My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 6 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,022
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 ก.ค. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน
My friend – 05
"Start with Love"

 

หนึ่งปีที่แล้ว

In Japan

 

            พ่อครับ...พ่อ...” ชายหนุ่มร่างสูงผิวขาวอายุประมาณสิบห้าปี เดินอุ้มลูกบาสของรักของหวงของตนหมายจะเข้าไปข้างในห้องทำงานของของบิดา แต่ก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้าก่อนเพราะได้ยินเสียงหวานที่คุ้นหูดังแว่วออกมาจากข้างในห้อง

 

            อีกปีเดียวเองฉันจะกลับเมืองไทย คุณก็รอหน่อยไม่ได้รึไง...แหมๆ ถ้าฉันกลับไปนะ สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือออกไปหาคุณเลยแหละร่างสูงรีบหาที่ซ่อนตัวแล้วแนบหูติดกับพนังห้องเพื่อที่จะได้ยินเสียงข้างในชัดขึ้น

 

            ห่วงแต่ครอบครัวคุณเถอะค่ะ ทางนี้ไม่มีปัญหา รอกลับไปถึงเมืองไทยฉันจะรีบไปหาคอนโดหรูๆเช่าอยู่ คุณก็มาหาฉันได้สะดวกขึ้นไงคะเด็กชายเบิกตากว้างไม่น่าเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ก่อนจะแอบโผล่หน้ามองคนข้างในที่ตอนนี้กำลังนั่งไขว่ห้างคุยโทรศัพท์พร้อมกับยกแก้ววายขึ้นจิบอย่างสบายใจ

 

            ตอนนี้ก็มีแต่ฉันที่อยู่บ้านคนเดียวไงคะ ไม่อย่างนั้นฉันจะโทรไปหาคุณได้ไงเล่าริมฝีปากแดงสดขยับไปมามองดูแล้วน่าเกรงขาม หญิงวัยกลางคนอายุประมาณสามสิบกว่าๆที่ดูยังไงก็ทั้งสาวทั้งสวยจนลืมอายุไปเลย

 

            ร่างสูงตัดสินใจหันหลังเดินกลับไป พลางกอดลูกบาสพร้อมกับกำเหรียญทองที่ได้จากการแข่งขันไว้แน่น ใบหน้าของเขาเมื่อก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความดีใจ ยิ้มจนตาหยี แต่ตอนนี้มันดูหม่นหมองลง ดวงตาของเขาสั่นไหวเหมือนกำลังจะร้องไห้

 

            พอร่างสูงเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง หยดน้ำตาเม็ดเล็กๆก็เอ่อล้นออกมาจากเบ้าตา...ตัวสั่นเทาเบิกตาโตอ้าปากพะงาบๆอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            ทั้งๆที่ตัวเองเป็นผู้ชายแท้ๆ

 

            แต่ก็ยังร้องไห้งอแงเหมือนผู้หญิงอยู่ดี...

           

 

 

 

 

ปัจจุบัน...

 

พัดชาได้รับข้อความทางมือถือจากผู้เป็นพ่อแล้วกดลบมันไปพลางส่ายหน้าหน่ายๆ พ่อของเธอก็เป็นแบบนี้ทุกที เวลาหนีแม่เที่ยวก็จะอ้างเรื่องลูกเป็นหลัก จนพัดชาชินแล้วล่ะ อันไหนที่คิดว่าเป็นความสุขของพ่อเธอก็ไม่ขัด

 

ฝนเริ่มซาแล้ว ย้อนไปหลายชั่วโมงที่ก่อนพัดชาวิ่งตากฝนเพื่อจะเข้าไปขอนอนในห้องพยาบาลเพราะตอนที่หล่อนอยู่ในห้องเรียน รู้สึกตัวอีกทีร่างกายก็เริ่มร้อนรุ่มเหมือนถูกย่าง

 

และตอนนี้ก็เป็นเวลาเลิกเรียนแล้วมอสี่หลายๆคนต้องเตรียมตัวเตรียมใจเพื่อที่จะเข้าเรีบนชมรมที่ตนเลือกไว้...พัดชานึกหวั่นในใจที่ตัวเองจะต้องไปเห็นหน้าเวกัสอีก คนที่เธอเผลอรักไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

 

เธออยากจะลืมใบหน้าขี้เล่นแสนซุกซนของเวกัสซะ แต่มันทำไม่ได้ ในหัวตอนนี้มันมีแต่เรื่องเขาเต็มไปหมด

 

เด็กสาวต้องเขกหัวตัวเองสองสามทีเพื่อดึงสติกลับมา...

 

เธอ!”

 

ในขณะที่พัดชาเดินเอื่อยๆมุ่งตรงไปที่โรงยิมเพื่อที่จะเตรียมตัวเรียนชมรมก็ดันมีเสียงใสคุ้นหูขัดขึ้นเสียก่อน เด็กจึงสาวหยุดชะงักก่อนจะหันไปมองทางต้นเสียง

 

ซาวากิ...ยืนกอดอกพองแก้มหน้ามุ้ยขมวดคิ้วมาแต่ไกล วันนี้เธอแต่งตัวดูมิดชิดขึ้นอาจเป็นเพราะยูนิฟอร์มของโรงเรียนดูเรียบร้อยมากกว่า กระโปรงยาวเลยเข่าประมาณหนึ่งฝ่ามือ ชายเสื้อนักเรียนถูกยัดใส่ในกระโปรงให้เป็นระเบียบเรียบร้อย

 

เรียกฉันใช่ไหม มีอะไรรึเปล่าพัดชาหมุนตัวแล้วเดินไปหาซาวากิที่ดูยังไงวันนี้ใบหน้าของเธอก็ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่

 

 เด็กสาวเดินไปหยุดตรงหน้าซาวากิแล้วฝืนยิ้มให้เจื่อนๆ

 

เมื่อวานเธอคุยอะไรกับปีเตอร์แพนของฉันบนสแตนเชียร์?” ปีเตอร์แพน... พัดชาคิดทบทวนคำพูดของซาวากิในหัว

 

เมื่อนึกย้อนไปเมื่อวานตอนเย็น เด็กซาวากิเคยเรียกเวกัสว่าปีเตอร์แพนด้วย เธอคงหมายถึงเวกัสสินะ  พัดชายืนนิ่งจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวในหัวก็คิดคำตอบอยู่

 

เธอจะบอกว่ายังไงดี เขาไปหาเธอเพราะ...?

 

ให้ตายสิ! เวกัสเขาไม่มีจุดประสงค์เพื่อที่จะไปหาเธอสักหน่อย

 

ตอบฉันมาสิพัดชา อย่านิ่งเป็นคนใบ้ได้ไหมฉันรีบซาวากิเร่งเร้าเอาคำตอบจากพัดชา

 

เอ่อ...แค่

 

แค่อะไร ตอบมาให้หมดนะ!” ซาวากิเริ่มขึ้นเสียงพลางทำหน้าไม่พอใจ เจ้าหล่อนจ้องมองพัดชานัยน์ตาขุ่นๆ สายตานั้นทำเอาฆ่าใครหลายๆคนได้เลยแหละ

 

ส่วนพัดชาก็เหวอไปเลยล่ะ...เมื่อวานซาวากิยังไม่ขนาดนี้ ถ้าเธอตอบอะไรผิดไปไม่โดนซาวากิตบไปเลยรึไง

 

รู้...ว่าซาวากิก็คงชอบเวกัสอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ถึงขนาดตั้งชื่อ ปีเตอร์แพน ให้ เพื่อเขาโดยเฉพาะ แต่พัดชาก็ชอบเวกัสมากเหมือนกัน ถึงขั้น...

 

เสียน้ำตาให้เลย...

 

เล่นกันเฉยๆน่ะ^^” พัดชาตัดสินใจตอบคำถามไปโดยที่คิดทบทวนดีแล้ว เธอยิ้มให้ซาวากิอย่างเป็นมิตรก่อนจะพูดต่อ หมอนั่นน่ะนิสัยเสียมาก ฉันล่ะรำคาญที่สุดเวลาเห็นหน้าเขา พอหมอนั่นรู้ว่าฉันไม่ชอบก็ยิ่งแกล้ง เหมือนยิ่งห้ามก็ยิ่งยุ

 

นัยน์ตาขุ่นๆของซาวากิยังไม่เลือนหายไป เขามองพัดชาและไม่คิดจะละสายตาไปไหน ริมฝีปากแดงสดกรีดยิ้มก่อนจะค่อยๆหุบลงแล้วเริ่มขยับพร้อมกับเปล่งเสียงพูดอีกครั้ง

 

อย่า...” พัดชาขมวดคิ้วเอียงคอหน่อยๆ ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะพูดสื่อถึงอะไร

 

แกล้งกัน...ให้มันมากนัก

 

“...”

 

ฉันไม่ชอบสิ้นเสียงร่างบางเล็กก็เดินกระแทกไหล่พัดชาไปอย่างเงียบๆ

 

อะไรวะ? เธอนี่มัน...เหอะ! เวกัสคบกับเธอรึไงถึงได้หวงนักหวงหนาพัดชาแอบเบ้ปากหมั่นไส้ซาวากิที่เดินนำไปโรงยิมก่อนหน้านี้ไม่กี่วินาที

 

นายมันตัวซวย นำความหยานะมาสู่ฉันตลอด ชิ!” เด็กสาวยังไม่หยุดบ่นพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอย่างหงุดหงิด

 

 

โรงยิม...

 

พัดชาพี่ขอผ้าเย็นหน่อยครับ^^”

 

พี่ขอน้ำหน่อยนะ หิวมากๆเลย>3<”

 

ผมขอตัวและหัวใจเธอได้ไหม แฮะๆ^_^”

 

ขณะที่เด็กสาวพัดชากำลังวิ่งวุ่นไปรอบๆโรงยิมเพราะเสียงรุ่นพี่นักกีฬาหลายๆคนที่ใช้เธออย่างกับทาส จู่ๆเวกัสก็ตะโกนข้ามฝั่งด้วยวาจาหวานหยาดเยิ้ม เป็นเวลาที่เสียงคุยกันเริ่มเงียบอยู่พอดี

 

พัดชาแทบจะสิงสถิตกับกำแพงเพราะเวกัส! รู้ก็รู้ว่าซาวากิยังนั่งไขว่ห้างกดมือถือยิกๆอยู่ในโนงยิม แถมนั่งอยู่ข้างๆจุดที่เวกัสยืนอีกด้วย หญิงสาวผมสั้นละสายตาจากมือถือแล้วหันมาจิกตาใส่ทันที

 

ตอนนี้พัดชามึนตึบไปหมด...ไม่รู้ว่าจะส่งอะไรไปให้เวกัสในเมื่อสิ่งที่เขาขอมาคือขอตัวและหัวใจ...เวกัสพูดอะไรไม่ระวังปากจริงๆ! เด็กสาวเลยหยิบขวดน้ำที่เพิ่งไปซื้อมาขว้างไปให้เวกัสสุดแรงประหนึ่งว่ามันเป็นลูกเบสบอล

 

ตุ๊บ!

 

อ๊า รับได้^[]^”

 

เหอะๆ...เด็กสาวได้แต่หัวเราะสมเพชตัวเองในใจ นี่ขว้างไปสุดแรงแขนแล้วเวกัสยังรับได้อยู่ก็ควรพิจราณาแรงตัวเองบ้างนะ

 

“=_=;”

 

ปีเตอร์แพนอ่า หิวน้ำทำไมไม่บอกเวนดี้ล่ะคะ เดี๋ยวเค้าไปซื้อให้ น้ำเปล่าไม่เห็นอร่อยเลย จืด-ชืด-จะ-ตาย!” จืดชืดจะตาย...? ต้องหันมามองพัดชาด้วยเหรอ???

 

เห่อๆ เธอมันเปรี้ยวแซ่บเผ็ดสดิ้งเหลือเกินนะซาวากิ

 

เล่นกีฬาเสร็จใครเค้าให้ดื่มน้ำหวาน (ยัยบ้า=_=)

 

พัดชาเกาหัวแกรกๆพลางคิดในใจว่าให้ซาวากิไปด้วย นานๆไปสาวเจ้ายิ่งทำตัวน่าหมั่นไส้เข้าไปทุกที ตอนนี้เธอกำลังคิดว่าให้ซาวากิในใจไม่ยั้ง

 

คิคิแล้วก็หลุดขำออกมาด้วย

 

แต่ปีเตอร์แพนชอบน้ำเปล่าครับ จืดชืดยังไงผมก็ชอบ ^^”

 

อ๊ะ!? ไม่รู้ว่าน้ำเปล่าที่เวกัสว่านั้นหมายถึงน้ำจริงๆหรือพัดชากันนะ แต่หางตาของเขาเหลือบมาทางพัดชานี่นา

 

ตึกตึกตักตัก...

 

เด็กสาวมองชายหนุ่มตาแป๋วยกมือขึ้นมากุมที่อกข้างซ้ายเบาๆ เหมือนคำพูดเมื่อกี้ได้เข้ามาดามใจให้เธอได้มีชีวิตชีวาขึ้นหลังจากที่เจ็บปวดมาหลายครั้งที่เห็นเขากับคนอื่นไปไหนมาไหนด้วยกัน...

 

เธอไม่ได้คิดไปเองสินะพัดชา

 

 “(^_____^)” แถมเขายัง...หันมายิ้มกว้างให้เธออีก!!!

 

รู้สึกว่าตอนนี้หัวใจของพัดชามันเต้นระบำเป็นจังสามช่าไปแล้ว! ครั้งนี้เธอไม่ได้เพ้อฝันและมโนอะไรเลย

 

มันคือความจริงใช่ไหม !!!

 

“^_^”

 

เด็กสาวค่อยๆยกยิ้มมุมปากให้ชายหนุ่มอย่างเต็มใจและไม่มีอะไรเจือปนรอยยิ้มอันแสนหวานนั้นเลย

 

ขอเริ่มเรื่องราวความรักของเธอกับเขา ณ ตอนนี้ ...

 

© themy butter




อัพแล้วๆๆๆ เย้ๆๆๆ (ดีใจ><) ยอดแอดเฟบเวอร์พุ่งกระฉูดจริงๆ5555(ประชด!)

ไม่เป็นไรๆ ขอแค่เต็มใจที่จะอ่านดีกว่าแอดไว้แล้วเอาออกทีหลัง-กระซิกๆๆT^T

ตอนนี้พัดชาน้อยของเราตกหลุมรักเวกัสเข้าไปเต็มๆแล้ววว ขอให้ความรักสมหวังนะแกรรร เหมือนอดีตของชายคนไหนโผล่มาตอนต้นๆ(?) ติดตามตอนต่อไปนะค้า

แหม มีคนบอกว่าพ่อพัดชามีชู้ด้วย555555 =[]=; เหงื่อแตกพรากเลยนะเนี้ยยย

สุดท้ายนี้ใครเบื่อๆ รอนิยายเรื่องอื่นอัพ ก็แวะเข้าไปชมไปดม(หืม?-_-) เรื่องนี้ก่อนก็ได้

ภูมิใจนำเสนอ แท้แด๊นนน

แซ่บมากเลยนะขอบอกกก นางเอกของเราไม่ใสซื่อเลย! ส่วนพระเอกของเราก็แหมๆๆๆ ชอบของแปลก555555555+ บ่นมากไม่ได้เดี๋ยวกินพื้นที่ เอาเป็นว่าเข้าไปอ่านเอาน้า ><


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #101 phakh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 17:53
    เวกัสสนใจแต่พัดชาหรอกจ้า.....ซาวากิรู้ยัง...คึคึ
    #101
    0
  2. #59 purakiyaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 13:42
    E รีดจอมเรื่องมาก มาอ่านแล้วจ้า หลังจากหายหัวนาน จะบอกว่า ฝีมือไรท์เตอร์ พัฒนาขึ้นมาเลยนะคะ ยอดเยี่ยมกระเทียมดองมาก ๆเลย โดยเฉพาะ ช่วงที่เล่าย้อนอดีตน่ะนะ ส่วนตอนที่ย้อนกลับมาที่ปัจจุบัน ยังดูไม่รื่นเท่าที่ควร ให้ 8/10 สำหรับตอนนี้ สู้ ๆนะคะไรท์
    #59
    0
  3. #46 AFsugarstory (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 01:10
    ซาวากิต้องชอบเวกัสแน่เลยอ่า ไม่นะๆๆๆๆ
    #46
    0
  4. #43 Praew (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 17:50
    ยัยซาวากิ =_=; หล่อนนี่มันน่าโดดฟีคิกเตะเขัาที่ยอดหน้าเหลือเกินนะ ว่าแต่พัดชาก็อย่าโหดให้มาก555555 เรื่องราวในเจแปนเมื่อกี้เป็นของเวกัสรึเปล่าอ่า ถือบาสดัวย มีคำผิดนะ หายนะ ค่ะ จำไม่ได้แล้วว่าไรท์เขียนไรไป แหะๆ
    #43
    0
  5. #41 EfFRrii。◕‿◕。 ϖ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 21:23
    เราขอโทษๆ
    แค่เดามั่วเฉยๆ T^T
    #41
    0