เอาเถิด ข้าไม่เสียใจ เพราะข้าตายแล้ว (Yaoi)

ตอนที่ 64 : ตอนที่ ๖๑ บังเอิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,306 ครั้ง
    20 พ.ย. 59

ตอนที่ ๖๑ บังเอิญ

รถม้าคันใหญ่แล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ข้าแหวกผ้าม่านออกไปมองทิวทัศน์ภายนอกรถม้า แม้จะเป็นฤดูหนาวแต่คนที่เดินตามถนนอยู่มิใช่น้อย รวงร้านทั้งสองข้างทางเปิดค้าขายหนาแน่น ข้าจำได้ว่าเป็นถนนเส้นนี้เป็นถนนที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวง

เชิญขอรับนายท่าน”

ม่านประตูรถม้าถูกเลิกขึ้นพร้อมกับคำเชิญแสนเคารพยกย่อง ท่านพ่อลงจากรถม้าเป็นคนแรก ตามด้วยข้าที่จื่อลู่พยายามจะพยุงลงโดยไม่สนใจว่าเขาสูงน้อยกว่าข้า ท่านแม่ทะลุรถม้าออกมาล่องลอยอยู่ข้างนอกก่อนแล้ว ท่านพ่อออกตัวเดินนำขบวนขึ้นไปยังโรงเตี๊ยม แม้จะไม่หรูหรามากนักแต่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ตกแต่งได้สวยงามสบายตา มีลูกค้ามาใช้บริการเยอะพอสมควรแสดงว่าค่อนข้างมีคุณภาพ

กี่ที่ขอรับ?” เสี่ยวเอ้อวิ่งออกมาต้อนรับ ดวงตาเปล่งประกายทันทีที่เห็นท่านพ่อและข้าที่เดินตามมาติดๆ ท่านพ่อยกมือตอบไปเสี่ยวเอ้อก็พยักหน้ายิ้มกว้างรีบเชิญพวกเราไปหาโต๊ะนั่ง

แขกที่กำลังทานข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อยเงยหน้าขึ้นมามองก็พลันหยุดนิ่ง กระทั่งชิ้นเนื้อที่คีบอยู่หล่นจากตะเกียบพวกเขาก็ยังจ้องมองมาที่พวกเราอย่างตื่นตะลึง ข้าหน้าบางเริ่มประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย พวกเขาคิดจะมองไปอีกนานหรือไม่? แม้กระทั่งเสี่ยวเอ้อที่กำลังรินน้ำชาก็ยังมองมา รินน้ำชารดขาลูกค้าจนร้องลั่น

นั่นมัน...”

อำมาตย์เซี่ยเหยียนจิ้ง!”

แล้วคุณชายน้อยที่เดินตามมานั้นเล่า?”

หรือว่าจะเป็น...บุตรชายในข่าวลือที่ว่า...เซี่ยจิ้งถิง!”

สมกับเป็นพ่อลูกกันจริงๆ สง่างามเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน”

แม้กระทั่งคนตาบอดยังรู้เลยว่าพวกเขาเป็นพ่อลูกกัน”

ตรงนี้ขอรับนายท่าน” เสี่ยวเอ้อที่เดินนำพวกเรายิ้มแฉ่งเห็นฟันครบทุกซี่ก้มศีรษะผายมือเชิญพวกเราอย่างนบน้อม ข้ากับท่านพ่อเดินไปนั่ง โต๊ะของพวกเรานั้นเป็นโต๊ะไม้ฉลุอย่างประณีต ตั้งอยู่ริมระเบียงที่มีผ้าม่านบางเบาลอยพลิ้วเป็นคลื่นนุ่มนวล ด้านข้างเป็นฉากตั้งลายวาดพู่กันที่ละเอียดอ่อนทั้งสวยงามและสร้างความเป็นส่วนตัว

ท่านพ่อมองแวบหนึ่งแล้วพยักหน้าพอใจตกรางวัลเป็นเงินให้แก่เสี่ยวเอ้ออย่างหนัก เสี่ยวเอ้อยิ้มตาหยีในโชคหล่นทับ ก่อนจะกระตือรือร้นแนะนำอาหารจานเด็ดของโรงเตี๊ยมพวกเขา ข้าหันไปมองท่านแม่ที่นั่งข้างท่านพ่อ นางยิ้มอ่อนหวานพลางเอ่ยสั่งอาหารเจื้อยแจ้ว ข้ากะพริบตาปริบๆ นางสั่งราวกับจะสั่งมากินเสียเอง ทั้งที่คนกินจริงๆ คือข้ากับท่านพ่อต่างหาก ท่านแม่กลอกตามามองข้าแล้วสั่งอาหารที่ข้าชอบด้วย ข้าถึงยิ้มออกมาแล้วหันไปมองข้างนอกโรงเตี๊ยม

พวกเรานั่งอยู่ที่ชั้นสอง เมื่อมองลงไปจะเห็นผู้คนที่เดินเลือกซื้อของตามร้านริมถนน เดินแวะเข้าร้านนู่นนี่อย่างไม่กลัวลมหนาว ข้ามองดูผู้คนเพลินหันมาอีกทีก็ไม่เห็นเสี่ยวเอ้อคนนั้นแล้ว บนโต๊ะมีชุดน้ำชาสีขาวลวดลายดอกโบตั๋นสีทอง มันช่างงดงามจริงๆ ข้ารินน้ำชาแล้วยกขึ้นมากุมไล่ความหนาวเย็นอยู่สักพักก็ยกขึ้นมาจิบ

อา กลิ่นและรสชาติดียิ่งนัก! เป็นชาที่ดีๆ

ระหว่างที่ข้ากำลังดื่มด่ำกับชารสเยี่ยมก็พลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ข้าหันไปมองท่านพ่อที่นั่งหลุบตาสีหน้าสงบเยือกเย็นพร้อมกับยกถ้วยชาจิบอย่างสง่างามน่ามอง ท่านแม่มองสามีของนางอย่างเคลิบเคลิ้มหลงใหล ข้ากระแอมเบาๆ เรียกสายตาท่านพ่อมาที่ตนเอง ท่านแม่เปรยตามามองข้าอย่างเย็นเฉียบที่ไปขัดขวางการเสพสุขของนาง

ข้ามีเรื่องสงสัยขอรับ”

ว่ามา” ท่านพ่อพยักหน้าตอบรับ

เหตุใดท่านพ่อถึงให้ข้าเพิ่มพิษทานจันทราเข้าไปด้วยเล่า?”

อันที่จริงแล้วตามรายชื่อที่คนแซ่เฉินเขียนมาให้นั้นไม่มีพิษที่ชื่อทานจันทรา แต่ระหว่างเดินทางไปยังวังหลวงท่านพ่อได้เอ่ยเรื่องนี้ และขอให้ข้าเพิ่มพิษทานจันทราลงไปด้วย ตอนแรกข้าไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะสนใจเรื่องพรรค์นี้ แต่ฉินอ๋องกับท่านพ่อกลับคาดเดาออกว่าเขาจะต้องถามหาชื่อพิษได้อย่างแม่นยำราวกับมองอนาคตได้ ตอนที่องค์รัชทายาทแปลกใจกับชื่อพิษนี้ข้าถึงกลับเหงื่อกาฬไหลหลั่ง

ท่านพ่อมิได้ตอบ ดวงตาของเขากลอกไปมา สีหน้ายังคงสงบนิ่ง ข้ายิ้มออกมาเล็กน้อยเหลือบไปมองท่านแม่อย่างมีความหมาย ท่านแม่ยิ้มรับอย่างรู้ความนัย นางหันไปบอกท่านพ่อด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ท่านกังวลอันใด ไม่มีใครได้ยินสิ่งที่เราพูดคุยกันหรอก ข้ากางม่านพลังคลุมพวกเราไว้แล้ว

ท่านพ่อยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ก่อนจะตอบสิ่งที่ข้าถามออกมาสั้นๆ

วางเหยื่อล่อ”

ข้ากับท่านแม่ทำหน้างุนงง ท่านพ่อไม่ยอมพูดอันใดต่อ อมพะนำสีหน้าราบเรียบ ท่านแม่จิปากอย่างไม่พอใจต่อว่าท่านพ่อเล็กน้อยว่าขี้เหนียวไม่ยอมแบ่งปันเรื่องสนุกๆ ให้ลูกเมีย คนถูกตราหน้าว่าขี้เหนียวยังคงทำหน้าเฉยไม่สะทกสะท้านใดๆ ข้าถอดใจไม่ซักถามต่อเพราะดูท่าท่านพ่อจะไม่ยอมปริปากง่ายๆ

เหยื่อล่อ? องค์รัชทายาท?

ข้าพยายามครุ่นคิดแต่ก็คิดอันใดมิออก เมื่ออาหารถูกยกเข้ามาข้าก็โยนเรื่องนี้ทิ้งในทันที ตอนนี้ท้องของข้านั้นร้องประท้วงโครกครากน่าขายหน้าออกมาแล้ว จานอาหารถูกวางเรียงเต็มโต๊ะ ข้าลงมือทานอย่างสบายใจเป็นครั้งแรกตั้งแต่กลับมาจากชายแดน ไม่มีหน้าบูดๆ สายตาดุร้ายของใครจับจ้องเวลากินแล้ว ช่างเป็นการกินข้าวที่มีความสุขอะไรอย่างนี้!

จริงสิ ข้าลืมบอกเจ้าไปเรื่องหนึ่ง” ท่านพ่อมองข้าที่ทานข้าวรวดเร็วไม่หยุด ท่าทางหิวกระหายสุดๆ ก็เอ่ยเกริ่นขึ้นมา ข้าชะงักมือเงยหน้าขึ้นไปมอง ท่านพ่อถอนหายใจเบาๆ มองข้าด้วยดวงตาอ่อนแสง

จากวันนี้ไปข้าอนุญาตให้เรือนหงเหมยทำอาหารกินเองได้ เจ้าไม่ต้องมากินที่เรือนใหญ่อีก”

ข้าเบิกตาโต ในใจดีใจจนแทบจะตีลังกาแต่ก็รีบระงับอาการออกหน้าออกตาเอาไว้ เอ่ยถามออกไปด้วยท่าทางเกรงใจ

แต่ว่าหากทำเช่นนี้แล้วพวกเขาอาจจะไม่พอใจได้”

ไม่พอใจแล้วอย่างไร เจ้าบ้านเช่นข้าอนุญาตแล้วใครจะกล้าพูด” ท่านพ่อทำเสียงหึในลำคอ เอ่ยอย่างไม่สนใจใยดี สีหน้าและน้ำเสียงนั้นทะนงตัวยิ่งนัก ข้านี่อ้าปากอยากจะโห่ร้องออกมาอย่างยินดีปรีดา ท่านแม่ยิ้มออกมาอย่างขบขัน ท่านพ่อจ้องมองข้าพร้อมกับเอ่ยสีหน้าจริงจัง

กินให้มากๆ เป็นบุรุษกลับผอมกะหร่องเช่นนี้ใช้ได้เสียที่ไหน” 

ข้านี่อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่จ้องมองบิดาด้วยดวงตาว่างเปล่า

ตัวท่านก็ผอมไม่ต่างจากข้านักหรอก ท่านพ่อ!

แต่ช่างเถิด นี่เป็นผลประโยชน์ของข้าล้วนๆ ไม่รับก็เสียดายแย่ ข้าไม่พูดโต้แย้งอันใดอีก เอ่ยตอบรับแล้วขอบคุณท่านพ่อ ท่านพ่อพยักหน้าเรียบๆ ระหว่างนั้นท่านแม่ก็สะกิดไหล่ของท่านพ่อยิกๆ ท่านพ่อหันไปมองนางแล้วถอนหายใจควักของบางอย่างออกมาวางไว้บนโต๊ะ ดวงตาของท่านแม่เปล่งประกายอย่างมีความสุข ข้ากะพริบตามองของสิ่งนั้นอย่างงุนงง

นั่นมัน...อะไรกัน...คล้ายจะเป็นเตา?

จานนี้ จานนี้ นี่ด้วย!ท่านแม่ยืดตัวขึ้นมองไปทั่วโต๊ะแล้วชี้นิ้วเลือกอาหารราวกับกำลังจับจ่ายซื้อของ ท่านพ่อล้วงกระดาษคล้ายยันต์ออกมาแปะลงบนจานเหล่านั้น แล้วสะบัดทิ้งยันต์กระดาษลงไปในเตาด้วยท่าทีราบเรียบไม่ติดขัด ข้ายังคงกะพริบตาปริบๆ มองบิดาจุดเตาเผากระดาษด้วยสีหน้าอึ้งสุดชีวิต

ท่านแม่ขยายยิ้มบนใบหน้าพร้อมกับปรบมืออย่างสดใส ในมือของนางปรากฏถ้วยข้าวพูน จากนั้นท่านแม่ก็ใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากทำหน้ามีความสุข นางหันไปยิ้มเอียงตัวคลอเคลียร่างสูงโปร่งด้านข้างอย่างออดอ้อนน้ำเสียงอ่อนหวาน

 ข้ารักท่าน!

อืม” ท่านพ่อพยักหน้ารับทื่อๆ เหมือนไม่สนใจ แต่แก้มขาวซีดของเขามีสีระเรื่อเล็กน้อย ข้ามองบิดามารดาด้วยสายตาว่างเปล่า รู้สึกหวานเลี่ยนจนอยากจะกระโจนลงจากโรงเตี๊ยมนี่จริงๆ

ดีที่มีฉากตั้งบังตาคนรอบข้าง มิเช่นนั้นภาพพจน์อำมาตย์เซี่ยเหยียนจิ้งในสายตาคนทั่วไปคงจะป่นปี้เป็นแน่แท้ ท่านพ่อโดนท่านแม่ล้างสมองไปแล้ว ท่านแม่ช่างน่ากลัวจริงๆ น่ากลัวอะไรอย่างนี้! ข้าก้มหน้าพยายามตั้งหน้าตั้งตากินข้าวไปเงียบๆ ไม่สนใจว่าคู่นกยวนยางตรงหน้าจะทำอันใดที่น่าตื่นตะลึงอีก

แหมๆ บังเอิญเสียจริง ท่านอำมาตย์เซี่ย!” เสียงหัวเราะสดใสของชายหนุ่มเจ้าสำราญดังขึ้นพร้อมกับพัดลายไผ่เขียวที่โบกสะพัดไปมาอย่างน่ามอง

ส่านอ๋องผู้มีบุคลิกสบายตาน่าคบเดินเข้ามาในฉากที่ครอบครัวของข้านั่งกินข้าวกันอยู่ ข้าหันไปมองเขาแล้วยิ้มออกมา มองเลยไปเห็นใครบางคนยืนทำหน้าเย็นชาอยู่ด้านหลัง ก็ยิ่งทำให้รอยยิ้มของข้านั้นกว้างขวางยิ่งขึ้น ส่านอ๋องขยับตัวเข้ามาให้พี่ชายของเขาตามเข้ามาได้ ฉินอ๋องผงกศีรษะทักทายท่านพ่อของข้าเสียงเยือกเย็น

อำมาตย์เซี่ย”

ฉินอ๋อง” ท่านพ่อหน้าตึงขึ้นมาในพริบตา อารมณ์เบิกบานแก้มแทบปริกลายเป็นหน้าแข็งทื่อยิ่งกว่ารูปปั้นหิน ส่านอ๋องแจกยิ้มสดใสจงใจไม่รับรู้อารมณ์ขุ่นมัวของท่านอำมาตย์เซี่ย เขาหัวเราะเบาๆ เอ่ยอธิบายเสร็จสรรพไม่รอให้ต้องถามไถ่

เรากับท่านพี่เหวินเสวี่ยมากินข้าวกันที่นี่ ได้ยินลูกค้าในโรงเตี๊ยมเอ่ยถึงท่าน คราแรกเราเชื่อเพียงครึ่ง แต่ก็คิดว่ามาที่นี่แล้วน่าจะแวะทักทายตามประสาคนรู้จักกัน มิคิดเลยว่าจะเป็นท่านอำมาตย์เซี่ยจริงๆ บังเอิญจริงๆ”

ท่านพ่อมิได้เอ่ยสิ่งใดกลับไป ทำเพียงรับฟังสีหน้าราบเรียบ แต่ส่านอ๋องนั้นฝึกปรือฝีมือรับคนหน้าตายมานานนับยี่สิบปี เพียงแค่นี้ไม่ทำให้เขาถอยหลังง่ายๆ ชายหนุ่มในชุดขาวบริสุทธิ์ลายไผ่เขียวอ่อนเปิดปากเอ่ยต่อไป

ถ้างั้นเราขอร่วมโต๊ะด้วย นานๆ จะได้มีโอกาสได้พบปะท่านอำมาตย์เช่นนี้ เราย่อมไม่พลาดโอกาสพูดคุยเป็นแน่ ท่านพี่นั่งๆ ยืนทื่อเป็นเสาอยู่ไย มิใช่ว่าท่านเพิ่งพูดถึงท่านอำมาตย์อยู่หรอกรึ?” ส่านอ๋องพูดรวบรัดไม่รอให้ใครบางคนได้มีโอกาสปฏิเสธ ทำการเชิญตัวเองนั่งเก้าอี้ที่ว่างพร้อมลากฉินอ๋องที่ยืนนิ่งเงียบให้นั่งลงด้วยคน ฉินอ๋องพยักหน้าเดินอ้อมมานั่งเก้าอี้ข้างๆ ข้า

“.....” ท่านพ่อมองสองพี่น้องอ๋องด้วยสายตาดุร้ายอย่างเงียบงัน ช่างเป็นสายตาที่ชวนขนลุกนัก แต่ทว่าไม่สะเทือนผิวหนังของสองอ๋องพี่น้อง ท่านแม่มองสองพี่น้องอ๋องแล้วยิ้มกว้าง ท่านพ่อเหลือบมองสีหน้าเบิกบานออกหน้าออกตาของท่านแม่แล้วทำเสียงขึ้นจมูก อารมณ์ดิ่งวูบติดลบยิ่งกว่าเดิม ข้าก้มหน้ากินข้าวต่อเงียบๆ ไม่แสดงท่าทีใดๆ ออกไป กลัวจะไปสะกิดอารมณ์ท่านพ่อมากเกินไป รีบๆ กินก่อนที่จะมีใครคนใดคนหนึ่งทนไม่ไหวล้มโต๊ะไปเสียก่อน

ส่านอ๋องเรียกเสี่ยวเอ้อมาสั่งอาหารและข้าวเพิ่ม

เจ้าเพิ่งหายป่วย กินเสียสิ” ฉินอ๋องได้ตะเกียบมาก็หยิบฉวยอาหารที่ข้าชอบมาวางบนถ้วยข้าวของข้า เอ่ยสั่งเสียงเย็นชาคล้ายไม่ใส่ใจ ข้าเอียงหน้าไปมองด้านข้างของเขาแล้วก้มหน้ากินต่อเงียบๆ รับรู้ถึงสายตาแผดเผาขั้นสูงของบิดาจ้องมองมา มือเรียวสวยคีบอาหารมาวางให้ข้าเงียบๆ ข้าเงยหน้าไปมองท่านพ่อแล้วเอ่ยขอบคุณ

ท่านพ่อพยักหน้ารับเรียบๆ จากนั้นรับประทานของตัวเองไป ฉินอ๋องหันมาหยิบอาหารวางใส่ถ้วยข้าอีกครั้ง ตามด้วยท่านพ่อที่ไม่ยอมพ่ายแพ้หยิบวางตามมาชั่วพริบตา ทั้งสองตีสีหน้านิ่งใส่กัน สายฟ้าจากดวงตาทั้งสองคู่ปะทะกันเปรี้ยงปร้างกลางอากาศ ปริมาณอาหารในถ้วยของข้าเริ่มเยอะจนล้นกินไม่ทัน ข้าท้องตึงอิ่มไม่รู้จะอิ่มอย่างไร แต่สองบุรุษหน้าตายก็ยังไม่ยอมหยุดมือเสียที หยิบมาใส่ถ้วยข้าวของข้าเหมือนจะแข่งขันกันอย่างไรอย่างนั้น

เอ่อ...ข้าคิดว่าข้าอิ่มแล้ว...” ข้าบอกพวกเขาทั้งสองเสียงแผ่วเบาแต่เหมือนพวกเขาจะไม่ได้ยิน ข้าปั้นยิ้มลำบากใจมองไปหามารดาที่เบือนหน้าหนีศึกตะเกียบไปเนิ่นนาน วางตัวเป็นคนนอกเต็มที่ ส่วนส่านอ๋องนั้นคงหัวเราะร่าเริงเหมือนไม่รับรู้บรรยากาศมาคุแปลกๆ ข้าอยากจะร้องไห้ออกมา ที่พึ่งเดียวตอนนี้คงจะมีเพียงตัวเองนี่แหละ!

อย่าให้ข้ากินผู้เดียวเลย ท่านก็กินบ้างสิ” ข้าตัดสินใจหยิบอาหารในถ้วยข้าวตนเองไปวางใส่ถ้วยของฉินอ๋อง เจ้าแมวชะงักมองถ้วยข้าวของตนเองนิ่งๆ ก่อนจะคีบขึ้นมากินด้วยสีหน้าราบเรียบ กินไปคำหนึ่งก็หันมามองข้าด้วยแววตาลึกซึ้งชวนขวยเขิน ข้าหน้าร้อนวูบรีบหลบหน้าหนีสีหน้าราบเรียบที่เปี่ยมความพึงพอใจของเขา

พอได้ยินเสียงฮึ่มๆ ไม่พอใจดังมาจากอีกฝั่งข้าก็รีบฉีกยิ้มออกมาแล้วหยิบอาหารให้แก่ท่านพ่อบ้าง จากนั้นก็เอ่ยถ้อยคำห่วงใยเสียงนุ่มนวลลูบอารมณ์ร้อนๆ ให้ดับมอด ท่านพ่อพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ข้าแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกเหนื่อยอย่างยิ่ง! ทำไมถึงเป็นข้าที่ติดอยู่ในศึกครั้งนี้กัน!? ข้าทานต่อเล็กน้อยก็ประกาศตัวว่าอิ่ม ยกน้ำชาขึ้นมาจิบปิดท้าย

สงครามตะเกียบจึงจบไปด้วยดี

ส่านอ๋องกลั้นขำจนหน้าแดงก่ำตัวสั่นกึกๆ ข้าเหล่มองเขาอย่างไม่พอใจ ฉินอ๋องเองก็เห็นท่าทางน่ารังเกียจของน้องชายก็เผยยิ้มเย็นชวนสยดสยองออกมา เขาหยิบอาหารเติมใส่ถ้วยข้าวของน้องชายอย่างรวดเร็ว

ไม่ต้องอิจฉา ข้าดูแลน้องชายอย่างดีแน่”

ส่านอ๋อง นานๆ จะเจอกันที เชิญๆ” ท่านพ่อหยิบอาหารเพิ่มใส่ถ้วยส่านอ๋องแล้วกล่าวเสียงราบเรียบ ตอกตะปูย้ำดอกสุดท้ายอย่างสวยงาม!

อา...” ส่านอ๋องมองถ้วยข้าวของเขาแล้วขมวดคิ้วแน่น มันเต็มไปด้วยผักสีเขียวนานาชนิด! ข้าอยากจะหัวเราะสะใจออกมาดังๆ เสียจริง สีหน้ากล้ำกลืนฝืนทนตอนกินผักเข้าไปของส่านอ๋อง มันตลกยิ่งนัก!

ท่านอำมาตย์เซี่ย บังเอิญยิ่งนักขอรับ” ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผิวเข้มเดินเข้ามาเอ่ยอย่างนบน้อม ก้มหน้าทักทายท่านพ่อด้วยท่าทางดีใจ ข้าเงยหน้าไปมองแล้วเลิกคิ้ว ตอนแรกข้าก็ไม่รู้ว่าเขาผู้นี้เป็นใคร แต่พอมองเลยไปด้านหลังของเขาเห็นหลวนคุณยืนปั้นหน้าจริงจัง ก็พอจะคาดเดาว่าบุรุษผิวเข้มผู้นี้เป็นใคร มิใช่หลวนเฟิง บิดาของหลวนคุนแล้วจะเป็นผู้ใดอีกเล่า!

อา บังเอิญจริงๆ หลวนเฟิง เจ้ามากินข้าวที่นี่งั้นหรือ?”

ขอรับท่านอำมาตย์” หลวนเฟิงตอบกลับอย่างนอบน้อม สายตาคมกริบที่ฉายแววฉลาดล้ำของเขาเหลือบมองสองอ๋องที่นั่งร่วมโต๊ะอย่างแปลกใจวูบหนึ่ง ก่อนจะตีสีหน้าราบเรียบแล้วทำความเคารพทั้งสองอ๋องหนุ่ม ท่านพ่อเอ่ยชวนสองพ่อลูกหลวนเข้ามาร่วมโต๊ะรับประทานอาหารด้วยกัน แน่นอนว่าพวกเขาไม่ปฏิเสธ

ข้าเฝ้าดูเงียบๆ แล้วแย้มยิ้มออกมาบางๆ ดวงตาเปล่งประกาย เชื่อมโยงเรื่องได้อย่างรวดเร็ว

ช่างบังเอิญราวกับนัดกันไว้!

 

 

 

 

 

 



สิ่งใดที่ทำให้ชีวิตของเจ้ามีค่า ร่ำเรียนจนจบรึ? ทำงานงั้นรึ?

ได้ยินคนผู้หนึ่งกล่าวไว้ ทำงานเสียชีวิตจะได้มีค่า

ข้าพยักหน้ายิ้มแย้มรับคำ ในใจคิดผู้ใดเล่าไม่อยากมีชีวิตที่มีค่า?

หากยึดคำกล่าวนั้นชีวิตของข้าคงไร้ค่างวด เพราะข้าเป็นเพียงบัณฑิตว่างงาน

แต่แล้วตัวข้าก็ฉุกคิดขึ้นมาได้หลังจากไล่อ่านความคิดเห็นของผู้อ่าน

ทั้งวันไร้ความสุขแต่เพียงอ่านนิยายของข้าก็ยิ้มและความสุขขึ้น

ชีวิตไร้ค่าเช่นนี้ข้ายังได้มอบความสุขให้แก่ผู้อ่านไม่มากก็น้อย

ชีวิตของข้ามันไร้ค่าจริงๆ น่ะหรือ? สิ่งใดที่เป็นตัวตัดสินว่าชีวิตคนผู้นั้นไร้ค่ากัน?

ขอบคุณความคิดเห็นของทุกท่านที่ทำให้ข้าฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าอย่างน้อยชีวิตของข้าก็มีค่าบ้าง

บัณฑิตว่างงาน

 

 

 

 

แฟนเพจ : https://www.facebook.com/poypoy.land

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.306K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,551 ความคิดเห็น

  1. #25393 Maylyunho (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:40
    ป่านนี้คุณควไม่ว่างงานแล้ว แต่ยังคงมอบความสุขให้คนอ่านอย่างเราอยู่ดี
    #25,393
    0
  2. #25056 bluesky10400 (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 15:45
    ใช่ค่ะ ขอบคุณไรท์ที่มอบความสุขให้ แม้จะเขียนตั้งแต่ปี 59 แต่ก็ทำให้มีรอยยิ้มปี 63 ได้
    #25,056
    0
  3. #24928 Cristalbenjie (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 12:50
    คุณพ่อน่ารักกก
    #24,928
    0
  4. #24683 R.quartz (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 15:30
    สู้ๆดำเนินเรื่องราวของเจ้าแมวฉลาดต่อไปทีนะคะ😊
    #24,683
    0
  5. #24449 Fueled me (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 12:05
    แงชอบ55555555555 นิยายของคุณไรท์มันเมดมายเดย์มากๆ
    #24,449
    0
  6. #23885 cream_o2 (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 15:18

    เป็นกำลังใจให้นะคะ นิยายของไรท์สนุกมากๆๆๆเลย
    #23,885
    0
  7. #23745 Peach9 (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 17:36
    เราคนนึงที่สนับสนุนไรท์เตอร์นะคะ ว่าบาปบุญนะคะนิยายน้ำดีขนาดนี้ มาเร็วเจ้าข้าเอ๊ยมาอ่านกันเร็ว
    #23,745
    0
  8. #23633 Karel (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 12:41

    อยากได้เล่มมมม อยากเปย์

    #23,633
    0
  9. #23319 Kyungsooyaaa (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 22:05
    คำว่าไร้ค่า ไม่เหมาะสมกับใครทั้งนั้นค่ะไรท์

    อยู่ที่ว่าใครจะเห็นค่า

    มากกว่า

    ที่รู้ๆคือไรท์มีค่า

    กับพวกเรามากค่ะ
    #23,319
    0
  10. #22440 trp1021 (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 23:10
    นัดไว้แน่ๆ
    #22,440
    0
  11. #22191 Xialyu (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:50
    ศึกนี้ใหญ่หลวงนัก
    #22,191
    0
  12. #21978 lills (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 13:03
    555555555น่ารัก
    #21,978
    0
  13. #21971 N\'noey Butter (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 10:14
    งื้ออออ รักไรท์
    #21,971
    0
  14. #21648 namtan1911 (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 20:12
    ฮืออ ขุ่นพ่อน่ารักจังค่ะ555+
    #21,648
    0
  15. #21591 badlism. (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 13:46
    ต้องการความรักสูงงงงงงง
    #21,591
    0
  16. #21111 It's is a BOOK (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 01:54
    ทอล์กของผู้เขียนน่ารักจังเลยค่ะ นี่เข้ามาอ่านวนรอบที่สี่แล้ว ดีใจที่ตอนใหม่มาแล้วด้วย ติดตามเสมอนะคะ
    #21,111
    0
  17. #21075 pcy921 (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 20:44
    เนี่ยกลัวเดี๋ยวองรัชมาชอบน้องถิง5555
    #21,075
    0
  18. #20913 + SaiChil + (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 19:10
    ศึกพ่อตากับลูกเขยนี่...เห็นที่จะเข้ากันได้แค่เรื่องเดียว คงเป็นเรื่องแกล้งคนอื่นนี่แหละ
    #20,913
    0
  19. #20892 Sspringlove (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 16:36
    เราเดาเล่นๆ นะ แต่ก็รู้ว่ามันอาจจะไม่ใช่ คือเราคิดว่าคนที่ใช้มีดแทงแล้วน้องไปเห็นเมื่อชาติก่อน อาจจะไม่ใช่องค์รัชทายาทแต่เป็นเหลียงอ๋อง เพราะวันนั้นมันวันเทศกาลใช่ไหมหล่ะ แสดงว่าต้องไม่ใช่ในวัง น้องบอกว่าเจออยู่งานเทศกาล วันนั้นเพื่อนของจิวเพียเจียน(?) ที่มีพลังมองภาพชวงตาได้อาจจะอยู่แถวนั้นและไปเห็นเหมือนกัน เราไม่รู้สิ เพราะน้องบอกว่าเหมือนจะเป็นองค์รัชทายาท แต่ไม่ได้หมายความว่าน้องจะมองไม่ผิด เพราะตรงนั้นมันคือมุมมืดเลย เรามีความรู้สึกว่าองค์รัชทายาทจะไม่ทำแบบนั้น แต่ถ้าทำอาจจะเป็นเพราะ เรื่องท่านแม่ถูกวางยาพิษอาจจะเกี่ยวกันก็ได้ ส่วนที่เราสงสัยว่าเป็นเหลียงอ๋อง จริงๆ องค์รัชทายาทก็มีพลังนี่นา ทำไมต้องฆ่าแบบโหดร้าย แบบฆตกโรคจิตคือใช้มีดแทง ถ้าเป็นเหลียงอ๋องทำไมไม่ว่าไปอย่าง แต่ก็เป็นไปได้ที่จะเพราะกลัวคนที่รู้พลังเห็นการตายแล้วสาวมาถึงตัว แต่มันแบบ เรามีความรู้สึกว่าอาจจะไม่ใช่องค์รัชทายาทอะ ที่สำคัญมันเกิดขึ้นนอกวัง ทั้งองค์รัชฯ กับเหลียงอ๋อง ก็เป็นองค์รัชทายาทเหมือนกัน แต่ โอ้ยยย ไม่รู้ จริงๆ ก็อาจจะเป็นองค์รัชทายาทอะถูกแล้ว เพราะหลายๆ อย่างมันบ่งบอก แต่ถ้าจะเป็นเหลียงอ๋อง ก็นับว่าน่าสงสัย เพราะทำไมคณิกาชายเฟยอิน(รึเปล่านะ?) ที่สามารถทำลายภาพมายา ถึงจะต้องกลัวขนาดนั้น ถ้าเหลียงอ๋องจะเป็นฆตกโรคจิตก็ดูจะมีสิทธิ์นะ *เดา555*
    #20,892
    1
    • #20892-1 NuT NuT(จากตอนที่ 64)
      4 มกราคม 2562 / 20:05
      แงง เราเองก็คิดว่าเป็นเหลียงอ๋องเหมือนกันเลยค่ะ ต้องรอๆ ลุ้นกันไป ><~
      #20892-1
  20. #20858 orart2 (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 21:22
    การอ่านนิยายสนุกๆซักเรื่องมันทำให้ข้าไม่จมกับความคิดของตนเองมากไป
    #20,858
    0
  21. #20765 Lady Luna (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 15:53
    เห็นท่านพ่อกับท่านแม่แล้วแอบคิดถึงพี่วั่งพี่เว่ย ยิ่งท่านพ่อช็อตที่ทำหน้านิ่งแต่หน้าแดงนะยิ่งเหมือน
    #20,765
    0
  22. #20721 Lukitarin (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 13:48
    การได้มาอ่านนิยายสนุกๆเรื่องนี้ เป็นสิ่งที่ทำให้ข้าน้อยมีความสุขยิ่งนัก ขอบคุณท่านผู้แต่งที่มาสร้างความสุขให้เจ้าค่ะ //คาราวะท่านผู้แต่ง 1จอก
    #20,721
    0
  23. #20404 Nitto_OuranHC (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 09:06
    คุณบัณฑิตว่างงานคะะ นิยายเรื่องนี้สร้างความสุขให้คนเปื่อยๆคนนึงได้มากจริงๆค่ะ อยากจะขอบคุณสักร้อยครั้ง เรื่องนี้เต็มไปด้วยคุณค่าที่ทุกคนคู่ควร สนุกจริงๆค่ะ
    #20,404
    0
  24. #20168 MonnPK (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 23:14
    ท่านพ่อกับฉินอ๋องนิสัยเหมือนกันเด๊ะ...
    #20,168
    1
    • #20168-1 --Seichan--(จากตอนที่ 64)
      28 เมษายน 2561 / 09:42
      หาสามีเหมือนพ่อไงคะ
      #20168-1
  25. #20096 KM8WS (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 11:24
    ปัญหาพ่อตากับลูกเขย
    #20,096
    0