เอาเถิด ข้าไม่เสียใจ เพราะข้าตายแล้ว (Yaoi)

ตอนที่ 88 : ตอนที่ ๘๒ สิ่งที่ได้รู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,047
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 974 ครั้ง
    10 มี.ค. 60

ตอนที่ ๘๒ สิ่งที่ได้รู้

ข้าที่ถูกยัดเข้ารถม้าแทบกลิ้งก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ บ้าจริง ไยต้องลงไม้ลงมือกันรุนแรงปานนี้ แน่ใจว่าห่วงมิใช่รังแกกัน? ข้าไต่ตัวชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างไม่สนใจคำสั่ง เขาบอกว่าให้รออยู่นี่ไม่ใช่ห้ามดูสักหน่อยนี่น่า ในรถม้ามีชิงลู่ที่ขยับตัวอย่างอึดอัด สีหน้ามีทั้งหวาดหวั่นผสมอยากรู้อยากเห็น ข้าเห็นแล้วยิ้มขำอาการเด็กน้อย

ด้านหน้ารถม้าของพวกเรามีส่านอ๋องยืนคล้ายคุ้มกัน ด้านล่างที่มีเถาวัลย์นุ่มนิ่มเหล่ามือปราบที่ร่วงหล่นลงมานอนเกลื่อนก็ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นเฝ้ามองเหตุการณ์แบบหลังคาหอหว่านเซียงอวี่ ข้าเองก็เป็นคนหนึ่งที่แหงนหน้ามองอย่างสนใจ บนหลังคาสูงมีเหอชิงจิ่นที่จับตัวเจียวเพ่ยเจวียนเป็นตัวประกัน ด้านหน้าเป็นมือปราบหลวนเฟิงและบุตรชาย เหตุการณ์ตึงเครียดมากขึ้นเมื่อร่างสูงสง่าเหินอากาศขึ้นไปยืนสะบัดแขนเสื้อด้วยสีหน้าเย็นชา

เจียวเพ่ยเจวียนเห็นชายหนุ่มที่มาใหม่ก็เบิกตากว้าง น้ำตาหลั่งไหลเป็นสร้อยไข่มุก คนงามร้องไห้ยังน่ามองอย่างที่สุด ชายคณิกาคนงามส่งเสียงเรียกขานนามผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแต่เปี่ยมไปด้วยความหวังเรืองรอง การปรากฏตัวของฉินอ๋องทำให้เหอชิงจิ่นเคร่งเครียดมากกว่าเดิม แม้กระทั่งสองพ่อลูกมือปราบหลวนยังคาดไม่ถึง

“ฉินอ๋อง!?”

คนถูกเรียกไม่สนใจใดๆ ก้าวย่างสามขุมเข้าไปหาเหอชิงจิ่นด้วยแววตาราวกับเพชฌฆาตกระหายเลือด คนร้ายผงะถอยหลังแต่เมื่อรู้ตัวก็ตวาดข่มขู่เสียงเหี้ยมเกรียม ใบหน้าที่เคยนุ่มนวลบอบบางดุดันกลายเป็นคนละคน ตวัดแขนสะบัดมือควบคุมร่างของเจียวเพ่ยเจวียนลอยเบี่ยงจากหลังคา สองเท้าลอยคว้างจนกรีดร้องดังลั่นด้วยความหวาดกลัว

“อย่าเข้ามาไม่งั้นมันตาย!”

“ตาย? เช่นนั้นก็ดี พวกเจ้าทั้งสองตายพร้อมยิ่งดี” คนถูกขู่ไม่หวั่นไหวเลยสักนิด เรียกได้ว่าไม่แยแสชีวิตของตัวประกันว่าจะเป็นหรือตาย ฉินอ๋องยังก้าวเท้าเข้าไปต่อ เหอชิงจิ่นกัดฟันกรอด สลัดเพ่ยเจียวเจวียนทิ้งจากตัว ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะดิ่งลงพื้นเร็วขนาดไหน คนกำลังดิ่งพสุธากรีดร้องสุดเสียง ใบหน้างามบิดเบี้ยวไม่น่ามอง มือปราบหลวนเฟิงขมวดคิ้วตัดสินใจพุ่งเข้าไปช่วยตัวประกันที่ไม่มีใครสนใจ

พร้อมๆ กันนั้นเหอชิงจิ่นก็เริ่มแสดงพลังปะทะกับฉินอ๋อง!

นายคณิกาโบกฝ่ามือน้อยๆ ตวัดกลางอากาศทำมือคล้ายขยุ้มบางสิ่งเอาไว้ ร่างของมือปราบน้อยอนาคตไกลลอยหวือไปปะทะฉินอ๋องที่โบกมือสร้างเกราะกันเอาไว้ หลวนคุนกระแทกกำแพงน้ำแข็งดังโครมรุนแรง ข้านิ่วหน้าเจ็บปวดแทนเขา หนุ่มน้อยโชคร้ายร่วงหล่นลงจากหลังคาซึ่งกำลังจะกลายเป็นสมรภูมิรบระหว่างสุดยอดฝีมือทั้งสอง

โชคดีด้านล่างมีเถาวัลย์นิ่มของส่านอ๋อง หลวนคนพ่อลงมาพร้อมกับตัวประกอบ ส่วนหลวนคนลูกตั้งสติพลิกตัวกลางอากาศลงพื้นบนไม่น่าอายนัก ทำให้ด้านบนเหลือเพียงคนร้ายกับฉินอ๋องปะทะกันเพียงลำพัง

ลิ่มน้ำแข็งมากมายปรากฏขึ้นกลางอากาศห้อมล้อมเหอชิงจิ่น เพียงปลายนิ้วขยับพวกมันก็พุ่งเข้าหมายเสียบทะลุร่างของเหอชิงจิ่น ร่างเล็กยกมือตวัดไปด้านข้าง ดวงตาจ้องเขม็งคู่ต่อสู้ ลิ่มทั้งหมดหยุดลงกลางอากาศยังไม่ทันได้สัมผัสร่างของเหอชิงจิ่น ลิ่มน้ำแข็งสั่นสะท้านก่อนที่ปลายแหลมๆ น่าหวาดกลัวนั้นจะหันกลับทิศทาง ใบหน้างามแสยะยิ้ม กระแทกฝ่ามือตอบไปส่งลิ่มน้ำแข็งกลับคืนไปให้เจ้าของ

เจ้าแมวยืนนิ่งดวงตาเย็นชา

พริบตานั้นลิ่มน้ำแข็งน่ากลัวพลันละลายกลายเป็นไอระเหยจางไป ไม่ทันได้ระแคะระคายผิวใดๆ ของฉินอ๋อง ในตอนนั้นนั่นเองรอบกายของเหอชิงจิ่นก็ถูกรายล้อมไปด้วยธนูน้ำแข็งมากมายไม่ต่างจากลิ่มน้ำแข็งเมื่อครู่ ครั้งนี้มันพุ่งเข้าใส่เร็วกว่าเดิม แรงกว่าเดิม เหอชิงจิ่นยกมือขึ้นพยายามควบคุมธนูคมแหลมกริบ เขาสะบัดมือซัดธนูทั้งหลายออกไปจากตัว ทิศทางของมันพุ่งลงพื้นดินที่มีคนยืนกระจายตัวอยู่

ข้าที่มัวแต่มองการต่อสู้ข้างบนไม่ทันได้ระวังตัวว่าจะมีลูกหลง ไม่ทันที่ข้าจะได้แสดงฝีมือ ส่านอ๋องก็เดินออกมาอย่างสบายๆ ในมือกำเมล็ดอะไรบางอย่าง เขาพ่นลมหายใจใส่เมล็ดเม็ดนั้น จริงๆ แล้วเป็นการใส่พลังปราณ พริบตาเมล็ดนั้นก็เจริญเติบโตเป็นใบไม้ขนาดหนาใหญ่เท่าใบเรือ หนักขนาดนั้นโอบไว้ด้วยสองมือ ร่างสูงโปร่งในชุดเขียวกระโดดไปเบื้องหน้าโบกใบไม้พัดธนูน้ำแข็งเหล่านั้นซัดกลับคืนไป

คนข้างล่างถอนหายใจโล่งอก ส่วนคนข้างบนวุ่นวายกับการป้องกันธนู ฉินอ๋องแค่ยืนนิ่งธนูน้ำแข็งทำอะไรเขาไม่ได้เลย ส่วนเหอชิงจิ่นปัดธนูน้ำแข็งเหล่านั้นไปอีกด้านหนึ่ง ไม่ทันให้พักหายใจคราวนี้หอกน้ำแข็งรายล้อม ชายคณิกาตัวเล็กใช้พลังบังคับหอกกลุ่มนั้นซัดไปที่อื่น ซึ่งเหล่ามือปราบก็พยายามป้องกันชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ออกจากสถานที่อันตราย

ทางด้านข้านั้นมีผู้คุ้มกันสุดแกร่งคอยอารักขาเป็นอย่างดี ได้ยินแววๆ มาว่าโดนพี่ชายขู่มาว่า ‘ถ้าข้ามีบาดแผลหรือเป็นอะไรเพียงนิด ป่าไผ่หลังวังของเขาจะกลายเป็นไผ่น้ำแข็งตลอดกาล’ ส่านอ๋องจึงแข็งขันปกป้องชนิดที่ว่ายุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้จอมเลยทีเดียว ข้าจึงผ่อนคลายมาก ขบคิดเกี่ยวกับพลังของเหอชิงจิ่นอย่างสนใจ

ใบหน้าเล็กๆ ของเหอชิงจิ่นซีดเผือดเหงื่อเกาะพราวทั่วหน้า ลมหายใจเหมือนจะหอบหนัก ท่าทางจะเหนื่อยเอาการ ไม่น่าแปลกเพราะเขาถูกมือปราบไล่ต้อนก่อนจะมาเผชิญหน้ากับฉินอ๋องนี่น่า ส่วนฉินอ๋องไม่เป็นอะไรเลย เห็นว่าโจมตีหนักไม่ให้หยุดพักขนาดนั้นแต่ก็ดูไม่ได้จริงจังอะไร เหมือนเสือร้ายที่หยอกเหยื่อให้ค่อยๆ หมดเรี่ยวแรงไปเอง นี่มันทรมานยิ่งกว่าสังหารในดาบเดียว ข้าละสายตาจากการต่อสู้ไปมองมือปราบ เพราะรู้ว่าเจ้าแมวยังไงก็ดูได้เปรียบไร้ซึ่งความกังวลใดๆ

มือปราบหลวนสองพ่อลูกยืนมองการต่อสู้ของเหอชิงจิ่นกับฉินอ๋องด้วยสีหน้าลำบากใจ ท่าทางของพวกเขาร้อนใจอยากจะจับคนร้ายให้ได้เดี๋ยวนั้น ข้าเข้าใจพวกเขาดี คงอยากจะปิดคดีนี้เต็มทนแล้ว แต่โชคร้ายที่ฝีมือของพวกเขาไม่อาจปะมือกับเหอชิงจิ่นได้ ทำได้เพียงยืนมองอย่างไร้หนทาง

ในตอนนั้นเองก็เกิดเสียงระเบิดตูมดังออกมาจากหอหว่านเซียงอวี่ ข้าชะงักหันไปมองพร้อมๆ กับทุกคนในบริเวณนั้นก็หันไปมองเป็นตาเดียว เมื่อควันจางหายข้าก็เห็นท่านพ่อยืนกุมต้นแขนที่เลือดโชก เหตุใดท่านพ่อถึงบาดเจ็บ!? ข้าผลุบออกไปจากรถม้าอย่างรวดเร็ว สองพ่อลูกมือปราบหลวนก็รีบพุ่งเข้าไปหาท่านพ่ออย่างร้อนใจ

“ท่านอำมาตย์!”

“ระวัง!” ท่านพ่อเอ่ยเตือนมือปราบทั้งสองพลางเหยียดแขนไปขวางไม่ให้อีกฝ่ายวิ่งทะเล่อทะล่าไปเสี่ยงชีวิต ดวงตาสีนิลจ้องตรงเข้าไปในหอหว่านเซียงอวี่

ข้าตีสีหน้าเข้มขรึมจ้องมองไปในหอหว่านเซียงอวี่ที่ว่างเปล่า ไม่ผิดแน่ จะต้องมีคนร้ายอีกคนหนึ่งที่ยามนี้ซ่อนตัวอยู่ในหอนั่นและมันเป็นคนทำร้ายบิดาของข้า! ท่านแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ท่านพ่อก้มหน้าขบฟันแน่น สีหน้าเจ็บใจระคนห่วงใย เพราะนางไม่มีร่างไม่สามารถยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือได้ ข้าหรี่มองภาพของบิดาและมารดานิ่งๆ ก่อนจะตวัดมือสร้างอาณาเขตเป็นกล่องขนาดใหญ่คลุมร่างพวกเขาปกป้องพวกเขาไว้ในอาณาเขต

“จิ้งถิง ขึ้นรถม้าก่อน มันอันตราย” ก่อนที่ข้าจะทันได้ทำอะไรต่อส่านอ๋องก็โฉบเข้ามาขวางเอาไว้ ชายหนุ่มมาดสบายๆ ตอนนี้ขมวดคิ้วทำหน้าจริงจังเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงคล้ายจะดุดันไม่น้อย แต่ข้าไม่สนใจยกมือขึ้นปรามอีกฝ่ายเอาไว้แล้วเอ่ยบอกเสียงราบเรียบ

“ไม่เป็นไร ข้าดูแลตัวเองได้”

“แต่ท่านพี่...”

“ข้าดูแลตัวเองได้ ฝากท่านอ๋องช่วยดูเด็กรับใช้ของข้าให้ด้วย” ข้าพูดแทรกเพื่อตัดบทของเขา หันไปยืนยันน้ำเสียงหนักแน่นจริงจังและฝากชิงลู่ให้อีกฝ่ายช่วยดูแลความปลอดภัย จากนั้นก็ผละตัวจากส่านอ๋องวิ่งพุ่งไปยังหอหว่านเซียงอวี่ เป็นเวลาเดียวกันกับเหอชิงจิ่นพยายามหลบหนีจากฉินอ๋องกระโดดลงมาตรงหน้าข้าพอดี

เหอชิงจิ่นแสยะยิ้มกางมือเป็นกรงเล็บทำท่าขยุ้มดึง

“จิ้งถิง!” เสียงตะโกนของหลายคนดังขึ้นพร้อมกันอย่างกับเสียงฟ้าผ่า

!!!?

เหอชิงจิ่นทำหน้าตกใจเมื่อเห็นข้ายังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ฉวยโอกาสในตอนที่อีกฝ่ายปล่อยช่องว่างข้าดันอาณาเขตไปครอบคลุมร่างเล็กตรงหน้าพร้อมกับป้อนคำสั่งให้กับอาณาเขตนั้นอย่างรวดเร็ว

หยุดนิ่ง!

ชายคณิการ่างเล็กบอบบางสะดุ้งตัวโหยง ร่างของเขายืนตรงตัวแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ตาย แม้กระทั่งดวงตายังไม่อาจจะกะพริบไหวได้ มีเพียงแววตาที่ฉายความสับสนสงสัยออกมา พร้อมกับเหงื่อที่ค่อยๆ ไหลตามขมับขาวเนียน

โฮ่ เดาไว้ไม่ผิดเลย พลังวิเศษของเขาคงไม่พ้นพลังควบคุมวัตถุ แต่ต้องเสียใจด้วยละกันที่ดันมาเจอกับข้า ก่อนจะก้าวออกมาจากส่านอ๋องข้าได้สร้างอาณาเขตพร้อมกับลงคำสั่ง ‘สลายพลังวิเศษ’ ไว้กันเหนียว ผลมาจากการสั่งสอนของท่านแม่ นางพร่ำบอกเอาไว้ว่าการเจอศัตรูที่เราไม่รู้ตื้นลึกเกี่ยวกับพลังจะต้องกันตัวเองให้ปลอดภัยเสียก่อน ดังนั้นข้าจึงสร้างลงคำสั่งเช่นนั้น ไม่ว่าพลังวิเศษอะไรก็ไร้ค่าเมื่อเข้าใกล้อาณาเขตเยว่ตี้ของข้า

ช่างเป็นพลังที่โกงชะมัดยาก!

ข้าพ่นลมหายใจแผ่วเบาก่อนจะก้าวเท้าไปยังหอหว่านเซียงอวี่เพื่อหาตัวคนทำร้ายบิดา แต่ก่อนที่ข้าจะเดินเข้าไปถึงรอบนอกก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น ท่านพ่อที่บาดเจ็บและพ่อลูกมือปราบหลวนตะโกนดังลั่นคล้ายจะคลุ้มคลั่ง ข้าขมวดคิ้วหันกลับไปมองไม่เข้าใจที่พวกเขาพูด

“ม่ายยยย!!! จิ้งถิง!” ท่านพ่อที่เป็นคนนิ่งสงบมาโดยตลอดถึงกับตะโกนด้วยเสียงหวาดกลัวสุดชีวิต ใบหน้างดงามอ่อนเยาว์นั้นก็เหมือนจะแก่ขึ้นเป็นสิบปีในพริบตา มันแสดงรอยยับย่นเมื่อเจ้าของกำลังร้อนรน

“มันจะหนีไปแล้ว จับมัน!”

“อย่าท่านพ่อ!!”

สองพ่อลูกหลวนตะโกนคนละประโยคด้วยสีหน้าแตกต่าง คนหนึ่งแตกตื่น อีกคนตกใจคาดไม่ถึง ทั้งสามแสดงท่าทางต่างกันลิบลับ ข้ายืนมองด้วยความงุนงง เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา? ท่านแม่ที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ไม่เข้าใจเช่นกัน นางพยายามจะพูดกับสามีที่คล้ายจะไม่ได้ยินสิ่งใดอย่างร้อนใจ ท่านพ่อทรุดตัวลงกับพื้นเอามือกุมศีรษะกรีดร้องไม่ได้สติ น้ำตาไหลนองหน้าไม่มีท่าทีจะหยุด

“นี่มันเกิด...”

“เฮ้อ วุ่นวายดีแท้ ผิดพลาดตรงไหนกันนะ?” เสียงนุ่มนวลปนหัวเราะหน่อยๆ เอ่ยขึ้นอยู่เบื้องหลังของข้า พานทำให้เสียงในลำคอขาดหายไป ตัวของข้าเย็นวูบ สัญชาตญาณร้องเตือนว่าใครที่อยู่ด้านหลังยามนี้เป็นตัวอันตราย! ข้าตั้งสติ กำมือแน่น หันไปเผชิญหน้ากับบุคคลปริศนา เตรียมพร้อมจะป้องกันตัวก่อน

!!!

ชั่ววูบลมหายใจฝ่ามือหนาก็วาดผ่านใบหน้าของข้าวูบพานให้ชะงักตัวไป

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนเดินเฉียดไหล่ของข้าไป ข้ายกคิดขึ้นสูง หัวใจกระตุกวูบ มือชาดิกไร้ความรู้สึก เมื่อครู่นี้มัน ‘เขา’ มิใช่รึ? ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่เหมือนที่เคยเห็นในก่อนหน้านั้น แต่ข้าจำไม่ผิดแน่นอน! ชายที่ควรนอนป่วยบนเตียงตามคำบอกเล่าของส่านอ๋อง กลับมาอยู่ที่นี่ด้วยสีหน้าท่าทางไม่เหมือนคนป่วยมานานแรมปี รูปร่างก็ไม่ได้ผอมแห้งเป็นตะเกียบดูบึกบึนแข็งแรงเปี่ยมไปด้วยพลังด้วยซ้ำ!

เหลียงอ๋อง!

อดีตชายขี้โรคแสนอ่อนแอเดินไปยังเหอชิงจิ่นที่ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้ายิ้มอ่อนโยนยังคงอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เขายื่นมือไปหมายจะคว้าตัวเหอชิงจิ่นแต่แล้วก็ทำไม่ได้เพราะถูกอาณาเขตของข้าขังเอาไว้ เหลียงอ๋องยกคิ้วมองมือของเขาอย่างใจเย็นพลางครุ่นคิด เขาทำการสำรวจรอบๆ ตัวเหอชิงจิ่นที่คล้ายมีกำแพงขวางกั้นแล้วพึมพำอย่างสนใจ

“นี่มันอะไรกันน่ะ? ชิงจิ่น เจ้ากำลังเล่นอะไรอยู่งั้นรึ?” เสียงอบอุ่นเอ่ยเรียกนามคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน ก่อนจะถามอีกฝ่ายคล้ายเห็นเป็นเด็กน้อยที่กำลังเล่นซน เหอชิงจิ่นไม่ได้ตอบอะไรแม้กระทั่งกะพริบตายังทำไม่ได้ เหลียงอ๋องยืนนิ่งก่อนจะก้าวถอยหลังเอี้ยวตัวหว่านสายตาไปรอบๆ ข้าแสร้งยืนนิ่งงันดวงตาลอยคว้างทำเหมือนถูกสะกด

เหลียงอ๋องกลับไปสนใจเหอชิงจิ่น เขารวบรวมลมปราณไว้ที่หมัดแล้วชกทำลายอาณาเขตของข้าจนแตกสลายไปในพริบตา! ข้าอดจะกลั้นลมหายใจมิได้ บ้าน่า! เหลียงอ๋องมีพลังมากกว่าข้าเสียอีก เขาทำลายอาณาเขตเยว่ตี้ของข้าได้เพียงหมัดเดียว! เหอชิงจิ่นที่ถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระไอแคกๆ รีบสูดลมหายใจเข้าปอด เขาเงยหน้ามองเหลียงอ๋องพร้อมกับเอ่ยขอบใจอย่างซาบซึ้งใจ

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง”

“อย่าได้คิดมากเลย เจ้าเป็นคนสำคัญที่ขาดไม่ได้ เราย่อมต้องมาช่วยอยู่แล้ว”

“ท่านอ๋อง...” เหอชิงจิ่นมองคนพูดหวานด้วยแววตาท่าทางปลาบปลื้มหลงใหล บรรยากาศของทั้งสองปกคลุมไปด้วยหมอกสีหวานละมุม ตรงกันข้ามกับข้าที่จมอยู่กับคำถามมากมาย นี่มันหมายความว่าอย่างไร!? เหอชิงจิ่นกับเหลียงอ๋องรู้จักกันอย่างนั้นหรือ!? พวกเขารู้จักกันได้อย่างไร!?

“ท่านอ๋องแล้ว...” ชายคณิกาทำท่าเหมือนจะคิดสิ่งใดได้ เขาตกใจรีบเงยหน้าเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้า เหลียงอ๋องระบายยิ้มนิดๆ โบกมือไปมาเอ่ยตอบให้อีกฝ่ายวางใจ

“เราจัดการทำลายหลักฐานหมดแล้ว ไม่มีสิ่งที่จะเชื่อมโยงไปถึงพวกเราได้ เสียดายเพียงแต่แผนการโค่นรัชทายาทที่วางแผนมานานกลับล่มไม่เป็นท่า ยังดีที่รัชทายาทถูกไล่ออกจากเมืองหลวงไปสำนึกผิด เฮ้อ หากมันลงมือในคืนเทศกาลลอยโคมเรื่องนี้คงจะสำเร็จไปแล้วแต่มันกลับไม่ยอมลงมือ! แถมกลายเป็นว่าถูกมันซ้อนแผนเล่นงานกลับ”

“ต้องเป็นเพราะเจ้าสายลับหน้าโง่ที่ท่านส่งไปเป็นองครักษ์รัชทายาทผู้นั้นเผยพิรุธเป็นแน่!”

“อืม ไม่น่าเชื่อว่าเสด็จพี่เหวินเหล๋ยจะฉลาดเพียงนั้น”

“อาจจะเป็นตงฮองเฮาที่ระแคะระคาย?”

“ช่างเถิด รีบจัดการที่นี่แล้วกลับกันเถิด”

“ขอรับท่านอ๋อง” เหอชิงจิ่นโมโหขุ่นเคืองใจก็พลันสงบลง โค้งตัวรับคำสั่งของเหลียงอ๋อง ร่างเล็กหันไปมองกลุ่มมือปราบที่ไม่รู้ทำบ้าอะไรอยู่ ทำไมถึงได้ไปยืนหัวเราะเฮฮากันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนั้นเล่า!? มือเล็กยกขึ้นแล้วมือปราบคนหนึ่งที่ค่อนข้างเด็กและรูปร่างเล็กก็ถูกดึงตัวมา เหอชิงจิ่นสับคออีกฝ่ายให้สลบไป จากนั้นเหลียงอ๋องก็ก้มตัวโบกมือไปมาตรงหน้าของมือปราบคนนั้น แล้วทั้งสองก็ทิ้งให้คนๆ นั้นนอนบนพื้นแล้วกำลังจากไป

ตอนนั้นเองฉินอ๋องก็โผล่เข้ามาขัดขวาง

“เจ้าเป็นใคร?”

เอ๊ะ!? ดูไม่ออกหรือว่าเป็นพี่ชายนะ! เจ้าแมวตาเกือบบอดหรือยังไงกัน? ข้าอยากจะหันไปมองสถานการณ์ตอนนี้มากจริงๆ ปัดโธ่! หน้าเด่นชัดขนาดยังมองไม่ออกอีกเหรอ? หมดคำพูดจะบอกกล่าวจริงๆ เหลียงอ๋องกับเหอชิงจิ่นยังนิ่งสงบไม่หวั่นไหวแม้มีคนเข้ามาขวางทางพวกเขา เหลียงอ๋องมองน้องชายพร้อมกับยิ้มละมุนเหมือนเดิม ฉินอ๋องถามอีกครั้ง

“เจ้าเป็นพวกเดียวกันกับเหอชิงจิ่น? หือ!” อยู่ๆ ฉินอ๋องก็เงียบเสียงไปหลังจากทำเสียงตกใจในลำคอ ข้าไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นเกือบจะหันไปมองด้วยความเป็นห่วง โชคดีที่เหอชิงจิ่นเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

“ท่านอ๋องไยไม่จัดการเขาไปเสียเลยเล่า? ยุ่งยาก”

“ไม่ได้ เราตั้งใจเก็บน้องชายผู้นี้ไว้ใช้งาน แค่ยาบุปฝาเยือกก็เพียงพอแล้ว เจ้าไม่เห็นรึว่าเขาอยากจะแต่งกับบุรุษด้วยกัน หึๆ ความคิดดีเช่นนี้พี่ชายเช่นข้าจะไม่สนับสนุนได้อย่างไร น่าสงสารอยู่บ้าง แต่นี่ก็เป็นวิธีที่ไม่ต้องเข่นฆ่าโดยไม่จำเป็น แม้จะต้องบีบบังคับจิตใจกันบ้างก็เถิด”

“วิธีของท่านอ๋องแนบเนียนยิ่งขอรับ พิษบุปฝาเยือกทำให้แตะต้องอิสตรีมิได้จนต้องยอมสัมผัสบุรุษแทน ซ้ำยังติดใจขนาดคิดจะตบแต่งเข้าวังเสียอีก ไม่เพียงแต่มือไม่เปื้อนเลือดซ้ำยังกีดกั้นไม่ให้อีกฝ่ายมีสิทธิ์ในบัลลังก์ ท่านอ๋องปราดเปรื่องยิ่ง!”

“ก็คุ้มค่าที่เสียเวลานานหลายปี หึๆๆๆ” เสียงหัวเราะในลำคอค่อยๆ ห่างไกลออกไป ทิ้งไว้เพียงข้าที่ยืนนิ่งกับสิ่งที่ได้รับรู้ อะไรนะ? พิษบุปผาเยือก? แตะต้องสตรีไม่ได้จนจำใจเบนมาที่บุรุษแทน?

มะ...หมายความว่ายังไง!?

“จิ้ง...จิ้งถิง จิ้งถิง!” ข้าถูกเสียงเรียกของท่านพ่อที่ฟังดูเจ็บปวดรวดร้าวปลุกให้ตื่นจากภวังค์ความคิด ข้าหันไปมองคนอื่นๆ ที่เริ่มขยับตัวเหมือนเพิ่งตื่นจากความฝัน สีหน้าของทุกคนเบลอเหม่อลอย ข้าตวัดมือปลดอาณาเขตออกแล้วเหลือบไปมองฉินอ๋องที่นอนราบบนพื้น อึดใจเดียวก็ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งมองไปรอบตัวด้วยแววตางุนงง

“จิ้งถิง!” ท่านพ่อพุ่งเข้ามากอดข้าไว้แน่นราวกับกลัวว่าข้าจะหายตัวไป ท่านแม่ตามมาปลอบประโลมคนรักที่สติแตกกระเจิงไม่เหลือความสุขุมแม้กระผีก ท่านพ่อเป็นอะไรไป? ไม่เพียงแค่ท่านพ่อเท่านั้น คนอื่นๆ ก็คล้ายจะเป็นเหมือนกันเดิม

“จับเหอชิงจิ่นไว้!”

อะไรนะ? เหอชิงจิ่นยังไม่ได้หนีไปงั้นหรือ? ข้าเบี่ยงตัวไปมองสองพ่อลูกมือปราบหลวนที่พอได้สติก็ตะโกนบอกลูกน้องดังลั่น เหล่ามือปราบวิ่งรุมเข้าไปจับกุมคนที่นอนแหม็บอยู่กับพื้น ข้าหันไปก็กะพริบตาปริบๆ ประเดี๋ยวก่อน! เหตุใดคนๆ นั้นถึงกลายเป็นเหอชิงจิ่นกันเล่า เมื่อครู่ข้ายังเห็นเป็นมือปราบหนุ่มน้อยคนหนึ่งอยู่เลย!

เกิดอะไรขึ้นกันแน่!?

“ท่านนนนนนนพี่! สุดยอด! ท่านพี่จับเหอชิงจิ่น!” ส่านอ๋องวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาชวยพยุงพี่ชายให้ลุกขึ้นจากพื้น เขาสรรเสริญพี่ชายเสียงดังแทบจะให้ทุกคนได้ยิน ส่วนคนโดนชมนั้นทำหน้านิ่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ ข้าเองก็งุนงงไม่แพ้กัน เจ้าแมวเนี่ยนะจับเหอชิงจิ่นได้? ส่านอ๋องหัวเราะร่าแล้วเริ่มสาธยายความเก่งกาจขั้นเทพของพี่ชาย ข้าฟังสิ่งที่เขาพูดแล้วยิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ไม่ได้มีความจริงอยู่เลยสักนิดเดียว!

ไม่ใช่แค่ส่านอ๋องที่พูดเช่นนั้น กระทั่งเหล่ามือปราบยังพากันแห่มาสรรเสริญเยินยอเจ้าแมวอย่างปลาบปลื้ม เอ๊ะ เดี๋ยวสิ! ทำไมถึงมีแต่ข้าที่ไม่เห็นเป็นเช่นนั้นเล่า!? แถมคนที่พวกเขาบอกว่าเป็นเหอชิงจิ่นก็มีแต่ข้าที่รู้ว่าไม่ใช่ เพราะตัวจริงตามเหลียงอ๋องไปแล้วต่างหาก นี่มัน...อะไรกัน? หรือว่าจะเป็นเพราะพลังวิเศษ? ไม่น่าใช่เพราะหากจำมิผิดพลังวิเศษของเหลียงอ๋องก็คือลมต่างหาก ไม่เช่นนั้นจะได้ชื่อว่า ‘หลิ่น’ งั้นรึ? เอ๊ะ หรือแม้กระทั่งเรื่องนี้ก็มิใช่เรื่องจริง!?

ข้างงไปหมดแล้ว!

 ระหว่างกำลังสับสนกับสิ่งที่ได้ยินมาข้าก็บังเอิญสบตาเข้ากับดวงตาคู่งามของฉินอ๋อง ทันใดนั้นเสียงของเหลียงอ๋องกับเหอชิงจิ่นก็ลอยกลับเข้ามายึดครองพื้นที่อีกครั้ง

“...แค่ยาบุปฝาเยือกก็เพียงพอแล้ว เจ้าไม่เห็นรึว่าเขาอยากจะแต่งกับบุรุษด้วยกัน หึๆ ความคิดดีเช่นนี้พี่ชายเช่นข้าจะไม่สนับสนุนได้อย่างไร...”

“...พิษบุปฝาเยือกทำให้แตะต้องอิสตรีมิได้จนต้องยอมสัมผัสบุรุษแทน ซ้ำยังติดใจขนาดคิดจะตบแต่งเข้าวังเสียอีก...”

เจ้าแมวโดนวางยาพิษจนแตะต้องสตรีมิได้จนต้องหันมาสนใจบุรุษแทนงั้นรึ!?

 

 

 

 

 

 

 



พวกเจ้าคิดว่าแมวรู้เรื่องไหม? //คิดสิคิด


พอจะเฉลยก็เฉลยตูมเดียวหลายประเด็นเชียว โฮะๆๆๆ

ตัวร้ายเด็กๆ หลบไป(ชายหมา) ตัวร้ายที่แท้จริงมาแล้วเฟ้ย!

 

ตอนต่อไป สปอยด์นิดหน่อย~


ทางโล่ง! ไม่มีแมวเฝ้า หมาเตรียมลุย!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 974 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,551 ความคิดเห็น

  1. #25443 Maylyunho (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:25
    อ๋องแมวรู้อ๋องแมวเห็น เขื่อสิ่
    #25,443
    0
  2. #25033 Fah_Nueafah (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 17:14
    ที่ผ่านมาน้องโง่แบบน่าเอ็นดูก็พอรับได้ แต่ทำไมตอนนี้น้องโง่จนข้าหงุดหงิด ล่ะเดี๋ยวเราม่ามาอีกจ่ะ อ๋องเอลซ่าโดนพิษน้องกุก็น้อยอกน้อยใจอีก เรื่องไม่จบยังเพิ่มปมใหม่ อเมซซิ่งมาก
    #25,033
    0
  3. #24991 jinhaana (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 11:10
    น้องโดนปั่นหัวอะ ฮืออออ
    #24,991
    0
  4. #24776 aynahcsoo  (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 23:41
    ตอนนี้งงนะแต่ต้องเข้าใจในตอนต่อๆไปแน่นวนน ฉินอ๋องไม่รู้จริงดิ นี่ว่ารู้นะ เอ๊ะ อะไรนะ
    #24,776
    0
  5. #24721 DeWhisper (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 20:54
    อยู่ๆนายเอกก็โง่เฉย
    #24,721
    0
  6. #24474 Fueled me (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 22:24
    เหลียงอ๋องคือลาสบอสตัวโตๆเลยนะเนี่ย พลังโหดเกิ้น แสดงว่าที่ผ่านก็ใช้พลังตัวเองเพื่อใส่ร้ายองค์รัชทายาทสินะ เนี่ยแกมีพลังเกี่ยวกับการปลอมตัวใช่มั้ย อยากกรี๊ดดดดดดด
    #24,474
    0
  7. #24466 XXXFUXXX (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 18:54
    สนุกดีค่ะ งงนิดๆแต่อ่านไปจะเข้าใจแน่นอน!!
    #24,466
    0
  8. #24005 munkrishear (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 01:58
    งง.....
    #24,005
    0
  9. #23864 chilfull (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 15:05
    นายเอกจริงป่ะ???โง่ชิบหายบน เหมือนจะเก่งนะ แต่ก็นั่นแหละเหมือนคนดีแต่ปาก
    #23,864
    0
  10. #23777 crazy25240 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 09:51
    มีพลังโกงขนาดนั้นอะ ทำให้สลบก็ได้ไหม ไร้พลังไรงี้ โอ๊ยย
    #23,777
    0
  11. #23776 crazy25240 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 09:50
    นายเอกง่าวมากเอาจริง
    #23,776
    0
  12. #23632 babyzing (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 11:57
    แมวยังไงก้รุ แต่เหลียงอ๋องมีพลังอะไร มายาเหมือนของเฟยอิงหรอ หรือยังไงงง
    #23,632
    0
  13. #23606 PaPa9 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 18:03
    เฮ้อ งง อ่านมาหลายตอนแต่รู้สึกเหมือนอ่านไปแค่นิดเดียวฉินอ๋องกับน้องควรเก่งกว่านี้มิใช่หรือตอนนี้ข้าสับสนไปหมดแล้ว ..ข้าท้อแล้วนะ
    #23,606
    0
  14. #23439 khuanmun (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 10:36
    งงงงงงงงงงง
    #23,439
    0
  15. #23376 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 13:40

    งงล่ะสิ งงอ่ะ

    #23,376
    0
  16. #23350 Honery (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 20:22

    ขัดใจนิดหน่อยกับพลังน้อง น้องถิงลูกน่าจะสั่งให้สลบมากกว่าหยุด สลายพลังอะไรแบบนี้ คนไม่รู้สึกตัวเรื่องคงจบแล้ว
    #23,350
    0
  17. #22812 tunty0505 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 18:36
    งงเซมเลยอิหยังฟะ????
    #22,812
    0
  18. #22650 DKdabble (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 23:07
    มายก้อด
    #22,650
    1
    • #22650-1 DKdabble(จากตอนที่ 88)
      20 มิถุนายน 2562 / 23:08
      จำได้ว่าอ่านไปแร้ว ยังงุยดี
      #22650-1
  19. #22261 Jinriil (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:53
    ถิงถิงอย่าปล่อยมันปั่นเราาาา
    #22,261
    0
  20. #22214 Xialyu (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:52
    ถิงถิงเราต้องมีสติ
    #22,214
    0
  21. #22108 DARA T. (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:17
    ถิงถิง งงอย่างเดียวเลยแม่ ใช้สมองนิดนึง คิดหน่อยอย่างพึ่งงง
    #22,108
    0
  22. #22015 SUGA19 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 14:18
    จะบอกว่า ถิงถิงตั้งสติหน่อย
    #22,015
    0
  23. #21938 Doctor Seraph (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 22:14
    มายารึเปล่า.. เอ๊ะ หรือว่าไม่ใช่ งง งง งง
    #21,938
    0
  24. #21602 badlism. (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 18:29
    งง งง งง งง งง!
    #21,602
    0
  25. #21286 pcy921 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 12:33
    แมวรู้แต่เจ้าของแมวไม่รุนะคะ ดาม่าแน่
    #21,286
    0