My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 4 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 มิ.ย. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 03

ปีเตอร์แพน

 llเพลงเล่นแค่หนึ่งครั้งll

17.00 นาฬิกา

            ขณะนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็นขอให้นักเรียนมอปลายปีหนึ่งทุกคนมารวมตัวกันที่หน้าอาคารคิมหันต์ด้วยค่ะ เสียงประกาศดังทั่วโรงเรียนเด็กมอปลายปีหนึ่งทุกคนต่างรีบวิ่งลงจากหอพักอย่างกระตือรือร้นรวมทั้งพัดชาลดาปุยฝ้ายละก็ปังปอนด้วย

 

            เย็นนี้จะมีการเลือกชมรมเด็กๆเลยรีบไปยืนอยู่แถวหน้าเพื่อที่จะจับจองชมรมที่สนใจเป็นพิเศษ ใครมาก่อนได้เลือกก่อนจึงได้เปรียบกว่าคนทีมาทีหลัง แต่พอพัดชากับเพื่อนๆเดินมาถึงแถวก็ยาวเหยียดแล้วนี่ขนาดพวกเขารีบแล้วนะยังได้อยู่แถวท้ายๆเลย

 

            เป็นเพราะปังปอนคนเดียวเลย ได้เลือกชมรมเกือบคนสุดท้ายลดาพองแก้มใส่ปังปอนเพื่อนชายร่างอวบอ้วนตุ๊ตะ

 

            ก็ฉันเหนื่อยนี่นาวิ่งไม่ไหวTT” ปังปอนหยิบผ้าขึ้นมาซับเหงื่อแล้วหายใจหอบเร็วๆ

 

            แล้วเราจะอยู่ชมรมอะไรดีล่ะ ฉันนะอยากอยู่ชมรมฟิสิกส์จังเขาว่าชมรมฟิสิกส์ครูแทบจะไม่สั่งอะไรเลยแถมได้พูดคุยกับครูด้วยทุกคิดเหมือนปุยฝ้าย แต่ดูเหมือนจะหมดสิทธิ์แล้วล่ะชมรมฟิสิกส์รับแค่ยี่สิบคนเองพัดชาเลยมองหาชมรมอื่นแทน

 

            เราเล่นกีฬากันไหมทุกคนมองตามที่พัดชาชี้ก็เห็นป้ายตัวโตๆเขียนว่า บาสเก็ตบอลชมรมนั้นก่อตั้งโดยรุ่นพี่มอหกสมาชิกก็ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่

 

            ปังปอนจะไหวไหมน่ะสิ เอาแบบนี้เรามีหนทางอยู่สองที่ ระหว่างชมรมทำอาหารกับชมรมบาสเก็ตบอล เลือกเอานะจะเข้าชมรมไหนส่วนฉันขอเข้าชมรมบาสเก็ตบอลละกัน อยากสูงฮ่าๆลดาเห็นด้วยกับพัดชาสองสาวมีความฝันว่าอยากสูงเหมือนกัน ปุยฝ้ายนิ่วหน้าก่อนจะเชิดใส่ทั้งสอง

           

            เชอะ! ไอ้เรื่องความสูงไปไกลๆเลยพอปุยฝ้ายเลือกที่จะไปยู่ชมรมทำอาหารปังปอนก็จะไปด้วยเพราะปังปอนชอบทำอาหารมากปุยฝ้ายก็เช่นกัน

 

            ฟังทางนี้! นักเรียนเห็นป้ายชื่อชมรมไหมคะ ถ้าเห็นแล้วครูจะปล่อยให้ไปลงชื่อเป็นห้องนะคะ เข้าแถวไปค่ะใครแตกแถวแซงคิวจับออกมาเลยนะคะ ห้องหนึ่งไปก่อนเลยค่ะโอกาสดีแล้วที่ครูเลือกปล่อยห้องหนึ่งไปก่อนเพราะพัดชาอยู่ห้องสาม แต่ก็อดเข้าชมรมฟิสิกส์อยู่ดีเพราะห้องต้นๆได้จับจองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

            ในขณะเดียวกันที่ชมรมบาสเก็ตบอลมีคนต่อแค่สองสามคนเองส่วนมากจะเป็นผู้ชายเพราะผู้หญิงคงไม่ชอบกีฬากัน พัดชาคิดก่อนว่าจะเข้าชมรมนี้ไหม...แต่ก็โดนลดาลากแขนไปเซ็นต์ชื่อเรียบร้อย

 

            มีแต่รุ่นพี่หล่อๆว่ะแก โอ๊ยลดาคนสวยขอสลบ!” พัดชาถอนหายใจด้วยความหน่ายกับเพื่อนคนนี้ ก่อนจะเดินออกมาจากที่ตรงนั้น ก็ดีเหมือนกันนะไม่มีรายชื่อเวกัส ถ้าหมอนั่นอยู่ชมรมเดียวกันอีกพัดชาต้องอกแตกตายแน่

 

            นั่นไอ้เวกัสมันไม่หาชมรมอยู่หรอยืนหล่ออยู่ได้ลดาทำท่าจะเข้าไปถามเวกัสที่ยืนพิงเสากอดอกอยู่ แต่พัดชาก็รีบห้ามเอาไว้เพราะไม่อยากให้เวกัสเห็นและไม่อยากให้เวกัสรู้ด้วยว่าเธออยู่ชมรมอะไร

 

            เรากลับกันดีกว่าลดา ฉันต้องรีบเอาผ้าไปซักอีกเด็กสาวฉุดรั้งเพื่อนเอาไว้แล้วเดินกลับหอพร้อมๆกัน ลดานึกสงสัยในใจทำไมพัดชาถึงรีบกลับขนาดนี้ ทั้งๆที่ยังเหลือเวลาอีกเยอะเลย

 

อีกห้าสิบนาทีจะได้เวลาเข้าชมรม...

            พัดชานึกทวนในใจในขณะที่นั่งเฝ้าตู้ซักผ้าหยอดเหรียญพลางยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกาเป็นเวลา 17.53 นาทีแล้ว แบบนี้ก็เหลือแค่เจ็ดนาทีเองสิ แล้วแบบนี้เธอจะวิ่งไปถึงห้องชมรมทันไหมนะ ยังดีที่รู้ว่าชมรมบาสเก็ตบอลเค้ารวมตัวกันที่ไหน

 

            ถ้ามาช้าก็บอกเหตุผลเขาไปก็จบเรื่อง รุ่นพี่คงเข้าใจว่าที่มาช้าก็เพราะต้องนำผ้าไปซัก...แต่ถ้าหัวหน้าชมรมเป็นพวกไม่ฟังคำแก้ตัวล่ะ

 

            จบเลยทีนี้

 

            พอผ้าซักเสร็จแล้วพัดชาก็โยนมันลงในตะกร้าอย่างลวกๆแล้วรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนเพื่อที่จะวางมันไว้ในห้องก่อนหมดเวลาเข้าชมรมค่อยเอาไปพับทีหลัง

 

โรงยิม...

 

            มาช้านะครับ รีบเข้ามานั่งเลยครับต่อมานี้ให้มาตรงต่อเวลานะครับน้องพัดชาโค้งให้รุ่นพี่ก่อนที่จะรีบวิ่งเข้ามานั่งข้างลดาที่มาถึงก่อนหน้านี้แล้ว ยังดีนะที่รุ่นพี่ใจดีให้อภัยไม่อย่างนั้นต้องแย่แน่ๆ คิดถูกจริงๆที่มาเข้าชมรมนี้

 

            ชมรมของเราก็ไม่มีอะไรมากครับ ขอแค่เข้ามาเซ็นต์ชื่อทุกวันเห็นหน้าเห็นตากันทุกวันพี่ก็ให้ผ่านละ ไม่จำเป็นต้องเล่นบาสเป็นทุกคน จุดประสงค์ที่เปิดชมรมนี้ขึ้นมาก็เพราะส่งเสริมนักกีฬาบาสของโรงเรียนนี้ให้ไปไกลกว่านี้ ตลอดมานักกีฬาทุกคนไม่มีผู้สนับสนุน แต่พอเปิดชมรมแล้วไปแข่งได้เหรียญทองมาก็เป็นหน้าเป็นตาให้กับโรงเรียนทุกคนตั้งใจฟังรุ่นพี่พูด พัดชายิ้มอย่างชอบใจที่ชมรมนี้สบายกว่าที่คิดไว้ตั้งเยอะ

 

            อ่ะ...พี่ก็ขอเปิดชมรมอย่างเป็นทางการนะครับ พี่ชื่อเจมส์เป็นประธานชมรมนี้ยินดีที่ได้รู้จักกับน้องๆนะครับทุกคนปรบมือพร้อมๆกันเพื่อเป็นเกียรต์ให้กับประธานชมรม

 

            พัดชามองไปรอบๆอย่างสนใจรุ่นพี่คนหนึ่งกำลังสอนน้องๆที่อยากเล่นบาสจริงๆพัดชาจึงเดินเข้าไปยืนดู

 

            คนสวย มานี่หน่อยคนตัวเล็กชี้เข้าหาตัวเองอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อถูกรุ่นพี่คนหนึ่งกวักมือแถมยังเรียกคนสวยอีกด้วย เธอจึงหัวเราะออกมาเบาๆแล้วเดินไปหา

 

            ไปซื้อน้ำให้นักกีฬาหน่อยป่ะ เอามาซัก...สิบขวดนะ แล้วก็ผ้าเย็นอีกสิบผืนนี่เงิน ทอนให้ด้วยนะคิดว่าจะสบายแล้วนะแต่ก็ถูกรุ่นพี่ใช้ให้มาซื้อน้ำซื้อผ้าเย็นเธอเดินไปไกลถึงมินิทมาร์ดข้างโรงอาหารแน่ะ

 

 

            ซื้อน้ำสิบขวดกับผ้าเย็นสิบผืนค่ะเสียงใสเปล่งออกมาจากคนตัวเล็ก แม่ค้าจัดการหาของมาใส่ถุงให้เธอหิ้วกลับ

 

            หนูมาคนเดียวหรือจ๊ะ หนักมากเลยนะให้ป้าช่วยไหมถุงใหญ่ที่บรรจุน้ำสิบขวดกับผ้าเย็นสิบผืนถูกคนตัวเล็กหิ้วอย่างพะรุงพะรัง ถึงแม่ค้าจะออกปากช่วยแต่คนตัวเล็กก็ยังจะถือเองให้ได้ อย่างน้อยๆเขาก็มีส่วนร่วมในชมรมนี้

 

            ไม่เป็นไรค่ะ สบายมาก^^” เด็กสาวโค้งให้แม่ค้าเป็นเชิงขอบคุณสำหรับน้ำใจที่จะช่วยถือแต่ไม่เป็นไร เธอหิ้วไปคนเดียวได้ แค่นี้ไม่หนักอะไรมากหรอก

 

            หนทางอีกยาวไกล...เด็กสาวเริ่มล้าแล้ว หลังจากที่เดินมาหลายเมตรก็อยากจะหยุดพักบ้าง แต่แถวนี้มืดมาก เกิดมีสโตกเกอร์มาป้วนเปี้ยนแถวนี้จะทำยังไง...หมอนั่นคงไม่โผล่มาช่วยหรอกนะ

 

ตุ๊บ!

            อะ...อ่าว ถุงขาด! เฮ้อแล้วจะทำยังไงดีพัดชาไล่เก็บขวดน้ำที่กลิ่งไปคนละทิศคนละทางจนเวียนหัว แถมถุงยังขาดอีกเวรกรรมอะไรของเธอนะที่ต้องมาแบกน้ำสิบขวกกับผ้าเย็นสิบผืน! ไม่มีถุงใส่แล้วจะแบกยังไง

 

            ไอ้ขวดบ้านั่นก็กลิ้งจังนะเยียบซะเลยดีไหมเก็บขวดโน้นเก็บขวดนั้นแล้วมาเก็บขวดนี้แต่พอได้สามสี่ขวดก็หลุดมือกลิ้งไปอีกทาง เด็กสาวเริ่มจะปวดหัวแล้วเลยเก็บมาวางไว้ใกล้ๆกันก่อน เหลือขวดสุดท้ายที่เธอจะต้องเก็บ ร่างเล็กก้มเก็บอย่างรีบเร่งแต่ด้วยความที่รีบก้มจึงทำให้เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ ร่างเล็กเลยล้มไปข้างหลังไม่เป็นท่า

 

            หน้ามืดอีก ไม่ไหวแล้วนะ เด็กสาวนั่งกุมขมับมืออีกข้างก็ถือขวดเอาไว้ เธอหลับตารอให้เลือดไปเลี้ยงสมองให้พอแล้วค่อยลืมตา เพราะตอนนี้ถึงจะพยายามลืมตายังไงก็มองไม่เห็นอะไรหรอก

 

            ว้า...มานั่งเก็บขวดนี่เอง อาชีพใหม่เหรอ

 

            ฮะ! O_O” เปลือกตาล่างกับเปลือกตาบนรีบเปิดห่างออกจากกันเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นหูดังอยู่ข้างๆ เธอรีบหันไปดูข้างๆจึงทำให้แก้มไปชนกับจมูกของใครบางคนวะ...เวกัส

 

            ครับเวกัสอีกแล้ว...ทำไมไปทางไหนก็เห็นแต่เวกัสตลอด แถมตอนนี้ไม่ใช่แค่เจอเฉยๆเขาเอาคางมาเกยที่บ่าชวนให้สยิวไปทั้งตัว ร่างเล็กสั่นอย่างกล้าๆกลัวๆ จะลุกก็ลุกไม่ขึ้นร่างหนักๆของเวกัสอยู่ข้างหลัง คางเขาก็ยึดบ่าพัดชาให้นั่งอยู่แบบนั้น

 

            ไปให้ห่างนะ ฉันจะลุกพัดชาใช้มือดันหน้าเวกัสไปให้ห่างๆพอใบหน้าหวานของชายหนุ่มห่างจากตัวของพัดชา เด็กสาวก็จัดการลุกทันทีแต่ก็ต้องล้มไปอีกเพราะหน้ามืดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้รู้สึกเธอจะปวดหัวด้วย เวกัสเห็นว่าจะไม่ดีเลยพยุงร่างเธอไปที่ที่มีแสงเยอะๆ

 

            หน้าซีดแบบนี้เป็นโรครึเปล่านะพัดชา ไปห้องพยาบาลไหมร่างสูงพาคนตัวเล็กมานั่งพักที่เก้าอี้ข้างเสาไฟ พัดชาส่ายหน้าแล้วบอกว่า

 

            นายพาฉันมาที่นี่ทำไม ฉันต้องรีบเอาของไปให้ชมรมพูดจบคนตัวเล็กก็ลุกจากม้านั่งแต่เวกัสจับไหล่ของเธอพลางกดให้นั่งลงเหมือนเดิม

 

            ชมรมอะไร

           

บาสเก็ตบอล อุ๊บOxO” ให้ตายเถอะเธอพยายามจะไม่บอกว่าตัวเองอยู่ชมรมอะไรแล้วนะ ทำไมถึงตอบโดยไม่คิดแบบนี้

 

อ๋อ...ได้เจอกันทุกเย็นเลยสิ วันหลังฉันจะเข้าชมรมเช้าๆเลยล่ะ^o^”

 

หะ...? ได้เจอกันทุกเย็น...หมายความว่าอะไร

 

นายอยู่ชมรมบาสเก็ตบอลเหรอพัดชาถามอย่างสงสัยเขาพูดแบบนั้นมันหมายความว่าอะไร ทุกเย็นเหรอ...อะไรคือพัดชาจะต้องเจอหมอนี้ทุกเย็น?

 

ก็ฉันเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอล ฉันเล่นบาสเก่งนะ ดีเลยเห็นเธอมายืนเชียร์แล้วมีกำลังใจ^^” คนตัวสูงพูดทั้งยิ้มจนตาหยี เขาดูมีความสุขมาก แต่พัดชานี่สิอมทุกข์ทั้งก้อนเลยนะนั่น

 

นายอยู่ชมรมบาสเก็ตบอล...” พัดชาพยายามข่มอารมณ์เอาไว้ในใจถามเสียงเย็นชาออกไป

 

ครับ ใช่แล้ว

 

กรี๊ดดด! พัดชากรีดร้องในใจมือเล็กกำแน่นริมฝีปากถูกเม้มเป็นเส้นตรง เธอมองเวกัสอย่างอาฆาติก่อนที่จะรีบลุกอย่างทุลักทุเลจากนั้นก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปก้มหยิบผ้าเย็นกับขวดน้ำสักสองสามขวดกลับไป โดยมีเวกัสเป็นคนแบกของที่เหลือตามหลังไปด้วย

 

 

ทำไมมาช้า พี่ใช้ให้คนแถวนี้ไปซื้อมาครบหมดแล้วล่ะพัดชายกมือไหว้ขอโทษรุ่นพี่เพราะรู้สึกผิด แต่ไม่ใช่ความผิดของหล่อนสักหน่อย ถุงบ้านั่นต่างหากที่ขาดเอง ไม่อย่างนั้นเธอคงมาถึงนานแล้ว

 

ผมไปเจอเธอเป็นลมอยู่น่ะครับเวกัสเอยปากบอก พัดชาถึงกับเหลียวมองเวกัสแล้วกัดปากตัวเองเป็นเชิงบอกให้หยุดพูด แต่เวกัสก็ไม่สนใจอะไรแถมยังยักคิ้วหลิ่วตาใส่ด้วย

 

จริงเหรอ ไม่ไหวก็ไปพักก่อนก็ได้นะ

 

ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่หน้ามืดไม่ได้เป็นลมซักหน่อย ฉันไหวนะคะ^^” เด็กสาวพูดไปยิ้มไปเธอมักจะทำให้อีกฝ่ายเชื่อในใบหน้าคราบสดใสของเธอ

 

ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ เวกัสนายมาซ้อมบาสใช่ไหมรุ่นพี่หันไปคุยกับเวกัสที่กำลังดื่มน้ำให้หายเหนื่อย เขาพยักหน้าแล้วก็ส่งขวดน้ำให้พัดชาเมื่อดื่มเสร็จแล้วก็เดินไปที่ลานซ้อม พัดชารับขวดมาแล้วมองตามอย่างสนใจ เขาหยิบลูกบาสขึ้นมาเดาะแล้วโยนเข้าห่วงอย่างง่ายดาย

 

พี่คะ หมอนั่นเล่นบาสเก่งไหมคะเด็กสาวถามรุ่นพี่ที่ยังไม่ไปไหน รุ่นพี่พยักหน้าแล้วตอบ

 

เก่งสิเก่งมากอ่ะน้องเคยเข้าไปดูในเพจแฟนคลับของเวกัสไหม พวกเขาจะโพสต์เกี่ยวกับหมอนั่นบ่อยๆล่าสุดนี้เวกัสก็ได้เหรียญทองจากประเทศญี่ปุ่นมาแล้วด้วยพัดชาเบิกตากว้างอ้าปากอย่างไม่น่าเชื่อ

 

แล้วเวกัสเค้าย้ายมาจากโรงเรียนอะไรเหรอคะนี่เป็นคำถามที่พัดชาอยากถามตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเวกัสแล้ว แต่เธอก็ลืมไปซะสนิทเลย

 

โอ้ หมอนี่นะเหรอ ไม่มีบอกในประวัติแฮะพี่ก็ไม่รู้อ่ะรู้แค่หมอนั่นรวยมากเลยนะ หน้าตาดีด้วยพัดชาแอบหมั่นไส้ความหล่อความรวยของเวกัส เพราะเป็นแบบนี้สินะถึงได้มีนิสัยเอาแต่ใจ พ่อแม่คงตามใจลูกมากเกินไป ลูกคุณหนูก็งี้แหละ อยากได้อะไรก็ได้ มีคนรักเป็นพัน แต่ก็มีพัดชาคนหนึ่งแหละที่เกลียดหมอนั่น

 

เจมส์ซัง!” เสียงเล็กดังลอดเข้าหู พัดชารีบหันไปหาต้นเสียงเด็กสาวเบิกตาค้างด้วยความตกใจบวกกับความคาดไม่ถึง แฟนพี่เจมส์หรอกเหรอ ทำไมใส่สั้นเสมอหูแบบนี้ยามหน้าโรงเรียนปล่อยให้เข้ามาได้ไงไม่กลัวใครเค้าจะเอาไปนินทารึไงนะ พัดชาคิดในใจพลางย่นจมูกรับไม่ได้กับการแต่งตัวโชว์หวิวแบบนั้น

 

สาวผมยาวสวยหมวยอึ๋มเข้ามาเกาะแขนพี่เจมส์พลางเอาหน้าซุกไซร้อย่างกับแมวน้อย เธอใส่เสื้อแขนกุดสีขาวบางแทบจะมองทะลุเขาไปข้างในได้ อีกทั้งกางเกงขาสั้นยาวคืบเดียวเผยให้เห็นขาอ่อนเนียนๆ พี่เจมส์ถึงกับผวาก่อนจะปรับสีหน้าและอารมณ์ให้เป็นเหมือนเดิม

 

ซาวาจัง มาไม่บอกพี่เลยนะ แล้วทำไมใส่สั้นแบบนี้?” ซาวาจัง...ชื่อน่ารักน่าชัง ใบหน้าขาวใสชมพูแบบนี้สงสัยเป็นลูกครึ่ง

 

ก็เค้าโทรหาเจมส์ซังแล้วนิ แต่เจมส์ซังไม่รับเองช่วยไม่ได้ แบร่การพูดการจาของเธอแปลกนัก พัดชาขมวดคิ้วก่อนจะคลี่ยิ้มแหยๆออกมา

 

นี่ใครเหรอคะเจมส์ซัง รึว่า...ยัวร์เกลอเฟรนด์?”

 

มะ ไม่ใช่นะคะ ฉันชื่อพัดชาอยู่ชมรมบาสเก็ตบอลค่ะเด็กสาวส่ายหน้ารัวๆบอกความจริงไป

 

อ่าว ก็นึกว่าแฟนเจมส์ซัง ฮ่าๆพี่เจมส์ก็ส่ายหน้าเหนื่อยๆกับเธอเหมือนกัน

 

นี่ซาวากิ เป็นลูกพี่ลูกน้องกับพี่ บ้านเกิดอยู่ที่ญี่ปุ่นน่ะเธอเพิ่งอายุสิบหน้าปีแต่อยู่มอปลายปีหนึ่งเท่ากับพัดชานั่นแหละหลังจากที่พี่เจมส์เล่าความเป็นมาของซาวาจัง พัดชาก็เข้าใจขึ้นมาทันที สาวสวยลูกครึ่งคนนี้ไม่ใช่แฟนของพี่เจมส์แต่อย่างใดเธอแค่เป็นลูกพี่ลูกน้องจากญี่ปุ่นก็เท่านั้นเอง

 

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซาวากิหรือเรียกซาวาจังก็ได้นะ^^” คนตัวเล็กกว่ายื่นมือมาให้ พัดชาค่อยๆยื่นมือไปจับกับมือน้อยๆของซาวาจัง

 

ฉันชื่อพัดชาค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ...อะไรหรือคะมีอะไรติดมือฉันรึเปล่าซาวากิไม่ยอมปล่อยมือของพัดชาแถมยังจ้องตาไม่กระพริบอีกด้วย

 

พัดชา...ทำไมมือพัดชาถึงได้สากๆแบบนี้อ่ะพี่เจมส์รีบดึงมือของซาวากิออกมาทันทีเพราะเห็นทีหลานสาวตัวชักเองจะนิสัยเสียซะแล้ว พัดชากัดฟันกรอดๆแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา

 

ซาวากิไปพูดแบบนั้นได้ยังไงพี่เจมส์ตีแขนน้องดังแปะ ซาวาจังผลักพี่เจมส์ออกไปก่อนจะลูบแขนตัวเองป้อยๆ

 

ก็มันจริงนิ สงสัยพัดชาอาบน้ำไม่ถูสบู่ระดับความโกรธของพัดชาเพิ่มขึ้นทวีคูณ แต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรออกไปอีกทั้งยังดีใจเสียอีกที่ซาวากิพูดตรงไปตรงมาแบบนี้ แต่บางอย่างก็ควรเก็บไว้ในใจก็ได้นะซาวากิ

 

พอเลยซาวากิ แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่ตอนนี้

 

อ๋อ เค้ามาหาปีเตอร์แพนน่ะพูดจบวาซากิก็ยิ้มหวานพลางหันไปมองแผ่นหลังของใครบางคนทันที ใครบางคนที่ว่านี้พัดชารู้จักดีเลยล่ะ เขากำลังโยนลูกบาสเข้าห่วงติดต่อกันหลายลูกกับเพื่อนๆ ใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยเหงื่อ เขายิ้มแย้มสนุกสนานทุกครั้งที่ชูดลูกบาสได้

 

ปีเตอร์แพน เก่งจังเลย!” เสียงใสดังก้องไปทั่วโรงยิม เวกัสกับเพื่อนๆหันมามองเป็นตาเดียวก่อนที่เวกัสจะเดินมาหาแต่พอเห็นพัดชาเท่านั้นเขาก็ชะงักไปชั่วขณะจนซาวากิต้องเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเอง

 

ปีเตอร์แพน? ผมชื่อเวกัสนะคนถูกเรียกว่า ปีเตอร์แพนชี้เข้าหาตัวเองแล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัย

 

ก็ทีเวกัสยังเรียกเค้าว่าเวนดี้เลย^^”

 

อ๋อครับเวนดี้ฮ่าๆ

 

พัดชามองสองคนนั้นแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองกับพี่เจมส์เป็นส่วนเกินไปเลย เธอมายืนดูอะไร มีอะไรก็ไปทำซะสิ ทำไมเธอต้องรู้สึกใจหายวูบวาบแบบนั้นด้วย...

 

พัดชาถอนหายใจเอาความหนักหน่วงออกไปจนพี่เจมส์ต้องหันมาถามว่าเป็นอะไร เด็กสาวส่ายหน้าแล้วเดินไปนั่งที่อัฒจันทร์เพื่อสลัดความคิดบ้าๆของตัวเองออกให้หมด

 

จะไม่ให้คิดได้ยังไง ในเมื่อเขาก็จูบเธอไปแล้ว...ทำไมเขาถึงได้ทำตัวเป็นมิตรไปกับทุกคนแบบนี้ล่ะ สรุปเธอก็แค่คนธรรมดาในสายตาเขาสินะ

 

เวนดี้ ปีเตอร์แพน น้ำเน่าจัง...
 


สวัสดีตอนดึกๆค้าาา ><
อัพบทที่3แล้ว รอคนมาอ่านนน อย่าเพิ่งเบื่อกันน้าT^T
ช่วงนี้เค้านึกได้แต่นิยายเรื่องนี้ ส่วนเรื่องวัยร้ายพันธ์รักรอกันไปก่อนนะเคอะ5555
คือว่า(<ข้ออ้างๆ) ไรท์ใกล้สอบแล้วไม่มีเวลาแต่งเลย ตอนนี้ไรท์แต่งไว้ก่อนแล้วอ่ะ
เลยเอาลง แต่ตอนต่อไปรอนะจ๊ะ แต่งได้นิดเดียว รอสอบเสร็จจะมาแต่งให้จบบททั้งสองเรื่องเลย
อย่าเพิ่งหนีเค้าไปไหนน้าาาTT #ไหนนน รายงานตัวให้เค้าดุสักคนดิ๊

 



 

© themy butter

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #100 phakh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 17:46
    นั่นไงสาวขาว หมวย ลูกครึ่งญี่ปุ่น..พัดชาสู้ดิ...พัดชาสู้ๆๆ ><
    #100
    0
  3. #36 Praew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 22:02
    คาวาซากิ...เอ๊ย!!! ซาวากิ...ใช่มั้ย 555 แบบว่านางสะดีดสะดิ้งได้น่ากระทืบมาก รู้สึกหมั่นไส้จับจิต ยิ่งตอนจับมือพัดชานะ อะโหยยยยยย
    #36
    0
  4. #27 AFsugarstory (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 00:55
    กลับมาอับไวๆนะจ้าน้องสาว เขียนเรื่องนี้ได้สนุกมากจริงๆพี่ชอบมากเลย

    สู้ๆนะจ้าพี่เป็นกำลังใจให้จ้า
    #27
    0
  5. #23 EfFRrii。◕‿◕。 ϖ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 17:34
    ซาวะจังแบ๊วจุง 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 มิถุนายน 2557 / 23:27
    #23
    0
  6. #15 Ben Banal (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 22:04
    รอค่ะ >0<
    #15
    0