เอาเถิด ข้าไม่เสียใจ เพราะข้าตายแล้ว (Yaoi)

ตอนที่ 9 : ตอนที่ ๐๙ หมากกระดาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,777 ครั้ง
    1 ก.ค. 59

ตอนที่ ๙ หมากกระดาน

ข้านอนไม่หลับ!

ข้าไม่คิดเลยว่าห้องเล็กที่ว่านั้นมันจะอยู่ข้างๆ ห้องนอนฉินอ๋อง! นั่นก็แปลว่าตอนนี้ข้ากำลังนอนอยู่ใกล้กันกับเขาแค่เอื้อมมือเท่านั้น โอ้! ข้าเบิกตาโพลนท่ามกลางความมืดมิดในห้อง ทำอย่างไรดีเล่า!? ข้านอนไม่หลับจริงๆ หัวใจของข้ามันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ข้าพลิกตัวไปมาบนเตียงนอนกว้าง ที่สำคัญข้านอนคนเดียวด้วย รู้สึกตื่นเต้นจริงๆ ไม่ได้นอนเตียงกว้างๆ เช่นนี้มานานแล้ว อ๊ะ จะว่าไปข้าก็ไม่เคยนอนเตียงกว้างๆ คนเดียวสักครั้งเลยนี่น่า

ตอนเป็นเด็กรับใช้ข้าก็นอนร่วมกับพวกเสี่ยวชีมาตลอด พอเปลี่ยนมาเป็นนายบำเรอของฉินอ๋องก็ไม่มีโอกาสได้นอนสบายๆ ผู้เดียว ช่วงนั้นแม้จะได้นอนเตียงใหญ่แต่ทว่าถูกแมวทับแย่งพื้นที่ทุกคืน แต่ครั้งนี้ข้าได้ครอบครองเตียงหลังนี้เพียงผู้เดียวจะนอนอย่างไรก็ได้ ข้าเริ่มกลิ้งตัวไปมาอย่างอิสระ กลิ่นหอมๆ ของผ้าที่ซักสะอาดและกลิ่นไอแดดช่างชวนให้ผ่อนคลายเหลือเกิน ข้าถอนหายใจอย่างมีความสุขแล้วค่อยๆ หลับตาลง คิดว่าจะนอนได้แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดหลับตาอยู่นานก็มิหลับเสียที

สองวันก่อนข้าทำงานจนเหนื่อยพอศีรษะโดนหมอนก็หลับไปทันที แต่วันนี้นอกจากทำขนมสองสามอย่างแล้วข้าก็มิได้ทำสิ่งใดอีก นั่นทำให้ข้าไม่สามารถหลับด้วยตนเองได้สินะ เฮ้อ ข้าลุกขึ้นมานั่งบนเตียงมองไปรอบๆ ห้องใหม่ที่กว้างกว่าห้องที่เคยอยู่นัก เหตุใดถึงได้เรียกว่าห้องเล็กเล่า? นี่มันเล็กแล้วรึ? ข้าขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ แต่ไม่นานก็เข้าใจ หากเทียบกับห้องของฉินอ๋องห้องนี้มันก็เล็กจริงๆ นั่นแหละ

ข้าลงจากเตียงเดินไปรอบๆ ห้อง บางทีการเดินอาจจะทำให้เหนื่อยแล้วนอนหลับง่ายขึ้น ในห้องมีข้าวของที่ถูกจัดเตรียมไว้พร้อมทุกสิ่ง ตอนนี้ข้าไม่ขาดเหลืออันใด มีมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ พ่อบ้านหม่าช่างเป็นคนที่เอาใส่ใจยิ่งนัก ข้าเดินวนไปอยู่สองสามรอบแล้วชะงักเมื่อมาถึงตรงหน้าต่าง ข้าเปิดหน้าต่างชะโงกออกไปเห็นแสงไฟในห้องของฉินอ๋องยังสว่างอยู่

ฉินอ๋องมักนอนดึกเสมอ หากไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมลากเขาไปนอนฉินอ๋องก็จะนั่งอ่านอะไรของเขาอยู่ทั้งคืน ข้าไม่รู้ว่าเขาอ่านอะไรนักหนา บางคืนข้าตื่นขึ้นมากลางดึกก็ยังเห็นเขานั่งอ่านของพวกนั้น ข้าพาดตัวบนขอบหน้าต่างจ้องมองไปยังห้องของฉินอ๋อง ห้องของฉินอ๋องนั้นกว้างใหญ่ ทั้งตำหนักนี่เป็นของเขาหมด และห้องที่ยังสว่างอยู่นั้นคือห้องหนังสือที่เขาใช้ทำงานต่างๆ บางครั้งก็ใช้ประชุมบ้าง

ข้าจ้องมองภาพเงาของเขาที่เห็นลางๆ จากทางหน้าต่าง ฉินอ๋องทำงานหนักเสมอ และยิ่งเวลาผ่านไปเขาก็ยิ่งมีงานเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มิได้ลดลงเลย เมื่อก่อนข้าอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระแต่จนปัญญาจะช่วยเหลือจริงๆ เรื่องพวกนั้นข้าอ่านแล้วปวดหัวยิ่งนัก พอจ้องกองเอกสารของเขาทีไรข้าก็ต้องหลับเสียทุกที สักพักใหญ่ข้าคิดจะถอนสายตากลับแต่จู่ๆ หน้าต่างที่ข้ากำลังมองอยู่กลับเปิดออก ซ้ำยังมีร่างสูงใหญ่ในชุดนอนสบายตัวกวักมือเรียกอีก

ข้าจ้องมองฉินอ๋องนิ่งเพราะไม่แน่ใจ เรียกข้างั้นรึ? ข้ามองไปรอบๆ เพื่อมองหาว่าฉินอ๋องเรียกใคร บริเวณนี้นอกเสียจากพวกองครักษ์ก็มีแต่ข้าที่ตัวห้อยอยู่ตรงหน้าต่าง ฉินอ๋องคงมิได้เรียกข้าไปดึกๆ ดื่นๆ เช่นนี้หรอกกระมัง? สงสัยจะเรียกพวกองครักษ์ ข้าลงจากหน้าต่างตัดสินใจจะปิดมันแล้วไปนอน แต่หัวหน้าองครักษ์จางกลับเดินเข้ามาด้วยใบหน้าศิลาของเขาแล้วเอ่ยบอกข้าเสียงเข้ม

“ท่านอ๋องเรียกเจ้า”

“อ้อ ขอรับ ขอบคุณที่มาบอก” ข้าพยักหน้ารับปิดหน้าต่างแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปหาเจ้านายด้วยความแปลกใจ ข้าเคาะประตูก่อนแล้วค่อยๆ เปิดเข้าไปข้างใน ฉินอ๋องนั่งอยู่บนตั่งนั่งเล่น แสงไฟสีส้มส่องกระทบผิวเข้มๆ ของเขาออกมาน่ามองยิ่งนัก ข้าเผลอเหม่อมองภาพนั้นเล็กน้อยก่อนจะรีบมองไปด้านอื่น ทำเป็นไม่สนใจภาพที่ชวนหวั่นไหวนั้นแล้วเดินก้มหน้าไปหาเขา

“ท่านอ๋อง”

“นอนไม่หลับรึ?” ฉินอ๋องถามข้าด้วยน้ำเสียงเรียบๆ วางหนังสือในมือไว้แล้วหันมามองข้าด้วยสีหน้านิ่ง ข้ากะพริบตาก่อนจะเอ่ยตอบออกไปตามความเป็นจริง แม้จะแปลกใจอยู่บ้างที่เขาเรียกข้าเข้ามาพบดึกดื่นเช่นนี้ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาบังเอิญเห็นข้านอนมิหลับจึงเรียกมาไถ่ถามอย่างหวังดีกระมัง ฉินอ๋องนี่ช่างเป็นเจ้านายที่ดีอย่างที่ข้ายกย่องไว้จริงๆ

“ขอรับ อาจเพราะแปลกที่จึงทำให้ไม่คุ้นชินนัก”

“มิขาดเหลือสิ่งใด?”

“พ่อบ้านหม่าจัดให้ครบถ้วนทุกอย่างแล้วขอรับ”

เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ฉินอ๋องคงเกรงว่าที่ข้านอนไม่หลับอาจจะเป็นเพราะได้รับความอยุติธรรมจากพ่อบ้านหม่า แต่พ่อบ้านหม่าน่ะเป็นคนดีมากๆ แล้วก็ฉลาดอีกด้วย เขาไม่มีทางที่จะทำหน้าที่ของตนบกพร่อง

“นั่งนี่สิ”

หลังจากไถ่ถามถึงห้องของข้าฉินอ๋องก็เงียบไปแล้วค่อยเอ่ยขึ้นพร้อมเผยมือไปยังตั่งนั่งเล่นตัวเดียวกันกับที่เขานั่งอยู่ ข้าชะงักตัว เด็กรับใช้เช่นข้าควรหรือที่จะไปนั่งเสมอเจ้านาย ข้ามองพื้นที่ว่างเปล่าด้านข้างของฉินอ๋องอย่างลำบากใจ ข้าคิดที่จะเอ่ยปฏิเสธออกไปแต่พอเห็นสายตาน่ากลัวของเจ้านายก็ต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงท้อง ฉินอ๋องไม่บอกซ้ำ ใช้สายตาน่าเกรงขามกดดันให้ข้าทำตามที่เขาบอก ข้าแอบถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเดินไปนั่งลง ข้าก้มหน้าอยู่ครู่หนึ่งก็ค่อยๆ ชำเหลืองขึ้นไปมองอีกคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล

ฉินอ๋องยกกระดานหมากมาตั้งไว้ระหว่างพวกเราแล้วเอ่ยเรียบๆ

“เล่นกับข้าสักตา ใช้สมองมากๆ จะทำให้ง่วงง่ายขึ้น”

อืม บางทีเจ้าแมวเองก็คงจะนอนมิหลับเช่นกัน พอเห็นข้านอนไม่หลับเช่นกันจึงเรียกมาเล่นหมากกระดานด้วยกระมัง ก็ดี หากใช้สมองหนักๆ ข้าอาจจะง่วงขึ้นมาหน่อย ข้าเงียบตอบรับคำสั่งของท่านอ๋อง มือแกร่งที่หยาบกร้านเล็กน้อยแต่ทว่าดูแลเป็นอย่างดีมันจึงน่ามองนัก ข้านั่งเหม่อมองดูมือคู่นั้นหยิบถ้วยใส่หมากวางให้แก่ข้าและตนเอง ฉินอ๋องให้ข้าใช้หมากสีดำซึ่งได้สิทธิ์เล่นก่อน ข้ากำลังเอื้อมมือไปหยิบหมากแล้วชะงักเมื่อคิดบางอย่างขึ้นมาได้

จริงสิ ข้าอายุเพียงสิบสี่ ซ้ำยังเป็นเด็กรับใช้ ข้าย่อมต้องเล่นหมากกระดานไม่เป็นสิถึงจะถูกต้อง! ข้าตัวเย็นวาบเมื่อฉุกคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ข้าเงยหน้าตื่นๆ มองไปยังฉินอ๋องที่นั่งจ้องกระดานหมากรอคอยนิ่งๆ พอเห็นว่าข้าไม่เริ่มเล่นเสียทีฉินอ๋องก็เงยหน้ามามองข้าแล้วเอ่ยถามถึงปัญหา

“มีอะไรรึ?”

“เอ่อ...ขออภัย ข้าเล่นไม่เป็นขอรับ”

ฉินอ๋องจ้องหน้าข้าอยู่นานจนข้าเริ่มอึดอัด สักพักเขาก็พยักหน้าหลุบดวงตาลง เอื้อมมือมาหยิบหมากสีดำแล้วเอ่ยเรียบๆ เช่นเดิม

“มิเป็นไร ข้าจะสอนเจ้าเล่น”

“ขอบพระคุณขอรับ” ข้าพยักหน้าก้มต่ำมองมือข้างนั้นค่อยๆ เคลื่อนไหว

ฉินอ๋องเริ่มอธิบายเกี่ยวกับกระดานและหมากสีทั้งสองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่ทว่านุ่มละมุนนัก มือของเขาก็ขยับได้อย่างสง่างามน่ามอง ระหว่างที่ฉินอ๋องตั้งใจอธิบายกฎกติกาการเล่นหมากข้าก็แอบเงยหน้ามองใบหน้าที่ก้มต่ำเล็กน้อยของเขา ไม่ทราบเพราะแสงไฟสีส้มจากโคมไฟหรือไรที่ทำให้คนตรงหน้าดูมีเสน่ห์เสียจนหัวใจของข้าสั่นระรัว

ดวงตาเรียวคมที่หลุบต่ำจนเห็นแพขนตางอนยาว จมูกและริมฝีปากที่สอดคล้องกันอย่างเหมาะเจาะ แม้จะเป็นใบหน้าที่ยังมิได้เติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัวแต่ทว่ามันก็งดงามอ่อนเยาว์ ด้วยความที่เขาเป็นผู้ใหญ่เกินตัวทำให้รอบกายมีบรรยากาศคล้ายชายหนุ่มเต็มตัว มันดูสุขุมเยือกเย็นเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ชวนหลงใหล ข้ารู้สึกถึงความร้อนที่แล่นเข้ามาสุมที่ใบหน้าจนต้องรีบก้มหน้างุด

ไม่แปลกเลยที่จะมีคนมาหลงรักเขามากมาย ไม่ว่าจะเป็นรูปโฉม ตำแหน่งอำนาจ และที่สำคัญฉินอ๋องเป็นชายที่อ่อนโยนยิ่ง มิเช่นนั้นเขาจะมานั่งสอนข้ารับใช้ผู้หนึ่งเล่นหมากงั้นรึ? หากใครได้ใกล้ชิดเขาจะต้องรับรู้ได้แน่ แม้ภาพลักษณ์ภายนอกของเขาจะดูแข็งกร้าวเย็นเยียบน่าหวั่นเกรง แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นบุรุษที่ดีนัก เพราะอย่างนั้น...เพราะเช่นนั้นข้าถึงอยากให้เขามีความสุข ในอนาคตเขาจะต้องมีความสุขแน่เมื่อได้พบกับคนที่เขารัก...คุณชายหมิง ข้าเชื่อมั่นเช่นนั้น

ข้าหยุดความคิดแล้วกลับมาฟังว่าฉินอ๋องอธิบายไปถึงไหนแล้ว เขากำลังพูดถึงการนับลมหายใจและการปิดลมหายใจหมาก ข้ามองเขาและฟังเสียงของเขาอยู่เงียบๆ อ่า พอเห็นเช่นนี้ก็ทำให้คิดถึงครั้งที่เขาสอนข้าเล่นหมาก ยามนั้นเขาอายุมากกว่าตอนนี้ใบหน้าและเสียงเป็นชายหนุ่มเต็มขั้น แม้ข้าจะหัวช้าแต่เขาก็อดทนสอนข้าอย่างใจเย็น ถึงใบหน้าของเขาจะเริ่มเย็นยะเยือกขึ้นด้วยความหงุดหงิดและเบื่อหน่ายก็ตาม หึ สมแล้วที่เป็นแมวขี้เบื่อ

โดยไม่รู้ตัวน้ำตาของข้าค่อยๆ ไหลรินจากดวงตาผ่านแก้มแล้วหยดลงบนมือ ข้าตกใจรีบยกมือเช็ดอย่างรวดเร็ว ชำเหลืองไปมองคนตรงข้ามที่ยังก้มหน้ามองกระดานหมากนิ่ง ข้าโล่งอกที่ฉินอ๋องไม่เห็นสีหน้าแปลกๆ ของข้า น้ำตาของข้าเหือดแห้งไปแล้วเมื่อฉินอ๋องเงยหน้านิ่งๆ ของเขาขึ้นมาถามข้า

“มีอันใดไม่เข้าใจหรือไม่?”

“ไม่มีขอรับ”

“อืม สอนเพียงเท่านี้ก่อน หากเล่นไปมีอันใดไม่เข้าใจค่อยชี้แจงกันอีกที เจ้าเล่นก่อน” เขาเก็บหมากแยกใส่ถ้วยแล้วให้ข้าเล่นก่อน ข้าพยักหน้ารับแล้วเอื้อมมือไปหยิบหมากสีดำที่อุ่นด้วยอุณหภูมิจากอีกคนที่เพิ่งหยิบมัน

ข้าวางหมากลงบนกระดานด้วยจิตใจที่ปลอดโปร่งสงบ ฉินอ๋องใช้เวลาอยู่สักพักจึงวางหมากสีขาวลง พวกเราวางหมากสลับกันไปมา ในคราแรกนั้นข้าลงหมากรวดเร็วแต่ไม่นานก็ต้องใช้ความคิดนานขึ้นเรื่อยๆ ตรงกันข้ามกับฉินอ๋องที่ใช้เวลาคิดนานในตอนแรกแต่ตอนนี้เขาวางหมากอย่างรวดเร็ว และจ้องกดดันข้าที่ใช้ความคิดอย่างหนัก แย่แล้ว! เหตุใดฝีมือหมากของเขาถึงได้ร้ายกาจยิ่งกว่าตอนที่ข้าจำได้เสียอีก ตอนแรกเริ่มเขาคงจะคิดภาพกระดานทั้งหมดในหัวไว้แล้วกระมัง สุดท้ายข้าก็แพ้อย่างยับเยินรวดเร็วยิ่ง

“ฝีมือใช้ได้สำหรับคนเล่นครั้งแรก”

ไม่ต้องชมหรอก! ข้าเป็นมือฝึกหัด แต่นี่ท่านเล่นแบบไม่ปรานีให้กันแม้แต่น้อย ข้าถอนใจเบาๆ ฉินอ๋องก็ยังมีนิสัยเช่นเดิมที่ข้าคุ้นเคยดี สำหรับคู่ต่อสู้หรือศัตรูแล้วหากฆ่าได้ฆ่าขัดขาได้ก็ขัด คำว่าปรานียอมอ่อนข้อให้นั้นไม่มีอยู่ในหัว อย่าฝันว่าจะได้รับความเมตตาจากแมวเลือดเย็นตัวนี้เป็นอันขาด

“อีกรอบ”

ข้าถอนหายใจแล้วเก็บหมากออกจากกระดาน ส่วนใหญ่ก็เป็นหมากสีขาวนั่นแหละ หมากสีดำของข้าถูกกินไปจนหมดสิ้น ข้าช่วยเจ้านายเก็บหมากแล้วชะงักเล็กน้อยเมื่อมือโดนปลายนิ้วของอีกฝ่ายแตะผ่าน ชั่วอึดใจหนึ่งข้าถึงกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง ข้านี่น่า! เพียงแค่ถูกปลายนิ้วแตะไยถึงหน้าเห่อร้อนเช่นนี้ได้ แย่จริงๆ!

เราเดินหมากกันอีกครั้ง ในครั้งนี้ข้าพยายามจะต้านฉินอ๋องให้ได้นานที่สุด ใช้หัวคิดอย่างหนัก พยายามเบิกตากว้างมองกระดานอย่างจดจ่อ ตรงกันข้ามกับฉินอ๋องที่นั่งเดินหมากด้วยท่วงท่าสง่างามดูสบายๆ ผ่านไปสักพักหนึ่งข้าก็พ่ายแพ้อีกจนได้ ข้าสูดหายใจแล้วปล่อยมันออกมาอย่างอารมณ์ไม่ดี

“การเป็นฝ่ายตั้งรับคอยแก้ไขตามสถานการณ์นั้นก็เป็นเรื่องที่ดี เพียงแต่เจ้าต้องคาดเดาความคิดของศัตรูให้ละเอียด และวางแผนรับมือไว้เสียแต่เนิ่นๆ หลากหลายแผน ย่อมป้องกันไม่ให้ความเสียหายได้มาก แต่การเป็นฝ่ายตั้งรับเพียงอย่างเดียวนั้นก็มิได้ดีเสมอไป ในบางครั้งเจ้าก็ต้องเป็นฝ่ายโจมตีกลับไปบ้าง ทำเช่นนี้ศัตรูจะได้เรียนรู้ว่าเจ้ามิใช่คนอ่อนแอที่จะยืนเฉยๆ ให้พวกมันเล่นงาน”

ข้ากะพริบตาแล้วนิ่งครุ่นคิดตามสิ่งที่ฉินอ๋องกล่าวอยู่เนิ่นนาน นี่เขากำลังพูดถึงหมากกระดานอยู่ใช่หรือไม่? ข้าจ้องมองกระดานหมากอยู่ครู่ใหญ่แล้วพยักหน้า ค่อยๆ จารึกคำพูดเหล่านั้นไว้ในใจ ชำเหลืองมองใบหน้านิ่งแผ่ไอเยือกเย็นของฉินอ๋องแล้วกวาดหมากลงจากกระดาน เริ่มเล่นใหม่อีกครั้ง ข้าเงยหน้ามองฉินอ๋องที่เอนตัวหลุบตาต่ำคล้ายกำลังผ่อนคลายอารมณ์ แม้จะอยู่ในท่าผ่อนคลายเช่นนี้แต่เขาก็ยังให้ความรู้สึกน่าเกรงขาม สมแล้วที่เป็นแม่ทัพควบคุมกองทัพทหารหลายหมื่นนาย

ครั้งนี้เราเริ่มต้นเล่นอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อนลงหมาก ข้ามองกระดานแล้ววางหมากคอยคาดเดาทางที่ฉินอ๋องจะเดินหมากอย่างไรไปด้วย เราผลัดกันวางหมากไปเรื่อยๆ บรรยากาศระหว่างนั้นคล้ายจะอบอุ่นอย่างประหลาด ข้าเหลือบมองฉินอ๋องแล้วเม้มปากกลั้นยิ้ม อ่า แม้ข้าจะแพ้แล้วแพ้อีกก็ตามแต่ทว่ามันช่างมีความสุขจริงๆ ข้าพยายามมากขึ้นในทุกตาและพยายามจดจำการเดินหมากของฉินอ๋อง แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังพ่ายแพ้ให้แก่เขาอยู่ดี

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ข้าเริ่มรู้สึกว่าตนเองปิดปากหาวมากขึ้น ขณะที่ปรือตามองกระดานหมากตรงหน้าแล้วค่อยๆ วางหมาก ตัวเอนอิงหมอนใกล้ๆ พยายามฝืนลืมตามองกระดานแล้ววางหมาก...

 

 

 

ข้าขยับเล็กน้อยบิดตัวคลายเมื่อย สัมผัสผ้าห่มนุ่มนิ่มทำให้ข้ารู้สึกสบายยิ่งนัก ข้ายังไม่ลืมตาตื่นยังต้องการดูดดื่มกับเตียงนอนนุ่มที่หอมสะอาดอยู่ ข้าค่อยๆ ลืมตาขึ้น พบว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงที่ห้องใหม่แล้ว ข้ากะพริบตาปริบๆ หากจำมิผิดเมื่อคืนนี้ข้าเล่นหมากกับเจ้าแมว เอ๊ะ แล้วจากนั้นเล่า เหตุใดข้าถึงจำอะไรมิได้กันนะ อาจจะดึกมากแล้วท่านอ๋องให้ข้ากลับมานอนกระมัง เพราะว่าง่วงมากข้าถึงหลับไปโดยจำอะไรมิได้? ยามนี้เวลาใดแล้วนะ ข้าต้องเตรียมตัวรับใช้ฉินอ๋อง ข้าลูบผ้าห่มเล็กน้อยแล้วถอนหายใจตัดสินใจนอนต่ออีกสักหน่อยแล้วค่อยลุกไปเตรียมข้าวของ

ข้าพลิกตัวกลับมาแล้วตัวก็แข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างแทบจะถลนออกจากเบ้า ตกใจจนลืมคำพูดแม้กระทั่งลืมร้อง ข้าอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง เหตุใดข้างๆ ข้าถึงได้มีคนมาแย่งพื้นที่เตียงกันเล่า!? ข้าเบิกตาจ้องมองใบหน้าคมคายงดงามของบุรุษที่กำลังหลับใหลอยู่ข้างๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ว่าจะมองอย่างไรคนผู้นี้ก็น่าจะเป็นตัวจริง

ฉินอ๋อง!

ข้าแทบจะกลั้นหายใจเป็นลมด้วยความตกใจ ไยแมวนี่ถึงได้มานอนบนเตียงข้าได้!? คิดยังไงข้าก็บอกไม่ได้ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ เมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ข้าจำได้ว่าข้าเพียงนั่งเล่นหมากเฉยๆ นะ มิได้ทำอะไรที่เป็นการเชิญชวนให้เขามานอนเล่นเป็นเพื่อนข้าเลยสักนิด หรือว่าข้าทำไปโดยไม่รู้สึกตัว ตะ...แต่ๆ แต่ว่าถึงข้างในข้าจะยี่สิบแต่ร่างของข้าเพิ่งสิบสี่เองนะ! ข้ารีบสำรวจร่างกายของตนเองแล้วถอนหายใจโล่งอก ไม่มีอะไรร่างกายข้าปกติดีอยู่!

ฉินอ๋องนอนหลับสบายไม่รับรู้ถึงข้าที่กระวนกระวายจนหัวใจจะวายอยู่แล้วเลยสักนิด ข้าอยากจะปลุกเขาขึ้นมาถามแต่ทว่าไม่กล้าหาญปานนั้น ทำเพียงเบิกตามองใบหน้าหลับที่หล่อเหลาจนข้าน้ำลายหกแล้วหกอีก ฮือ นี่มันอะไรกัน หรือว่าฉินอ๋องจะละเมอเดินเข้าห้องผิด แต่ข้าจำไม่เห็นได้ว่าเขามีนิสัยละเมอตอนหลับ ข้านอนตัวแข็งทื่อ เล็กน้อยก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนตัว ทำเพียงนอนนิ่งๆ เบิกตาจ้องคนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ระหว่างเก็บภาพเจ้าแมวที่หลับปุ๋ยได้อย่างน่าฟัดน่าเอ็นดูเหลือเกิน ข้าก็ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก ความคิดของข้าถูกใบหน้าหล่อเหลาของฉินอ๋องดึงดูดไปหมดสิ้น

ข้ากลืนน้ำลายดังเอื๊อกก่อนจะหน้าแดงเห่อร้อน ข้าสะดุ้งรีบพลิกตัวกลับไปจ้องกำแพงห้อง หากยังจ้องต่ออีกสักหน่อยข้าได้หน้ามืดปล้ำแมวเป็นแน่!


(นี่ข้าแค่นอน เจ้ายังเป็นถึงเพียงนี้ หึๆ//แมวฉินอ๋องหน้านิ่งแต่ข้างในยิ้มกระหยิ่ม)

ผ่านไปนานครึ่งชั่วยามคนที่นอนข้างๆ ข้าก็ขยับหยุกหยิกราวกับกำลังจะตื่น ข้ารีบหลับตาแสร้งนอนไม่รู้เรื่อง บางทีเขาอาจจะละเมอมานอนที่นี้จริงๆ แล้วพอตื่นเห็นข้าจะต้องตกใจมากแน่ ดีนะที่ข้าไม่ปลุกเขา หากทำเช่นนั้นฉินอ๋องจะต้องเสียหน้าเป็นอย่างมาก ตอนนี้รอให้เขาตกใจแล้วรีบออกไปจากห้อง ข้าค่อยตื่นทำเป็นไม่รู้เรื่องใดๆ ทั้งสิ้น

“เจ้าตื่นได้แล้ว นี่ยามเหม่าแล้ว”

ท่านจะมาปลุกข้าเพื่ออันใดขอรับท่านอ๋อง!?

ข้าแทบหลั่งน้ำตาเมื่อคนเพิ่งตื่นเขย่าปลุกข้า บ้าจริง หากข้าตื่นไปจะทำหน้าอย่างไรดี!? เอาเป็นว่าตอนนี้ข้าตื่นก่อนละกันเพราะหากยังนอนอยู่ เกรงว่าเจ้าแมวนี่จะเขย่าข้าแรงขึ้นแน่ ข้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นแล้วเหลือบสายตาไปมองฉินอ๋องที่นั่งปล่อยผมยาวสลวยนุ่มนิ่มเป็นขนแมวลื่นไหลลงมาเป็นน้ำตก คล้ายถูกแส้ฟาดดังเพี๊ยะที่กลางใจของข้า บ้าที่สุด บุรุษผู้นี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก ไม่ว่ายามนอนหรือยามตื่นเขาก็... ข้าไม่กล้าจ้องมองหนุ่มหล่อตรงหน้าด้วยความกลัวใจของตนเอง และข้าก็ไม่รู้ว่าจะพูดอันใดออกไปดีในสถานการณ์เช่นนี้!?

“วันนี้เราต้องเข้าวัง เจ้ารีบไปทำงานของเจ้าเถิด”

“ขอรับ” ข้าเอ่ยรับเบาๆ ไม่เผลอใจเหลือบไปมองบุรุษเปี่ยมเสน่ห์ที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ฉินอ๋องไม่พูดอะไรสักคำ พอจัดเสื้อผ้าเข้าที่เขาก็ลงจากเตียงเดินออกไปจากห้องด้วยสีหน้านิ่งสุดบรรยาย ประตูห้องปิดลงข้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจ้องมองไปยังประตูอย่างคนโง่งม เอ่อ ท่านอ๋องผู้นั้นคงจะอับอายที่ละเมอนอนเสียจนคิดคำแก้ตัวใดๆ มิออกกระมัง

เมื่ออีกคนไม่พูดอะไรข้าก็คิดเสียว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้าลงจากเตียงแล้วเดินไปทำงานรับใช้เจ้านาย กิจวัตรของฉินอ๋องข้าคุ้นเคยเป็นอย่างดี ก่อนอื่นข้าต้องไปยกอ่างน้ำอุ่นที่เตรียมไว้ไปล้างหน้าล้างตาของท่านอ๋อง เมื่อล้างหน้าเสร็จก็สวมใส่เสื้อผ้าธรรมดาเพื่อรอทานข้าวเช้า สายๆ เตรียมน้ำอาบให้ท่านอ๋อง ซึ่งข้าจะต้องไปบอกให้คนงานเตรียมไว้ก่อน หลังจากทานข้าวเช้าท่านอ๋องจะทำงานเล็กน้อยแล้วจะมาอาบน้ำ เมื่อถึงเวลาอาบข้าต้องไปบอกคนรับใช้ให้ยกมาที่ห้องอาบน้ำของท่านอ๋อง คอยดูแลอุณหภูมิน้ำให้อุ่นพอดีอาบ และจัดเตรียมอุปกรณ์อาบน้ำอื่นๆ รอท่านอ๋องมา จากนั้นข้าก็รอจนท่านอ๋องอาบน้ำเสร็จเพื่อช่วยสวมใส่ชุดเต็มยศตามตำแหน่งชินอ๋อง นี่เป็นกิจวัตรในวันที่ฉินอ๋องต้องเข้าวัง

ข้ายกอ่างน้ำไปวางไว้ในห้องนอนของฉินอ๋อง ฉินอ๋องที่กลับมารออยู่ในห้องก็ลุกขึ้นเดินมาล้างหน้า เขากวักน้ำล้างหน้าเสร็จ ข้ายื่นผ้าเช็ดหน้าไปให้เขา รอสักครู่หนึ่งเขาก็เดินไปใส่ชุดด้วยตนเอง อันที่จริงรับใช้ฉินอ๋องเป็นเรื่องง่ายมาก เพราะส่วนใหญ่แล้วเขาจะทำทุกอย่างด้วยตนเองอยู่แล้ว นั่นอาจจะเป็นเพราะเขาอยู่ชายแดนไม่ค่อยมีคนรับใช้มากมายเหมือนที่วังหย่งเฮ่า ข้ามองดูเขาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่ก็เดินออกไปคอยคนครัวที่จะยกข้าวมื้อเช้ามาที่ห้องทานข้าว คนครัวผู้ทำหน้าที่ยกจานข้าวมานั้นมองข้าด้วยหางตาที่น่ากลัว ข้าชินกับสายตาเช่นนี้ของพวกเขาแล้วละ เพราะพวกเขาเหล่านี้เป็นสมาชิกนกหงส์หยกที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าข้าสักเท่าไร

“หึ! ก็แค่หน้าตางดงามหน่อย อย่าได้ใจนักเลย!

“จะนานเท่าไรกันเชียว ข้าจะรอดูวันที่เจ้าตกอับ”

“ยังไงก็แค่คนใช้นั่นแหละ จะชูคอสูงอย่างไรก็เป็นได้เพียงของเล่นแก้เบื่อ หึ”

คนพวกนั้นพูดกันคนละประโยคสองประโยคทำหน้าเกลียดชังใส่ข้าแล้วเดินจากไป ข้ายืนด้วยความสงบ ไม่รู้สึกใดๆ ต่อคำพูดของพวกเขา หึ ก็แค่คำพูด มิได้เจ็บมิได้ปวดที่ใดแม้แต่น้อย ข้าส่ายหน้าไปมามองพวกเขาที่บรรจงแต่งตัวสวยสดตั้งแต่เช้าตรู่อย่างเวทนา พวกเขาต้องตื่นแต่เช้าเป็นแน่ เฮ้อ แต่กลับทำไปเสียแรงเปล่า ไม่มีโอกาสให้ท่านอ๋องได้ยลแม้แต่น้อย ผ่านไปสักพักข้าเตรียมอาหารพร้อมรอให้ฉินอ๋องมาถึง และไม่นานฉินอ๋องในชุดธรรมดาแต่หรูหราก็เดินเข้ามานั่งประจำที่พร้อมรับประทานมื้อเช้า ฉินอ๋องมองเหล่าคนรับใช้ที่ยืนอยู่ปราดเดียวพวกเขาก็ก้มตัวเดินออกไป จากนั้นฉินอ๋องก็หันมามองข้าที่ยืนรอรับใช้อยู่ด้านหลัง

“มานั่ง”

ข้าเงยหน้ามองฉินอ๋องอย่างไม่เข้าใจ ฉินอ๋องเอ่ยอีกครั้ง คราวนี้ยาวกว่าเดิม

“มานั่งทานข้าว เจ้าต้องเข้าวังพร้อมเรา”

ข้ากะพริบตาปริบๆ มองฉินอ๋องโดยไม่ขยับตัว ฉินอ๋องจ้องหน้าข้านิ่งแล้วหันกลับไป ข้าแอบถอนหายใจโล่ง มองไปยังฉินอ๋องที่กำลังคดข้าวใส่ถ้วยแล้วขมวดคิ้ว ท่านอ๋องไม่เห็นถ้วยข้าวที่ข้าเตรียมไว้งั้นรึ? ข้าลังเลที่จะเอ่ยบอกออกไป ฉินอ๋องวางถ้วยข้าวในมือไว้อีกที่หนึ่งแล้วหันมามองข้าด้วยสายตาคมกริบที่เชือนได้ทุกสิ่ง เอ่ยสั่งกึ่งตวาดเสียงเข้มจนข้าสะดุ้งตกใจ

“มานั่ง!

ข้าที่กลัวตายรีบพุ่งมานั่งอย่างสงบเสงี่ยม หลังจากนั้นฉินอ๋องก็ลงมือทานข้าวไปเงียบๆ ข้านั่งเหงื่อตกค่อยๆ จับถ้วยข้าวแล้วใช้ตะเกียบทานมื้อเช้าอย่างงุนงงปนสับสน ในหัวมีแต่คำถามวิ่งวนไปมามิได้หยุด

คนรับใช้นั่งทานข้าวกับเจ้านายได้ด้วยหรือ?

 

 





แง้! วันนี้มาช้า แต่ดีกว่าไม่มาเนอะ! ขออภัยที่ให้ทุกท่านรอ (รออยู่หรือไม่?)

ขอบคุณคอมเม้นต์ของทุกๆ คนน่า มีความสุขมากเลย อ่านไปยิ้มไป ฮิๆ

ตอนนี้ถิงถิงเสียรู้ท่านไปแบบมึนๆ ตามเล่ห์แมวไม่ทัน แมวเองก็อารมณ์ไหนก็เดาไม่ออก

ตามธรรมเนียม แปะเพลงเพราะๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.777K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,551 ความคิดเห็น

  1. #25497 Pimnok2124 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:58
    ชำเลือง นะคะ
    #25,497
    0
  2. #25468 ❀;than (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:48
    ยัยน้องพรีเดบิ้วเป็นภรรยาท่านอ๋องแมว
    #25,468
    0
  3. #25321 Maylyunho (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 10:36
    พรพเอกเราดป็นแมวซึน ถิงถิงเราก็งงไปสิ่
    #25,321
    0
  4. #25057 Pang_0409 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 03:18
    มองท่านอ๋องด้วยฟิลเตอร์แงวตลอดเลย ฮืออออ น่าระๆๆๆ
    #25,057
    0
  5. #25007 Secr3t-Key (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 00:13
    รับมาเป็นคนใช้หรือภรรยาคะพี่
    #25,007
    0
  6. #24955 Burning Princess (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 20:09
    ยิ้มเเก้มปริ><
    #24,955
    0
  7. #24953 jinhaana (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 22:35
    แน่ะ อะไรคือนอนห้องเดียวกันคะท่านอ๋องงง
    #24,953
    0
  8. #24914 Nice (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 21:25

    แก้มจะแตกแร้วววว☺☺☺

    #24,914
    0
  9. #24555 Nuprem (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 11:20
    ท่านอ๋องเหมือนแมวจริงๆเลยอ่ะ55555 แมวหยิ่งเวลาอยากเล่นด้วยก็มาอ้อนไม่อยากเล่นก็หยิ่งใส่ เอ็นดูน้องเยอะๆนะท่านอ๋องงง
    #24,555
    0
  10. #24506 Inwzaakung55+ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 04:45
    หรือว่าท่านอ๋องกลับชาติมาเกิดก่อนน้อง
    #24,506
    0
  11. #24363 Fueled me (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 15:00
    เหมือนแมวจริงวุ้ยตาคนนี้
    #24,363
    0
  12. #24318 Nadia. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 02:03
    ชาติก่อนท่านอ๋องเข้าใจน้องผิดเรื่องไรอะ
    #24,318
    0
  13. #24292 bubbleb3 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 18:33
    อ๋องมีพลังอะไรอ่ะ เรื่องนี้เกี่ยวกับพลังท่านอ๋องปะ
    #24,292
    0
  14. #24269 meelee2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 09:43

    สนุกมาก
    #24,269
    0
  15. #23950 munkrishear (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 01:34
    ท่านอ๋องชอบน้องตั้งแต่ชาติก่อนแล้วป่าวนิ่ แล้วจำเรื่องชาติก่อนได้ใช่มั้ยเนี่ยย
    #23,950
    0
  16. #23928 B.TEm (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 19:21
    สมเพนแมว เดาอารมณ์ไม่ออกตริงคับ ดุด้วย โอย5555555 น้องถิงเอ๊ย สู้ ๆ นะคะ 55555555
    #23,928
    0
  17. #23859 chilfull (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 21:30

    แมวซุนดีๆนี่เอง
    #23,859
    0
  18. #23837 bonuszy08 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 08:08
    เอ๊ะๆ อ๋อง หลอกกินเต้าหู้น้องอยู่เรื่อย!!
    #23,837
    0
  19. #23574 kallmelnwz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 23:58
    เอ็นดูความเห็นท่านอ๋องเป็นเจ้าแมวหยิ่งของน้อง
    #23,574
    0
  20. #23546 mininumberone (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 00:01
    น้องก็คืออัพเวลความซึนขึ้นทุกตอนๆ สงสารท่านอ๋อง
    #23,546
    0
  21. #23536 alittletigerp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 13:36
    น้องแบบเพ้อให้ท่านอ๋องบ่อยมาก แล้วก็ดูซื่อไร้เดียงสาเอ๊าะแอ๊ะมากกกกก เดี๋ยวเอ๊ะ เดี๋ยวอ๊ะตลอด5555555555 นี่20แล้วนะ ถ้าตอนเด็กจริงๆจะขนาดไหน55555
    #23,536
    1
    • #23536-1 Ṗ❤YṖ❤Y(จากตอนที่ 9)
      29 ตุลาคม 2562 / 20:41
      น้องหลงท่านอ๋องค่ะ หน้ามืดตามัวไปหน่อยหนึ่ง
      #23536-1
  22. #23506 ข้าวเหนียว_สังขยา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 09:53
    จะชาติทีาแล้วหรือชาตินี้เจ้าแมวก็รักน้องนะ แค่ชาติที่แล้วปกป้องผิดวิธี
    #23,506
    0
  23. #23493 Rainy Mood (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 17:14
    ท่านอ๋องแมวจอมเนียน
    #23,493
    0
  24. #23407 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 06:49
    นี้ข้ารับใช้หรือเมีย
    #23,407
    0
  25. #23373 ychibi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 13:04
    ก็มิได้อยากเป็นเพียงเจ้านาย
    #23,373
    0