My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 2 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 พ.ย. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 01 first kiss

(เพลงเล่นแค่1รอบค้า ไม่รบกวนเวลาอ่าน^^)

 

พัดชา เปิดประตูห้องน้ำออกช้าๆพลางค่อยๆย่องเดินออกมาเบาๆแต่ละก้าวของเธอแทบไม่ ได้ยินเสียงเลย เธอทำเพราะไม่อยากรบกวนเวลานอนของปุยฝ้ายที่หลับปุ๋ยอยู่บนเตียง วันนี้เธอกลับหอพักช้าเพราะมัวแต่ไปเที่ยวเล่นรอบๆโรงเรียนกับลดาจนลืมเวลา ถึงได้กลับมาถึงตอนสี่ทุ่ม

 

เธอ เพิ่งอาบน้ำเสร็จแถมเธอยังสระผมด้วย เธอจึงไม่ยอมนอนเก็กลัวว่าผมจะเสียเลยออกมาเดินเล่นที่หน้าหอพักหญิงก่อน พัดชายืนเกาะรั้วเหล็กที่กั้นระหว่างหอพักชายและหอพักหญิงนิ่ง ลมโชยมาเบาๆ พัดชาลูบแขนตัวเองป้อยๆคงเป็นเพราะเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วมายืนตากลมแบบนี้ จึงทำให้เด็กสาวรู้สึกหนาว

 

จู่ๆ เธอก็เห็นชายร่างสูงเดินดุ่มๆลงมาจากหอพักทำเอาเด็กสาวหลบแทบไม่ทัน เธอคิดใจหายเมื่อคนที่เธอเห็นเป็นเพื่อนร่วมห้องที่กวนประสาทคนนั้น เธอเห็นว่าท่าจะไม่ดีเลยขึ้นไปหอพักแล้วกลับเข้าห้องของตัวเองไป

 

 

เช้าวันอังคาร...(2in365day)

เด็ก สาวรีบรวบผมเป็นหางม้าไว้ด้านหลังแบบรวบๆหยิบแป้งฝุ่นในกระเป๋าขึ้นมาเทใส่ ในอุ้งมือก่อนจากนั้นก็ลูบไล้ให้ทั่วใบหน้ายิ่งทำให้ใบหน้าดูซีดลง

 

พัดเอ๊ย...แกขาวอยู่แล้วยังจะใส่แป้งอีกนี่รอนานนะเนี่ยลดา ที่มายืนรออยู่หน้าห้องบ่นกระปอดกระแปดตั้งนานสองนาน แต่พัดชาไม่สนใจหันไปยักคิ้วให้ก่อนที่จะเริ่มจัดตารางเรียน เพราะเมื่อวานปุยฝ้ายปิดไฟนอนตั้งแต่หัวค่ำเธอเลยไม่ได้จัดตารางเรียน

 

ให้ช่วยไหมคะแม่คุณลดาเปลี่ยนอิริยาบถจากยืนเท้าสะเอวเป็นยืนเกาะเสา พัดชามองเพื่อนแล้วก็อดขำไม่ได้

 

แกอย่ายืนแบบนั้นดิ มันเหมือนขึ้นอืดไงไม่รู้ฮ่าๆ

 

กรี๊ด ปากเสีย! แล้วเสร็จรึยัง นี่จะแปดโมงแล้วนะคะ

 

เออๆ เสร็จแล้วๆพัดชา รีบวิ่งออกจากห้องโดยที่ไม่ลืมที่จะถือกระเป๋าออกมาด้วย ใบหน้าของเด็กสาวช่างสดใสยิ่งนัก เธอยิ้มแย้มตลอดเวลาเหมือนว่าไม่เคยผ่านเรื่องร้ายๆ ผิดกับตอนที่เธอยังอยู่มัถธยมต้นปีที่สาม...เวลา กลับบ้านเมื่อไหร่เธอจะมีความสุขมากเพราะเธอจะได้ออกจากรั้วโรงเรียนได้สัก ที เธออดทนอดกลั้นกับนักเรียนในห้องที่ทำตัวแย่ๆ เธอโดนดูถูกดูแคลนจนเธอคิดอยากจะออกจากโรงเรียนนี้ แต่ด้วยอนาคตที่แม่ของเด็กสาววาดฝันไว้ เธอจึงถอยไปไม่ได้...

 

หลับสบายไหมพัดลดา ที่คอยจะคอยเดินเคียงข้างพัดชาเอ่ยถามด้วยหน้าตาที่สดใส อดีตของลดาก็ไม่ต่างจากพัดชาเท่าไหร่ เรื่องราวของลดายิ่งร้ายไปกว่าพัดชาเธอทั้งโดนจิกโดนใช้โดนต่อว่าเมื่อ เพื่อนของเธอไม่พอใจอะไร เธอต้องอยู่กับเพื่อนที่เห็นแก่ตัวเป็นเวลาสามปี...

 

สบายสิ ลมเย๊นเย็น^^”

 

เพื่อนร่วมห้องฉันกรนเสียงดังมาก นี่ยังง่วงอยู่เลยหลับไม่อิ่มพัดชาหัวเราะเสียงใสพลางมองไปที่ขอบตาดำๆของลดา

 

ไอ้ปุยฝ้ายหลับอย่างกับไม่หายใจ แทบจะไม่ได้ยินเสียงเลยแล้ว ทั้งสองคนก็หัวเราะพร้อมกันอีกครั้ง สองสาวถามเรื่องราวสารทุกข์สุขดิบหลายๆเรื่องจนสนิทกันเพิ่มขึ้นตอนนี้ปุย ฝ้ายกับปังปอนอยู่ที่หน้าเสาธงแล้ว ทุกเช้านักเรียนต้องเขาแถวเคารพธงชาติก่อนที่จะขึ้นไปเรียนตามปกติ

 

พัดชา กับลดาเดินไปเรื่อยๆแต่สายตาของพัดชาดันไปเห็นนายคนที่กวนประสาทเมื่อวาน เข้า พัดชารีบปรับสีหน้าทันก่อนจะรีบเดินผ่านอย่างไม่สนใจ

 

พอ พัดชาเดินผ่านผู้ชายคนนั้นไปสักหนึ่งเมตรเธอก็แอบเหลียวมองด้านหลัง อยู่ดีๆเธอก็รู้สึกไม่ชอบใจผู้ชายคนนั้นเอาเสียเลย เขาไม่หันมามองพัดชาจริงๆด้วย ถ้าเป็นแบบนี้ก็ดี พัดชาจะได้รู้ว่าที่เขาเข้ามาคุยกับพัดชาเมื่อวานเป็นเพราะความที่ไม่รู้ จริงๆไม่มีอะไรนอกเหนือไปกว่านั้น

 

นั่นเวกัสใช่มะลดากระตุกแขนเสียเพื่อนสาวที่เอาแต่เหลียวมองไม่เดินต่อไปทั้งๆที่ก่อนหน้านี่สาวเจ้าเดินดุ่มๆไม่สนหน้าสนหลังแท้ๆ

 

หะ? ใคร? อะไรเหรอ?”

 

เออๆ ช่างเถอะไปต่อดีกว่าเดี๋ยวสายคราวนี้ลดาเดินนำหน้าพัดชาไป เด็กสาวกุมขมับเบาๆ เรียกให้สติกลับคืนมา เวกัสเหรอ ชื่อนายสวยดีนะ...’

 

คาบที่1

 

ฟรีทาม์เหรอ ว้า...เปิดเทอมวันนี้ครูฝรั่งก็ไม่สอนปุย ฝ้ายเพื่อนข้างโต๊ะบ่นพึมพำในลำคอ พัดชาไม่คิดจะสนอยู่แล้วเพราะปุยฝ้ายเป็นคนที่ชอบเรียนหนังสือ วันๆเอาแต่คุยเรื่องงาน การบ้าน ตอนเย็นยังไม่ยอมกลับหออีกเพราะมัวแต่ไปทำการบ้านในห้องสมุด

 

พัดชา เอาแต่ถอนหายใจใส่ปุยฝ้ายก่อนที่จะเสสายตาไปมองโต๊ะข้างๆ พัดชายังไม่รู้จักสองคนนี้เลย แต่คุ้นหน้าเพราะเป็นนักเรียนเก่า ถ้าจะให้เธอเดาชื่อคงจะเป็นว่านกับหนูนา เธอแอบสงสัยเล็กน้อย ทำไมนายเวกัสกับว่านถึงสนิทกันขนาดนั้น ถึงขั้นจับไม้จับมือ

 

ฝ้าย นั่น...เค้าเป็นแฟนกันปะ?” พัดชาหันไปถามปุยฝ้ายที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือแต่ก็ตั้งเงยหน้าแล้วมองตามที่พัดชาบอก

 

ว่าไป เพิ่งเจอกันเมื่อวานนี่เองไมใช่มั้งพัดชา ยังไม่อยากจะปักใจเชื่อสักเท่าไหร่แต่ภาพมันฟ้องว่าพวกเขาสองคนนั้นมีความ สัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนแน่ๆ ไม่ก็กำลังจะสานความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนกันอยู่

 

แล้วเขาจะมาคิดมากแบบนี้ทำไมนะ ในเมื่อนายเวกัสอะไรนั่นก็เป็นใครไม่รู้ว่านก็ไม่ได้สนิทสักกันหน่อย เขาคงคิดมากไปแล้วจริงๆ

 

ฮึ!” คราว นี้สายตาพัดชาไม่พ้นสายตาของเวกัสที่กำลังมองมาทางนี้ เธอแอบตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะสะบัดหน้าหนีอย่างน่าหมั่นไส้ แต่หางตาเธอก็แอบเหล่มองชายหนุ่ม เขาก็ไม่ว่าอะไร หันไปคุยกับว่านต่อ

 

ทำไมนายทำเหมือนไม่รู้จักฉันแบบนั้นล่ะ รึว่านายไม่ชอบหน้าฉัน?’

 

คาบที่2

 

นัก เรียนคะ ครูจะให้แบ่งกลุ่มกลุ่มละห้า หนึ่งถึงเก้ามาประจำที่เลยค่ะ เลขที่ต่อจากนั้นก็มานั่งตามที่ของตัวเอง นับเองนะคะมอปลายคงไม่ให้ครูมานั่งนับให้หรอกใช่ไหมคะพัดชารู้สึกเบื่อวิชาที่ให้แบ่งกลุ่มตามเลขที่ เพราะมันจะทำให้แยกจากเพื่อนๆ

 

ภาย ในห้องตอนนี้วุ่นวายมาก นักเรียนหลายคนก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวนั่งผิดที่จนครูประจำวิชาดุครั้งแล้ว ครั้งเล่า ผ่านไปยี่สิบนาทีถึงจะสงบ

 

หัวหน้าๆขณะที่พัดชากำลังนั่งเก้าอี้โต๊ะกลุ่มหนึ่ง...พอมองตามเสียงเด็กสาวก็อึ้งกิมกี่ไปทันที...นี่ นายเวกัสอยู่กลุ่มเดียวกับเธอหรอกเหรอ แถมยังนั่งข้างกันอีกด้วย เธออยากจะขอเปลี่ยนที่กับเพื่อนในกลุ่มมากแต่ก็ทำไม่ได้เพราะครูประจำวิชา นี้กำลังโมโห เดี๋ยวเป็นเรื่องวุ่นวายอีก

 

ฉันไม่ใช่หัวหน้าเด็ก สาวรู้สึกใจเต้นเวลาที่โดนเวกัสถาม มันทำให้หัวใจของเธอเต้นระบำเป็นจังหวะถี่ๆ เธอใจหายวูบก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองเวกัสอย่างจริงๆจังๆ

 

แล้วใครจะบอกทำความเคารพล่ะครับ?” พัดชามองเรียวปากที่ขยับขึ้นลงชวนหลงไหลแต่ก็โดนเวกัสเรียกสติกลับมาโดยการเคาะหน้าผมกเบาๆ

 

มะ...ไม่รู้ เด็กสาวรีบบอกกระทันหันโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง เพราะเธอไม่ได้ยินที่เวกัสถามเมื่อกี้

 

เธอนั่นแหละ เร็วๆสิ

 

เออๆก็ได้ นักเรียนทั้งหมดทำความเคาโระ อะโฮกๆ แคกๆ!” สุด ท้ายก็มีแต่เสียงหัวเราะดังตามมาเพราะความโก๊ะๆของพัดชาที่ไม่เช็คเสียงก่อน ตะโกน ผลออกมาเสียงเลยขาดหายแบบนี้ พัดชาหน้าแดงอายจนอยากจะมุดเข้าไปในใต้โต๊ะเลยล่ะ เขาทำขายหน้าอีกแล้ว...

 

ตกเย็น หมดคาบสุดท้าย

            ร่างบางเจ้าของสีผิวขาวซีดเดินหอบผ้าหอบผ่อนไปที่ตู้เครื่องซักผ้าหยอด เหรียญข้างห้องน้ำหญิง เพราะเธอไม่มีเวลาที่จะมานั่งซักเองเลยใช้ตู้ยอดเหรียญซะเลยไม่ใช่ว่าเธอทำ ไม่เป็น ระหว่างที่รอผ้าเธอก็เดินเที่ยวไปแถวๆนั้น

 

ใน ใจเธอก็คิดถึงเรื่องวันนี้ไปด้วย ไม่มีการเลือกหัวหน้าห้อง เธอจึงได้รับภาระเป็นแทนทั้งๆที่ไม่อยากเป็นแท้ๆรู้แบบนี้พัดชาไม่น่าบอก ชั้นให้วิชาแรกที่มาเรียนเลย แถมยังโดนล้อเรื่องตอนที่เธอเสียงหายอีกด้วย ทำไมไม่มีรองหัวหน้าให้มารับใช้หัวหน้าจำเป็นอย่างเธอบ้างนะ

 

คิดถึงนะ

 

แอบมาแบบนี้กลัวคนอื่นเห็นจัง

 

ช่างมันเถอะน่า อยากเห็นหน้าแฟนนี่^^”

 

เธอเหลือบตาไปเห็นผู้ชายกับผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวจับมือถือแขนกันตรงเสา...ทำไม เธอต้องมาเห็นและได้ยินอะไรแบบนี้ด้วยนะ ยังเรียนอยู่มีแฟนยังไงก็ต้องเลิกอยู่ดีถ้าคิดว่าคนในตอนนี้เป็นคนสุดท้ายใน ชีวิตแล้วก็คบไป...

 

พัดชา ไม่สนใจอะไร เธอทำเป็นไม่เห็นแล้วเดินผ่านคู่รักหนุ่มสาวไป ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยออกนอกกรอบที่พ่อแม่วางไว้ เธอฟังคำสั่งสอนของพ่อแม่มาโดยตลอด เธอโดนบังคับให้เรียนมวยไทยตอนเด็กเพราะจะได้จัดการกับผู้ชายได้ เธอถูกสั่งสอนเมื่อเวลามีผู้ชายมายุ่งด้วยอย่าไปสนใจเดี๋ยวเขาก็เลิกสนใจไป เอง เขาถูกห้ามมีแฟนจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอก็ปฏิบัติตามคำสั่งสอนได้ดี

 

แต่ ตอนนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้ว มองไปทางไหนก็มีแต่คู่รักเต็มไปหมด เธอก็อยากจะมีบ้าง เธออยากรู้สึกเหมือนผู้หญิงทั่วไปบ้างเวลามีคนมาเอาใจไปไหนมาไหนด้วยมันจะมี ความสุขขนาดไหน

 

แต่หนทางมันก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบตลอดไปหรอกนะ

 

สาว น้อยร่างเล็กสีผิวขาวซีดออกมาเดินเล่นสูดอากาศหายใจก่อนที่จะกลับไปดูผ้าที่ ซักไว้ เธอมองไปรอบๆโรงเรียนแต่อยู่ดีๆก็เหมือนมีคนตามมา เธอหันขวับไปด้านหลังก็เห็นตาลุงที่ไหนไม่รู้สวมหมวกสวมแว่นปิดหน้าปิดตา เดินตามมา พอเธอหยุดเดินเขาก็หยุดตาม เด็กสาวเริ่มสังหรณ์ใจเธอไม่อาจก้าวต่อไปไหนได้แล้ว จะกลับทางเดิมก็กลัวจะเกิดอันตราย จะเดินไปต่อก็ไม่รู้จะไปไหนดี

 

สโตกเกอร์แก่ๆยืนยิ้มให้พลางยกบุหรี่ขึ้นดูดอย่างน่าสะอิดสะเอียน ถึงเธอจะเรียนมวยไทยมาแต่ก็ไม่กล้าใช้กับสโตกเกอร์หรอก

 

จะทำยังไงดี!

 

เวกัส!!! พัดชาเห็นเวกัสเดินออกมาจากหอพักชายพอดี แต่เขาไม่เห็นแถมยังจะไปอีกเส้นทางอีกด้วย เด็กสาวรวบรวมกำลังที่มีตะโกนเรียกเจ้าของชื่อ

 

เวกัส!!! เวกัส!!!” สำเร็จ! เด็กชายที่ถูกเรียกชื่อหันมามองแล้วเดินมาหาพัดชาอัตโนมัติ ส่วนเธอก็อุ่นใจขึ้นมาระดับหนึ่งรีบเดินไปหาเวกัสอย่างเร็วไว

 

มีอะไร เรียกฉันทำไม มีอะไรให้รับใช้เหรอครับหัวหน้าสถานการณ์นี้เขายังอารมณ์ดีอยู่ แต่พัดชาหน้าดำคร่ำเครียดมาแต่ไกล จึงทำให้เวกัสจริงจังขึ้นมาทันที มีอะไรเหรอ?”

 

ช่วยฉันด้วย มีคนตามฉันมาอ่ะ มันคงไม่ทำอะไรฉันตอนนี้แต่พอฉันเผลอ...” เธอเว้นวรรคให้ชายหนุ่มคิดต่อ

 

สโตกเกอร์? ฉันคิดว่าเขาตามหัวหน้ามาเพราะหัวหน้าอยู่คนเดียว

 

ฉันแค่ออกมาเดินเล่นคนเดียว ไม่ใช่อยู่คนเดียวสักหน่อย

 

หัวหน้าดูสิ พอหัวหน้าเดินมาหาผมไอ้บ้านั่นก็ทำเหมือนไม่สนใจ

 

แล้วฉันต้องทำยังไง นายช่วยไล่มันไปทีสิ

 

เว กัสทำท่าครุ่นคิดอยู่นานจนพัดชาจะบ้าตายอยู่แล้ว พอเขาคิดออกก็ลากแขนพัดชาไปหาสโตกเกอร์คนนั้น พัดชาไม่รู้ว่าเขาทำแบบนี้ทำไม รึว่าเขาจะร่วมมือกับสโตกเกอร์คนนี้!!!

 

ทำอะไรของนาย ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้นะ เวกัส!!!” พัดชาดิ้นสุดฤทธ์ พยายามดึงมือของตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายดึงไปแต่ก็ไม่เป็นผล เขาแรงเยอะมาก

 

คุณครับ!” จู่ๆเวกัสก็เรียกสโตกเกอร์คนนั้น เขาหันมาตกใจกับเหตุการณ์เล็กน้อย สโตกเกอร์แก่ๆคนนั้นถอดแว่นตาออกเพื่อที่จะมองภาพชัดๆ

 

ไปเรียกเขาทำไม!”

 

คุณตามเธอทำไม? มีธุระอะไรกับเธอ เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวสักหน่อยดูซะ...”

 

ฮะ!?”

 

เว กัสจับร่างเล็กของพัดชาก่อนที่จะค่อยๆโน้มใบหน้าลงเพื่อที่จะทำอะไรบางอย่าง ในขณะนั้นหัวใจของพัดชาเต้นถี่และรัวมากแรงกว่าตอนอื่นหลายเท่า เธอไม่อาจห้ามให้คนตัวสูงทำแบบนี้ได้ เธอจึงปล่อยให้เวกัสทำตามอำเพอใจ ส่วนร่างสูงก็ค่อยๆประกบริมฝีปากบางๆลงบนริมฝีปากสีชมพูหวานของพัดชาอย่าง เบาที่สุด หัวใจของทั้งคู่ตอนนี้กำลังเต้นพร้อมๆกัน... คนตัวสูงชักจะชอบรสชาตของริมฝีปากร่างเล็กซะแล้วสิ... มือของเวกัสเลื่อนมาจับแก้มขาวเนียนของพัดชาให้เงยขึ้น เขาถอนจูบก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่าง

 

เธอปลอดภัยแล้วนะเวกัสปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ แก้มของพัดชาขึ้นสีแดงแจ๋ เธอลูบแก้มตัวเองอย่างเขินๆ หันไปดูสิ ไอ้สโตกเกอร์มันไปแล้ว^^”

 

อ่า...ไปแล้วจริงๆด้วย นี่คือวิธีจัดการสโตกเกอร์ที่ถูกของเวกัสสินะ เขาจูบพัดชาเพราะจะช่วยนี่เองเหรอ

 

เท่านี้เองเหรอ...?

 

นี่เบอร์ฉัน มีอะไรก็โทรมาฉันไปเล่นบาสก่อนนะ อ้อ...แล้วจะให้เรียกชื่อเธอว่าอะไรดี

 

.พะ...พัด...” คนถูกถามตอบเสียงสั่นแต่ไม่ทันได้พูดชื่อหมดเสียงคนตัวสูงก็ขึ้นแทรก

 

พัดเหรอ ชื่อเก๋ดีนะฮ่าๆ ไปก่อนล่ะเขาตบไหล่พัดชาเบาๆ แล้ววิ่งไปทางโรงยิม ไม่ใช่แบบนั้น...คนสนิทเท่านั้นที่จะให้เรียกว่าพัด

 

จะให้เรียกว่าพัดชาต่างหาก
 

กรี๊ดดๆๆๆๆ ดิ้นนนนน>[]<
นิยายเรื่องนี้อยากบอกว่าต้นหน้าๆหวานละมุนละไมมากๆเลออ>///<
ตอนนี้ไรท์ได้แรงบัลดาลใจมาจากเรื่องพูดว่ารักกับฉันสิ
คือไรท์คิดไว้แล้วว่าตอนที่หนึ่งพระนางต้องได้จุ๊บกัน
แล้วหัวมันก็คิดไปถึงเรื่องนั้นเลยค่ะ ขอหยิบมาใส่นิดหนึ่งแฮ่ๆ^[]^
แต่ก็ไม่ได้ลอกมาทั้งเรื่องนะ=_= แค่ยืมสโตกเกอร์มาเฉยๆ5555+
*สโตกเกอร์ = โรคจิตที่ชอบไล่ตามชาวบ้านเองค่ะน่ากลัว บรึ๋ยยย

 
© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #98 phakh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 17:11
    จูบเลยหรอ??มีวิธีอื่นอิกนะเวกัส...555 สาบานนะไม่ได้คิดไรอะ555
    #98
    0
  2. #32 Praew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 20:54
    ไม่เคยดูแฮะ 5555555 ไม่เป็นไรๆ เวกัสนี่หลอกแต๊ะอั๋งป๊ะเนี่ย จูบให้ตาแก่นั่นเห็นเลยเหรอ ช่างเด็ดดีแท้น้อออออ นี่พัดชายังไม่เคยออกนอกกรอบพ่อแม่นะเฟร้ยยยยย (ขอบคุณมากเลยที่ไปอ่านนิยายเรา คิดเห็นยังไง ว่ากันไปตามนั้นน้อ)
    #32
    0
  3. #25 AFsugarstory (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 00:49
    อ้าย >< มาฉากแรกเวกัสจูบเลยอ่า
    #25
    0
  4. #22 EfFRrii。◕‿◕。 ϖ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 16:49
    เราก็เคยดูการ์ตูนเรื่องนี้ ><
    #22
    0