My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 20 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 พ.ย. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 19

ลักพาตัว

 

            ป้า! หนูบอกว่าให้ตัดระดับหัวไหล่ ไม่ใช่ตัดสั้นขึ้นมาบนต้นคอแบบนี้

           

อ้าวเหรอ โทษๆเดี๋ยวป้าแก้ทรงให้ใหม่

 

จะมาแก้ทรงอะไรล่ะป้า ก็เล่นตัดซะอยู่บนต้นคอแบบนี้ มีทางเดียวก็ต่อผมนั่นแหละ

 

ไม่ต้องๆ อ่ะเงิน หนูไปล่ะนะ

 

ให้เดาว่าวันนี้เป็นวันอะไร...

.

.

ส่งท้ายปีเก่าไงล่ะ!

 

ฉันย่างก้าวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่พ่อกับคุณนายซื้อไว้ให้เพื่อสานสัมพันธ์อันแน่นเหนียวระหว่างแม่แท้ๆกับฉัน นี่ก็เป็นเวลาหลายเดือนแล้วที่ฉันโดนบังคับให้ย้ายเข้ามาในบ้านหลังนี้ ส่วนแม่ไมล์ที่เลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่เด็กไปใช้ชีวิตอิสระที่เมืองนอกโน้น เห็นบอกว่าหลังปีใหม่จะกลับมาเพราะจะอยู่ฉลองกับเพื่อนที่ต่างประเทศ

 

ทันทีที่ฉันเดินเข้ามาในห้องนอนที่ตกแต่งไปด้วยตัวการ์ตูนสีชมพูวิ้งๆอย่างกับห้องนอนของเด็กสาววัยละอ่อน ซึ่งฉันเบื่อสีนี้มากถึงมากที่สุด แค่สีที่ชอบยังไม่รู้ว่าเป็นสีอะไร อย่างอื่นพวกเขาก็ทำให้ฉันขัดใจตลอด

 

โดยเฉพาะเรื่องอาหาร

 

บอกว่าไม่ชอบกินมะเขือเทศ ก็บังคับให้กิน พวกเขาบอกว่าจะทำให้แก้มเป็นสีชมพู นี่ก็กินเกือบทุกวันจนจะกลมเหมือนมะเขือเทศอยู่แล้วก็ยังไม่เห็นผลอะไรสักนิด

 

รู้สึกเหมือนใจหายวูบาบยังไงไม่รู้ เป็นเพราะทุกปีฉันจะอยู่เคาท์ดาวน์กับพ่อและแม่รึเปล่า พอมาปีนี้แม่ดันหนีไปเที่ยวต่างประเทศคนเดียวซะงั้น ส่วนแม่จริงๆฉันก็ไม่คุ้นซะด้วยสิ เจอหน้ากันฉันพูดแค่สองสามคำเท่านั้นเอง แล้วแบบนี้เมื่อไหร่ฉันจะสานสัมพันธ์กับแม่ที่แท้จริงได้ล่ะ เฮ้อ...

 

จริงเหรอ!!!” เสียงแหลมของแม่ที่แท้จริงดังลอดออกมาจากห้องนอน ฉันนี่หูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินเสียงท่านจึงไม่รีรอตรงเข้าไปใกล้ประตูหน้าห้องแล้วเอาหูแนบกับประตูเพื่อที่จะดักฟัง

 

ดีเลย ฉันจะได้เตรียมจัดงานต้อนรับแกเข้าบ้าน แหม วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่าซะด้วย ดีๆ แกจะได้มาเคาท์ดาวน์ด้วยกันน้ำเสียงของท่านดูตื่นเต้นไม่น้อย ฉันเลิกคิ้วกัดริมฝีปากเบาๆเริ่มจะคิดหนัก คิดว่าคนที่แม่พูดด้วยคือใคร ทำไมถึงได้สนิทสนมกันถึงขนาดนั้น ถึงขั้นชวนมาเคาท์ดาวน์ด้วยกันที่บ้าน

 

จ้า...จ้า เดินทางปลอดภัยนะ ถึงเมื่อไหร่โทรหาฉันเดี๋ยวจะออกไปรับที่สนามบินรับสนามบิน? ใครกัน พ่อก็ไม่ได้ไปเที่ยวต่างประเทศซะหน่อย ก็เหลือแต่...

 

แม่ไมล์! คุณแม่!!!

 

แอด~

 

ระหว่างที่ฉันกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ทีหน้าประตู คุณนายก็เปิดประตูออกมาเจอะใส่พอดี ท่านทำหน้าเหวอยกมือกุมหน้าอกเหมือนหัวใจจะวาย ส่วนฉันก็รีบหุบแข่งหุบขายืนนิ่งไม่ไหวติงทันที

 

พัดชา แม่ตกใจแทบแย่ มีอะไรรึเปล่าจ๊ะท่านถามด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว ฉันก้มหน้างุดส่ายหน้าเบาๆ

 

ถ้าอย่างนั้น... เรามาแต่งบ้านฉลองปีใหม่กันเถอะ คืนนี้จะมีแขกมาเยี่ยมที่บ้านเคาท์ดาวน์ด้วยกัน^^” แขก... ต้องเป็นแม่แน่ๆเลย นี่ท่านกะเซอร์ไพรส์ฉันใช่ม้า อิอิ

 

ฉันพยักหน้าแล้วเดินลงไปชั้นล่าง ก่อนจะลงมือช่วยคุณนายและคนใช้จัดแต่งบ้าน ปัดกวาดเช็ดถู จัดของเข้าที่ รดน้ำต้นไม้ ตกแต่งบ้าน เตรียมพร้อมสำหรับการรับคุณแม่เข้าบ้านใหม่ แล้วเราก็จะได้กลายเป็นครอบครัวใหญ่ดั่งที่แม่ชีท่านว่าไว้แล้ว!

 

คุณนายคะใครจะมาบ้านเราเหรอฉันแกล้งถามคุณนายที่กำลังกอดอกมองดูดอกกุหลาบสีชมพูเล่นเพลินๆ

 

แขกคนสำคัญของบ้านจ้ะท่านบอกพลางยิ้มบางให้ นี่... หนูก็อยู่กับแม่มาหลายเดือนแล้ว ไม่ต้องเรียกแม่ว่าคุณนายก็ได้

 

อ๋อคุณท่าน

 

ไม่ดีกว่าจ้ะ เรียกเหมือนเดิมก็ได้...”

 

รอยยิ้มของท่านมันแฝงไปด้วยความทุกข์ ตั้งแต่วันที่ฉันย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ ฉันก็ไม่เรียกเขาว่าแม่เลยสักครั้ง เพราะท่านไม่ได้เลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่เกิดนี่ ใจดำถึงขั้นทิ้งฉันให้คนอื่นที่ไม่ใช่แม่แท้ๆเลี้ยง แล้วตัวเองก็ไปหลอกเอาลูกใครไม่รู้มาเลี้ยงหวังจะเกาะเงินคุณลุงพ่อเลี้ยงของเวกัสกินล่ะสิ ฉันคงบาปมากสินะที่คิดได้แบบนี้ แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยแม่ของฉันมีแค่คนเดียวเท่านั้น คือแม่ไมล์...

 

และวันนี้คาดว่าท่านจะกลับมาเซอร์ไพรส์ส่งท้ายปีเก่ากับฉัน ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆฉันนั้นโคตรมีความสุขเลย!

 

กริ๊งๆๆๆ กริ๊งๆๆๆ

ฉันรีบวิ่งไปหาโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่คุณนายซื้อให้เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนโดยอ้างว่าเครื่องเก่าโทรไปไม่รับสายเพราะเสียงเรียกเข้าไม่ดัง คุณเธอเลยจัดเครื่องเท่าฝ่ามือลำโพงดังยิ่งกว่าเครื่องเสียงตามงานวัดเสียอีก

 

ฉันได้ยินเสียงเจ้ามือถือมันอยู่ในห้องน้ำ เอ... เอาไปทิ้งไว้ตอนไหนนะ

 

ไงฉันกรอกเสียงเอ่ยทักเพื่อนรักปุยฝ้าย ดูเหมือนว่าปลายสายจะไม่ได้ยินเพราะเสียงลมเสียงเจี๊ยวจ๊าวของผู้คนมันดังมากจนฉันต้องเอามือถือออกให้ห่างหู

 

ปุยฝ้าย อยู่ไหนทำไมเสียงดังแบบนั้นล่ะ

 

(ห๊ะ! อะไรนะไม่ได้ยิ๊น!) เสียงตะโกนของนางนั้นช่างดังเสียดสีกับแก้วหูเหลือเกิน ยัยนี่ยิ่งเป็นคนเสียงแหลมอยู่ด้วย

 

อยู่ไหน! ทำไมเสียงดังแบบนั้น!” 

 

(อ๋อ บ้านยัยดา!) บ้านลดา? นี่บ้านลดาได้เปิดเป็นตลาดนัดแล้วรึ= =

 

อยู่บ้านลดาแน่เหรอ?”

 

(เฮ้ยๆ เปล่าๆ อยู่ในตลาด! ซื้อของเข้าบ้านยัยดา!) ยังไงกันแน่

 

แล้วโทรมาทำไมหะ!”

 

(พัด คือฉันไม่ได้ยินเสียงเธอเลย เอาเป็นว่าตอนเย็นสักห้าโมงเรามีนัดกันที่บ้านยัยดานะ เพราะว่าเราจะเคาท์ดาวน์กันที่นั่น นี่ก็ซื้อของมาตุนไว้ ห้องเราไปเกือบทั้งหมดเลยนะเว้ย ไม่สิๆ แกอยู่ห้องสองนี่นา! ฮะๆ) ในขณะเดียวกันที่เสียงผู้คนดังกระหึ่ม ปุยฝ้ายก็พยายามตะเบ็งเสียงเพื่อให้ฉันได้ยินอย่างถนัด (มาให้ได้นะพัดชา ตั้งแต่แกไปอยู่ห้องสอง ฉันก็ไม่ได้เจอหน้าแกเล้ยยย) ปุนฝ้ายลากเสียงยาวเป็นเชิงว่าคิดถึงฉันจริงๆ

 

เอ่อ...”

 

(ปุยฝ้าย! จะเอาหอยกี่โลฯ/ เออๆๆ แค่นี้ก่อนนะ ยัยปอนเรียกให้ฉันไปดูหอยแล้ว บ๊ายบาย ถ้าแกไม่มาฉันจะโกรธแกไปตลอดชาติเลย!)

ตู๊ดๆๆๆ

 

เอ๊า... จะบอกว่าไปไม่ได้เพราะที่บ้านก็มีงานเหมือนกัน แม่จะกลับจากต่างประเทศเลยนะเนี่ย ให้ฉันทิ้งท่านแล้วไปฉลองกับพวกเธอได้ไงล่ะ

 

ฉันรีบต่อสายไปยังปุ้ยฝ้ายอีกทันที แต่มือถือของยัยนั่นก็ถูกปิดเครื่องไปเรียบร้อยแล้ว แง้กกก แล้วฉันจะทำยังไงต่อไปดีเล่า โน้นก็เพื่อนรัก นี่ก็แม่เลี้ยงผู้มีพระคุณต่อฉัน

 

แต่.. ยัยปุยฝ้ายบอกว่าถ้าไม่ไปจะโกรธฉันไปตลอดชาตินี่นา บางทีแม่ก็คงเข้าใจนะที่ฉันจะเลือกเพื่อนแบบนี้ เพราะแม่ก็จะกลับมาแล้ว เดี๋ยวพอจบจากการฉลองบ้านยัยลดาก็ตรงดิ่งมาต่อที่บ้านก็ได้!

 

ระหว่างที่ฉันกำลังจะเปิดประตูออกไป คุณนายก็เดินเข้ามาพร้อมกับป้าขนุนคนใช้คนใหม่ฝีมือดีของบ้านหลังนี้

 

แม่ตกใจหมดเลยลูก เดี๋ยวแม่ขอทำความสะอาดห้องน้ำก่อนนะคุณนายยิ้มแห้งๆให้ก่อนที่จะกวักมือป้าขนุนให้เข้ามา

 

คุณนาย แขกที่จะมาบ้านเรานั้นสำคัญกับชีวิตหนูไหมคะจู่ๆฉันก็ถามออกไปโดยที่ไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง มันคงเป็นความต้องการจากก้นบึ้งหัวใจแหละมั้ง คุณนายหันมาแล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะขยับริมฝีปากตอบ

 

แม่ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เขายังสำคัญกับชีวิตหนูไหม

 

นี่เป็นคำตอบของคุณนายหรอกหรอ หึ! ยังไงคุณแม่ก็สำคัญกว่าคุณนายตั้งหลายพันเท่า อย่าคิดว่าแม่ที่เลี้ยงฉันมาจะไม่สำคัญต่อฉันนะ!

 

เขาเป็นคนสำคัญสำหรับหนูเสมอค่ะพูดจบฉันก็วิ่งออกไปจากห้องน้ำ จากนั้นก็วิ่งต่อออกไปจากบ้าน เพื่อระบายความโกรธเคืองโดยการวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ทำไมคุณนายถึงพูดแบบนั้น จำไว้นะคุณนาย คุณไม่ได้เลี้ยงดูฉันตั้งแต่เด็ก เพราะฉะนั้นคุณนั่นแหละที่ไม่สำคัญอะไรในชีวิตของฉันเลย ฉันอยู่ได้โดยไม่มีคุณ แต่ฉันอยู่ไม่ได้โดยไม่มีแม่! แม่ที่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็ก ถึงแม้จะไม่ใช่แม่จริงๆก็เถอะ!!!

 

 

นี่ก็ใกล้จะห้าโมงเย็นแล้ว... ฉันยังนั่งอยู่ท่าน้ำเก่าใกล้กับสนามบิน... สายตาก็เม่อมองพระอาทิตย์ที่ใกล้จะตกดิน มันสวยและให้ความอบอุ่นกับใจฉันมาก... ที่ตรงนี้จะมีผู้คนเดินขวักไขว่กันไปมาเพราะใกล้ตลาดนัดที่อยู่ถัดไปอีกไม่ถึงสองเมตร ส่วนข้างหลังจะเป็นหอนาฬิกาใหญ่เอาไว้เคาท์ดาวน์ในคืนนี้

 

รู้สึกขี้เกียจมากเลยตอนนี้ ฉันบ้าคลั่งวิ่งจากบ้านมาถึงที่นี่ซึ่งอยู่ห่างกันเป็นกิโล เฮ้อ...

 

ครื้นนนน

 

ทำไมเขาถึงบอกว่าหมาเห่าเครื่องบิน ทั้งๆที่ความจริงมันแทบไม่สนใจเลยสักนิด อืม... ประหลาดเสียจริงๆ

 

บรู้วววว

 

อ่าว= = นี่มันหอนไม่ใช่เหรอวะ

 

โฮ่งๆๆๆๆ

 

อันนี้ถูกแล้ว... เดียวนะ แล้วฉันจะมานั่งพูดคนเดียวทำไมละนี่กาลเวลาทำให้คนสติดีๆกลายเป็นบ้าได้จริงๆแฮะ

 

เหมี๊ยววว

 

หือ? นี่มันไม่ใช่เสียงแมวนี่นา มันเหมือน... เสียงคน ใช่จริงๆด้วย! ทั้งเสียงหอนเสียงเห่าละก็เสียงแมวเมื่อตะกี้นี้ก็ล้วนเป็นเสียงของคนที่ทำเลียนแบบเอานี่นา ให้ตายเถอะ ใครมากวนโอ๊ยแถวนี้ยะ!

 

ขวับ!

 

ว่าไงน้องสาว~ ไหวอะเปล่าเบเบ้ เอิ๊กก!~” ชิบแล้ว... จู่ๆไอ้พวกขี้เหล้านักเลงหัวไม้ที่ไหนไม่รู้เดินมาล้อมฉันสักสี่ห้าคน ใบหน้าแดงก่ำบวกกับแววตากรุ้มกริ่มแสนน่าขยะแขยงนั้นมันแสดงออกมาให้เห็นแทบจะทุกคน ให้ตาย ติดยากันบ้างรึเปล่าเนี่ย!

 

ฉันไม่พูดอะไร รีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินฝ่าพวกนักเลงหัวไม้ออกไปให้เร็วที่สุด แต่หนึ่งในนั้นดันขว้าแขนฉันเอาไว้ก่อน

 

ป๊าดๆๆๆ แขนเล็กขาวเนียนน่ารักจังเลยกรี๊ดดด ไอ้จั๊กแร้เปียกฟันเหลืองตากเหลือกปากเหม็นมันพยายามที่จะกระฉากตัวฉันเข้าไปสู้อ้อมอกของมัน หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ไปโว๊ย จะอ้วก!

 

น้องสาววว กินอะไรเล่าเธอถึงได้งามแสนงามมมแล้วพวกมันทั้งฝูงก็แซวเล่น นี่ชักจะหมดความอดทนแล้วนะ ลองดีกับฉันเหรอ... ได้!!!

 

กินตีนของฉันไง!”

 

ป้าบ!

 

ฉันกระโดดเตะก้านคอไอ้จั๊กแร้เปียกจนมันสลบลงไปกองอยู่กับพื้นเก็นดาวเห็นเดือนวิ่งรอบหัววิ้งๆ พวกมันต่างถอยกรูดทันทีเมื่อเห็นฉันเตะไอ้บ้านี่จนสลบ ลืมไปแล้วเหรอว่าพ่อกับแม่เคยส่งฉันไปเรียนมวยไทยมาก่อน แถมตอนนี้ฉันก็ถูกบังคับให้เข้าคอร์สเรียนเทควันโดอีกด้วย

 

วะวะวะวายยย สวยแต่ดุนะเนี่ย แบบนี้แหละพี่ชอบบบ ย๊ากกฉันหลบทันทีเมื่อไอ้หัวฟูมันกระโดดมาเพื่อที่จะคว้าตัวฉันไว้ จากนั้นก็งัดสกิลวิ่งว่องไวประจำตัวออกมาใช้

 

ฟิ้ว!~

 

แฮกๆๆๆ แฮกกก เหนื่อยชะมัดฉันยืนปาดเหงื่อที่ย้อยยิ่งกว่าน้ำตกลงมาต้นคอออกให้หมด ก่อนที่จะเหลียวไปข้างหลังเพื่อดูให้แน่ใจว่าพวกมันยังตามมาอีกรึเปล่า

 

ปลอดภัยหายห่วง ไม่มีใครตามฉันมาได้แล้ว

 

แล้ว... ที่นี่มันที่ไหนกันนะ ?

 

ครื๊นนนนน

 

ไอ่หยา สนามบิน! เออจริงด้วย ท่าน้ำที่เราไปนั่งเมื่อกี้มันติดกับสนามบินนี่นา ซวยแล้ว.. นี่ก็ปาไปห้าโมงกว่าๆแล้ว ต้องรีบหาทางไปยังบ้านยัยลดาก่อน แต่ว่าบ้านยัยนั่นมันไกลโคตรๆเลยนะ เฮ้ยย แถวนี้มีรถแท็กซีผ่านมาไหมอ่ะ มือถือก็ไม่ได้พกมาด้วยสิ

 

ตุบ!

 

ขอโทษนะครับ ผมรีบจริงๆนั่นไง เซ่อจนไปชนใครไม่รู้จนได้ ฉันเซถไลนิดหน่อยแต่อีกฝ่ายแทบจะล้มลงไปทั้งๆที่เป็นผู้ชาย นี่เราบึกบึนกว่างั้นเหรอ -^-

 

ชายแปลกหน้าที่ฉันชนเข้าใส่ ก้มลงเก็บแว่นแบรนด์สีดำขึ้นมาสวมก่อนที่จะส่งยิ้มให้แล้วลากกระเป๋าเดินทางผ่านร่างฉันไป... เอ๊ะ? ฉันเคยเห็นเขามาก่อนรึเปล่า ทำไมคุ้นๆจัง

 

ทำไม... เหมือนมีไฟฟามาสถิตอยู่ตรงหน้าอกแปล๊บๆนะ?

 

คิดมากไปรึเปล่าเรา... แต่ก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยนี่

 

 

 

ถึงมีแท็กซี่แล้วไงล่ะ ช่วยอะไรฉันได้ ในเมื่อเงินติดตัวก็ไม่มีสักบาท! ฉันเลยต้องมาเดินเตร่หาทางกลับบ้านให้ได้ก่อนตั้งแต่ห้าโมงครึ่งจนตอนนี้หกโมงกว่าๆแล้วยังเดินไม่ถึงบ้าน อะไรจะไกลแสนไกลขนาดนี้ ทีขามาทำไมง่ายดายนัก ขากลับนี่น่องแทบโต T[]T

 

อะฮ้า! ทางออกเริ่มใกล้เข้ามาแล้ว ฉันมองเห็นบ้านของตัวเองแล้ววว โธ่บ้านจ๋า ฉันคิดถึงแกเหลือเกินนะ น้ำ... ฉันหิวน้ำ... คอจะเหือดแห้งตายอยู่แล้ว

 

มือ~ มือของฉันกำลังจะสัมผัสที่ประตูรั้วแล้ว อา~~

 

เอ๊ะ?” ไม่รู้ว่าตาฝาดรึเปล่า? ทำไมฉันถึงเห็นใครไม่รู้กำลังเดินป้วนเปี้ยนอยู่สวนหน้าบ้าน ด่อมๆมองๆอย่างกับขโมย นั่น! คุณนายนี่นา เปิดประตูแล้วเดินออกมาหาชายนิรนามคนนั้น แล้วคุยกันอย่างสนิทสนม

 

ใครวะ! แต่งตัวดูดีมีฐานะ สูงยาวเข่าดีแบบนั้น พ่อเหรอ ไม่ใช่ม้างงง พ่อไม่หุ่นดีขนาดนี้หรอก

 

หมับ!

 

หือ? อะไรกันนี่! กรี๊ดดดดดดดฉันพยายามดิ้นและกรีดร้องออกไปสุดพลัง เมื่อจู่ๆดันมีคนเอามือมาปิดปากฉันแล้วออกแรงลากไปที่รถกระบะสีขาวที่จอดรอไว้

 

อ๊ากกก อ่อยอ้านนน!!!”

 

เงียบ! ถ้าไม่อยากตาย นี่คือการลักพาตัว!”

 

อ๋อ ลักพาตัว...

หา!!! ไอ้โม่งดำมันเอาปืนมาจ่อที่หัว ส่วนอีกคนก็ยืนลับมีดอยู่ที่หน้ารถ นี่ฉันกำลังจะถูกลักพาตัวไปขายใช่ไหม อ๊ากกก ฉันจะไปฟ้องปวีณา! ช่วยด้วยยย ฉันฉันด๊วยยย

 

ฉันได้แต่พยักหน้าหงึกหงักเป็นเชิงเข้าใจแล้วเดินตามมันไปที่รถ จากนั้นก็โดนผลักเข้ามาข้างในเบาะหลัง ฉันรู้สึกมีกลิ่นไม่พึงประสงค์นะ คล้ายๆกลิ่นเหม็นขิ่วของจั๊กแร้...

 

คุณพระ!

 

ไอ้จั๊กแร้เปียกที่เจอตอนเย็นที่ท่าน้ำนี่หว่า มันตามฉันมาถึงหน้าบ้านแถมยังจับตัวฉันมานั่งจุมปุ๊กสูดดมกลิ่นขิ่วๆของมันในรถที่แสนคับแคบแบบนี้อีก

 

โอ๊ย.. แม่จะเป็นลม!

 

อ๊า ร้อนจังเลยเฮ้ยๆๆๆ ยะ อย่านะ.. อย่ายกแขนนะ ไม่อย่างนั้นฉันต้อง!

 

ผ่าง!

            อื้อออหือออ นี่มันป่าอเมซอนชัดๆ โอ๊ยยย ตูจะเป็นลม ~~~!

 

ครอก! @@”

.................วิ้งๆๆ.....................

อ้าว ยัยนี่สลบไปแล้วลูกเพ่!”

 

ละ ลูกพี่! มีคนขับรถตามมาครับ!”

 

ตายห่_ละ เตรียมปืนออกมาให้ตู เดี๋ยวตูยิงสกัดมันเอง! ส่วนเมิงขับให้มันเร็วๆหน่อยสิวะ ช้าอย่างกับหอยป่วยอยู่นั่นแหละ ต้องส่งยัยนี่ข้ามชาติวันนี้นะไม่ใช่ชาติหน้า!”

 

ครับ!”

 

บรื้นนนนนนนนนนน!!!!

 


บทนี้มาแบบมึนๆ55555555555555
คือแบบ ไม่รู้จะแต่งอะไรแล้วอ่ะ แต่งแล้วก็ลบ ลบแล้วก็แต่ง
เป็นแบบนี้หลายรอบมาก ตายยละสมองช้านนนTT
จะพยายามให้มันสอดคล้องที่สุดนะคะ ไม่เฉลยนะคะว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ใกล้จะจบแล้วต้องลุ้นบ้าง555(แล้วที่ผ่านมาก็ลุ้นไม่ใช่เรอะะะ)
พระเอกไปไหน? อิอิ ใครตอบได้จุ๊บหนึ่งที(อย่าเลี่ยนกันนะฮ่าๆๆๆๆๆๆ)

 

 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #121 Praew (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 13:04
    เอ่อนั่นดิพระเอกไปไหน 55555

    บทนี้ฮาดีอ่ะ ว่าแต่...แขกนี่ใคร ใช่ผู้ชายดูมีภูมิฐานคนนั้นรึเปล่าเนี่ย

    แล้วแว่นคุงคนนั้นคือใคร...โอ๊ยยยย ปริศนาเยอะแท้ล่ะบทนี้
    #121
    0
  2. #119 AFsugarstory (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 01:34
    ใครจับตัวพัดชาไปอ่า อยากรู้จัง เวกัสนายหายไปแบบนี้ไม่ได้นะะ

    กลับมาอ่านอีกครั้งคิดถึงนักเขียนจัง อิอิ
    #119
    0
  3. #116 pretty-boy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 19:55
    ใครมาจับตัวพัดชาไป
    #116
    0
  4. #115 phakh (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 21:07
    พัดชาอยาาเป็นไรนะ.....คนสำคัญคนนนั้นคือเวกัสสินะ ช่วยพัดชาด้วยยยยยยยย
    #115
    0