครบ100%นะคะ
สัญญาเกี่ยวก้อย อิอิ

แหมๆๆๆ เรื่องมันไม่ได้เรียบๆนะคะเรื่องเน้! คริๆ ไม่บอกหรอกปล่อยให้เดากันเอง ฮ้าๆๆๆ
จุดจบยังอีกยาวไกล เป็นกำลังใจให้หนุ่มสาวคู่นี้กันนะค้า

.ล ตอนนี้แต่งรูปดีก่า>< เดี๋ยวจะมาเอาลงน้า จุ๊บๆ

. 2 แนะนำเรื่องนี้น้า เข้าไปกดแอดเฟบกันเยอะๆนะตัววว แนวรักคอมเมดี้ ไม่เครียดไม่ซี ไม่ดรากันนะจ๊ะ รักเลยยย

-----------------------------------------------------------------------
มาต่อแล้ววว แอร็ยยย T[]T คือแบบ ดีใจมากกก ที่เขียนจบบท บทอ่ะคิดไว้แล้วแต่มันแต่งไม่ออกแฮะ5555 ขอโทษนะคะ เหมือนยิ่งสนใจการเรียน คลังคำในหัวก็ยิ่งหดหายไป
ไรท์สงสัยค่ะ คำว่ากำ ภาษาไทยพูดยังไงคะ คือไรท์เป็นคนเหนือ55555 กำแบบ กำแน่นๆอ่ะค่ะ ไรท์ไม่รู้ฮรื้ออออTTT[][][]TTT
สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาแวะอ่านนะคะ อิอิ รักเลยยยย


 


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #103 phakh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 19:21
    เวกัสเจ้าชู้หรอㅠㅠ ทำไมทำงั้นอะ????
    #103
    0
  2. #61 purakiyaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 14:10
    มองตัวพระเอกไม่ออกเลยค่ะ อะไรจะโลเลขนาดนี้ อยากฟังความเห็นในมุมมองพระเอกบางค่ะ
    #61
    0
  3. #54 AFsugarstory (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 23:34
    พอมาอ่านอีกรอบที่อับรู้สึกว่าเนื้อหาเข้มข้นกว่าเดิมเยอะเลย เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไปเนี้ย คอยลุ้นๆๆๆ อิอิ
    #54
    0
  4. #53 Praew (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 14:20
    กำแน่นๆ เขียนถูกแล้วค่ะ ซาวากิ!!!! หล่อนเอาเกือกฉันไปกินมั้ย คนอะไรหน้าด้านหน้าทน ทำไมเวกัสถึงยอมคบกับผู้หญิงพรรค์นี้!!!!???? ว่าแต่คุยกันในโรงหนังขนาดนี้ หวานซะขนาดนั้น คนอื่นเขาไม่ว่าเหรอ 5555555
    #53
    0
  5. #52 AFsugarstory (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 20:56
    เวกัสน่ารักมากเลยอ่า ><

    ฟินโคตรๆเลยคะ กลับมาอับต่อนะคะ ^^
    #52
    0