My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 12 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ก.ย. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 11

หาทางออก?”


 

 

พ่อครับ ผมมีอะไรจะบอก

 

ว่าไงลูก มีอะไรจะบอกพ่อหรือ

 

เอ่อ...คือ...ตอนนั้น...”

 

เอ้า? มีอะไรก็รีบๆพูดมาสิ

 

คือผมได้ยินแม่/คุณ! สายแล้วก็รีบไปสิคะ แล้วแกเมื่อกี้แกจะบอกอะไรให้พ่อแกฟังหะ!?” ไม่ทันที่เด็กชายจะพูดจบผู้เป็นแม่ก็ตัดบทแล้วเดินมาถามในระยะประชิด ดวงตาที่กลมโตอยู่แล้วยิ่งดูโตเข้าไปใหญ่เมื่อท่านมีอารมณ์ฉุน เด็กชายรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

 

เปล่าครับ เปล่า! ผมแค่บอกว่าคุณแม่จัดกระเป๋าเสร็จแล้วผู้เป็นแม่เริ่มมีสีหน้าท่าทางที่ไม่พอใจที่ลูกชายของตนหลุบตาต่ำเมื่อพูดกับเธอ

 

แล้วทำไมแกต้องหลบตาฉันด้วย แกมีอะไรที่มากกว่านี้ใช่ไหม!” น้ำเสียงกระแทกกระทันที่ฟังดูแล้วระคายหูสำหรับสามีของเธอที่กำลังพับหนังสือพิมพ์เข้าไว้ในลิ้นชักโต๊ะแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างเอื่อมระอา

 

ไม่มีอะไรจริงๆครับเวกัสลูกชายคนเดียวของครอบครัวนี้ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผู้เป็นแม่อย่างกล้าๆกลัวๆ

 

ฉันมันเป็นนางมารร้ายขนาดนั้นเลยรึไงยะ ฉันก็แม่แกนะเวกัส!” ถึงแม้เธอจะบอกว่าเป็นแม่ แต่ยังตะโกนใส่ลูกแบบนี้ ถ้าเปรียบกับระน้ำเสียง ดังที่สุดคือสิบขีด เสียงเธอผู้นี้คงถึงอยู่ เพราะแต่ละคำที่เปล่งออกมาจากปากนั้นล้วนแต่เป็นคำที่ทำให้อีกฝ่ายไม่สบายใจแถมยังเสียงแหลมสิบแปดหลอด ฟังแล้วปวดประสาทหูแทบจะเสีย แล้วทำไมแกต้องไปรายงานเรื่องทุกอย่างให้พ่อแกฟังด้วยยะ ต่อไปนี้ฉันจะทำอะไรแกก็ไปป่าวประกาศให้คนทั้งโลกรู้ซะนะ ฉันจะกินจะเข้าห้องน้ำจะไปไหนก็บอกเสียให้หมด!!! เบื่อจริงๆ

 

เวกัสกำหมัดแน่น หน้าขึ้นสีเพราะความโกรธ นี่ถ้าไม่ใช่แม่เขาคงจะสวนกลับด้วยหมัดหนักๆของเขาแล้ว เวกัสจ้องแผ่นหลังของคุณนายผู้เป็นแม่พลางกัดฟันกรอดๆตาแดงก่ำก่อนที่จะสะพายกระเป๋าของตัวเองและอุ้มลูกบาสคู่ใจเดินตามแม่ของเขาไป

.....................................................................................................

 

 

เฮ้! เธออย่าเอาแต่เกาะหลังสิ ฉันเดินต่อไม่ไหวแล้วนะเวกัสพยายามสาวเท้าเดินไปข้างหน้าแต่ก็รู้สึกเหนื่อยล้าเพราะพัดชาเอาแต่เกาะหลังของเวกัสแน่นไม่ยอมปล่อยไปไหน พัดชาย่นจมูกและเบ้ปากใส่เวกัสอย่างเซ็งๆ ก่อนที่จะเดินชนร่างเวกัสไปข้างหน้า แต่ก็ไปไม่รอดเพราะหนทางข้างหน้ามันมืดและน่ากลัวมาก

 

เอ้า! เอาไป ไฟฉายคนละอัน เธอจะได้ไม่กลัวเวกัสรีบจับมือเด็กสาวแล้วเอาไฟฉายอีกอันยัดใส่ในมือเล็กไว้

 

นายจะทำยังไงเมื่อมี...ไอ้อย่างว่านั่นโผล่มาล่ะพัดชาเอ่ยปากถามชายหนุ่มข้างๆ

 

ไม่รู้ดิ แล้วเธอล่ะเขาได้แต่ส่ายหน้าแล้วย้อนถามเด็กสาวต่อ

 

ก็คงจะวิ่งหนีอ่ะ แต่ถ้ามาเป็นฝูง ฉันก็คงจะเตะซ้าย! เตะขวา! เตะผ่าหมาก! ฉึบ!” เวกัสมองดูพัดชาที่กำหมัดแน่นเหมือนจะชกอะไรสักอย่างแล้วกระโดดเตะซ้ายเตะขวาอย่างน่ารัก ก็หลุดขำไม่ได้

 

ฮ่าๆๆๆ ขอให้ออกมาจริงๆเถอะ ฉันอยากเห็นเธอเตะซ้ายเตะขวาเหลือเกิน

 

บรู้ววว~

 

กรี๊ดดด นายอย่าพูดให้ฉันขวัญหายแบบนี้สิ ฉี่จะราดแล้วนะคนตัวเล็กรีบอ้อมมาทางด้านหลังของเวกัสและเกาะแขนเขาไว้แน่น

 

ไม่ต้องกลัวหรอก มีฉันอยู่ทั้งคน ถ้าออกมาจริงๆให้ฉันอุ้มเธอหนีก็ยังได้เลย^^” พัดชารู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก และไม่รู้จะพูดอะไรต่อดีเลยหันมาเดินข้างๆเวกัสเหมือนเดิม ลืมความกลัวไปชั่วขณะ...

 

อุ้ย!” เวกัสรีบคว้ามือเด็กสาวมาจับไว้แน่นเมื่อเห็นว่าร่างของเธอจะล้ม แล้วเดินไปต่อเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้ว่าพัดชากำลังคิดอะไรอยู่...

 

อยากขอบคุณแต่ไม่กล้าพูด...ขอบคุณนายมากนะที่คอยจับมือฉันไว้แบบนี้ อ้า...ฉันรู้สึกดีจัง เรากำลังจะไปกันที่ไหนน้า~ สุสารใช่มั้ย?’

 

สะ...สุสาร

 

บรู้ววว~

 

ถึงแล้ว! สุสาน อืม...บรรยากาศใช้ได้นะ

 

เวกัสกับพัดชาค่อยๆเดินเข้าไปข้างในแต่ดูเหมือนเวกัสทำตัวสบายๆอยู่คนเดียว แต่พัดชานี่สิ ตัวสั่นอย่างกับเจ้าเข้า เวกัสต้องคอยจับมือเด็กสาวไว้แน่นยิ่งกว่าเดิมและดูเหมือนมือของเธอจะเย็นเฉียบอย่างกับน้ำแข็ง พัดชาเหลียวซ้ายแลขวาด้วยความหวาดระแวง พวกเขาเดินไปช้าๆ และไร้คำพูดใดๆออกจากปากทั้งสอง

 

หลุมศพถูกจัดให้เป็นระเบียบ ต้นไม้ใหญ่หลายๆต้นขึ้นปกคลุมเต็มไปหมด สุสานแห่งนี้ดูเหมือนจะร้างและกว้างขวางมาก มองไปที่ไหนก็เห็นแต่หลุมศพ สักพักเสียงก็หมาเห่าหอนขึ้นดังติดต่อกันหลายครั้ง พัดชารู้สึกว่าตัวเองแข่งขาชาไปหมดจึงกระตุกแขนเวกัสเบาๆ

 

อีกนานไหมกว่าจะถึง ฉันอยากนั่งอ่ะเด็กสาวพูดด้วยเสียงแผ่วเบา เวกัสเดินเข้าไปใต้ต้นไม้ให่โดยมีพัดชาเดินเคียงคู่ข้างๆ เขาไม่ตอบเอาแต่มองต้นไม้ต้นนั้นแล้วยื่นมือไปดึงกระดาษสีขาวที่ติดอยู่ออกมาอ่าน

 

ไม่รู้สิ มันเขียนบอกให้เดินตรงไปเรื่อยๆเขาชูกระดาษขนาดเอสี่ให้พัดชาดู มันมีตัวหนังสือเขียนด้วยหมึกแดงว่าเดินตรงไปเรื่อยๆ ด้วย พัดชาส่องไฟฉายไปบนกระดาษแผ่นนั้นแล้วอ่านในใจ

 

รีบไปกันเถอะ นี่ฉันไม่เห็นใครตามเรามาเลยนะ สงสัยเราเป็นคู่สุดท้ายคนตัวเล็กดึงกระดาษจากมือของเวกัสแล้วแปะไว้ที่ต้นไม้เหมือนเดิม จากนั้นก็กระตุกแขนชายหนุ่มให้เดินตามมาอย่างเร่งรีบ

 

บรู้ววว~~

 

ฮือออ ฉันเกลียดอะไรแบบนี้ที่สุดเลยเวกัสรีบเอามือปิดปากของพัดชาอย่างเร็วไวพลางดันคนตัวเล็กให้ติดตรงต้นไม้ใหญ่อีกด้วย

 

เงียบก่อน...เหมือนฉันได้ยินเสียงอะไรนะ...ลองฟังดูสิชายหนุ่มเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ มือของเขายังคงปิดปากเด็กสาวเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอตีโพยตีพายไปก่อน

 

กรอบ...เเกรบ...

 

มันเป็นเสียงคนเหยียบใบไม้แห้งแล้วเดินมาทางนี้ช้าๆ เพราะเสียงนั้นค่อยๆดังขึ้นและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด พัดชากับเวกัสถึงกับเหงื่อตกเลยทีเดียว

 

กรอบ...เเกรบ

 

เสียงคนเหยียบใบไม้แห้ง...” เวกัสเอ่ยขึ้นพลางมองหาต้นเสียง เขาแย่งไฟฉายจากมือพัดชาไปแล้วส่องไปทั่วๆ

 

อั้นอัว...เอาอีบไออันเออะ(ฉันกลัว...เรารีบไปกันเถอะ)” พัดชายืนนิ่งไม่ไหวติ่ง แต่พยายามที่จะขยับปากพูด แต่เวกัสดันไม่ทำตามคำสั่งของเธอ เขายังคงส่องไฟฉายไปรอบๆและจู่ๆ ก็มีเงาดำๆตะคุ่ม ตะคุ่ม เดินมาข้างหลังเวกัส ขณะนั้นพัดชาเหลือบไปเห็นเงาดำพอดี เธอจึงรีบเขย่าตัวเวกัสแรงๆร้องอู้อี้ไม่เป็นคำ

 

เออัด(เวกัส) อือ อือออ อือออ!”

 

เงียบๆสิ ชูว!”

 

อือออ เออัดดด

 

เฮ้เพื่อน....” อยู่ดีๆ เวกัสก็รับรู้ถึงความหนักบนบ่า เหมือนหัวใจของชายหนุ่มจะหยุดเต้นไปสักสามวินาที เขาหายใจเข้าช้าๆ แล้วค่อยๆหันไปดู...

 

อ๊ากกก!!!/กรี๊ดดด!!!” แล้วก็ตามด้วยเสียงกรีดร้องทั่วสุสานแห่งนี้ ทำเอาคนที่ออกไปรอข้างนอกนั้นหัวเราะสะใจกันเป็นแถว...

 

 

ถามหน่อย...ว่างมากรึไง จะตามมาทำไมฟะ!”

 

ก็ว่างไง ฉันเลยตามมา เนอะพัดชาน้อย><”

 

เฮ้อ~”

 

ตอนนี้จากมีกันแค่สองคนก็กลายเป็นสามคนไปโดยปริยาย...ย้อนไปก่อนหน้านี้แทตเป็นคนเดินตามพวกเขามาและก็ค่อยๆปรากฎตัวอย่างลึกลับ แทตโดนทั้งเวกัสและพัดชาลงโทษด้วยสารพัดหมัดถีบ ข้อหาทำให้ตกใจและเกือบช็อคตาย

 

บรรยากาศมันดีจังเลยนะว่าไหมทุกคนนนตัวป่วนอย่างแทตพอมาแล้วก็ป่วนซะให้เข็ด ทำเอาพัดชาถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

ทุกคนนี่หมายถึงฉันแกแล้วก็พัดชาใช่ไหมวะเวกัสถาม

 

ก็เออดิ ฉันถามคนไม่ได้ถามผีสักหน่อย

 

ไอ้บ้า! อย่าพูดนะยะ ตบปากเลยพัดชาหันไปดุใส่แทตที่กำลังอารมณ์ดี เขาหันมาแลบลิ้นใส่แล้วเดินไปต่อ

 

จู่ๆเวกัสก็หยุดเดิน เขายืนนิ่งใช้ความคิดแล้วบอกกับทั้งสองเบาๆว่า

 

ฉันคิดว่าเราหลงทางว่ะ

 

เฮ้ย อย่าปากหมานะโว้ยเวกัสแทตตบหลังเพื่อนตัวเองไปจังๆ แต่เวกัสก็ไม่มีทีท่าจะสนใจ

 

หลงได้ไงอ่ะ เมื่อกี้กระดาษแผ่นนั้นยังบอกเลยว่าให้ตรงไปเรื่อยๆพัดชาแย้งขึ้น

 

ก็เนี่ย เราตรงไปเรื่อยๆ นี่มันก็ครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ไม่เห็นจะมีใครอยู่เลยสักคน มองไปทางไหนก็มีแต่หลุมศพ

 

กรี๊ดดด อย่าพูดคำนั้นน้าT[]T”

 

โทษทีๆ แต่ว่าเราจะเอายังไงต่อไปดีอ่ะ มือถือฉันก็ไม่ได้เอามาด้วย

 

ของฉันอยู่ที่หอพักแท็ตบอก

 

ของฉันไม่ได้เอามาเหมือนกัน! เราจะเอายังไงดี หันหลังกลับกันไหมเด็กสาวเขย่าแขนชายหนุ่มทั้งสอง พวกเขาได้แต่มองหน้ากันพร้อมกับทำตาปริบๆอย่าเงียบเซ้T_T”

 

เอาน่า...เราเดินตรงไปอีกนิดหน่อยก็คงจะถึงแล้วมั้งแทตเสนอขึ้นแล้วเดินนำหน้าพลางกวักมือเรียกให้ทั้งสองตามมา

 

ลองเดินไปเรื่อยๆก่อนไหมเวกัสหันมาถามพัดชาก่อน เธอพยักหน้าเบาๆแล้วจับมือเวกัสไว้แน่น

 

นายอย่าปล่อยมือฉันนะเวกัส ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่คุยกับนายทั้งชาติเลยคนตัวเล็กอ้อนขอร้องให้ร่างสูง เขายิ้มให้ก่อนที่จะพยักหน้ารับแล้วเดินไปด้วยกันโดยไม่ปล่อยมือเลย...

 

 

แฮกๆ นี่ฉันเดินมานานแล้วนะ ทำไมมันไม่ถึงสักทีวะ รู้งี้น่าจะนอนอยู่ที่หอพักดีกว่า ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเล้ยแทตบ่นอู้อี้และเริ่มจะเหนื่อยล้าเหมือนกัน พวกเขาใช้เวลาเดินรวมๆชั่วโมงได้ พัดชากับเวกัสก็เหนื่อยไม่แพ้กัน แต่จะพักก็เห็นทีว่าจะพักไม่ได้เพราะรอบๆตัวของเขาก็มีแต่หลุมศพและศิลาจารึกชื่อประวัติผู้ตายเต็มไปหมด

 

ฉันเริ่มเหนื่อยแล้วเหมือนกัน

 

นั่นต้นไม้นิ! น่าจะมีบอกว่าให้ไปทางไหนนะจู่ๆเวกัสก็พูดขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ขาดหวัง พัดชารีบมองต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นตามเวกัสทันที

 

รีบไปสิ เราจะได้ออกจากที่นี้กันแล้ว แทตดันให้พัดชาไปดูแต่ตัวเองกลับไปแอบอยู่ข้างๆเวกัส

 

ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ นายก็ไปสิ

 

เธอก็ไปสิ กลัวเหรอ กลัวอะดิ อิอิหลังจากที่เด็กสาวได้ฟังที่แทตพูดเหมือนมีไฟขึ้นมาทันที เธอสะบัดมือเวกัสทิ้งแล้วจ้องหน้าแทตอย่างกินเลือดกินเนื้อ เอาสิ โชว์ให้พวกเราดูหน่อยว่าเธอก็กล้าเหมือนกัน

 

พัดชา เดี๋ยวฉันไปเอง!” เวกัสทำท่าจะรั้งพัดชาเอาไว้ แต่ก็โดนแทตดึงจากข้างหลังเลยขยับไปไหนไม่ได้

 

ไม่ต้องหรอก ฉันจะทำให้นายเห็น...แทต! ว่าฉันก็กล้าเหมือนกัน!!!” เด็กสาวหันหน้ามาพูดน้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะหันกลับไปแล้วก้าวเท้ายาวๆเพื่อที่จะไปถึงต้นไม้ใหญ่ไวๆ

 

และจู่ๆก็...

 

ตุบ!

 

กรี๊ดดดดดด!!!”

 

ร่างเล็กตกลงไปในหลุมเปล่าที่ถูกสร้างขึ้นไว้ก่อนหน้านี้อย่างไม่ทันตั้งตัว มันทั้งใหญ่และลึก เหมือนกับดักล่ออะไรสักอย่าง พัดชากรีดร้องด้วยความตกใจ ทำเอาทั้งเวกัสและแทตรีบวิ่งไปดูทันที!

 

พะ พัดชา!!!”


 



จับอีตาแทตตีก้นซะเลย! ตัวป่วนเสียจริงๆ บังอาจมาเป็น กขค ชิๆๆๆ #ไรท์บ่น

มาอัพให้อีกตอน เนื่องจากคิดว่าวันอื่นไม่ว่างเพราะต้องไปเข้าค่าย ย ย ย ย T_T
แต่อีกอาทิตย์ ไรท์คิดว่าคงว่างฮ่าๆๆ แต่ถ้าไรท์หายอย่าสงสัยน้า อิอิ ไรท์แทบไม่ได้อยู่บ้านเล้ย
ขอบคุณทุกคนนะคะที่คอมเม้นท์ให้นิยายเรื่องนี้ ซึ้งมากๆๆๆเลยจ้า จุ๊บทีน้าT3T
เดี๋ยวนี้พล็อตมันเริ่มที่จะซึมซับเข้าหัวไรท์แล้วค่ะ เลยแต่งได้ไม่ขัดอะไรแฮ่ๆ
รักทุกคนเลยน้าาา จุ๊บๆๆ><

© themy butter

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #126 creamchalita (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 18:10
    เเต่อยากไหพัดชาคู่กับเเทตอ่ะ$><
    #126
    0
  2. #107 phakh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 19:53
    แทตว่างมาก555 
    #107
    0
  3. #83 AFsugarstory (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 00:05
    แทตตี้จอมป่วนสุดๆเลยอ่า ชอบมากๆ กลับมาอ่านแล้วนะจ้า
    #83
    0
  4. #73 AFsugarstory (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 20:08
    เอาแล้วไงเกิดเรื่องแล้วไง แล้วคราวนี้เวกัสจะช่วยพัดชาได้ไหมเนี้ย รอลุ้นๆ
    #73
    0
  5. #71 Praew (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 12:53
    อู้วววววว ล่วงตุ้บ!

    อ้าวๆ หนุ่มๆมีกันตั้งเยอะ ไปช่วยแม่นางกันหน่อยสิคะ

    มีอะไรจะฝากอีกแล้วแหละ เนื่องจากเรื่องแรกจบไปแล้ว ก็คัมแบคมาพร้อมกับเรื่องใหม่ที่เปิดมาสองเดือนแล้วน่ะนะ

    เรื่องนี้มาแนวใสๆ น่ารัก มุ้งมิ้ง ชวนเขิน ชวนบิด แฝงดราม่าเรียกน้ำตาเบาๆ แต่ลักษณะท่าทางของนางเอกก็ยังคงคาแรคเตอร์เดิมอยู่นะคะ บ้าๆ รั่วๆ ส่วนพระเอกเรา จากโนเวลที่นิ่งๆ สุขุม อันนี้แตกต่างโดยสิ้นเชิงเลยค่ะ 

    ยังไงก็...ฝากเรื่องใหม่นี้ด้วยนะคะ
    #71
    0