My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 14 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 857
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ย. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 13

 

สวรรค์โฮม

 

ผ่านไปสองเดือนกับยี่สิบสองวัน

 

Patcha part

 

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา...ฉันก็ไม่เห็นแม่ของเวกัสอีกเลย เพราะอะไรน่ะเหรอ ฉันไม่เข้าไปยุ่งกับลูกชายของเขาไงล่ะ อย่างมากก็คุยกันปกติตามประสาเพื่อน อ้อ! ตอนนี้เรากลายเป็นเพื่อนกันไปแล้วนะ เขาคอยช่วยเหลือฉันทุกอย่าจนฉันรู้สึกอยากจะขอบคุณเขา และพาไปเลี้ยงข้าวสักมื้อ...แต่ก็ทำได้แต่ยิ้มให้เป็นการขอบคุณ แบบนี้แหละดีแล้ว ฉันไม่อยากให้แม่เขาต้องมาเครียดความดันขึ้นเพราะฉันอีก

 

ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านกับแม่ ส่วนพ่อก็หายไปตั้งแต่วันเสาร์ตอนเช้าแล้ว จนตอนนี้ยังไม่กลับ พอถามแม่ ท่านก็บอกว่าพ่อไปทำงานที่ต่างจังหวัดกลับอาทิตย์หน้า บ้านหลังนี้จึงมีแค่ฉันกับแม่อยู่ด้วยกันสองคน แทบจะไม่มีอะไรทำนอกจากนอนตีพุงเล่นไปวันๆ อ่า...การบ้านฉันก็ยังไม่ได้ทำเลยอ่ะ ลืมได้ยังไงเนี่ย มัวคิดว่าวันหยุดมันน่าเบื่อทั้งๆที่การบ้านเต็มอย่างนี้เนี่ยนะ เฮ้อ...อยากหายไปจากโลกจริงๆเล้ย

 

ฉันเขกหัวตัวเองเป็นการลงโทษที่ไม่หัดจำเรื่องสำคัญอย่างการบ้าน จึงรีบลุกจากเตียงแล้วตรงไปยังโต๊ะทำงานที่มีกระเป๋านักเรียนวางไว้ ระหว่างที่ฉันกำลังจะเปิดกระเป๋าเพื่อเอาสมุดการบ้านหลายวิชามากองรวมกันหวังจะเคียร์ให้มันเสร็จๆก็ดันมีเสียงข้อความดังขึ้น

 

ฉันมองหามือถือของตัวเองที่เผลอไปวางทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่งในห้อง พักนี้สมองฉันต้องเสื่อมไปแล้วแน่ๆมักหลงๆลืมๆอะไรหลายๆอย่างเลยแฮะ ต้องไปเช็คมันซะบ้างละ เผื่อไปเที่ยวแล้วเอาเงินวางทิ้งอยู่ในห้องน้ำ รึขับรถไปเที่ยวแล้วดันเดินกลับมาละเรื่องใหญ่ ฮ่ะๆ

 

อ่าเจอแล้ว~ แอบอยู่ใต้หมอนนี่เอง ว่าแต่ฉันเอามันไปซุกไว้ใต้หมอนเมื่อไหร่นะ ช่างมันเถอะเจอก็ดีแล้ว^^

 

            ตัวเอง ตอบไลน์เราด่วน!’

 

            เป็นข้อความจากเวกัสเองแหละ พอดีฉันปิดทั้งเสียงแชทในเฟซบุ๊คและไลน์เพราะรบกวนเวลาหลับเวลานอนมากกก เลยไม่ค่อยรู้ว่าใครส่งอะไรมาบ้าง...ฉันปลดล็อคหน้าจอมือถือแล้วกดเข้าไปในแอปไลน์ เห็นข้อความของเวกัสขึ้นเยอะแยะเลย เอ่อโทษทีนะ ฉันลืมเช็คมันอีกแล้วแหละ -/\-

 

ข้อความล่าสุด

            พัดชา มาบ้านเราหน่อย เธอลืมรายงานชีวะไปแล้วหรือไงหืมมม?(สติ๊กเกอร์กระต่ายร้องไห้)’

 

            ฉันจะบอกว่าฉันลืมว่ะ=_=

 

            ยังจ้าๆ ฉันไม่ค่อยว่างน่ะ ว่าแต่ทำไมต้องไปทำบ้านนายด้วย นัดกันมาทำที่ร้านกาแฟหน้าโรงเรียนไม่ดีกว่าเหรอจะบอกว่าลืมเดี๋ยวเขาจะว่าไม่เห็นความสำคัญของงานกลุ่ม(หรา?)

 

            สักพักเวกัสก็ตอบกลับมา

 

            นี่ๆ งานมันให้วัดความชื้นของดินและหาประชากรสัตว์เธอจะไปวัดความชื้นปูนซีเมนต์รึไง รึจะเอาพลั่วไปขุดดินหน้าร้านเขา(สติ๊กเกอร์รูปหมีอัดกระต่าย)’ นี่เขาเป็นหมีแล้วฉันเป็นกระต่ายใช่มั้ย- -?

 

            ฉันไม่กล้าไปบ้านนายอ่ะประเด็นคือแม่เขาดุจะตาย วันก่อนที่คุยกับท่าน ขนหน้าแข่งฉันแทบจะร่วง คนอะไรอย่างกับนางมารในละครจีนTT

 

            ถ้าอย่างนั้นให้ฉันไปบ้านเธอเอาป่ะ

 

            ฉันชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอกห้อง คงไม่ดีอ่ะ แม่ฉันกำลังหงุดหงิดเรื่องนกมาอึใส่รองเท้าปราด้าสุดหวงราคาแพงหูฉี่คู่โปรดของท่านอยู่ ขืนเวกัสมาป่วนที่บ้านมีหวังครก สาก หม้อ ไห ตะหลิว ทัพพี กระจุยกระจายแน่ อีกอย่างแม่ก็ไม่ชอบให้ฉันคบเพื่อนผู้ชายด้วย ฮือ เอาไงละทีนี้T[]T

 

แม่ฉันไม่อนุญาตอ่า(สติ๊กเกอร์กระต่ายร้องไห้)’

 

นั่นไง บอกให้มาทำที่บ้านฉัน ตอนนี้แม่ไม่อยู่บ้าน เธอทำตัวตามสบายได้เลยจริงดิ! ถ้าแม่เขาไม่อยู่ฉันก็โอเค><

 

ได้ๆ ว่าแต่ บ้านนายอยู่ไหนอ่ะ=..=?’ จำได้ว่าฉันเคยขอเขาติดรถเพื่อมาส่งที่บ้านแล้วผ่านบ้านของเวกัสพอดี แต่ใครจะไปจำได้เล่า ถนนหนทางมีเยอะแยะไป ต้องลืมกันบ้าง

 

เดี๋ยวส่งแผนที่ไปให้ ถ้าไปไม่ถูกก็โทรหานะ^^’

 

ไม่นานเวกัสก็ส่งแผนที่มาให้อย่างละเอียดยิบ เห็นหมดในซอกในซอย อย่างนี้ค่อยไปถูกหน่อย ว่าแต่จะทำไงไปน่ะเหรอ ปั่นจักรยานอย่างเดียวอ่ะ พ่อแม่ไม่อนุญาตให้ขี่มอเตอร์ไซค์ อ้างว่ายังเด็กและอันตราย แต่มันจำเป็นมากๆเลยนะ พ่อกับแม่ไม่เข้าใจT_T จึงเป็นเหตุที่ฉันไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวเตร่ข้างนอกเลย วันๆเอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้าน ฮือ...

 

แม่คะ หนูขอไปทำงานชีวะบ้านเพื่อนนะคะ เย็นๆคงจะกลับ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูน้า^^” ฉันเดินย่องๆไปสวมกอดผู้เป็นแม่จากด้านหลัง แม่กระตุกตัวด้วยความตกใจเล็กน้อย ก่อนจะวางปราด้าสุดหวงไว้บนชั้นรองเท้าแล้วหันมาหาฉันที่ทำตาปริบๆรอฟังคำอนุญาตจากท่าน

 

ไปสิจ๊ะ แต่อย่ากลับค่ำนักล่ะ ให้แม่ไปส่งไหมเย้! ครั้งนี้แม่อนุญาตง่ายกว่าไปเที่ยวบ้านยัยปุยฝ้ายอีกนะเนี่ย

 

ไม่เป็นไรค่ะ หนูปั่นจักรยานไปเองได้ ไปก่อนนะคะฉันจุ๊บแก้มข้างซ้ายของผู้เป็นแม่หนึ่งครั้งแล้วหมุนตัววิ่งลงบันไดไปอย่างว่องไว

 

เอ๋...เดี๋ยวลูก! ไปทำบ้านใครจ๊ะ ผู้ชายหรือผู้หญิงฉันไม่ได้ตอบคำถามแม่เพราะเห็นว่าวิ่งออกมาหน้าบ้านแล้ว แต่ก็ได้ยินเสียงแม่อยู่ชัดแจ๋ว ใครจะกล้าตอบล่ะ จะให้โกหกก็บาป

 

 

ฉันคว้าจักรยานโดเรม่อนสีฟ้าของขวัญของพ่อที่ซื้อให้ตอนมอหนึ่งเพราะสอบได้ที่หนึ่งของสายชั้น หุหุ ตอนนั้นฉันอยากได้มันมาก เลยขยันทำเกรดดีๆ ประจบครูทุกวัน(ไม่ใช่ละ) ส่งงานตรงเวลาทุกวัน และเป็นที่รู้จักของครูในโรงเรียนหลายๆคน เลยคว้าเอาเกรดสีจุดศูนย์ศูนย์มาอย่างง่ายดาย

สองขาออกแรงปั่นจักรยานอย่างสุดกำลัง และไม่ลืมที่จะเปิดูแผนที่ไปด้วย อันตรายจังเลยแฮะ ตอนนี้ฉันออกมาจากบ้านแล้ว อยู่ถนนใหญ่ซอยเข้าบ้าน ในแผนที่บอกให้เลี้ยวซ้ายพอเจอร้านขายผ้าไหม เขียวเสวยแล้วให้เหลี้ยวขวาเข้าไปในซอย สวรรค์โฮม(ชื่อเพราะเนอะ- -) อ๋อ! เวกัสซื้อบ้านจัดสรรน์สวรรค์โฮมเหรอเนี่ย บ้านที่ใครๆเขาใฝ่ฝันอยากอยู่กันเพราะหรูหราและสวยอย่างกับได้ขึ้นสวรรค์

 

เตรียมพร้อมติดขีปนาวุธไว้ที่ล้อรถแล้วซิ่งไปเลย!!!

 

สวรรค์โฮม

 

ตายละ...บ้านเวกัสหลังไหน=_=?

 

ลายหูลายตาหมดเลย แล้วก็มีถนนแยกไปหลายทิศทางทำเอาสับซนไปหมด ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ยไม่น่าเลี้ยวเข้าไปตามใจตัวเองเล้ย มัวชมนกชมไม้ เฮ้อ! อยู่ตรงไหนของสวรรค์โฮมนะ

 

เฮ้! พัดชาน้อยเสียงนี้ คุ้นๆเหมือนเคยได้ยิน

 

แทต! หน็อย นาย แซบนักนะ ฉันเกลียดนายไปไหนก็ไปเลยไป๊ฉันปัดมือไล่คนตัวสูงที่ถือลูกบาสกำลังเดินเข้ามาหน้าระรื่น คราวที่แล้วก็บอกให้ฉันไปเอากระดาษที่ติดอยู่ต้นไม้ในป่าช้า แล้วเป็นไง ตกหลุมศพเลย บ้าจริง!

 

อย่าเพิ่งไล่สิจ๊ะ ฉันผิดไปแล้วT T” แทตยังคงเดินมาและทำหน้ารู้สึกผิดไปด้วย เอ...? แล้วนายมาเดินป้วนเปี้ยนทำไมแถวนี้นะ หรือว่าบ้านนายก็อยู่สวรรค์โฮมเหมือนกัน=[]=

 

บ้านนายอยู่แถวนี้เหรอฉันถาม

 

อืม บ้านเธอก็อยู่แถวนี้เหรอ เอ๊า ไม่รู้นะเนี่ยนายมาตอบแทนฉันได้ไงวะ- -

 

เปล่าๆ ฉันมาทำรายงานบ้านเวกัสน่ะ บ้านเขาหลังไหนเหรอ

 

ปั่นจักรยานมาเนี่ยนะ-[]-” ก็เห็นๆอยู่ว่าควบจักรยาน รึนายเห็นจักรยานของฉันเป็นเป็นม้าสีหมอก?

 

อือ บ้านเวกัสหลังไหน ตอบมาเร็วๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะถอดรองเท้าฟาดหน้านายจริงๆด้วยฉันเตรียมจะถอดรองเท้าแตะที่สวมใส่อยู่ แทตรีบโบกมือพลางส่ายหน้าอย่างอขยะแขยง แหม ทำเป็นรังเกียจ รองเท้าคู่นี้ตั้งเก้าสิบเก้าบาทเชียวนะ แพงจะตาย-3-

 

ไปทางนี้แล้วตรงไปเรื่อยๆ หน้าบ้านจะไม่เหมือนใครเพราะสวนหน้าบ้านหมอนั่นจะเต็มไปด้วยพืชพรรณนานาชาติ พอดีบ้านหมอนั่นมันรักธรรมชาติน่ะ เข้าไประวังงูด้วยนะ อิอิหมอนั่นพูดไปพลางทำท่างูเลื้อยไปด้วย ขอโทษทีฉันไม่กลัวงูค่ะ พอดีบ้านกินงู เอ๊ย

 

นายไม่ไปส่งหน่อยเหรอ

 

อยากไปส่งนะสาวน้อย แต่ฉันต้องไปซ้อมบาสที่กลางหมู่บ้านน่ะ เย็นๆไอ้เวกัสก็คงจะไป สนใจไปเที่ยวไหม หนุ่มๆกล้ามล่ำๆเยอะเลยนะ อ๊ายยยแทตบอกพร้อมกับบิดตูดไปบิดตูดมาอย่างน่าหมั่นไส้ ฉันนี่ชักอยากจะกระโดดถีบก้นของหมอนั่นจริงๆ

 

อือ ไปละ นายรีบไปซ้อมเหอะหมอนั่นโบกมือบ๊ายบายฉันก่อนจะเดินหมุนลูกบาส เล่นไปอีกทางคาดว่าน่าจะเป็นสนามกีฬาใจกลางหมู่บ้าน เสียเวลากับหมอนี่ไปมากแล้ว ป่านนี้เวกัสคงขุดกินไส้เดือนแก้เซ็งได้หลายตัวแล้วมั้ง ฮ่ะๆ

 

ฉันออกแรงปั่นจักรยานไปตามทางที่แทตบอกพลางเหลียวมองหน้าบ้านของทุกบ้านไปด้วย บ้านไหนหน้าบ้านรก ก็คงเป็นบ้านของเวกัส

 

เอ๊ะๆๆๆ นั่นเวกัสนี่หว่า ออกมารออยู่หน้าบ้านเลย ไม่ต้องพิจารณาแล้วว่าหลังไหนเป็นบ้านของเขา><

 

=[]=!

ผิดคาด! นี่มันสวรรค์ชัดๆ ไหนว่าหน้าบ้านรกไง ไอ้แทตบ้า คนโกหก เกือบเลี้ยวเข้าบ้านใครไม่รู้แล้วนะ เพราะหน้าบ้านรกอย่างกับป่าอะเมซอน

 

ตะลึงอะไรเนี่ย เข้ามาข้างในก่อนสินี่ฉันจ้องหน้าบ้านเขานานเกินไปเหรอเนี่ย ก็มันสวยอ่ะ อย่างกับอยู่ในสวรรค์ ดูสิๆ บรรยากาศมันใช้ได้เลย แค่ยืนอยู่สวนหน้าบ้านแล้วมโนว่าตัวเองเป็นนางเอกเอวี เอ๊ย นางเอกเอมวีนี่ได้เลยนะ ดอกก็ไม้ห๊อมหอม ถึงว่ากลิ่นตัวของเวกัสหอมอย่างกับดอกไม้ วันๆอยู่แต่หน้าบ้านละสิ อิอิ

 

สวยใช่ไหมล้า พ่อของฉันชอบมากๆเลยนะ ดอกไม้พวกนี้ เป็นดอกไม้หายาก รู้ไหมว่าพ่อต้องขึ้นเครื่องไปหลายๆประเทศเพื่อนำมันกลับมาปลูก และดูแลมันอย่างดี

 

โห พ่อนายนี่รักธรรมชาติเนอะ เอ๊ะ ทำไมดอกกุหลาบตรงนี้มันเริ่มเหี่ยวอ่ะไม่รู้ว่าพ่อของเวกัสข้ามไปได้ยังไง ต้นอื่นขึ้นอย่างสง่างามยกเว้นดอกกุหลาบ?

 

อ๋อ นี่แม่ของฉันปลูกเอง ซื้อจากประเทศไทยนี่แหละ พ่อของฉันไม่ชอบดอกกุหลาบเพราะท่านแพ้กลิ่นของมัน แต่แม่ฉันชอบมาก ท่านเลยเอามาปลูกและไม่ค่อยได้ดูแล มันเลยเหี่ยวๆแบบนี้เวกัสใช้นิ้วเขี่ยดอกกุหลาบเบาๆ

 

แล้วนายไม่ดูแลแทนแม่ล่ะฉันถามอย่างสงสัย

 

อยากดูแลแหละ แต่แม่แทบไม่ให้เข้าใกล้เลย ท่านหวงมาก ไม่รู้ทำไม ฉันว่ารีบเข้าไปข้างในเถอะ เดี๋ยวจะทำงานไม่เสร็จเอานะหวง แต่ไม่ค่อยได้ดูแล...

 

ทำไมล่ะ? ของหวงต้องรักษามันอย่างดีสิ แล้วฉันดันชอบดอกกุหลาบมากเสียด้วย คลั่งเลยล่ะ โดยเฉพาะกุหลาบสีแดงสด มองแล้วมันเพลินตาดีนะ หลังบ้านของฉันก็ปลูกเต็มเลย

 

ถ้าเธอสงสัยละก็ไว้ถามแม่ฉันก็ได้นะ

 

เอ่อ ไม่เอาดีกว่าแฮ่ๆนายไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าแม่นายน่ะดุอย่างกับนางมารTT

 

ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปข้างในกันเถอะ^^” เวกัสคว้าข้อมือของฉันให้เดินตามเข้าไป อาจเป็นเพราฉันยืนมองเจ้าดอกกุหลาบนี่นานไปหน่อย

 

ข้างในก็ตกแต่งสไตล์อเมริกัน โทนมืดๆหน่อย พอเข้าไปข้างในบ้านแล้วรู้สึกว่าข้างนอกมันมืดไปหมดเลย อากาศในห้องเย๊นเย็น ฉันคงมีความสุขมากถ้าบ้านฉันเป็นแบบนี้ น่าอยู่จังเล้ยยย (ให้นางฟินไปก่อน)

 

อ้าว มาแล้วเหรอจ๊ะแม่หนู^^” ฉันรีบตื่นจากภวังค์ทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆจากใครบางคน คนที่ทักฉันเมื่อกี้ดูอายุเยอะแล้ว แต่ยังคงความเข้มไว้ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้โยกแล้วส่งยิ้มป็นมิตรทักทาย

 

นี่พ่อฉันเองเวกัสผายมือแนะนำ ฉันรีบยกมือไหว้ก่อนจะกล่าวคำสวัสดีที่ออกมาจากใจ ทำไมเวกัสไม่บอกว่าพ่อของเขาอยู่บ้านนะ หวังว่าท่านคงจะใจดีกว่าแม่ของเขานะ

 

ไหว้พระเถอะลูกรู้สึกเหมือนมีออร่าสีขาวแห่งความ(ใจ)ดีเปล่งประกายออกมาจากตัวท่านเลย ผิดกับภรรยาของเขาที่มองตรงไหนก็เห็นแต่รังสีอำมหิต

 

เดี๋ยวพวกเราขอใช้ห้องทำงานนะครับ

 

เห็นทีจะไม่ได้นะเวกัส เดี๋ยวพ่อกำลังจะไปทำงานต่อ ลูกขึ้นไปทำข้างบนห้องได้ไหมเวกัสยืนนิ่งไปสักพักก่อนที่จะตอบตกลง แล้วเดินนำฉันขึ้นไปชั้นบน พวกเราเดินผ่านไปสองห้องแล้วค่อยหยุด จากนั้นเวกัสก็บิดกลอนประตูเพื่อที่จะเปิดให้ฉันเข้าไป

 

อะ อ้าว เราจะทำงานในห้องนอนเหรอ?” นี่มันห้องนอนของเวกัสชัดๆ! เขาคิดอะไรอยู่เนี่ยถึงพาฉันมาห้องนี้!!!

 

ก็โต๊ะทำงานฉันอยู่ข้างใน อย่าคิดมากเลย ฉันไม่ได้พาเธอมาทำมิดีมิร้ายสักหน่อยเขาดีดหน้าผากฉันก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในห้อง งื้อเจ็บ! ก็ฉันไม่รู้นี่นาว่าห้องทำงานอยู่ในห้องนอนนายอีกที ก็ทีแรกเห็นแต่เตียงนอนอ้าT[]T

 

มาดูนี่ให้หน่อย ฉันเขียนถูกมั้ย?” เวกัสยื่นเอกสารบางอย่างให้ฉันตรวจทาน เขาเป็นคนทำงานละเอียดมาก คำผิดสักคำก็ไม่เจอ จัดหน้าบรรทัดได้อย่างสวย และเนื้อหาครบถ้วน

 

โอเคเลย

 

อืม...เราเขียนรูปเล่มก่อนไหมแล้วค่อยออกไปทดลองขณะที่ฉันนั่งอยู่บนเตียง เวกัสก็นั่งอยู่ข้างๆ สิ่งที่ทำให้ฉันใจเต้นคือเขาเข้าใกล้ฉันโดยไม่ได้ตั้งใจ อย่างให้ฉันตรวจทานรายงานเมื่อกี้ เขาดันโน้มใบหน้ามาใกล้ๆใบหูของฉัน จึงเป็นทำให้หัวใจของฉันมันเต้นผิดจังหวะไป

 

จากปกติ กลายเป็นเร็วขึ้น แรงขึ้น จน...

 

ตึก ตึก ตึก ตึกๆๆๆ

 

เสียงอะไรอ่ะ? เธอได้ยินไหมตายแล้ว...มันดังจนคนข้างๆได้ยินเชียวหรือT^T

 

ฮ้าๆๆๆ ไม่รู้สิ หูนายคงเพี้ยนไปมั้งฉันหัวเราะดังๆเพื่อกลบเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจ เขาเกาหัวอย่างงงๆ เมื่อจู่ๆฉันก็กลายเป็นยัยบ้าซะแบบนั้น- -

 

ถ้างั้นเธอช่วยเขียนส่วนนี้ให้หน่อยสิ เดี๋ยวฉันจะไปนั่งหาข้อมูนตรงโน้นฉันพยักหน้าตอบรับคำขอของเขา พร้อมกับเปิดหนังสือหาข้อมูลไปด้วย แต่ก็แอบลอบเหล่หางตามองร่างสูงอยู่ดี ให้ตายเถอะ...ฉันบังคับสายตาตัวเองไม่ได้แล้วตอนนี้

 

เวกัสอยู่ในชุดลำลองสบายๆ เสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นประมาณเข่า ผมยุ่งๆเหมือนคนตื่นนอน ตานี่บวมฉึ่งเลยล่ะ สงสัยอดหลับอดนอนแน่ๆ ฮื้อออ ทำไมเขาถึงใส่ใจกับงานมากกว่าเราอีกนะ *_*

 

พัดชา...รีบลงมือทำสิ เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านดึกหรอกฉันรีบตวัดหางตามามองหนังสือทันที แต่ดันโดนเวกัสจับได้เสียก่อน แฮะๆ ฉันมัวแต่คิดอะไรเล่นเพลินๆน่ะ แต่ถ้าให้ทำก็แป๊บเดียวเอง ฉันทำงานช้าสักที่ไหน(ใช้ทรีนเขี่ยไปส่งละสิ-3-)

 

คะแนนดิบตั้งสามสิบเลยนะ อีกยี่สิบคะแนนก็ได้เกรดหนึ่งแล้ว เพราะฉะนั้นตั้งใจทำเข้าล่ะทำไมเวกัสถึงเดาได้ถูกว่าฉันจะใช้ทรีนเขี่ยไปส่งอาจารย์นะ- -

 

จ้า ไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะฉันหันไปตอบร่างสูงก่อนจะก้มหน้าก้มตาเขียนรายงานอย่างพิถีพิถัน เออเวกัส แม่นายไปไหนเหรอ

 

ไม่รู้ดิ ตื่นมาก็ไม่เจอ ฉันไม่เห็นแม่ตั้งแต่วันเสาร์แล้วล่ะ

 

ไม่ถามพ่ออ่ะ เผื่อพ่อของนายจะรู้

 

ช่างเถอะ แม่คงไปเที่ยวตามประสาคนเครียดๆฉันเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของเวกัสที่ตอนนี้ดูเหมือนใบหน้าของเขาจะนิ่งจนน่าขนลุก นัยน์ตาของเขาขุ่นมัวเหมือนกำลังคิดอะไรไม่ดี

 

เขาเกลียดแม่ตัวเองรึเปล่า คือใบหน้านายมันฟ้องอ่ะเวกัส น่าขนลุกจัง

 

เออ...ฮ่ะๆ เวกัส ฉันอยากเข้าห้องน้ำน่ะ อยู่ทางไหนเหรอฉันรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของเขาเริ่มที่จะเหมือนปีศาจเข้าไปทุกทีแล้ว ตาที่ขุ่นมัวเริ่มใสขึ้น เขาเหมือนสะดุ้งตื่นจากฝันแล้วหันหน้ามายิ้มให้ฉันแปลกๆ ผีเข้าผีออกรึเปล่านะ เดาอารมณ์หมอนี่ไม่ถูกจริงๆ

 

อยู่ด้านหลังฉันนี่แหละ เลื่อนกระจกออกเป็นประตูเขาบอกก่อนจะสาธิตเปิดประตูห้องน้ำให้ เก๋ไก๋ซะไม่มี

 

ฉันค่อยๆเดินไปอ้อมตรงหลังของเวกัสเพื่อที่จะเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ แต่ทว่า...ฉันมัวแต่มองไปข้างหน้าจนลืมก้มดูว่าพื้นห้องของเวกัสรกไหม เป็นเหตุให้เท้าของฉันไปชนใส่กล่องใส่ของเข้าอย่างแรง จนฉันต้องรีบกระโดดโลดเต้นด้วยความเจ็บปวดที่ปลายเท้า พอฉันเด้งตัวดึ๋งๆไปมาก็ไม่ได้เหลียวมองข้างหลังจึงทำให้ก้นน้อยๆของฉันมันไปชนใส่ขอบโต๊ะของเวกัสเข้าอีก อ๊างงงงงT[]T!

 

คราวนี้ร่างฉันล้มลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เวกัสรีบเอาหูฟังออกวางไว้บนโต๊ะ แล้วนั่งลงกับพื้นเพื่อประคองร่างของฉันให้ลุกขึ้น

 

งื้อ...ซุ่มซ่ามจริงๆเลยพัดชา T///T

 

ซุ่มซ่ามจริงๆเลย ค่อยๆลุกนะเวกัสโอบไหล่ฉันไว้อย่างเบามือ

 

หน้าฉันมืดไปหมดเลย+_+” ฉันค่อยๆลุกนั่งแล้วลูบแก้มตัวเองเบาๆ

 

แหงล่ะ ก็เล่นล้มลงไปหัวกระแทกพื้นแบบนั้น สมองไม่เสื่อมก็ดีแล้วรู้สึกว่าเขาจะกัดฉันนิดๆแฮะ=_=

 

ก็นายดันวางของไว้ไม่เป็นที่เป็นทางอะฉันบุ้ยปากใส่เวกัสอย่างงอนๆ เขาแลบลิ้นก่อนจะตอบ

 

ฉันวางไว้แบบนี้ตั้งแต่เด็กแล้ว เธอประมาทเอง

 

หลีกไปเลย จะไปเข้าห้องน้ำฉี่จะราดแล้วฉันดันคนตัวสูงให้ไปพ้นๆ ก่อนที่จะค่อยๆยันตัวลุก แต่...แต่...แต่!

 

ไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องเข้ามาอยู่ในฉากนางเอกละครด้วยนะ ร่างของฉันค่อยๆสโลว์โมชั้นล้มลงไปก้นกระแทกพื้นอย่างแรง! สงสัยยืนผิดท่าเท้ามันเลยพลิกแบบนั้น รู้สึกปวดที่เท้าตุบๆเลยจ้าY^Y

 

บอกแล้วว่าให้ระวัง ต้องให้ฉันอุ้มเข้าไปในห้องน้ำไหมเธอถึงจะไม่ล้มฉันถูกเวกัสดุอีกแล้วง่า

 

แฮ่ๆฉันได้แต่หัวเราะแห้งๆ เขาลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือมาให้ฉันจับอย่างกับพระเอกในหนัง ซึ้งดีจัง ><

 

“^w^”

 

“...”

 

อะไรกัน! อยู่ดีๆก็เข้าสู่โหมดการเงียบทันที รู้ไหมว่าบรรยากาศแบบนี้มันน่าอึดอัดสักแค่ไหน เขายื่นมือมาใกล้ฉันเพื่อที่จะให้จับ แต่พอมือเล็กๆของฉันไปวางบนมือของเขาเท่านั้นแหละ คนตัวสูงก็เปลี่ยนมาเป็นจับข้อมือฉันแทน แถมเขายังหล่นตุ๊บมาคร่อมร่างฉันอีก อะ...อะไรกันวะเนี่ย ใจของฉันมันเต้นเร็วอีกแล้ว ได้โปรด เอาตัวของนายออกไป ไม่อย่างนั้นฉันต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ

 

พวกเราสองคนมองหน้ากันพร้อมกับทำตาปริบๆ ไม่พูดไม่จา สื่อสารกันทางใจ ฉันได้แต่นอนนิ่ง จะนั่งก็ไม่ได้เขาทับร่างฉันอยู่ ปล่อยไปตามเวรตามกรรมสินะ T^T

 

มะ มือ...มือของเขา! มือของเขาสัมผัสที่แก้มของฉันเบาๆ แล้วลูบไล้มาจนถึงริมฝีปาก เขาใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากเล่นก่อนจะเอาใบหน้าหล่อๆเข้าใกล้ฉันจนจมูกเกือบจะชนกัน ฉัน...ฉันได้ยินเสียงอัตตราการเต้นของหัวใจเขาด้วย แรงไม่แพ้กัน! หัวใจของเราสองคนตอนนี้มันดันประสานเสียงกันอย่างกับคณะโอเปร่า

 

ไม่มีคำพูดอะไรออกจากปากพวกเราสองคน ฉันเอาแต่นอนนิ่งไม่ไหวติงอย่างกับหุ่นขี้ผิ้ง ส่วนเขาก็ค่อยๆโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ชนิดที่รู้สึกถึงลมหายใจแผ่วๆของเขา โฮะ! ไม่ไหวแล้ว พัดชาจะเป็นลม จะเป็นลมแล้วเจ้าค่าT[]T

 

แอด...

 

เซอร์ไพรส์!”

 

ขณะที่พวกเรากำลังนอนทับร่างกันอยู่นานสองนาน ก็ดันมีเสียงประตูเปิดออกและเสียงมีหวานๆตามขึ้นมาอย่างน่าปะหลาด! ฉันรีบดันร่างคนตัวสูงให้ออกไปแล้วกระเสือกกระสนลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว

 

ซะ...เซร่า!

 



อันยองจ้า>< แฮ่ๆ รีบมาอัพให้ ไรท์ขี้เกียจรอฮ่าๆ ใกล้จะถึงวันจันทร์แล้วเศร้าใจจังเลยT[]T

บทนี้ยัยพัดชาผู้ไม่เคยนอกกรอบเกือบมีอะไรกับพระเอกของเราแล้วถ้าไม่มีบุคคลที่สาม(?) เปิดประตูเข้ามาเสียก่อน อั๊ยยย ขัดจังหวะจริ๊งๆ ได้พี่ทิพฟานี่SNSDมาเป็นอิมมจของหมอเซร่า หูยยย ให้ใจไปทั้งดวงอ่ะ ไม่กล้าแต่งให้เซร่าร้าย เพราะหน้านางไม่ให้5555 ฟานี่ยิ้มสวยมากกกก><

สงสัยตั้งแต่บทนี้ไปคงเป็นดราม่าซะแล้ว T..T เจ็บปวดแทนนางเอกเราเหลือเกิน ไรท์นี่แต่งไปถอนหายใจไป ฮ่าๆ บทหน้าเจอดราม่าชุดใหญ่กันจ้า จุ๊บๆ><

. ตอนหน้าปมของเรื่องนี้ค่อยๆคลายออกมาแล้วเจ้าค่ะ! ฮรื้อออ
ป.ล 2 ไรท์แต่งรูปสวยมั้ย555555(อย่าเพิ่งเอาเกิบฟาดไรท์น้าT[]T)





 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #109 phakh (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 20:10
     เซร่า.......ขัดจังหวะงะ   เซร่าเป็นคัยกันแน่นะ????
    #109
    0
  2. #85 AFsugarstory (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 00:11
    กำลังโรแมนติกได้ที่เลย ทำไมเซร่าต้องมาขัดขวางด้วยเนี้ยไม่เข้าใจ - -
    #85
    0
  3. #75 Praew (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 19:44
    ยัยเซร่าาาา กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม นางมาขัดอีกแล้วววว ฉันไม่รู้หรอกว่านางเป็นใคร แต่ไม่ถูกใจตั้งแต่แรกพบ

    เอ้อ! แล้วก็ รู้สึกแปลกๆตรงที่ว่า ใช้นิ้วชี้เขี่ยริมฝีปากเล่น ควรเปลี่ยนเป็นสัมผัสหรือไม่ก็แตะดีกว่าเนอะ เพราะมันดูทำลายบรรยากาศโรแมนติกหมดเลยอ่าาา 5555
    #75
    0