My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 3 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 พ.ย. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 02

แสงสว่างในห้องมืด

 

          เช้าวันพุธ...(3in365day)

 

                ก่อนเข้าแถวพัดชาต้องรีบนำการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ไปส่งทุกวันก่อนเคารพธงชาติหลังจากนั้นครูจะไม่รับ ชีวิตมอปลายต้องตรงต่อเวลาสละชีวิตตอนมอต้นทิ้งซะให้หมดเคยส่งงานช้าต่อไปนี้ก็จะทำแบบนั้นไม่ได้ นักเรียนแผนวิทย์-คณิต อย่างพัดชาจะทำอะไรล่าช้าไม่ได้อีกแล้ว

 

            เช้านี้เธอต้องตื่นมาส่งการบ้านคนเดียวเพราะเพื่อนๆส่งไปก่อนล่วงหน้าแล้วพัดชาตื่นสายเลยเพิ่งจะเอามาส่งป่านนี้ แต่ก็ไม่ช้าไปเพราะยังไม่ถึงเวลาเคารพธงชาติ

 

            ไปเถอะร่างเล็กเดินมาอยู่ดีๆใกล้จะถึงห้องส่งงานแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะดันไปเจอเวกัสชายที่ขโมยจูบของพัดชาไปคนแรกแบบกระทันหัน ร่างเล็กทำตัวไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าจะไปต่อหรือหยุดอยู่ตรงนี้ดี เวกัสออกมาจากห้องส่งงาน กวักมือเรียกเพื่อนให้ตามมา เขาต้องเดินผ่านพัดชาด้วย ตอนนี้ร่างกายของพัดชาร้อนรุ่มไปหมดแล้ว เธอบังคับอะไรไม่ได้เลย ขนาดตายังมองตามเจ้าของร่างสูงอย่างเวกัสไปง่ายดาย

 

            อ่ะ...” คนตัวเล็กยืนกำใบงานคณิตศาสตร์แน่นเม้มริมฝีปากชิดติดกัน เธอเกือบหลุดทักคนอย่างเวกัสไปแล้ว ร่างสูงของเวกัสเดินผ่านร่างของเธอไปและไม่คิดจะหันมามอง พัดชาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเวกัสถึงได้มีสองจิตสองใจแบบนี้ เมื่อวานเขาเป็นคนจูบเธอต่อหน้าคนอื่นเชียวนะ...

           

คาบ1

 

            คาบนี้เรียนชีวะ พัดชากับเวกัสได้อยู่กลุ่มเดียวกัน เธอไม่อยากจะนั่งอยู่กลุ่มเดียวกับคนที่ทำเหมือนไม่รู้จักกับเธอเลย พัดชาค่อยๆยกเก้าอี้ลงแล้วนั่งหน้านิ่งพลางข่มอารมณ์ไว้ เวกัสเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ร่าเริง เขาโปรยยิ้มให้ทุกคนก่อนจะยกเก้าอี้นั่งลงข้างๆพัดชา

 

            เอาอีกแล้ว...ความรู้สึกแบบนี้มันกลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่มันไม่สงบสุข หัวใจเต้นผิดปกติ พัดชารีบเบือนหน้าไปทางอื่น ตอนนี้เธอมองหน้าเวกัสไม่ติดซะแล้ว

 

            พัด ต่อไปเรียนอะไรคนตัวเล็กสะดุ้งโหยงจู่ๆน้ำเสียงทุ้มก็ดังขึ้น เธอรีบหันกลับไปแล้วตอบคำถาม

 

            ดาราศาสตร์พอหันไป...เวกัสก็จ้องหน้าเธออยู่พอดี สายตาแหลมคมของเวกัสช่างบาดตาบาดใจพัดชาซะเหลือเกิน เธออยากจะเอามือปิดตาของอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด การที่อีกเพศมองตาพัดชาแบบนี้มักจะทำให้หล่อนละลายนะรู้ไหม

 

            อะไร ไม่สบายเหรอหน้าแดงๆแค่มองไม่พอ ร่างสูงยังยื่นมือมาแตะหน้าผากพัดชาเบาๆ มันยิ่งทำให้หัวใจของพัดชาระเบิดเป็นเสี่ยงๆทำไมเขาชอบมาทำให้พัดชาใจเต้นแบบนี้นะ

 

            เปล่าๆพัดชาหลุบตาต่ำด้วยความเขินอาย แต่คนตัวสูงยังไม่หยุดแตะเนื้อต้องตัว

 

            ทำไม เขินเหรอฮ่าๆ

 

            ไม่ใช่!” เธอปฎิเสธเสียงดัง จนเพื่อนข้างๆหันมามอง

 

            ชูว...อย่าเสียงดังสิมือหนาของคนตัวสูงปิดที่ปากของพัดชา เธอรีบผลักให้คนตัวสูงไปให้ห่างจากตัว เวกัสหัสเราะอย่างชอบใจเมื่อเห็นใบหน้าของพัดชาแดงก่ำ คนตัวเล็กขอเปลี่ยนที่กับคนข้างๆอย่างเร็วไว ก่อนที่ครูประจำวิชาจะเข้าสอน

 

 

บรรยากาศภายในโรงอาหารช่างชุลมุนวุ่นวาย นักเรียนแออัดกันเพราะโรงอาหารอีกที่ปิดปรับปรุง เลยแห่กันมาที่นี่ พัดชากับเพื่อนๆเดินวนไปเวียนมาเพื่อหาที่นั่ง ในที่สุดก็มีโต๊ะที่ลุกไปเก็บจาน พัดชาเลยดันให้ปังปอนวิ่งไปเอากระเป๋าจองแต่ทว่า...

 

ฉันจองที่นี่ก่อนนะเพื่อนของเวกัสคนที่เจอตอนส่งการบ้านตอนนั้นดันวางกระเป๋าทันก่อน ปังปอนเลยหันหน้ามาถามความเห็นจากเพื่อนๆ

 

โทษนะนาย พวกฉันเห็นก่อน นายแค่วิ่งเร็วเอากระเป๋ามาวางก่อนเฉยๆพัดชาไม่ยอมจึงเดินไปเจรจากับเพื่อนของเวกัส

 

อ้าวเธอ พวกเธอช้าเองนี่ช่วยไม่ได้ไปๆ ไปหาที่อื่นลดากับปุยฝ้ายแอบเบ้ปากใส่เพื่อนของเวกัสที่ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย พัดชาก็เริ่มที่จะทนไม่ไหวเหมือนกัน เวกัสคบไปได้ยังไงเพื่อนแบบนี้

 

ก็ได้! ไปหาที่อื่นกันพัดชาลดากระตุกแขนคนตัวเล็กเพื่อให้เธอเดินตามแต่พอเดินไปได้สองก้าวก็มีเสียงเรียกชื่อของร่างเล็กดังขึ้น

 

พัดชา!”

 

...

 

มานั่งด้วยกันสิ

 

หึ!”

 

พัดเชิดหน้าใส่ชายหนุ่มอย่างไม่ชอบใจ เธอไม่อยากนั่งร่วมโต๊ะด้วยต่างหาก เวกัสชอบทำร้ายหัวใจเธอ เขาจูบเธอเพราะช่วยเหลือให้รอดจากสโตกเกอร์ เขาพยายามเข้าใกล้ แตะเนื้อต้องตัวเธออยู่เสมอ ซึ่งทุกอย่างที่เขาทำไปเป็นเพราะเขาชอบเธอรึเปล่า? คำถามนี้ยังวนเวียนอยู่ในหัวทุกครั้งที่เห็นหน้าเวกัส ถ้าเป็นไปได้ขออย่าให้เจอกันอีกเลย

 

แกกับเวกัสสนิทกันด้วยเหรอลดาที่เดินจูงแขนพัดชาเอ่ยถามด้วยความสงสัย พัดชานิ่งไปกำลังคิดคำตอบอยู่ มันไม่ใช่แค่สนิทหรอก เขากับนายนั่นมีอะไรมากกว่านั้น...

 

ก็...นายนั่นน่ะอยู่กลุ่มชีวะและเคมีกลุ่มเดียวกับฉันอ่ะพัดชาตอบตามความจริง แต่ยังมีอะไรที่จริงกว่านั้น แต่เธอเลือกที่จะไม่บอกเพราะเรื่องนั้นต้องเป็นความลับ

 

ออ...อื้มลดาลากเสียงยาวเหมือนว่าเข้าใจอะไรบางอย่าง พัดชาสงสัยทำไมลดาทำหน้าเหมือนโล่งอกแบบนั้น เขาชอบเวกัสหรอกเหรอ?

 

มีอะไรเหรอลดาคนตัวเล็กหันหน้าไปถามเพื่อน ลดาส่ายหน้าแล้วส่งยิ้มให้เหมือนกับว่าไม่มีอะไร

 

เปล่าๆ ทุกคนไปนั่งโต๊ะโน้นกันเถอะ

 

แต่ยังไง...พัดชาก็ไม่หยุดคิดเรื่องนี้หรอก   

 

 

ซู่...

            เสียงน้ำไหลแรงจนเกิดเสียงดัง พัดชารีบยกมือที่ชุ่มไปด้วยน้ำขึ้นมากุมใบหน้าครู่หนึ่งก่อนจะลดมือลง เด็กสาวกำลังยืนมองสายน้ำที่ไหลลงสู่พื้นดิน พลางย้อนคิดไปเรื่องเมื่อวันวานเวกัสไม่ได้ตั้งใจจะจูบเธอหรอกแต่ทำไมในใจเธอถึงคิดว่าเขาจงใจนะ พัดชาใช้นิ้วแตะตรงริมฝีปากสีชมพูสดใส จู่ๆใบหน้าเธอก็แดงขึ้นมาอย่างกะทันหัน เด็กสาวรับรู้ได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกทั่วร่างกาย

           

ไม่ไหวอ่ะ!” ร่างเล็กทรุดลงนั่งกับพื้นพลางเอื้อมมือไปปิดน้ำที่ไหลจนท่วมบริเวณนั้น เธออยากจะถามเวกัสไปตรงๆว่าต้องการอะไร มีใครที่ไหนเขาทำกันแบบนั้นบ้าง เขาจูบกับคนที่เพิ่งรู้จักแค่ไม่กี่วันเองนะ ไม่ใช่มุมอะไรทั้งนั้น

 

จูบ...ก็คือจูบ

 

พอหมดคาบพละพัดชาก็เดินขึ้นหอพักหญิงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ทันเวลาเปลี่ยนคาบ ชุดพละของเธอตอนนี้มันเปียกไปหมดแล้ว เธอจึงต้องเปลี่ยนไปใส่เครื่องแบบชุดนักเรียนเหมือนเดิม

 

ร่างเล็กจัดการล้างหน้าล้างตาแล้วรีบออกมาข้างนอกอย่างรีบเร่งเธอถือสายเข็มขัดมาด้วยเพราะกลัวเรียนคาบต่อไปไม่ทัน ขณะที่ร่างเล็กจะลงบันไดก็ดันได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอฉุดรั้งเอาไว้ก่อน

 

พัดชา เดี่ยวก่อน!” เด็กสาวหันขวับไปตามเสียงเรียก ใบหน้าขาวซีดของเธอยิ่งซีดเข้าไปใหญ่

 

ว่าน...มีอะไรจ๊ะว่านคนที่สนิทสนมกับเวกัสทีสุดเดินมาหาพลางส่งยิ้มมาให้อย่างเป็นมิตร

 

เดินไปด้วยสิ ฉันก็ขึ้นมาเปลี่ยนชุดเหมือนกันพัดชาส่งยิ้มกลับแล้วพยักหน้าเป็นเชิงว่าตกลง

 

สองสาวเดินลงไปด้วยกันอย่างเป็นมิตร ที่จริงว่านก็เป็นคนที่สนิทสนมง่ายอยู่แล้วเธอทั้งน่ารักเรียนเก่งคุยก็เก่งเหมาะแล้วที่สนิทสนมกับเวกัส...แล้วเธอจะไปคิดถึงหมอนั่นทำไมนะ หมอนั่นมันเกี่ยวอะไรด้วยกับความสัมพันธ์ของเธอกับว่านนะ เดี๋ยวนี้จะคิดอะไรก็เป็นตานั้นแล้วเหรอ ชอบเขาละสิ!

 

ไม่!” พัดชากำลังต่อสู้กับความคิดบ้าๆของเธอจนเผลอตอบตัวเองออกไป ว่านหันมามองอย่างงงๆ พัดชาส่ายหัวรัวๆแล้วอธิบาย ขอโทษนะ เวลาฉันคิดอะไรมักจะเป็นแบบนี้เสมอเด็กสาวตอบด้วยความเขินอาย ถ้าเธออยู่คนเดียวอาจเหมือนคนบ้าเลยก็ว่าได้ เพราะเธอมักจะถามตัวเอง มักจะทบทวนเรื่องเก่าๆ คิดเองเออเองทั้งๆที่ยังไม่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นมา แบบนี้ใช่ไหมที่เรียกว่ามโน เพ้อฝัน

 

เหอะ...เมื่อไหร่เธอจะหายฟุ้งซ่านสักที

 

อุ๊ย แปบนะรับโทรศัพท์ก่อน

 

จ้าๆ ให้ฉันรอไหม...” พัดชาถามเพื่อนคนใหม่ที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ว่านไม่ตอบแต่ส่ายหน้าแล้วหยุดคุยโทรศัพท์ต่อ งั้นฉันไปก่อนนะ

 

นายอยู่ไหนนะเวกัส?”

 

กึก!

 

เมื่อกี้...เหมือนว่านจะพูดชื่อใครสักคนที่พัดชาคุ้นเคยนะ ร่างเล็กหยุดเดินอัตโนมัติพลางหันมามองอย่างสนอกสนใจ

 

เปลี่ยนที่เรียนหรอ ห้องเหมันต์? ไกลอ่ะไม่อยากเดินไปเลยนี่เดินเกือบจะถึงห้องเรียนแล้ว...ฉันอยู่กับพัดชา

 

ฉะ ฉันไปเกี่ยวไรด้วยอ่าพัดชาน้อยนิ่วหน้าอย่างไม่ชอบใจที่ว่านบอกไปแบบนั้น

 

มีอะไรจะพูดกับพัดชาเหรอ พัดๆมานี่หน่อยว่านกวักมือเรียกพัดชาให้มาหาแต่เธอส่ายหน้าไม่ยอมมา ว่านเลยเดินไปหาเธอซะเลย เปิดสปีกเกอร์โฟนก่อนนะ

 

            มีอะไรเหรอ หมอนั่นมีอะไรกับฉัน

 

            (ฮัลโหล...เผือก...อยู่ไหน)

 

ผะ...เผือก! พัดชาไม่ใช่ชื่อเผือกสักหน่อย ทำไมเวกัสถึงเรียกเธอแปลกๆนะ รึว่าเผือกเป็นชื่อที่สองของว่าน?

 

ฮ่าๆ เขาชื่อพัดชานะไม่ใช่เผือกว่านหัวเราะชอบใจส่วนพัดชาทำแก้มป่องโกรธที่ทั้งเวกัสเรียกชื่อเธอผิดๆแบบนั้น

 

(นั่นแหละเผือก ขาวซีดซะขนาดนั้น)

 

เผือกบ้านนายสิ อิจฉาผิวฉันเหรอ

 

(ฉันก็ไม่อยากขาวแบบเธอหรอกน่ายัยผีซีดเผือก) พัดชาถลึงตาใส่โทรศัพท์เหมือนว่าเป็นหน้าของเวกัส ในใจของเธอกำลังปะทุขึ้นด้วยความโมโหอย่าให้เธอได้เจอเชียวนะเวกัสมวยไทยที่เรียนมาคาดว่าจะได้ใช้แน่

 

แค่นี้ก่อนนะเวกัสกำลังจะเดินไปหาแล้วพัดชาเห็นด้วยกับว่านที่จะวางสายแต่จู่ๆเสียงเวกัสก็ขัดขึ้นก่อน

 

(เดี๋ยวๆ ขอด่ายัยเผือกก่อน) ว่านมองหน้าพัดชาอย่างครุ่นคิดก่อนจะส่งมือถือเครื่องมินิให้

ถ้างั้นฉันปิดสปิกเกอร์โฟนนะ พัดชารับมันมาทั้งๆที่ไม่อยากจะรับแท้ๆ เขาปิดสปีกเกอร์โฟนแล้วยกมันขึ้นมาทาบกับหูเพราะกลัวว่าเวกัสจะว่าอะไรที่น่าอับอายอีก

 

(ปิดสปีกเกอร์โฟนแล้วเหรอ...) พัดชาเริ่มเอะใจแปลกๆทำไมน้ำเสียงมันอ่อนและเบาลงกว่าเมื่อตอนที่เขาล้อเธอเมื้อกี้นะ...เขาเป็นอะไรไป?

 

อะ...อืมพัดชาเห็นว่าว่านเดินไปก่อนหน้านี้แล้วเลยโล่งไประดับหนึ่งเพราะกลัวว่าเสียงมันจะดังลอดออกไปให้ได้ยิน เผื่อเวกัสจะพูดอะไรที่ไม่ดีๆออกไปแค่สังฟังน้ำเสียงที่แผ่วเบาของเขาพัดชาก็ใจไม่ดีแล้ว

 

(ทำไมเสียงตะกุกตะกักแบบนั้น) น้ำเสียงของปลายสายยังเบาอย่างสม่ำเสมอ

 

เปล่า นายบอกว่าจะด่าอะไรฉันว่ามาสิพัดชาพยายามปัดความเขินอายเวลาคุยกับเวกัสออกไป เธอกรอกเสียงอย่างหนักแน่นเพื่อไม่ให้ปลายสายรู้ว่าตอนนี้เธอใจเต้นแค่ไหน

 

(เธอน่ารักดีนะ) เข่าของเด็กสาวแทบอ่อนเมื่อได้ยินประโยคของเวกัส ไหนล่ะ...คำด่า ทำไมกลายเป็นแบบนี้

 

รู้ตัวดีไม่ต้องชม

 

(เรื่องเมื่อวาน...เธอคิดอะไรไหม) คนปลายสายทำไมต้องถามให้พัดชาย้อนความคิดไปด้วยนะ ทั้งๆที่เธอเกือบจะลืมมันได้แล้ว เขาจะขุดเอามาถามอีกทำไม!

 

เรื่องอะไร ถ้าไม่มีอะไรจะคุยจะวางละนะเด็กสาวหน้าซีดเผือดเธออยากจะกดวางแต่คนปลายสายก็ห้ามเอาไว้ ขาของเธอแทบเก้าไม่ค่อยออกแล้ว มันชาไปหมด เรื่องเมื่อวานเขารู้ดีว่าเขาทำอะไรลงไปไม่ใช่ว่าไม่รู้ แต่เขาทำไปเพื่ออะไร แค่สโตกเกอร์หาทางไล่แบบอื่นก็ได้ไม่ใช่ขโมยจูบจากเธอไปแบบนี้

 

(ก็เรื่องจูบ)

ตู๊ดตู๊ดตู๊ด...

           

            เด็กสาวกดวางสายอย่างบ้าคลั่งเมื่อได้ยินคำว่าจูบออกจากปากเวกัส เขาเริ่มจะโมโหเรื่องเมื่อวานแล้วก็ตอนนี้ที่เวกัสทำเหมือนเธอเป็นตัวสำรองในเมื่อเขาก็คบกับว่านอยู่แท้ๆ ไม่อย่างนั้นว่านจะบันทึกเบอร์ของเวกัสว่าที่รักได้ยังไง!

 

            พัดชารีบส่งโทรศัพท์ให้ว่านแล้วเดินนำหน้าไปอย่างเงียบๆ ว่านเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพัดชา สงสัยจะทะเลาะกับเวกัสอีกแล้วละ

 

            ขออนุญาตค่ะในขณะที่กำลังเรียนกันอยู่พัดชาเปิดประตูห้องเหมันให้กว้างออกแล้วยกมือไหว้ขออนุญาตครูประจำวิชา ท่านวางมือจากไม้เรียวแล้วหันมามองสองสาวพลางขมวดคิ้วยุ่ง

 

            ทำไมเข้าเรียนสาย รู้ไหมว่าสายไปกี่นาทีแล้ว สองคนนี้ใครเป็นหัวหน้า!” เสียงตวาดดังลั่นทั่วห้อง พัดชาค่อยๆยกมือขึ้นเหนือหัวอย่างกล้าๆกลัวๆ ออกมาตอบ! ส่วนเธอถ้าเพื่อนตอบผิดครูจะให้วิ่งรอบสนามใหญ่สิบรอบ!” ไม่ใช่แค่เธอที่ต้องซวย ว่านเองก็โดนเหมือนกัน ใครจะไปรู้ว่าเข้าสายมากี่นาทีจะเอามือถือขึ้นมาดูก็กลัวจะโดนยึด

 

            แบบนี้ต้องเดาเอาแล้วล่ะ...

 

หนึ่ง...? ห้า...

           

            เวกัสกำลังบอกเวลาที่เข้าสายให้เธอหรอกเหรอ เขายกนิ้วชี้ขึ้นมาก่อนแล้วค่อยคลี่ทั้งห้านิ้วให้ ไม่ลองไม่รู้ล่ะ!

 

            สิบห้านาทีค่ะพัดชาตอบเสียงใสเพื่อนในห้องเฮกันลั่น ครูประจำวิชาหลุดหัวเราะออกมา แล้วชี้ให้ทั้งสองคนนั่งประจำที่

 

             เธอนั่งแถวหน้าเก้าอี้สุดท้าย ส่วนเธอยัยหัวหน้า! ไปนั่งเก้าอี้ตัวกลางที่ว่างอยู่

 

            ไปนั่งเก้าอี้แถวกลางที่ว่างอยู่...ข้างเวกัสน่ะเหรอ ทำไมชีวิตของเธอถึงได้วนเวียนกับเวกัสแบบนี้!

 

            ร่างเล็กเดินไปนั่งข้างเวกัสอย่างจำใจ เด็กหนุ่มมองมาทางเด็กสาวแววตากรุ้มกริ่ม พัดชารู้สึกเซ็งกับตัวเองจึงเสสายตาไปมองอย่างอื่นแทน

 

            ห้องเหมันต์เป็นห้องที่มืดและทึบถ้าไม่ได้เปิดไฟ มันถูกจัดขึ้นมาเวลาประชุมผู้ปกครองภายในห้องมีเครื่องปรับอากาศรอบๆทำให้บรรยากาศหนาวเย็นจนปวดกระดูกแต่มันเป็นผลดีต่อพัดชาที่ชอบความเย็น เธอพึงพอใจกับห้องเหมันต์ห้องนี้เอามากๆ

 

            เดี๋ยวครูจะให้ดูหนังเรื่องหนังเกี่ยวกับวัยรุ่น แล้วให้นักเรียนเขียนข้อสรุปลงไปในสมุดส่งท้ายคาบอย่างต่ำแปดบรรทัด ครูรู้ว่าถ้าทุกคนดูแล้วต้องเขียนได้หลายหน้าเพราะหนังที่ครูจะเปิดให้ดูต่อไปนี้เป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่นมากไฟภายในห้องทุกปิดหมดทุกดวง โปรเจกเตอร์เริ่มประมวลภาพออกเป็นจอคอมพิวเตอร์ พัดชาเตรียมสมุดกับปากกาขึ้นมาเพื่อที่จะจดได้ทัน ในขณะนั้นเวกัสได้เตรียมขึ้นมาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

 

            มองอะไรยัยเผือกพัดชารีบดึงสติกลับมาโดยด่วนเธอไม่รู้ว่าตัวเองหันไปมองเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่รู้ตัวเลยสักนิด...อย่างกับถูกต้องคำสาป!

 

            เฮ้ยแกหนังเรื่องนี้ที่มันมีฉากจูบด้วยเปล่าวะหูผึ่ง! จู่ๆพัดชาก็ได้ยินเพื่อนเก้าอี้ข้างๆพูดถึงจูบก็หูผึ่งขึ้นมาทันที

 

            เออ พระเอกกับนางเอกนี่โคตรสวยโคตรหล่ออ่ะ ฉันดูสามสี่รอบแล้วยังฟินไม่หายเลย

 

            มันจะมีฉากนั้นจริงๆเหรอ! ทำไมครูถึงเอาสื่อวิดิโอแบบนี้มาให้เด็กดูกันนะ มันยังไม่สมควรที่จะให้เด็กรับรู้ถึงเรื่องราวแบบนั้น!

 

            แต่...พวกเขาอายุสิบห้าย่างสิบหกแล้วนะ นี่ก็เป็นวิชาสุขศึกษาด้วยเรื่องพวกนี้วัยอย่างพวกเขาจำเป็นต้องได้เรียนรู้

 

            พัดชาดูนั่นสิจู่ๆเวกัสก็กระตุกแขนเสื้อเบาๆ จึงทำให้เด็กสาวรับหันไปมองทันที พัดชาพยายามมองตามที่เวกัสชี้ แต่มันมืดมากแล้วเธอก็สายตาสั้นด้วยจึงไม่เห็นอะไรเลย ทำไมสายตาเวกัสช่างดีแบบนี้

 

            ไม่เห็นอ่ะ มีอะไรเหรอเด็กสาวเลิกล้มความพยายามแล้วถามเด็กหนุ่มที่นั่งอมยิ้มพลางจ้องหน้าของพัดชาด้วยแววตาแพรวพราวเหมือนคิดอะไรไม่ดีอยู่อะไร นายคิดอะไรอยู่

 

            ก็คิดตามที่เห็นเมื่อกี้ยิ่งคำตอบของเขายิ่งทำให้เด็กสาวงงงวยเข้าไปใหญ่ เขาจะตอบเหมือนคนทั่วไปไม่ได้เหรอ เขาเห็นอะไรมาก็บอกมาสิ ไม่ใช่พูดอ้อมค้อมแบบนี้เธอเดาใจไม่ถูกนะ

 

            เห็นอะไรก็รีบๆบอกมาสิพัดชาเขย่าแขนเวกัสแรงๆเพื่อให้เขาบอกความจริง

 

            ก็ได้ๆ แต่เธอต้องหลับตาก่อนเพราะไม่อย่างนั้นฉันจะไม่บอกพัดชาพยักหน้าแล้วหลับตาลงตามคำสั่งของเวกัสอย่างว่าง่าย จู่ๆก็เหมือนมีอะไรนุ่มๆอุ่นๆมาแตะที่แก้มซีดๆของเธอจนตอนนี้มันร้อนไปทั้งหน้า เธอกะจะลืมตาแต่ก็โดนมือหนาของเวกัสปิดมันจนมองไม่เห็นอะไรแล้ว

 

            นี่มันอะไรกัน...ปลายจมูกเหรอ? ปลายจมูกของเวกัส!!!

 

            วะ...เวกัสนายทำอะไรเด็กสาวพยายามดึงมือหนาของเวกัสออกจากหน้าแต่ก็ไม่สำเร็จเธอจึงปล่อยไว้แบบนั้น พัดชารู้สึดอึดอัดมากจนหายใจไม่ค่อยออก

 

            ก็ทำตามสิ่งที่ฉันเห็นไงเขากระซิบกระซาบตรงหู เด็กสาวรู้สึกสะยิวไปทั่วร่างกายตอนนี้เวกัสไม่ปิดหน้าเธอแล้ว เธอจึงมองไปที่เวกัสด้วยความไม่พอใจ แววตาของเธอเริ่มวูบไหวลงทุกที เหมือนมีน้ำอะไรคลออยู่เต็มม่านตา พัดชานึกเกลียดผู้ชายคนนี้แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรนอกจากความตกใจและกำลังจะร้องไห้

 

            เวกัสเห็นน้ำตาที่ค่อยๆไหลจากเบ้าตาของพัดชาก็หน้าซีดเผือดทันที เขารู้สึกผิดที่หอมแก้มพัดชาไปแบบนั้น แต่นั่นคือสิ่งที่เขาเห็น เขาเห็นนักเรียนในห้องสองคนชายหญิงกำลังหอมกอดจูบกันอยู่ในท่ามกลางความมืด เมื่อพัดชามองไม่เห็นแล้วอยากรู้ขนาดนั้นเขาก็สนองความต้องการให้...เขาผิดเหรอ

 

            ใช่! ผิดเต็มๆเลยล่ะ... ตั้งแต่เกิดมาพัดชาไม่เคยถูกผู้ชายทำอะไรที่น่าตกใจแบบนี้มาก่อน และเธอก็คาดไม่ถึงด้วยว่าเวกัสจะขโมยจูบไปจากเธอคนแรกแถมยังเข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตเธออีกด้วย

 

            ขอโทษนะ ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอไม่ใช่แค่ตกใจหรอก เด็กสาวยังมองว่าไม่ควรด้วย เธอไม่ฟังคำขอโทษอะไรทั้งนั้นคนตัวเล็กก้มหน้าก้มตาจดบันทึกงานที่จะส่งท้ายคาบอย่างตั้งใจพลางปาดน้ำตาไปด้วย แสงไฟจากโปรเจคเตอร์ทำให้เวกัสได้เห็นถึงความอ่อนแอของเธอได้เป็นอย่างดี

 

            แบบนี้แหละ ที่ตามหามานาน

 


 

© themy butter


เวกัสแอบเจ้าเลห์นะเนี่ยยย
แบบนี้พัดชาน้อยจะรอดไหมนะT[]T
อ่านแล้วอย่าลืม...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #131 lookpear_pear (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 16:08
    เวกัสนายแอบชอบพัดชาป่าวเนี่ยย
    #131
    0
  2. #99 phakh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 17:30
    แตะอั๋งพัดชาอิกแย้ววววว >\<
    #99
    0
  3. #34 Praew (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 08:04
    ถ้าจะถือวิสาสะแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิงขนาดนี้ ออ่านแล้วนึกถึงผู้ชายที่เรารู้จักคนนึงเลยแฮะ 5555555 ไม่เอาพัดชาไม่ร้อง...เป็นวัยรุ่นเรื่องแบบนี้หนูยังต้องเจออีกเยอะ ยิ่งอยู่กับเวกัสแล้วด้วยยย
    #34
    0
  4. #26 AFsugarstory (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 00:53
    เวกัสนายกวนพัชชาไปป่าวอ่า แต่เหมือนเรื่องนี้เวกัสขี้เล่นจัง 555
    #26
    0
  5. #11 Ben Banal (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 15:52
    น่ารักดี
    #11
    0