My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 7 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ก.ย. 57


My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 06

บังเอิญ...โลกมันกลม หรือพรหมลิขิต?”

 

 

 

วันศุกร์...(5in365day)

          เช้าวันนี้ฟ้าสว่างขึ้นมากจากเมื่อวาน แสงแดดแก่ๆส่องผ่านมาถึงข้างในห้อง เด็กสาวผิวขาวซีดผมดำตัวเล็กยังคงนอนงัวเงียอยู่และคงไม่ยอมลุกจากเตียงถ้าปุยฝ้ายเพื่อนของเธอไม่เดินมาปลุกด้วยการ...

 

ไฟไหม้!!! พัดชาหนีเร็ว!” ปุยฝ้ายแม่สาวเสียงสิบแปดหลอดที่เคยชนะการประกวดขับร้องเพลงลูกทุ่งของโรงเรียนรวบรวมเสียงที่มีอยู่แล้วตะโกนออกไปเสียงดังทั่วห้อง เด็กสาวรีบเด้งตัวลุกจากเตียงแล้วตรงดิ่งไปยังห้องน้ำ หากะละมังหาขันวิ่งมาอย่างคนไร้สติ

 

ไหนๆๆๆ ดับไปสิยืนบื้ออยู่ได้!” พัดชาหันไปมองซ้ายมองขวาสลับกันแล้ววิ่งไปรอบๆห้อง

 

มานี่ซิพัดปุยฝ้ายยืนเท้าสะเอวถอนหายใจออกมาเพราะความบ้าจี้ของเพื่อนสาว

 

ดับไฟไม่ใช่เหรอ เรียกไปทำไม แล้วไฟไหม้ตรงไหนอ่ะพัดชาร่ายยาวแต่ก็เดินดุ่มๆไปหยุดอยู่ตรงหน้าปุยฝ้าย มือเล็กๆของปุยฝ้ายคว้าขันน้ำจากพัดชาแล้วก็...

 

โป้ง!

 

ไหม้บนหัวแกไงพัด-_- นี่เกือบจะแปดโมงเช้าแล้วนะแกยังไม่ลุกจากเตียงอีก แล้วเช้านี้ครูนัดส่งการบ้านด้วย ไม่ทันขึ้นมานึกถึงตัวรอเรือไว้ได้เลยพัดชาลูบหัวตัวเองป้อยๆรู้สึกแสบๆคันๆขึ้นมาทันที เด็กสาวแยกเขี้ยวใส่เพื่อนก่อนจะโต้ตอบกลับไปด้วยวาจาที่ยียวนกวนประสาท

 

ตัวรอเรือนี่ รักใช่มั้ย? ><” พัดชารู้สึกว่าตัวเองกำลังหลุดเข้าไปในหลุมสีชมพูซะแล้ว ในหัวตอนนี้มีแต่สำชมพูวิ้งวิ้งเต็มไปหมด

 

รอเรือก็ตัว ร ย่ะ! ติด ร อ่ะ เข้าใจปะปุยฝ้ายเขกมะเหงกใส่หัวพัดชาหนึ่งทีเพื่อเป็นการเรียกสติคืนมา

 

โอ๊ย...เข้าใจแล้วล่ะน่า นี่ยังไม่แปดโมงเลย คงทันอยู่แหละพัดชาลูบหัวตัวเองบริเวณเดิมอีกครั้ง  

 

เอาแกว่า ตามสบาย ฉันขอไปรอหน้าเสาธงก่อนละนะ

 

อ้าว!? ไม่ไปด้วยกันอ่ะปุยฝ้ายพัดชายื่นมือรั้งคอเสื้อปุยฝ้ายเอาไว้

 

รอ? รออะไรกันเล่า ฉันเอาไปส่งตั้งแต่ไก่โห่แล้ว แกเอาไปส่งเองเลย ฉันจะไปรอหน้าเสาธงละกัน เคนะ บายหลังจากที่ปุยฝ้ายพูดจบ พัดชาก็ปล่อยเพื่อนสาวของเธอไปโดยดี...

 

แอบเอาไปส่งก่อนเหรอ เชอะๆ ฉันเอางานไปส่งเองก็ได้ แบร่!” ร่างบางเล็กแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เพื่อนก่อนจะวิ่งแจ๊นหายเข้าไปในห้องน้ำนานสองนาน...

 

หลายนาทีผ่านไป...

 

อ๊ากกก สายแล้วๆๆๆ ทำไมเวลามันเร็วแบบนี้ รอกันหน่อยไม่ได้รึยังไงT[]T” พัดชาเร่งฝีเท้าในการวิ่งประหนึ่งติดขีปนาวุธไว้ที่ก้น เธอสะพายกระเป๋าพะรุงพะรังมือก็หอบงานที่จะส่งในตอนเช้าก่อนเข้าแถววันนี้แล้ววิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต

 

น้องครับ ถึงเวลาเข้าแถวแล้วนะครับ ไม่อนุญาตให้ผ่านครับ อ่ะ อ่าว!”

 

ฟิ้ว~

 

 ในที่สุด...เด็กสาวก็หอบร่างของตนเองมาถึงหน้าห้องคณิตศาสตร์จนได้ระหว่างที่กำลังก้มถอดรองเท้า ก็มีคนเปิดประตูออกมาพร้อมๆกันสองคน

 

ฉันขี้เกียจเข้าแถวอ่ะ หลบไหมเสียงใสที่คาดว่าจะเป็นเสียงของผู้หญิงพูดขึ้นในขณะที่พัดชาถอดรองเท้าออกได้ข้างหนึ่ง และกำลังจะถอดอีกข้างที่เหลืออย่างหัวเสียเพราะรองเท้าของเธอมันเริ่มจะคับแล้ว จึงเป็นเหตุที่ทำให้ถอดออกยาก

 

แล้วกล้าหลบไหมล่ะเสียงโทนต่ำของผู้ชายดังขึ้น พัดชานิ่งไปสักพักหนึ่ง หัวสมองกำลังประมวลภาพเจ้าของเสียงทั้งสองเสียงอย่างตั้งใจ

 

ก็พูดไปงั้นแหละ รู้ก็รู้ว่าครูใหญ่โหดจะตาย

 

ฮ่ะๆ เย็นนี้ไปเที่ยวกันเสียงนี้มันคุ้นเหลือเกิน...

 

เที่ยวไหน? ต้องดูการบ้านก่อนนะ ถ้าเยอะคงไปไม่ได้แต่ทำไมเด็กสาวถึงไม่กล้าเงยหน้ามองอีกทั้งยังนั่งตัวเกร็งเหมือนหิน

 

วันนี้โรงเรียนอนุญาตให้กลับบ้านนี่นา ฉันซื้อตั๋วหนังมาสองใบอ่ะ แนวสยองขวัญ

 

เวกัส...หนังน่ารักๆเข้าโรงใหม่ๆตั้งเยอะชื่อนี้...มันใช่! กว่าพัดชาจะเงยหน้ามองเจ้าของทั้งสองเสียง พวกเขาก็เดินไปแล้วโอกาสที่จะได้ยินเสียงพวกเขาคุยเริ่มจะริบหรี่ เมื่อกี้เวกัสกับว่านกำลังคุยกันเรื่องไปดูหนังเย็นนี้...

 

จู่ๆพัดชาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาสถิตตรงหัวใจแรงๆอย่างกับถูกไฟช็อต...เธอยกมือขึ้นมาวางทาบตรงหน้าอกข้างซ้ายบริเวณที่หัวใจเต้นแรง แล้วถอนหายใจออกมาอย่างหนักอกหนักใจ

 

เมื่อวานฉันคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม...” เด็กสาวยังคงยืนมองสองคนนั้นไม่ละสายตา จนกระทั้งได้ยินเสียงแหบๆของคนข้างในห้องดังขัดขึ้น

 

นี่ๆ จะส่งงานไหม ถ้าจะส่งก็เข้ามา ไม่ต้องไปยืนเฝ้าอยู่ข้างนอก เค้าไปเข้าแถวกันหมดแล้วพัดชากระตุกตัวด้วยความตกใจเล็กน้อยก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องคณิตศาสตร์แล้วเอางานวางไว้บนโต๊ะ

 

เกือบได้ตัวรอเรือไปกินแล้วไงพัดชาเอ๊ย...

 

 

            มีประกาศ...นักเรียนมอสี่คนใดที่จะออกจากโรงเรียนเย็นนี้ ขอให้ผู้ปกครองมารับที่หน้าหอพักด้วยค่ะ...ประกาศอีกครั้งนะคะนักเรียนมอสี่คนใดที่จะออกจากโรงเรียนเย็นนี้ ขอให้ผู้ปกครองมารับที่หน้าหอพักด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ

 

            เวลานี้เด็กนักเรียนหลายๆคนต่างพากันลงมาอยู่รอผู้ปกครองข้างล่าง น้อยคนที่จะใส่ยูนิฟอร์มออกมายืนรอ ตอนนี้ส่วนมากจะเปลี่ยนไปใส่ชุดสบายๆเพราะเป็นวันที่โรงเรียนอนุญาตกลับบ้านได้

 

            พัดชาเดินแบกสัมภาระของตัวเองที่จะต้องขนกลับบ้านด้วยเช่นพวกเสื้อผ้าที่ต้องการจะกลับไปซัก การบ้านที่จะเอาไปทำต่อที่บ้าน คนตัวเล็กเดินโซเซเหมือนกับว่าของที่แบกอยู่มันหนักอย่างกับหินก้อนใหญ่ๆ

 

            พัด แกหอบอะไรมาพะรุงพะรังลดาเพื่อนสาวเปรี้ยวแซ่บเอ่ยทัก จากที่แต่งตัวเรียบร้อยไม่ผิดระเบียบทุกวัน  ตอนนี้กลายเป็นคนละคนเลย ลดาทั้งสวยและเปรี้ยวมาก ร่างสูงกว่าชี้ถามของที่พัดชากำลังแบกอยู่พร้อมกับขมวดคิ้วเป็นปม

 

            ก็พวกของที่จะเอากลับไปบ้านอ่ะไม่มีอะไรหรอก แกก็ยืนอยู่ได้ มาช่วยฉันหน่อยสิพัดชาขอความช่วยเหลือจากลดาที่กำลังยืนกดมือถือเล่นหลังจากที่ถามเสร็จ

 

            สงสัยเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ-_-

 

            แปบหนึ่ง กำลังแชทบอกให้พ่อมารับอยู่สาวเปรี้ยวดูจะอมยิ้มให้มือถือเป็นระยะๆ

 

            ไม่ต้องช่วยละ ฉันหอบลงไปเอง

 

            เดี๋ยวฉันช่วยดีกว่า^^” เป็นว่านที่รีบวิ่งมาช่วยพัดชาขนของลงไป ทั้งหมดเพราะว่านตัวสูงและแข็งแรงกว่าด้วยจึงเหมือนไม่หนักอะไร ใบหน้าของเจ้าหล่อนเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ผุดขึ้นเผยให้เห็นว่าว่านเต็มใจมากที่จะช่วย

 

            ขอบใจมากเลยนะว่านเมื่อก่อนพัดชาระแวงผู้หญิงคนนี้ตลอด ไม่ว่าจะไปไหนมาไหนว่านก็ดูเหมือนเป็นคนอันตรายในหัวใจเธอ

 

            แต่ตอนนี้...พัดชาขอลบความคิดพวกนั้นออกจากหัวให้หมด

 

            ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอกพัด เพื่อนกันน่ะอะไรที่ช่วยได้ก็จะช่วย ฉันไปก่อนนะเย็นนี้มีนัดน่ะ^o^” ว่านหันมาบ๊ายบายและส่งจูบให้ลดาที่กำลังหัวเราะคิกคอกใส่มือถือเหมือนคนบ้า จากนั้นว่านก็วิ่งเหยาะๆไปหาหนูนาที่ยืนอยู่ใกล้ๆหอพักชาย

 

            หน้าหอพักที่เวกัสพักอยู่น่ะ...

 

            ไม่เป็นไร ว่านเป็นคนดีมากเลย...ฉันไม่อยากเกลียดเขาเหมือนซาวากิ

 

            พัดชามองเพื่อนสาวคนใหม่แล้วเผลอยื้มบางๆให้ ถ้าเวกัสกับว่านคบกับจริงๆพัดชาก็ยินดีด้วย เพราะว่านเป็นคนดีมีน้ำใจและยิ้มสวย ถึงแม้หน้าตาไม่ได้สวยมากแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะขี้เหร่ซะเมื่อไหร่

 

            แต่ถ้าวันหนึ่ง...ว่านรู้ความจริงที่เวกัสกับพัดชาเคยจูบกันมาก่อนแถมชายหนุ่มยังเหมือนแอบแบ่งใจมาให้เกินครึ่ง...ว่านจะรู้สึกแบบไหน

 

            ถ้าเกียด จะเกลียดใคร?

 

            ถ้าย้อนกลับไปได้ฉันจะไม่พูดกับนายสักคำเลยเวกัสเด็กสาวพูดเสียงในลำคอชนิดที่เสียงลมเสียงแมลงยังได้ยินชัดกว่า จากนั้นหล่อนก็หยิบมือถือในถุงผ้าขึ้นมากดโทรหาให้พ่อออกมารับ...

 

            ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถยนต์สีดำสนิทค่อยๆขับเคลื่อนมาจอดเทียบถนนทางเท้า ประตูถูกเปิดออกโดยพ่อของพัดชาก่อนจะวิ่งไปช่วยลูกตนเองขนของใส่ท้ายรถอย่างวุ่นวาย

 

            พ่อคะ! นั่นมันสมุดการบ้านหนู พ่อเอาไปยัดในท้ายรถได้ไงเด็กสาวว่าพลางรีบคว้าสมุดการบ้านจากผู้เป็นพ่อและได้ถามต่อว่า พ่อเมาหรือคะ?”

 

            รีบๆกลับเถอะ พ่อต้องรีบไปทำงานต่อผู้เป็นพ่อปิดท้ายรถหลังจากที่เอาสัมภาระของลูกตนยัดใส่ลวกๆจนเสร็จ ทำเอาคนเป็นลูกหน้างอไปเลย พัดชาคิดวันนี้จะออกไปกินข้าวข้างนอกพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว แต่พ่อของเธอติดงานแบบนี้คงอดไป หลายครั้งที่เธอไม่เห็นพ่อร่วมกินข้าวเย็นด้วยที่บ้าน ความผูกพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกจึงค่อยๆลดลง

 

            พ่อคะ เย็นนี้หนูอยากไปเที่ยวมือเล็กของพัดชาค่อยๆเอื้อมเปิดประตูออกก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งในรถ

 

            เที่ยวไหนล่ะลูก พ่อติดงานไง

 

            หนูเรียนเสร็จก็อยากจะเที่ยวบ้างพ่อพาไปดูหนังหน่อยนะคะเด็กสาวหันไปหาพ่อของเธอพลางส่งสายตาอ้อนวอนขอให้พาไปเที่ยว แต่ดูเหมือนพ่อของเธอนั้นจะไม่ได้สนใจอะไรเลย

 

            โตแล้วพัด ไปเที่ยวเองก็ได้นี่นา รบกวนเวลาทำงานพ่ออยู่ได้

           

ถ้างั้นอยู่บ้านดีกว่า ยิ่งเดี๋ยวนี้มีข่าวเด็กผู้หญิงถูกข่มขืนบ่อยๆ ถ้าเกิดหนูไปเที่ยวคนเดียวไม่อันตรายเหรอคะพัดชาบุ้ยปากขมวดคิ้วเป็นปมอย่างเซ็งๆผู้เป็นพ่อพอเห็นลูกทำหน้างอคอหักแบบนั้นก็รีบง้อทันที

 

ก็ได้ๆ เย็นนี้พ่อจะพาไปเลิกทำหน้าบูดได้แล้วนะเด็กสาวได้ยินอย่างนั้นก็ดีใจ เธออมยิ้มและคิดในใจไปตลอดทาง

 

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ออกไปเที่ยวนอกบ้าน วันนี้ฉันจะออกไปเปิดหูเปิดตาให้ลืมเรื่องทุกอย่างออกจากหัวเลย!’

 

ที่บ้าน

 

            หญิงวัยกลางคนรีบวิ่งออกมาเปิดประตูให้ก่อนที่จะกอดจูบลูกของตัวเองให้หายคิดถึง พัดชาคลี่ยิ้มแล้วคลายกอดออกจากผู้เป็นแม่ช้าๆ

 

            เย็นนี้ไปเที่ยวนะคะ พ่อตกลงแล้วเสียงใสถูกเปล่งออกมาจากร่างเล็ก พัดชาพูดแล้วอมยิ้มไปด้วย คิดจะได้ออกไปจับจ่ายซื้อของตามที่ตัวเองอยากได้...ดูหนังกับครอบครัว...และก็เที่ยวไปรอบๆเมือง คิดแล้วก็มีความสุขมากทีเดียว

 

            จริงหรือคะคุณ ไม่มีงานเหรอ ทุกทีเห็นเอางานมาอ้างตลอดเลยนี่นาคุณพ่อของพัดชากระตุกตัวเบาๆเพราะความตกใจที่ภรรยาถามเรื่องงาน

 

            ผมไม่ได้เอามาอ้าง มันติดงานจริงๆคุณพ่อพูดหน้านิ่ง

 

ค่ะๆ ฉันเชื่อคุณ ถึงจะหนีเที่ยวก็เที่ยวอย่างมีขอบเขต...” หญิงวัยกลางคนเอื้อมมือไปจับแขนสามีของตนแล้วเหยียดยิ้มก่อนจะพูดต่อ อย่าหาแม่ใหม่ให้พัดชาก็แล้วกัน

 

เหลวไหลน่าคุณ! ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะ พัดรีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวไปพัดชาที่ยังคงไม่เข้าใจคำพูดของแม่ตัวเองก็ต้องรีบวิ่งเข้าไปข้างในเพราะเกรงว่าเธอจะเป็นปัญหาทำให้พ่อแม่ทะเลาะกัน

 

แม่ใหม่อะไรกัน...?

 

เด็กสาวถามตัวเองพลางค่อยๆถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกหยิบผ้าคลุมมาคลุมร่างกายไว้แล้วย่างก้าวเข้าไปในห้องน้ำจากนั้นก็จัดการขัดถูชำระร่างกายให้สะอาด ที่โรงเรียนไม่มีอ่างอาบน้ำให้นอนแช่ กลับบ้านมาก็ขอนอนแช่อ่างสักชั่วโมงให้หนำใจไปเลย

 

 

 

คุณ...อย่าพูดแบบนั้นให้พัดได้ยินอีกนะ เดี๋ยวลูกจะเก็บเอาไปกังวลจนการเรียนตก เพราะฉะนั้นห้ามคุยเรื่องนี้อีกเด็ดขาดข่างล่างสองสามีภรรยาสนทนากันเบาๆเพราะไม่อยากให้ลูกที่อาบน้ำอยู่ชั้นสองได้ยิน สามีเป็นคนเปิดปากพูดก่อนโดยมีภรรยายืนฟังคิดจะโต้ตอบเป็นครั้งๆ

 

ก็คุณมันทำตัวน่าสงสัย วันนั้นที่มีพายุ บ้านฝนตกลมแรง คุณก็ยังออกจากบ้านหายไปเลย กลับมาอีกทีตอนเช้า ไหนว่าไปหาลูกไงหญิงวัยกลางคนกอดอกจ้องหน้าสามีตรงๆเพื่อเค้นหาคำตอบ

 

ผมก็แวะไปทำงานต่อไง

 

งานอะไรนักหนาคะ ต้องนอนค้างบริษัทเลยเหรอ!”

 

“...”

 

ไม่รู้ล่ะ ยังไงฉันก็รับไม่ได้ถ้าคุณจะมีผู้หญิงใหม่ เรามีลูกแล้วนะคุณภวัฒน์

 

แต่คุณแท้ง...”

 

หยุด! อย่าพูด! ฉันไม่อยากฟัง!!! หึ...ฉันจะเกลียดคุณไปตลอดถ้าคุณพูดไม่เข้าหูฉันอีกคำเดียวหญิงวัยกลางคนกระทืบเท้าเสียงดังตึ้งตั้งเมื่อได้ยินสามีของเธอพูดคำที่ไม่ควรพูด ออกมาตอนนี้เธอโกรธจนเลือดขึ้นหน้าแล้ว

 

ครับเป็นอันต้องหยุดเพราะเห็นหวานใจของตัวเองโกรธกำหมัดแน่นทำท่าจะชกหน้า นี่ก็จะผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว อีกประเดี๋ยวพัดชาก็คงจะเดินลงมาพร้อมกับชุดสวยๆและใบหน้ายิ้มแย้ม...

 

พ่อไม่อยากให้รอยยิ้มนั้นจางหายไปเลย...’

 

 

MC ห้างสรรพสินค้าชื่อดังขนาดใหญ่มหึมา สินค้าภายในนั้นราคาเหยียบพันขึ้นไป ส่วนมากจะมาเที่ยวกันเฉยๆ มีบ้างที่จะมาซื้อของและต้องเป็นคนที่มีฐานะดีๆเท่านั้นซึ่งพัดชาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อต้องพามาที่นี่ด้วย อะไรๆก็แพงไปหมด จะจับอันโน้นหยิบอันนี้ก็ไม่กล้า

 

สนุกไหมจ๊ะพัด^^” คุณแม่ที่คอยเอาอกเอาใจลูกตั้งแต่นั่งในรถ ออกตัวเข้าข้างพัดชาเสมอ ทีแรกก็โหวตตามพัดชาว่าให้ไปเที่ยวห้างใกล้ๆบ้าน แต่เอาไปเอามากลับเห็นตามพ่อซะงั้น

 

ไม่เลยค่ะคุณแม่ ของแพงๆทั้งนั้น เดินไปไหนก็ระแวงไปหมด มีแต่คนใส่เสื้อผ้าดีๆหรูๆเด็กสาวมองดูผู้คนผลุกผล่านอย่างอิจฉา แต่พอก้มมองดูตัวเองก็ยิ่งอยากจะกลับบ้าน

 

เสื้อยืดสีขาวธรรมดาไม่มีลวดลายแต่มองดูแล้วสบายตา เสื้อตัวนี้คุณแม่ของเธอเป็นคนซื้อมาให้และเธอก็ไม่เคยได้สวมใส่มันเลย กางเกงยีนเดฟสีดำที่หาซื้อได้ตามท้องตลาดราคาแค่ไม่กี่บาท รองเท้าผ้าใบของก๊อบขายราคาย่อมเยา

 

หนูก็เลือกสิจ๊ะ แม่จะจ่ายให้ ระหว่างรอดูหนังก็เลือกของไปพลางๆก่อนละกันนะ ถูกใจอันไหนก็บอกแม่ล่ะ เดี๋ยวแม่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนคุณแม่ส่งยิ้มให้ก่อนที่จะเดินลงบันไดเลื่อนไปชั้นล่าง ยิ่งอยู่คนเดียวยิ่งทำให้ร่างเล็กประม่าหนักกว่าเก่าอีก

 

ให้ตายเถอะ จะทำตัวยังไงดีละเนี่ยพัดชาก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในร้านเสื้อผ้าสีหวานๆ เป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ เธอแทบจะเอาหน้ามุดตามราวผ้า เพราะเห็นเด็กวัยรุ่นแต่ละคนอย่างกับลูกผู้ดี แถมเสื้อผ้าก็ดูดีมีระดับอีกด้วย

 

ขายหน้าชะมัด(=_=;)” พอพวกนั้นไปทางอื่น พัดชาก็ออกมาจากมุมห้องแล้วเดินออกมารอแม่อยู่ข้างนอก

 

เวลานี้พ่อเธอหายไปไหน...? ขอย้อนไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว พ่อของพัดชามีสายจากบอสใหญ่โทรมาบอกว่าต้องการตัวไปคุยงานด่วน ลูกค้าคนสำคัญอยากเจอ พ่อเลยรีบวิ่งแจ้นหายไปต่อหน้าต่อตา...

 

            มันก็ไม่ต่างอะไรกับมาคนเดียว พ่อก็หาย แม่ก็ไปไหนไม่รู้แล้ว เฮ้อ~ แม่รีบๆกลับมาเถอะค่ะเด็กสาวร่างเล็กยืนกุมมือหลับตาปี๋ถอนหายใจหนักๆ ชั่ววินาทีที่เปลือกตาบนกับเปลือกตาล่างของเจ้าหล่อนกำลังจะเปิดออกจากกัน...

 

ใบหน้าของใครบางคนก็โผล่ขึ้นในจอประสาทตา...

 

            เวกัส ว่าน!

 

            นะ...นี่ เรามาเที่ยวที่เดียวกับสองคนนี้เหรอพัดชาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ตากลมโตมองดูคู่หญิงชายคู่นั่นที่เดินจูงมือกันผ่านร่างของพัดชาไป

 

            และสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดมันก็เกิด...

 

            เวกัสหันมามองพัดชาด้วย แถมยังส่งยิ้มให้จนตาหยี...ตอนนี้ร่างเล็กใจสั่นหวั่นไหวไปหมดแล้ว หัวใจเธอไม่อาจอยู่กับเนื้อกับตัว ในใจก็อยากจะตามไป แต่ร่างกายเธอมันไม่ทำตาม...

 

            แล้วเรา...จะได้ดูหนังเรื่องเดียว รอบเดียวกันไหม?’



 

 


 

กรี๊ดดด มาอัพต่อแล้ววว หลังจากที่หายไปไม่กี่วัน(เหรอ555)
งานแบบ เยอะมากๆ ทำเอาข้าน้อยแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน (แบ่งเวลาไปอ่านนิยายให้เพื่อนๆในเด็กดีบ้าง^^) คือตอนนี้เป็นตอนที่คิดออกแต่ลงมือแต่งยาก55555 โอ๊ย ไรท์ปวดหัวจ้า แต่พอแต่งจบตอนก็เฮเลย! ขอกลับไปแต่งเรื่อง วัยรักพันธ์ร้าย ให้จบตอนก่อนนะค้า

 

 

ฝากเข้าไปแอดแฟปด้วยน้า แนวรักหวานแหววนี่แหละจ้า
แนวฮาเร็มหน่อยๆ คาดว่าจะไม่มีดราม่าฮ่าๆ

 

1 เม้นท์ 1 กำลังใจดีๆค่า

รักพัดชาเม้นท์ รักเวกัสก็เม้นท์เน้อ จุ๊บๆ

 

 

© themy butter

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #102 phakh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 18:00
    ครอบครัวพัดเหมือนจะมีปัญหาใหญ่เลยอะ....ㅠㅠ
    #102
    0
  2. #60 purakiyaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 13:56
    เจอคำผิดค่ะไรท์ สกรีนผ่าน ๆ น้า เจอสองสามคำ ลองกด ctrl+ f แล้วพิมพ์คำว่า กัย   ดูนะคะ ย่อหน้านั้นเลยที่มีคำผิด คำว่าถึงพิมพ์ ง งู ตกไปค่ะ 

    เรื่องราวชักวุ่นละซิ เอาใจช่วยไรท์นะคะ ใช้ธีมเดียวกันเลย ธีมนี้แหละสบายตา ๆ อิอิ
    #60
    0
  3. #48 AFsugarstory (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 00:57
    บังเอิญโลกกลม พรหมลิขิตมากเลยที่พัดชาได้เจอเวกัส อิอิ แต่เหมือนว่าเรื่องครอบครัวจะวุ่นมากจริงๆ พัดชาของเราจะทำยังไงต่อเนี้ย
    #48
    0
  4. #47 Praew (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 19:18
    เฮ้ๆ พ่อไปทำงานจริงรึเปล่าาาา เดี๋ยวแม่ก็คิดมากอีกหรอก แต่ดูท่าทางครอบครัวนี้เข้าใจยากแฮะ แบบว่าซับซ้อนนน -0- บังเอิ๊ญบังเอิญเนอะที่มาเจอเวกัสกับว่านอ่ะ ทำไงดีล่ะเนี่ยยย ไรท์สู้ๆค่ะ
    #47
    0