My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 5 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,061
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 ก.ค. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 04

ผู้ชายมันน่ากลัว

 

 

เวนดี้ ปีเตอร์แพน น้ำเน่าจังนะ...

 

โธ่เอ้ย จะอะไรกับหมอนั่นกันนักกันหนาเด็กสาวสบถกับตัวเองอย่างหัวเสียพลางคิดในใจอยู่คนเดียว

 

ตอนนี้ในใจเธออยากทำอะไร อยากให้เขามาสนใจเหรอ รึว่า...อยากคบกับเขา

 

ไม่ ใช่ๆๆๆ มันจะไม่เป็นอย่างนั้นแน่ ฉันจะไม่มีวันคบใครได้ถ้ายังไม่บรรลุนิติภาวะ คนที่ฉันจะคบด้วยต้องเป็นคนที่อบอุ่น มองแล้วสบายใจ ไม่ใช่เจ้าชู้สายตากรุ้มกริ่มแบบนี้

 

เหรอ? เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเธอชอบคุยกับตัวเองพัดชาสะดุ้งโหย่ง ดวงหน้าหวานรีบหันไปหาเจ้าของเสียงทุ้มทันที

 

นะ นาย!” ร่างเล็กกระตุกตัวด้วยความตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นคนตรงหน้า...นี่มันเพื่อนของเวกัสนี่นา ถอดแบบหมอนั่นมาไม่มีผิด ผู้ชายเค้ามีวิธีทักผู้หญิงแบบหน้าแทบจะชนกันแบบนี้น่ะเหรอ

 

 ตกใจหมดๆ ฉันบ้าจี้นะเธอรู้ไหมร่างสูงยกมือขึ้นวางทาบอกพลางพ่มลมหายใจออกมา

 

ฉันเบื่อพวกนายจังพัดชาบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ

 

เพิ่งมาจะเบื่อได้ไงนายไร้ความสุภาพบุรุษเพื่อนของเวกัสเอามือเท้าคางพลางจ้องหน้าพัดชาไปด้วย

 

อย่ามามองจะได้ไหมหมอนี่มันถอดแบบจากเพื่อนมันมาจริงๆด้วยแฮะ เออะก็จ้องตาอยู่ได้ นี่ถ้าพัดชาเป็นปลาคงท้องไปแล้ว

 

โอเคๆ ไม่มองก็ได้ เธอนี่ขี้อายจริงๆ

 

มันหนักหัวนายไหมละ?” พัดชายิงคำถามแสบๆให้อีกฝ่ายอึ้งไปชั่วขณะ ผู้ชายมันน่ารำคาญจริงๆยุ่งไม่เข้าเรื่อง!”

 

ทำไมพัดชาเอาอารมณ์มาลงที่เพื่อนของเวกัสแทนที่จะเป็นเขาล่ะ...

 

ฮ่าๆ วู้ววว น่ารำคาญแล้วชอบไหมละครับคุณ ยังไงโตมาเธอก็ต้องมีสามีเป็นผู้ชายหรือเธอจะมีสามีเป็นผู้หญิง หืม?” เขาย้อนถาม

 

เออ ฉันยอมขึ้นคานเลยถ้ามีแฟนเป็นพวกนายนะ!” เด็กสาวตวาดลั่นจนคนแถวนั้นหันมามองรวมทั้งเวกัสพี่เจมส์และซาวากิด้วย

 

ฉันจะคอยดูละกันนะ ไม่ฉันก็ไอ้เวกัส จู่ๆเพื่อนของเวกัสก็พูดขึ้นเสียงเย็นจนจับประเด็นไม่ได้ พัดชาเลิกคิ้วอย่างงงๆก่อนจะถาม...

 

อะไรของนาย

 

ไม่ฉันก็ไอ้เวกัสที่จะได้เธอไปไง^^ ฉันชื่อแท็ต เรียกไอ้แท็ต หรือแท็ตสุดหล่อ ก็ได้แล้วแต่เธอเลยนะพัดชากระอักกระอวนกับคำว่าสุดหล่อ ถึงขั้นทำท่าจะอ้วกออกมา และ

 

เธอกลับไปทวนประโยคที่ว่าไม่เขาก็เวกัสที่จะได้พัดชาไป...มันหมายความว่ายังไง

 

เฮ้ย ฉันก็แค่พูดเล่นน่า ไม่ต้องคิดไรมากพูดเล่นเฉยๆแท็ตเห็นท่าว่าจะไม่ดีเลยพูดให้พัดชาหายคิดมาก

 

เขาก็แค่เล่นเอง ไม่มีไรมากหรอก

 

นี่แท็ต นายคิดว่าเวกัสเป็นคนยังไงเหรอเด็ก สาวมองเวกัสกับซาวากิที่ยืนถ่ายรูปคู่กันอย่างสนุกสนานอยู่กลางลานซ้อม เธอชักอยากจะเข้าไปดึงซาวากิมาปรับปรุงนิสัยเสียๆ เช่นการแต่งตัว การพูดการจา หรืออะไรต่อมิอะไร

 

เหรอ...? เธอต้องการจะทำแค่นั้นจริงๆเหรอพัดชา ไม่ใช่ว่าเธอหวงเขาคนนั้นใช่ไหม

 

ไอ้กัสน่ะเหรอ ก็ไม่รู้สิ เรียนเก่งหน้าหล่อบ้านรวย...” แท็ต บอกรายระเอียดของเวกัส คร่าวๆแต่เหมือนเขายังพูดไม่จบชายหนุ่มยกมือขึ้นมากุมขมับก่อนที่จะก้มหน้า ลงทำเอาพัดชายิ่งอยากรู้เข้าไปอีก

 

ต่อสิร่างเล็กกว่ากระตุกชายเสื้อเบาๆเพื่อกระตุ้นความต้องการของตนเอง แท็ตเงยหน้าขึ้นมามองดวงหน้าหวานๆของเด็กสาวแล้วเปล่งเสียงพูดออกไป

 

มันเจ้าชู้...” พัดชาเบิกตากว้างฉับพลัน มือเล็กเริ่มเย็นจัด หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มันอันตรายจริงๆนะหมอนั่นเด็กสาวรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที ตัวเธอเองก็เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตเวกัสไปแล้ว

           

            จะ...จริงเหรอ

            อืมแท็ต ตอบสั้นๆใบหน้าเขาจริงจังมากชวนทำให้ร่างเล็กกว่าเชื่อสนิท แต่สุดท้ายแท็ตก็ค่อยๆคลายคิ้วที่ขมวดกันแล้วยิ้มกว้างจากนั้นก็หัวเราะขึ้น มาเหมือนเรื่องที่พูดไปมันเป็นแค่เรื่องตลก ฉันพูดเล่น ถ้าอยากรู้จักมันจริงๆก็ไปทำความรู้จักกับมันซะสิ

 

            อ้าว!? นี่นาย...” พัดชาชี้ไปที่ร่างสูงด้วยความโกรธ ชายหนุ่มตรงหน้าเอาแต่หัวเราะชอบใจ

 

            เฮ้อ...เด็กสาวชักจะไม่เชื่อใจชายหนุ่มคนนี้แล้วสิ

 

            เฮ้ย! นายไปแกล้งอะไรเธอวะเด็ก สาวรีบหันหน้าไปมองต้นเสียง ก็เป็นเวกัสที่กำลังเดินมาทางนี้พัดชารีบรับอารมณ์ของตัวเองเป็นเหมือนเดิม ให้เร็วที่สุด เธอนั่งนิ่งไม่กระดุกกระดิกจนแท็ตที่นั่งข้างๆต้องกระตุกแขนหลายๆครั้ง

 

            แข็งเป็นหินไปแล้วแฮะคน ตัวเล็กยังคงนั่งนิ่งจนกระทั้งเวกัสเดินมาหยุดอยู่ข้างๆแล้วค่อยๆนั่งลง ตอนนี้สถาณการณ์มันช่างน่าอึดอัดยิ่งนักมีผู้ชายมานั่งข้างเธอถึงสองคน ร่างเล็กที่ไม่คุ้นกับการที่มีผู้ชายมานั่งประกบข้าง จึงทำให้ร่างเล็กไม่กล้าที่จะขยับตัวเลย

 

            ยังหายใจอยู่ไหม?” เวกัสยกมือขึ้นระดับจมูกของพัดชา แล้วโฉยโอกาสหยิกแก้มเนียนใสของหล่อนอย่างหมั่นเขี้ยว

 

            โอ๊ย!” ร่างเล็กร้องออกมาด้วยความเจ็บ เลยหันไปตีแขนคนที่เพิ่งหยิกแก้มตัวเองสุดแรง แต่แรงของเธอนั้นเปรียบเสมือนแรงของแมว...เวกัสรู้สึกเหมือนถูกแมวตัวน้อยๆข่วนเอา เขาหัวเราะออกมาแล้วยิ้มหน้าระรื่นใส่

 

            นี่ทำไมเธอข๊าวขาว ใสจนจะเห็นกระดูกละมั้งไม่ทันไรแขนขาวๆของพัดชาก็ถูกแท็ตดึงไปลูบเล่นอย่างสนุกสนาน จนเด็กสาวต้องรีบใช้มืออีกข้างดันหมอนั่นไปไกลๆ

 

            เนียนด้วยนะไอ้แท็ต สงสัยพ่อแม่จะดูแลทะนุถนอมมาอย่างดีแต่มืออีกข้างของเธอก็ถูกเวกัสดึงไปครอบครองเป็นของตัวเองจนได้

 

ตอนนี้ร่างเล็กอยากจะกรีดร้องออกไปดังๆเพื่อให้คนมาช่วยต่อยหน้าตาโรคจิตองคนนี้ออกไปให้ที

 

            นี่! แขนฉันมันไม่ได้แยกส่วนได้นะ ปล่อยพัดชา ใช้แรงเฮือกสุดท้ายสลัดแขนทั้งสองข้างจนเป็นอิสระสักที แต่ยังไงเวกัสและแท็ตก็ยังไม่ไปไหนจนหล่อนรู้สึกหงุดหงิดที่ขยับเนื้อขยับ ตัวแทบไม่ได้

 

            ไอ้กัสเสียงแท็ตเรียกเบาๆพลางหันหน้ามามอง

 

            อะไรเวกัสขานตอบ

 

            ไม่ไปเล่นบาสวะ

 

            แล้วแกล่ะ ทำไมไม่ไปฝึก?” พัดชานั่งแกร็งไม่ขยับเขยื้อน นึกรำคาญในใจ

 

            ก็ฉันไม่อยากเล่น นายแหละเป็นนักกีฬาสมควรไปฝึกให้เก่งๆ

 

            ฉันเก่งอยู่แล้ว นายนั่นแหละรีบไปฝึกให้มันเก่งกว่าฉันสองหนุ่มยังสนทนายาวยืดหาที่ลงไม่ได้

 

            ฉันไม่ต้องการเก่งว่ะ โน้น...รุ่นพี่เรียกนายแล้วเวกัสเวกัสมองตามที่แท็ตชี้ เห็นพี่เจมส์กับซาวากิกำลังกวักมือเรียกให้ลงไปข้างล่าง

 

            เฮ้อ...ขี้เกียจโว้ยคน ตัวสูงบิดขี้เกียจอย่างเซ็งๆแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแต่ก่อนที่เวกัสจะไป เขาได้หยิกแก้มพัดชาเล่นอีกครั้งจนเห็นเป็นรอยแดงๆบนใบหน้าขาวเนียนของเธอ

 

            พัดชาลูบแก้มตัวเองป้อยๆนิ่วหน้าไม่ชอบใจอย่างแรง ร่างเล็กยกแขนขึ้นมาดูนาฬิกาคิดตี้สีชมพูที่ข้อมือ...

 

เหลืออีกห้านาทีจะได้กลับหอพักแล้ว

 

เธอเคยอกหักไหมพัดชา

 

เฮือก! ฮะ...คือจู่ๆแท็ตที่นั่งเงียบข้างๆก็เอ่ยถามคำถามขึ้นมาจนพัดชาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

 

อกหักเหรอ...อย่า ว่าแต่อกหักเลย คนรักยังไม่เคยมีเลยด้วยซ้ำ แปลกไหมนะที่อายุจนป่านนี้แล้วยังไม่เคยมีแฟน เธอก็อยากจะลองมีดูบ้างแต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง

 

ไม่เคย

 

เด็กสาวกำลังถามตัวเองอยู่ในใจ เธอรู้สึกว่าเหมือนเป็นเด็กเล็กๆที่เวลาจะทำอะไรก็ต้องไปขออนุญาตพ่อแม่ก่อน ถ้าท่านปฏิเสธ ก็ต้องตัดใจ

 

ไม่เคยจริงเหรอ? ไม่เคยอกหักรึไม่เคยมีแฟนเด็กสาวกัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะมองแท็ตด้วยหางตา

 

ไม่ตอบแสดงว่าไม่เคยมีแฟน ฮ่าๆๆๆ ถูกจับได้ซะแล้ว มันน่าขำตรงไหนที่ไม่เคยมี คนเราจำเป็นต้องมีทุกคนเลยรึไง!

 

ก็ไม่อยากมีอยู่แล้ว ฟ้าไม่ได้บังคับให้มีซะหน่อย

 

เธอเจ๋งแฮะ ฉันชักชอบแล้วล่ะ

 

ชอบ?

 

เด็กสาวคิ้วขมวดพลางคิดในใจอย่างถี่ท้วน มาแบบนี้อีกแล้วสินะ พัดชาจะไม่หลงคารมของผู้ชายง่ายๆหรอก ในเมื่อพวกนายยังมีดีไม่พอ

 

ขอบใจนะที่ชอบ ชอบต่อไปก็แล้วกันJร่างเล็กพูดตัดบทสนทนาก่อนที่จะลุกเดินลงอัฒจันทร์ไปปล่อยให้แท็ตนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว

 

แต่หารู้ไม่ว่ายิ้มของเขานั้นมันแฝงความเจ้าเล่ห์ไว้มาก เขาเปลี่ยนสีหน้าจากยิ้มกรุ้มกริ่มกลายเป็นยิ้มมุมปากพลางแค่นหัวเราะในลำคอ

 

หึหึ...เพชรใสบริสุทธิ์อยู่ตรงหน้านี่เอง

 

 

 เช้าวันพฤหัสบดี...(4in365day)

 

ครึ่ม!

            เสียง ฟ้าคำรามกึกก้องดังสนั่น บรรยากาศเห็นท่าจะไม่ดีสำหรับเช้าวันนี้ ในขณะที่เด็กๆกำลังนั่งเรียนอยู่ฝนก็เริ่มกระหน่ำลงมา พัดชาจิ๊ปากอย่างไม่ชอบใจเพราะคาบถัดไปพวกเขาต้องลงไปเรียนอาคารวิทยาศาสตร์ จึงต้องเดินตากฝนไปอีก

 

            วันนี้ก็เอาไว้เท่านี้นะคะนักเรียนอย่าลืมทำการบ้านมาส่งครูพรุ่งนี้นะ หัวหน้าห้องบอกชั้น

 

            นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ!”

 

            ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ

 

            หมด คาบแรกแล้วเด็กหลายคนถือร่มติดมือมาด้วยก็โชคดี ในกลุ่มพัดชามีแต่ปังปอนที่เอาร่มมาคนเดียวปุยฝ้ายรีบวิ่งแจ้นไปหาปังปอน เพื่อจะขอเป็นคนกางร่มให้ตัดหน้าพัดชาไปก่อน

           

ไม่เป็นไร...ลดาก็มีร่มเหมือนกัน

 

เด็กสาวคลี่ยิ้มทันทีเมื่อรู้ว่าลดาเอาร่มมาด้วยจึงเดินไปขอหลบฝนด้วย แต่...ให้ตาย เถอะ นั่นมันร่มของหนูนาต่างหาก ลดากล่าวขอโทษพัดชาอย่างรู้สึกผิด เด็กสาวตอนนี้เหมือนถูกทิ้งให้เดินคนเดียวอย่างนั้นแหละ ทั้งห้องก็มีคู่เดินหมดแล้วเหลือแต่...

 

เวกัส...

 

ไม่ๆ เธอจะไม่เข้าไปอาศัยอยู่ใต้ร่มของหมอนั้นเด็ดขาด!!!

 

ยังไม่ไปเหรอ เดี๋ยวเข้าสายนะชาย หนุ่มร่างสูงยักคิ้วหลิ่วตาใส่พัดชา ทำเอาเด็กสาวถลึงตาใส่อย่างหงุดหงิด ไม่ใช่เธออยากเข้าสายหรอก ติดที่ไม่รู้จะไปยังไงต่างหาก คนอื่นเค้าก็เดินกันไปคู่ๆ แถมฝนยังตกหนักขนาดนี้หล่อนคงไม่โง่ยอมเดินตากฝนไปหรอก

 

อย่ายุ่งน่า เดี๋ยวฉันก็ไปเองแหละ

 

ไปกับฉันไหมล่ะ ฉันมีร่ม^^” ชายหนุ่มถือถือคันร่มสีน้ำตาลเข้มสีกาแฟแล้วชูให้เด็กสาวดู

 

พัดชาอยากไปด้วย...แต่ ทำไมกลับทำอะไรที่มันตรงข้ามกับความรู้สึกของตัวเองนะ เธอไม่ตอบอะไรทั้งนั้น ดวงตากลมโตมองดูฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอคิดในใจว่าครั้งนี้ขอยอมไปด้วยกับเวกัสก็แล้วกัน

 

แต่พอร่างเล็กจะตอบตกลงเสียงทุ้มก็ขัดขึ้นเสียก่อน

 

เฮ้! ว่านไปกับฉันไหมร่างสูงกว่ากวักมือเรียกว่านที่กำลังเก็บของอยู่ หล่อนจึงรีบพยักหน้าด้วยความเต็มใจพอจัดของให้เข้าที่เสร็จว่านก็วิ่งมาทางนี้ทันที

 

ฉันคิดว่าจะได้ตากฝนไปแล้ว โชคดีจังที่นายเอาร่มมา^^” มือเล็กรีบคล้องแขนร่างสูงพลางโปรยยิ้มหวานใส่แล้วหันมามองพัดชาที่ยืนยิ้มให้เจื่อนๆ

 

พัด แล้วเพื่อนๆเธอล่ะทำไมมายืนอยู่ตรงนี้?” พัดชา มีอาการสะดุ้งเล็กน้อย คนตัวเล็กส่านหน้าแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เวกัสหรี่ตามองดวงหน้าหวานของพัดชาที่ทำเหมือนจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ยิ้มกลบ เกลื่อนเพื่อข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้ และยิ่งถ้าเขาถามว่าเป็นอะไรออกไป ร้อยทั้งร้อย น้ำตาของเธอต้องไหลออกมาแน่

 

ไปกันเถอะว่านนี่ก็สายมากแล้วเขาไม่อาจถามพัดชาได้ในตอนนี้ เวกัสเริ่มรู้สึกว่าพัดชาผิดปกติไป รึว่าเธอจะน้อยใจที่ไม่ชวนไปด้วย

 

เขาก็ชวนแล้วนี่นา แต่พัดชาปฏิเสธเองก็ช่วยไม่ได้

 

เดี๋ยวสิ แล้วพัดชาล่ะว่านแย้งขึ้น

 

ไปกับเราไหมพัดเวกัสถามคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาพนันได้เลยว่าเธอต้องปฏิเสธที่จะไปด้วย

 

ร่มคันเล็กจะตายพวกเธอไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันวิ่งไปแปบเดียวก็ถึงแล้วพัดชายกมือปัดๆ ทำเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

 

ถ้างั้นไปก่อนนะ ระวังตัวด้วยล่ะ

 

จ้า^^” คน ตัวเล็กปั้นหน้ายิ้มจนตาหยีหลังจากที่สองคนนั้นออกจากห้องไปเด็กสาวก็ทรุดลง นั่งกับพื้นอย่างหมดแรง หยดน้ำใสๆไหลลงอาบสองแก้ม เธอพยายามกลั้นแล้วแต่มันกลับรยศซะงั้น...

 

ทำไม!” เด็กสาวเปล่งเสียงถามตัวเองและต้องการคำตอบ แต่พัดชาหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ คำตอบที่แท้จริงของเธอมันกำลังสับสนวนเวียนอยู่ในหัว...

 

ฉันรักเขาไปแล้วเหรอ...ทำไม...ทำไมฉันอยากให้เป็นฉัน?” ริม ฝีปากสีชมพูถูกเม้มเข้าหากัน พัดชาปาดน้ำตาตัวเองออกอย่างบ้าคลั่ง ก่อนหน้านี้เธอเคยคิดที่จะทำร้ายตัวเองเพราะความโมโห ความโกรธ ที่มีอยู่ข้างในหัวตอนนี้

 

เป็นฉันที่นายรัก...ฮึก! ฉันอยากให้เป็นฉันคนเดียว ไม่ใช่คนอื่นจะได้ไหมเวกัส!!!” ความหึงหวงเพิ่มขึ้นทวีคูณ น้ำตายิ่งไหลไม่หยุด ในตอนนี้เธอไม่อยากจะหอบร่างตัวเองเดินไปไหนทั้งนั้น

 

            ขอโดดเรียนคาบนี้จะได้ไหมคะคุณครู...



 

พยากรณ์อากาศวันนี้...ท้อง ฟ้ามืดมัวมีเมฆหนาปกคลุมและมีฝนตกปริมาณมาก อาจจะเกินพายุเป็นแห่งๆ เสี่ยงต่อการออกไปข้างนอกบ้าน ขอให้วันนี้ทุกท่านจงตรวจสอบความปลอดภัยภายในบ้านและเครื่องประดับที่ท่าน ใส่อยู่ด้วยค่ะ

 

ข่าว พยากรณ์อากาศดังลอดออกมาจากวิทยุเครื่องจิ๋วที่ห้อยโตงเตงอยู่บนพนังก่อนจะ ตกลงมาแตกกระจายเหมือนเป็นเศษอะไรสักอย่าง หญิงวัยทองรีบวิ่งมาเก็บเศษวิทยุสุดหวงของเธออย่างเสียดาย

 

ทำไมลมมันแรงแบบนี้เนี่ย วิทยุฉันพังหมดร่างอวบจัดการทำความสะอาดระเบียงหน้าบ้านให้สะอาด แต่พอกวาดไปได้สักพัก เศษใบไม้กิ่งไม้ก็ปลิวเกลื่อนเต็มระเบียงไปหมด

 

นี่ฉันกวาดแล้วนะ! เฮ้อ...อันตรายจังแฮะ เดี๋ยวรอสงบค่อยออกมาทำดีกว่าสาว ใหญ่รีบวิ่งเข้ามาหลบอยู่ข้างในบ้าน ทันทีที่ปิดประตูสามีอันเป็นที่รักของหล่อนก็เดินลงบันไดมาใส่สูทผูกเนคไท อย่างดีจึงทำให้ภรรยาของตัวเองท้วงทักขึ้น

 

จะไปไหนจ๊ะพ่อ? พายุเข้าแบบนี้ยังจะออกไปข้างนอกอยู่อีกเหรอเสียงหวานของภรรยาทำเอาสามีหยุดชะงัก แล้วค่อยๆหันไปมองอย่าวกลัวๆ

 

คือ...พ่อ จะไปหาลูกน่ะจ้ะ ที่โรงเรียน^^” สาวร่างอวบหรี่ตาก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต

 

ถามลูกด้วยนะว่าต้องการอะไร ถ้าเสร็จธุระก็รีบกลับนะ ไม่ใช่ไปเถลไถลที่อื่นคนเป็นพ่อยิ้มอย่างดีอกดีใจที่ภรรยาตัวเองอนุญาตแล้ว

 

เดี๋ยวพ่อรีบกลับมานะจ๊ะ><” ว่าแล้วชายวัยทองก็รีบหยิบร่มแล้วเดินออกไปโดยมีภรรยายืนมองอยู่ห่างๆ

 

พัดชาพ่อขอโทษนะลูก ช่วยบอกแม่ทีได้ไหมว่าลูกเจอพ่อแล้ว










 

พัดน้อยตกหลุมรักเวกัสหนุ่มเจ้าชู้ไฟแรงเข้าแล้วสิ

กลัวตอนต่อไปจะดราม่าจังเลยเนอะ 55555

เวกัสกับแท็ตมันซ่อนความชั่วร้ายอะไรไว้ข้างในน้า???

1 เม้นท์ 1 จุ๊ฟฟฟ น้า><

----------------------------------------------------------------------

อัพเรื่องนี่เดี๋ยวขอไรท์ไปปั่นเรื่องวัยรักพันธ์ร้ายก่อนนะตัววว

ลีดเดอร์หนีกลับโลกกันไปหมดแล้ว55555

เรื่องวัยรักพันธ์ร้ายแต่งจบสักระยะไรท์อาจลบ

เพราะฉะนั้นจงรีบไปเสพความบ้าของนางเอกซะนะ!

เข้าใจตรงกันน้าเตรงงง>3<

และสุดท้าย...เผื่อใครหานิยายไม่เจอ
จิ้มไปที่หน้าเวกัสจึกๆเลยฮับบ!
© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #39 Praew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 16:07
    โธ่ถัง พัดชาโกหกใจตัวเองมาตลอดน่ะสิ แหม เล่นตัวมาซะนานเลยนะ 555555 อย่าร้องลูกอย่าร้อง ถ้าชอบก็อย่าไปดุเวกัสเลยยย
    #39
    0
  2. #35 EfFRrii。◕‿◕。 ϖ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 20:57
    พ่อมีชู้เหรอ? =[]=
    ล้อเล่นๆ
    #35
    0
  3. #33 AFsugarstory (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 01:23
    พัดชาเริ่มรักเวกัสเข้าซะแล้ว ว้าย ><

    ขอให้ความรักสมหวังนะพัดชาสู้ๆๆ
    #33
    0