My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 13 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ก.ย. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 12

“เซร่า

 

หลังจากที่ร่างเล็กหล่นตุ๊บลงไปในหลุ่มขนาดยักษ์ที่ถูกขุดไว้ คาดว่าจะเป็นหลุมศพที่ดูแปลกประหลาดเอามากๆ เพราะมันค่อนข้างลึกและกว้าง พัดชาค่อยๆขยับเขยื้อนตัวหลังจากที่ได้สติ เธอเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบนที่ตอนนี้มีเงาหัวคนสองคนกำลังก้มมองลงมาทางนี้

 

พัดชา ปลอดภัยใช่ไหม!” เวกัสตะโกนเสียงดังเพื่อให้พัดชาได้ยิน และอีกไม่กี่วินาทีผ่านไปก็มีเสียงเล็กโต้ตอบกลับ ทำให้ทั้งสองคนโล่งอกไประดับหนึ่งที่คนข้างในหลุมนั้นไม่เป็นอะไร

 

ทนรอก่อนนะ ตอนนี้ฉันสั่งให้ไอ้แทตมันย้อนกลับไปหาคนมาช่วยแล้วเวกัสนอนหมอบและใช้มือเกาะขอบหลุมเอาไว้เพื่อไม่ให้คนข้างล่างรู้สึกวังเวง

 

อืม...ฉัน...รู้สึกขนหัวลุกยังไงไม่รู้สิเวกัสส่วนคนข้างในค่อยๆห่อไหล่อดทนกับบรรยากาศอันน่าขนลุกในตอนนี้

 

อย่ากลัวไปเลยพัด ฉันอยู่เป็นเพื่อนนี่ไงเข้มแข็งเข้าไว้

 

คือมันรู้สึกแปลกๆอ่ะ ข้างในนี้ชื้นมากเลยนะคนตัวเล็กเอานิ้วจิ้มไปที่พื้นเบาๆและรู้สึกว่านิ้วมือของตนเองเย็นๆ

 

เอ่อ...มีกลิ่นไหมล่ะ?” เวกัสถามด้วยความสงสัย

 

ฉันเป็นหวัดไม่ได้กลิ่นอะไรเลย...นะ นายถามแบบนี้แสดงว่า...” เด็กสาวลากเสียงยาว ในใจก็รู้อยู่แล้วว่าที่เขาพูดหมายถึงอะไร

 

เปล่าๆ ตั้งสติอยู่ในนั้นก่อนนะ!”

 

คนตัวเล็กได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งทำให้หวาดระแวงเข้าไปใหญ่ เธอพยายามปีนป่ายขึ้นไปให้ได้ แต่ก็พบกับความล้มเหลวเพราะข้อเท้าของเธอดันปวดขึ้นมาเสียก่อน เธอแทบจะไม่รู้สึกเจ็บเลยถ้าไม่พยายามปีนขึ้นไป มือเล็กค่อยๆบีบไปที่ข้อเท้าเบาๆ...และก็ยังไม่วายเอานิ้วเรียวๆจิ้มไปที่พื้นดินเรื่อยๆ

 

เอ๊ะ?” คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงเมื่อนิ้วมือของเธอสัมผัสกับอะไรบางอย่างแข็งๆ พอกดไปกดมาก็รู้สึกว่ามันจะหักเหมือนกำลังจิ้มไม่ตากแห้งอย่างนั้น แค่ไอ้ที่จิ้มตอนนี้มันแข็งกว่า

 

อะไรหว่า...?” พอความสงสัยสูบฉีดทั่วร่างกาย เธอค่อยๆใช้มือโกยดินที่ร่วนออกและจู่ๆมือของเธอก็ไปโดนของแข็งชนิดที่ใหญ่กว่ามือ!

 

มือเล็กรีบคุ้ยขุดมันขึ้นมาอย่างไม่เกรงกลัว

 

เวกัส ฉันเจออะไรไม่รู้ นายช่วยส่องไฟฉาลงมาในนี้หน่อยได้ไหมเด็กสาวตะโกนขึ้นไปให้คนข้างบนได้ยิน เวกัสขานรับและเอาไฟฉายส่องลงไปตามคำร้องขอของพัดชา

 

และสิ่งที่พัดชาเห็นนั้นมันถึงขั้นทำให้เธอเกือบช็อคในทันที...สิ่งที่ว่านั้นมันคือหัวกะโหลกของคน เธอจ้องตาไม่กระพริบแล้วกรีดร้องออกมาด้วยความกลัว พอก้มมองดูพื้นก็พบแต่เศษกระดูกกองอยู่เกลื่อน!!!

 

พะ...พระเจ้า! กรี๊ดดดด!!!” หลังจากที่เสียงกรีดร้องสุดพลังของพัดชาดังขึ้นเธอก็สลบไปกับกองกระดูกพวกนั้นทันที...

 

 

วันพฤหัสบดี...(9in365days)

 

เช้าวันใหม่ที่แสนสดใสสำหรับนักเรียนทุกคนที่ต้องออกเดินทางกลับโรงเรียนเพื่อที่จะเข้าสู่ภาวะปกติ ยกเว้นเด็กสาวที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงคนเดียว ภายในห้องที่คุ้นเคยมีแต่เธอที่นอนนิ่งซุกตัวอยู่ในผ้าห่มนาน...จนกระทั้งมีเสียงนาฬิกาดังขึ้น

กริ๊งๆๆๆ กริ๊งๆๆๆ

 

ฮะ! ฮ้า...เช้าแล้วหรือเนี่ย งืมงืมมือเล็กเอื้อมไปปิดนาฬิกาทั้งๆที่เปลือกตายังปิดอยู่ จากนั้นก็ขยี้ตาตัวเองเบาๆพลางหาวติดต่อกันสองสามรอบ

 

กี่โมงแล้วนะ...อะ อ่าว ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง? ละ...แล้วทุกคนกลับมากันแล้วเหรอ แล้วฉันกลับมาตอนไหนนะพอลืมตาได้สักพักคนตัวเล็กก็สงสัยทันทีว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงในเมื่อตัวเองสลบไป

 

ย้อนกลับไปตอนที่เธอสลบอยู่ในหลุมศพขนาดยักษ์ พอเสียงกรีดร้องของเธอดังขึ้นเวกัสที่นั่งเป็นกระวนกระวายก็ตัดสินใจคลานลงไปช่วยพัดชาขึ้นมาจนร่างของเธอได้รับความปลอดภัย และไม่นานแทตก็ตามคนมาช่วย และหนึ่งในนั้นเกือบทำให้เขาต้องผวา เพราะคนที่แทตไปตามมามีแม่ของเขาอยู่ด้วย ไม่รู้ไปตามมาได้ยังไงแต่เวกัสก็ไม่ถามอะไร และหันมาช่วยพัดชาจนถึงที่สุด ส่วนแทต โดนต่อว่ากระหน่ำ และโดนตัดคะแนนจิตพิสัยด้วย

 

หลังจากนั้นทางโรงเรียนก็พาพัดชามาส่งที่หอพักหญิงและให้เธอพักผ่อนอยู่ข้างในโดยไม่ต้องตื่นมาทำกิจกรรมต่อ

 

เด็กสาวนั่งมองไปที่มือถือพลางจิ้มกดหาเบอร์เพื่อนร่วมห้องอย่างปุยฝ้ายแล้วต่อสายไปทันที

 

ปุยฝ้าย ตอนนี้พวกเธอยังไม่กลับมาอีกเหรอกรอกเสียงใสลงไปในสาย

 

(ยังเลยจ้า ตอนนี้พวกเรากำลังเที่ยวอยู่ในเมืองอากาศร้อนมากเลยนะพัดชา ฉันนี่แทบจะเป็นลม แต่ก็คุ้มค่าเพราะเดี๋ยวครูจะพาพวกเราไปดูหนังยกห้อง! เสียดายจังที่เธอกลับก่อน พักผ่อนและกินข้าวเยอะๆนะ แห้งจนจะปลิวไปตามกระแสลมได้แล้ว) ปลายสายตอบกลับมาน้ำเสียงดูกระตือรือร้นจนทำให้พัดชาชักเสียดายที่ตัวเองกลับมาก่อน

 

เธอมีความสุขมากสินะปุยฝ้ายฮ่ะๆ...เที่ยวให้สนุกนะ ฝากเที่ยวแทนด้วยล่ะ

 

(โอเค ฉันเที่ยวเผื่อให้อยู่แล้ว)

 

วางละนะ บ๊ายบายพัดชากดวางโทรศัพท์แล้วเก็บมันไว้ในกระเป๋า ระหว่างที่เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าก็รู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่ข้างในนั้น เธอเลยล้วงมันติดมือออกมา มันคือสร้อยที่เวกัสซื้อให้คราวก่อน คนตัวเล็กถอนหายใจไปด้วยในขณะที่เพ่งสายตาดูสร้อยเส้นนั้น

 

ฉันควรใส่แกรึเปล่านะ...” พอเธอพูดจบก็จัดการใส่สร้อยเส้นนั้นโดยไม่คิดพิจารณาต่อ พัดชาหยิบจี้รูปหัวใจขึ้นมาดูแล้วคลี่ยิ้มตาม

 

ดูเหมือนว่าเธอจะพึงพอใจกับสร้อยเส้นนี้มากเหมือนกัน

 

 

อะไรคะ! ไม่เรียนเหรอคะT T”

 

จะเรียนได้ยังไงเล่า ก็ในเมื่อมีแต่เธอคนเดียวที่มาเรียน ฉันก็เหนื่อยเปล่าๆสิ

 

แต่ว่าหนูไม่รู้จะทำอะไรดีนี่คะ อย่างน้อยก็ให้หนูได้ทำอะไรสักอย่างเถอะค่ะ

 

ไปล้างห้องน้ำไป=_=”

 

ครูใจร้ายยยร่างเล็กบุ้ยปากใส่ครูสาวฝึกสอนวิชาศิลปะ ครูคนนี้พัดชาชอบมากเพราะเมื่อใดที่พัดชาทำงานส่งเธอก็มักจะได้คะแนนเต็มตลอดโดยที่ครูไม่ต้องสอนอะไรให้ยุ่งยาก

 

พัดชาชอบวิชาศิลปะมาก เพราะจะได้ปลดปล่อยอารมณ์อย่างที่ใจต้องการ ถ้าเศร้า...เธอก็เลือกใช้โทนสีมืดๆ มีความสุขก็ใส่สีสันให้ดูน่าตื่นเต้น มันสนุกมากและมีความสุขหลังจากที่ทำงานเสร็จ ซึ่งผลงานของพัดชาตอนนี้ก็ได้ขึ้นโชว์อยู่ในห้องศิลปะ เธอใช้ชื่อว่า สงบสุขโทนสีที่ใช้มองแล้วสบายตา และอิ่มเอิบใจเมื่อได้ดู

 

ตอนนี้เด็กสาวเดินคอตกออกมาจากห้องศิลปะ จังหวะนั้นเธอไม่ได้มองทอตรงไปจึงเป็นเหตุให้ร่างเล็กๆไปชนกับร่างของใครบางคนเข้า

 

ขอโทษค่ะ เจ็บตรงไหนรึเปล่าคะพัดชาเบิกตาโตรีบขอโทษทันทีเมื่อเห็นบุคคลที่โดนชน เธอแต่งตัวดูดีมีชาติตระกูลคาดว่าจะเป็นแขกที่มาเยี่ยมโรงเรียน

 

หญิงวัยกลางคนคลี่ยิ้มออกมา ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงมันวาวขยับพูดขึ้นราวกับกำลังหาตัวพัดชาอยู่พอดี

 

เธอใช่ไหมที่ชื่อพัดชา มาคุยกับฉันหน่อยซินางพญาหงส์ยิ้มพรายให้พัดชาก่อนที่จะเดินนำไปเรื่อยๆ โดยมีคนตัวเล็กเดินตามหลังมาอย่างงๆ ทุกอย่างในตัวเธอเป็นสีแดงไปหมด ทั้งชุดเดรสเรียบๆยาวถึงข้อเท้า กระเป๋าแบรนด์ชื่อดังก็สีแดงแจ๋ มองข้างหลังอย่างกับนางพญาหงส์ ดูภายนอกเธอออกร้ายๆ แต่ก็ไม่แน่ คนเรามันต้องดูที่ใจถึงจะถูก

 

และก็มาหยุดอยู่ใต้ต้นหูกวางตรงข้ามกับหอพักชาย หญิงวัยกลางคนหมุนตัวมาเจอะกับพัดชาพอดี ใบหน้าสวยสดหากไม่เห็นรอยตีนกาที่หางตาแทบเดาไม่ถูกว่าเธอก็อายุมากแล้ว

 

เธอเห็นโน้นไหม?” หญิงวัยกลางคนแลดูเหมือนนางพญาหงส์ชี้นิ้วไปที่หอพักชาย ทำเอาพัดชาขมวดคิ้วอย่างสงสัย

 

อะ อะไรเหรอคะเด็กสาวทำหน้าฉงน เมื่อจู่ๆก็ถูกถามด้วยความถามแปลกๆ

 

หอพักชายไงหญิงวัยกลางคนตอบ

 

อ๋อ เห็นค่ะ^^” พัดชาผู้เกรงกลัวคนแปลกหน้าตอบเสียงเบาริบหรี่พลางปั้นหน้ายิ้มบางๆให้

 

อ่ะๆ ฉันเฉลยให้ก็ได้^^” หญิงวัยกลางคนก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยเหมือนคิดอะไรไม่ดีไว้ในใจอยู่ ก่อนที่จะพูดต่อ ฉันเป็นแม่ของเวกัส

 

ในที่สุด...เธอก็เห็นแม่ของเขาจนได้นะพัดชา!!!

 

คะ!?” เด็กสาวลืมตาโพลงราวกับเห็นผีดิบโผล่มากลางอากาศ เธอรีบตั้งสติให้อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วยิ้มให้แม่ของเวกัสด้วยความตื่นเต้น

 

เธอสวยมาก สวยจนคิดว่าเป็นดาราฮอลีวูดเลย

 

เธอรู้ไหมว่าทำไมเธอถึงกลับมาจากค่ายก่อนเด็กสาวพิจารณาคำถามนี้ก่อนจะตอบไปอย่างรอบคอบ

 

หนูเป็นลมในหลุมศพค่ะ แฮ่ๆ...สงสัยคงมีคนช่วยไว้ทันแล้วนำหนูส่งที่โรงเรียน แต่หนูก็เพิ่งมารู้ตอนเช้าๆว่าเพื่อนๆยังไม่กลับเพราะครูต่อเวลาให้...”

 

ฉันถามสั้นๆ ทำไมเธอถึงตอบยาวนักล่ะ?” พัดชารีบหยุดทันทีเมื่อเสียงแหบกร้านของหญิงวัยกลางแทรกขึ้นตัดบทเสียก่อนจะพูดจบ

 

นั่นสินะ เราไปเล่าอะไรให้แม่เขาฟังล่ะ เธอนี่มันซื่อบื้อจริงๆเลยนะพัดชา

 

หนูขอโทษค่ะ คือหนูหมดสติในหลุมศพ พอตื่นขึ้นมาอีกทีหนูก็อยู่ในห้องพักของตัวเองแล้วคราวนี้สีหน้าพัดชาไม่ค่อยสู้ดีนัก แต่คำตอบของเธอก็ทำเอาคนตรงหน้ายิ้มอย่างพอใจ

 

ครูประจำชั้นเห็นว่าพวกเธอเข้าไปนานแล้วไม่ออกมาสักที ก็เลยโทรบอกฉันว่าพวกเธอหายไปในสุสาน คืนนั้นเป็นคืนที่วุ่นวายสำหรับฉันมาก...และฉันก็ไม่สบายอยู่ด้วยพัดชาก้มหน้าลงเพราะรู้สึกผิดกับเรื่องคืนนั้นมาก หากเธอไม่เป็นลมหมดสติไปก่อน รึไม่ทำตามที่แทตสั่ง เรื่องมันคงไม่วุ่นวายแบบนี้

 

คือ...”

 

ฉันเป็นความดันโลหิตสูง เวลาเครียดจะอันตรายต่อสุขภาพ และฉันก็มีเรื่องเครียดๆเข้ามาในชีวิตประจำวันเสมอ แต่เมื่อวานมันเป็นอะไรที่ฉันรับไม่ได้สายตาของหญิงวัยกลางคนเริ่มจะจิกมองพัดชา จนคนตัวเล็กคิดว่าควรจะเดินหนีไปจากตรงนี้

 

หนูขอโทษค่ะ

 

ฉันเกลียดคนอ่อนแอ และเธอ...” เขาวรรคเสียงเพื่อที่จะให้อีกฝ่ายทำใจ พัดชา...เธออย่าเข้าใกล้ลูกของฉันเด็ดขาดสิ้นเสียงแหบกร้านหัวใจพัดชาก็ร่วงลงไปกองอยู่กับพื้นทันที ไม่มีอะไรที่เจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้ว อยู่ดีๆดันมีแม่ของเขามากีดกันความรักที่กำลังเบ่งบานอยู่แล้วแท้ๆ

 

 ทำไม...? ทำไมเขาถึงห้ามไม่ให้เข้าใกล้นายล่ะ

 

คุณแม่คะ!”  นี่ไม่ใช่เสียงรั้งของพัดชา แต่เป็นเสียงหวานๆที่ดังมาจากข้างหลังของคนตัวเล็ก เด็กสาวได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งเพราะกลัวว่าจะโดนต่อว่าอะไรอีก

 

คุณแม่จะมาที่โรงเรียนของเวกัสทำไมไม่บอกเซร่าตั้งแต่แรกล่ะคะ เซร่าเป็นห่วงแทบแย่^^”

 

ฉันมาทำธุระนิดหน่อยน่ะ ไปกันเถอะเซร่าพัดชารีบโค้งให้แม่ของเวกัสก่อนที่ท่านจะเดินไปกับหญิงสาวที่ชื่อเซร่า ครั้งแรกที่เห็นเซร่า ก็เหมือนหัวใจดวงน้อยๆของพัดชาถูกกระชากออกจากร่างไปอย่างนั้น เธอมีผิวที่ขาวใสผิดกับพัดชาที่ซีดอย่างกับเผือกและมีใบหน้าสวยกว่าอีกด้วย

 

เซร่าหันหน้ามายิ้มหวานให้พัดชาอย่างเป็นมิตรก่อนที่จะหันไปประคองแม่ของเวกัสเอาไว้ รูปร่างของเธออย่างกับหุ่นนางแบบ สูง หุ่นเพรียว เรือนผมสีน้ำตาลเข้มยาวปลิวสไวไปตามแรงลมเพิ่มความเซ็กซี่ไปในตัว ใบหน้ารูปไข่ประกอบไปด้วยคิ้วโก่ง ดวงตากลมโตนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มส่องประกายความน่ารัก จมูกโด่งเป็นสัน เรียวปากสีชมพูโดยไม่ต้องเติมแต่งอะไรเลย

 

เธอสวย...สวยมาก

 

เซร่าอยู่กับแม่ของเวกัสนั้นเหรอ เขาเป็นพี่น้องกันรึเปล่านะ รึมีความสัมพันธ์อะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น...’


 


แกรรรรรรร แม่ของเวกัสออกโรงแล้วว้าาาา>[]< นางเอกของเรากลัวจนหัวหดเลยแฮะฮ่าๆๆๆ
ที่จริงอยากจะอักให้สองตอนเลย แต่มันไม่ได้จริงๆนะเออ ต้องตุนเอาไว้ก่อน อิอิ
วันอาทิตย์ไรท์จะมาอัพให้นะค้า^^
ตอนหน้าเป็นลุคของนางเอกค่ะ ไรท์ขี้เกียจแต่งแบบบรรยายแล้ว นึกคำไม่ออก(ฮ่าT[]T)
พอได้แต่งลุคนางเอกก็รู้สึกสนุกมาทันทีเลยค่ะ! แต่งได้เรื่อยๆ ไม่ตัน อิอิ
บทหน้าพัดชากับเวกัสจะเป็นยังไงนั้น โปรดติดตามตอนต่อไป...

© themy butter

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #108 phakh (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 19:59
    แม่เวกัสแรงอะ....คือด่าพัดตะไมคะ พัดทำไรผิด? (ไปห้ามลูกชายตัวเองดีปะ?)
    เซร่า....มีมาอิกแล้ว เปนไรกะเวกัสอะ?ㅠㅠ
    #108
    0
  2. #84 AFsugarstory (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 00:07
    เรื่องราวซับซ้อนเข้าไปใหญ่แล้วไงคราวนี้ จะเป็นยังไงต่อไปเนี้ย
    #84
    0
  3. #74 Praew (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 19:25
    เดี๋ยวนะ ที่น่าหมั่นไส้ไม่ใช่ยัยเซร่าปลาร้าแห้งอะไรนั่น - -; แต่เป็นคุณนายในชุดควายขวิดนั่นต่างหาก

    โอ๊ยยย อ่านแล้วแม่อยากจะไปกระชากชุดสีเลือดนั่นออกมา ฮึ่ยยย
    #74
    0