เอาเถิด ข้าไม่เสียใจ เพราะข้าตายแล้ว (Yaoi)

ตอนที่ 24 : ตอนที่ ๒๔ ขนม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,872 ครั้ง
    16 ก.ค. 59

ตอนที่ ๒๔ ขนม

ฉินอ๋องอุ้มข้าที่อ่อนปวกเปียกไปทั้งตัวขึ้นม้ากลับไปยังค่าย เรามาถึงกระโจมก็เข้านอนกันเลยเพราะมันดึกมากแล้ว ฉินอ๋องกอดข้าไว้แล้วหลับไปด้วยสีหน้าผ่อนคลายต่างจากเมื่อกลางวันลิบ ข้าถอนหายใจ อ่า ในที่สุดเขาก็ไม่คิดมากแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าแมวจะกังวลว่าข้าจะจากเขาไป ฐานะอะไรนั่นข้าไม่เคยสนใจมันมาตั้งนานแล้ว ข้าซุกตัวเข้าหาเขาแล้วหลับตานอนไปพร้อมกันกับเขา เมื่อเลยยามอิ๋นไปครึ่งชั่วยามข้าก็รู้สึกตัวเมื่อฉินอ๋องขยับตัวลุกขึ้น ข้างัวเงียตื่นพยายามฝืนความง่วงขึ้นมาช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า แม้ว่าส่วนใหญ่แล้วฉินอ๋องจะเป็นคนเปลี่ยนเองก็เถอะ เพราะเปลี่ยนเองย่อมรวดเร็วกว่าให้เด็กที่สูงแค่อกเป็นคนเปลี่ยนให้ เจ้าแมวล้างหน้าในอ่างไม้ที่ทหารนำมาวางไว้ให้ ข้าล้างทีหลังเขา

“เช้านี้ข้ามอบหมายให้จางฉีหลินเป็นผู้ดูแลการสอนวิชายุทธ์ให้เจ้า ยามเหม่าเจ้าแต่งตัวไปหาเขาที่สนามฝึกยุทธ์” ฉินอ๋องสวมเสื้อเกราะแล้วหยิบดาบของเขา ก่อนที่จะเดินออกไปเขาหันมาเอ่ยบอกกับข้าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เจ้าแมวมองข้าที่พยักหน้าเข้าใจแล้วเดินมาหาข้า เขาก้มตัวลงมาจูบหน้าผากของข้าอย่างแผ่วเบาแล้วหันหลังเดินออกไปจากกระโจม ข้ายืนมองเขาเดินออกไปพร้อมกับลูบหน้าผากที่ริมฝีปากของเขาแตะเมื่อครู่ ข้าหน้าร้อนวูบเมื่อคิดถึงตอนที่เขาโน้มตัวลงมาแตะหน้าผาก ข้าสูดลมหายใจแล้วหันตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวออกไปหาหัวหน้าองครักษ์จางผู้จะเป็นคนฝึกสอนวิชายุทธ์ให้

ข้าเปิดหีบเสื้อผ้าที่ฉินอ๋องเป็นผู้หามาให้ พอมองเสื้อผ้าในหีบที่มีมากมาย ข้าก็ถอนหายใจด้วยความเสียดาย เจ้าแมวเสียเงินไปเท่าไรกับหีบนี้กันนะ นี่ยังไม่นับหีบอื่นๆ ที่เขาเป็นผู้มอบให้ ใจหนึ่งข้าก็ซาบซึ้งแต่อีกใจก็รู้สึกผิดที่ต้องรบกวนเขาเช่นนี้ มิน่าตอนที่ข้าหอบห่อผ้าติดตัวมาน้อยมากเมื่อเทียบกับคนอื่น ตอนนั้นเจ้าแมวไม่พูดอันใดเลยสักคำ ที่แท้แล้วก็เตรียมของไว้ให้ข้าเรียบร้อยแล้วต่างหาก ในอกของข้าคล้ายอุ่นร้อนขึ้นมาเมื่อนึกถึงความเอาใจใส่ของเขาที่มีต่อข้า

เมื่อเปลี่ยนเป็นชุดทะมัดทะแม่งพอดีตัวเสร็จข้าก็เดินออกไปจากกระโจม แม้จะยังเหลือเวลาอีกนานเป็นชั่วยามแต่ข้าก็อยากออกมาสูดอากาศยามเช้าที่สดชื่นก่อนจะไปฝึกซ้อมวิชายุทธ์ ข้าเดินลัดเลาะไปตามทางเห็นเหล่าทหารที่เริ่มทยอยกันตื่นขึ้นมาฝึกยามเช้า ข้ามองไปยังโรงอาหารเห็นห้องครัวมีแสงสว่างก็ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา คนครัวเองก็ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำหน้าที่ของพวกเขาเช่นเดียวกัน เป็นหน้าที่ที่หนักหน่วงจริงๆ ข้ารู้ดีเพราะข้าเองก็เคยทำหน้าที่นี้มาก่อน อาหารปริมาณมากก็ต้องใช้เวลานานในการจัดเตรียมและทำมันออกมา งานรับผิดชอบปากท้องของคนจำนวนมากมิใช่งานง่ายๆ เลย

“ถิงเกอเกอ~~!” เสียงเรียกอันสดใสร่าเริงของเสี่ยวหยุนดังมาแต่ไกล ข้าหันไปมองเขาแล้วคลี่ยิ้มออกมา อ้าแขนรับตัวเจ้าเมฆน้อยที่กระโดดเข้ามากอดข้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ข้ากอดเสี่ยวหยุนเอ่ยคุยกับเขาสองสามประโยค เมฆน้อยมองข้าด้วยดวงตากลมโตใสแจ๋วของเขาแล้วเอ่ยออดอ้อนขอขนมจากข้า

“ถิงเกอเกอ เสี่ยวหยุน อยากกินขนมอะ อยากกินมากเลย”

“งั้นหรือ? แต่ว่าตอนนี้ข้ายังมิได้ทำขนมเลย เอาละ หากวันนี้เจ้าเป็นเด็กดีทำตัวน่ารัก วันพรุ่งนี้ข้าจะทำขนมให้เจ้าทาน ดีหรือไม่?”

“เย้! ข้าชอบถิงเกอเกอที่สุดเลย!

“แล้วอาจารย์ของเจ้าเล่า?”

ข้าหันไปมองเสี่ยวชีที่โผล่มายืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบเชียบ เจ็ดน้อยทำหน้าไม่เชื่อแล้วแกล้งถามเสี่ยวหยุนด้วยใบหน้าขึงขัง เสี่ยวหยุนหันไปมองเสี่ยวชีแล้วทำหน้าลำบากใจ เขาบ่นพึมพำก่อนจะส่ายหน้าไปมา ตัดสินใจไม่ได้เมื่อต้องเลือกขนมกับอาจารย์ของเขา หากหัวหน้าองครักษ์จางมาเห็นเขาจะต้องหลั่งน้ำตาเป็นแน่ ลูกศิษย์ของเขาดันให้ความสำคัญของขนมพอๆ กับเขาผู้เป็นอาจารย์ เห็นเสี่ยวชีข้าก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้เขาจะตื่นแต่เช้าอีกวัน เสี่ยวชีเห็นข้ามองก็เลิกคิ้วแล้วเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าคล้ายงอน

“หึ พวกเจ้าคงมิคิดจะทิ้งข้าไว้ผู้เดียวอีกกระมัง ได้ยินจากเสี่ยวหยุนว่าวันนี้เจ้าเองก็จะไปฝึกวิชากับท่านหัวหน้าจาง ข้าจึงตามมาเพื่อไปฝึกบ้างอย่างไรเล่า แม้ข้าจะไม่สนใจฝึกก็เถอะ ฮึ แต่ก็ยังดีกว่าต้องอยู่คนเดียวแหละ”

ข้าพยักหน้าเข้าใจ รู้สึกดีใจที่มีเพื่อนอีกคนเข้าร่วมการฝึกในครั้งนี้ แม้ว่าเสี่ยวหยุนจะฝึกด้วยแต่เขาฝึกวรยุทธ์มานานมากแล้ว ฝีมือนั้นเทียบเท่ากับองครักษ์ตัวจริงได้อย่างสบาย แต่ข้ายังเป็นมือใหม่ฝึกคลานคงเหงาหากต้องฝึกคลานเพียงลำพัง เมื่อเสี่ยวชีเข้ามาร่วมด้วยข้าก็ได้สหายมาร่วมฝึกหัดคลานและเดินไปพร้อมกันแล้ว เสี่ยวชีหรี่ตามองข้าแล้วแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา เขากระแซะตัวเข้ามาหาข้าแล้วกระซิบด้วยสีหน้าทะเล้น

“เหตุใดเจ้าถึงได้โง่งมเช่นนี้กัน อ้อนขอท่านอ๋องทั้งที ไยเลือกแค่จะฝึกวรยุทธ์ เฮ้อ เจ้านี่ฝีมือยังเทียบชั้นกับเหล่าคนงามที่ถูกโปรดปรานคนอื่นๆ มิได้เลย ดูอย่างลี่ฮุ่ยผู้นั้นสิ อ้อนขอเพชรนิลจินดาเสื้อผ้างดงามมาตั้งมาก แต่เจ้ากลับขอฝึกยุทธ์เนี่ยนะ? พิลึกยิ่งนัก”

ข้าจะขอของเหล่านั้นมาเพื่อการใดกัน ขนาดไม่ขอเจ้าแมวยังยกให้ข้าเป็นหีบๆ ข้าว่าไม่จำเป็นต้องขอให้สิ้นเปลืองเช่นนั้นหรอก อีกอย่างข้ามิได้ต้องการเสื้อผ้าตัวใหม่มาสวมใส่ เท่าที่มีอยู่ก็ใส่ได้ไม่ขาดแคลนอันใดแล้ว ข้าส่ายหน้ากับคำพูดของเสี่ยวชี ผู้อื่นก็คือผู้อื่น ข้าก็คือข้า พวกเขาจะขอสิ่งใดก็มิได้หมายความว่าข้าผู้นี้จะต้องขอเหมือนพวกเขา

“จะขอไปทำสิ่งใดเล่า ข้าไม่คิดอยากใช้ของมีค่าเหล่านั้นเสียหน่อย หากทำหายคงจะเสียดายจนทานข้าวไม่ลงเป็นแน่” ข้าทำหน้าจริงจังเมื่อคิดถึงตอนที่สูญเสียของเหล่านั้น แค่ข้าสวมเสื้อผ้าใหม่พวกนี้ข้าก็เจ็บปวดหัวใจจะแย่ วิญญาณรักเงินรักทองอย่างข้ามันโหยไห้ยิ่งนักเมื่อเสื้อใหม่เปื้อน

“หึ เจ้าผีขี้งกเอ๊ย!” เสี่ยวชีกลอกตาใส่ข้าแล้วเอ่ยต่อว่าอย่างเอือมระอา ข้ายิ้มรับไม่อนาทรร้อนใจใดๆ เสี่ยวหยุนไม่จะสนใจเลือกขนมกับอาจารย์แล้ว เขาดึงข้าไปยังสนามฝึกยุทธ์เพื่อไปหาอาจารย์ของเขา เจ้าเมฆน้อยยิ้มแล้วบอกพวกเราว่าอาจารย์จะพาเล่น ข้ามองเขาแล้วยิ้มนิดๆ อย่างอ่อนใจ เด็กน้อยผู้นี้คิดว่าการฝึกวิชายุทธ์เป็นการละเล่นอย่างหนึ่งหรอกหรือ? หัวหน้าองครักษ์จางจะต้องเปลืองความคิดมากแน่ที่จะสั่งสอนให้เขาฝึกวิชายุทธ์

พวกข้าเดินไปยังลานฝึกวิชายุทธ์ที่มีหัวหน้าองครักษ์จางยืนรอคอยอยู่ก่อนแล้ว อันที่จริงพวกเรามิได้มาสายแต่อย่างใด หนำซ้ำยังมาก่อนเวลาอีกด้วย แต่หัวหน้าองครักษ์จางผู้เคร่งขรึมที่สุดในวังหย่งเฮ่านั้นมีนิสัยเคร่งเครียดเช่นนี้แหละ การที่เขาจะมาก่อนเวลามิใช่เรื่องที่น่าแปลกใจแม้แต่น้อย ในคราแรกหัวหน้าองครักษ์จางผู้จริงจังก็บอกให้ข้ากับเสี่ยวชีฝึกท่านั่งม้าให้ได้นานที่สุดเท่าจะทำได้ แม้ข้าจะรู้สึกผิดหวังเล็กๆ ที่มิได้เริ่มต้นฝึกวิชายุทธ์อย่างจริงจัง แต่ก็ยอมทำตามคำบอกของหัวหน้าองครักษ์จาง เสี่ยวชีบ่นกระปอดกระแปดทั้งที่กำลังทำท่านั่งม้า เสี่ยวหยุนเป็นคนทำให้พวกเราดูเป็นตัวอย่าง และแอบกระซิบบอกพวกเราว่าในตอนแรกเขาก็ทำเช่นนี้เหมือนกัน นั่นทำให้ข้าวางใจขึ้นมาหน่อย ตอนแรกนึกว่าหัวหน้าองครักษ์จางสั่งให้ทำเช่นนี้เพราะเห็นว่าพวกข้านั้นเป็นจำพวกอ่อนแอปวกเปียกจึงไม่คิดที่จะฝึกให้จริงจัง แต่ทว่าข้าคงเข้าใจผิดไป หัวหน้าองครักษ์จางนั้นเป็นผู้จริงจังสมกับที่ทุกคนยกตำแหน่งบุรุษเคร่งขรึมอันดับหนึ่งให้แก่เขา ไม่มีทางที่เขาจะไม่จริงจังแม้จะต้องฝึกให้แก่พวกข้า

ผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อใบหน้าของข้าก็เต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลโชกไปหมดทั้งตัว ไม่คิดเลยว่าท่านั่งม้านี่จะมีความล้ำลึกโดยแท้ ข้ารู้สึกถึงชีพจรในร่างกายทำงานหนักขึ้น ลมปราณในตัวขยับเคลื่อนไหว ข้าสูดลมหายใจแล้วค่อยๆ ตั้งจิตเดินลมปราณภายในร่างกาย ระหว่างนั้นก็ดูดลมปราณมาจากหินซับจันทราเติมเข้ามามิหยุด ร่างกายที่หนักอึ้งเมื่อครู่ค่อยๆ เบาหวิว ผ่านไปอีกหนึ่งเค่อเสี่ยวชีเริ่มหน้าซีดขาสั่น ในขณะที่ข้านั้นยังเดินลมปราณไม่หยุด และเสี่ยวหยุนเองก็ยังสบายๆ อยู่ ครึ่งชั่วยามต่อไปเสี่ยวชีทิ้งตัวเองลงพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรงเหงื่อโซมกาย เขาหอบแฮกเช็ดเหงื่อบนหน้าแล้วนั่งทุบต้นขาที่เมื่อยล้า ข้ากับเสี่ยวหยุนยังคงนั่งต่อไปได้

“เสี่ยวชี ไม่ไหวเลย เหตุใดถึงล้มไปง่ายเช่นนั้นเล่า?” เสี่ยวหยุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลนไม่พอใจที่เห็นเสี่ยวชีล้มลงไปเป็นคนแรก

“เงียบไปเลยเจ้าเด็กถึก! ข้าทำได้นานเพียงนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว” เสี่ยวชีตวัดสายตาดุดันไปมองเสี่ยวหยุนแล้วเอ่ยโต้ตอบด้วยน้ำเสียงมิยินยอม เขาเงยหน้ามองข้าที่ยังคงทำท่านั่งม้าได้อยู่อย่างแปลกใจ แถมเหงื่อตามตัวของข้าก็เริ่มแห้งไปแล้วด้วย ร่างกายข้าที่อยู่ในขั้นสามแล้วนั้นย่อมแข็งแกร่งกว่าเสี่ยวชีอย่างแน่นอน ข้าเหลือบสายตามองไปที่เสี่ยวหยุนที่ยังมีรอยยิ้มสดใสประดับบนหน้า ข้าไม่ทราบว่าเสี่ยวหยุนอยู่ในขั้นใด อาจจะขั้นสี่หรือขั้นห้าก็เป็นไปได้

ผ่านไปหนึ่งชั่วยามเต็มหัวหน้าองครักษ์จางก็เดินมาหาพวกข้า เขามองข้าอย่างแปลกใจก่อนจะโบกมือให้เลิกได้ และกล่าวว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อน สั่งให้พวกเราแยกย้ายกันไปพักผ่อนได้ เสี่ยวชีรีบวิ่งไปเป็นคนแรก ท่าทางเหมือนหลุดพ้นนรกอย่างไรอย่างนั้น ข้ามองเขาอย่างขบขำ อันใดจะเหนื่อยขนาดนั้นเขานั่งเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้นเอง ส่วนข้ากับเสี่ยวหยุนนั่งหนึ่งชั่วยามเต็มยังมิได้มีท่าทีเช่นเขา เสี่ยวหยุนแยกไปฝึกซ้อมกับอาจารย์ของเขาต่อ ส่วนข้าก็ตรงดิ่งไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมสำรับข้าวเช้าให้แก่ฉินอ๋อง ซึ่งตอนนี้น่าจะกำลังฝึกซ้อมร่วมกับทหารที่ลานฝึก

พอเตรียมสำรับข้าวพร้อมข้าก็ยกมาตั้งที่กระโจมเพื่อรอให้เขามาทาน ข้าก้มเอวตั้งสำรับข้าวไว้บนโต๊ะแล้วก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงน้ำเคลื่อนไหวแผ่วเบา อ่า เจ้าแมวกำลังอาบน้ำอยู่ ข้าพยายามเดินเบาฝีเท้ามากที่สุด เงี่ยหูฟังการเคลื่อนไหวหลังฉากที่คล้ายกับว่าฉินอ๋องได้ลุกขึ้นจากถังน้ำแล้ว ข้าได้ยินเสียงสะบัดผ้าเช็ดตัวก็หันไปเตรียมเสื้อผ้าให้แก่เขา ฉินอ๋องเดินออกมาจากฉากกั้นที่อาบน้ำ เส้นผมสีดำขลับถูกรวบมัดไว้ลวกๆ ร่างสูงใหญ่มีเพียงผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอว เปิดเผยผิวกายสะอาดสะอ้านเนียนนวล อากาศเริ่มหนาวแล้วแต่เหตุใดเจ้าแมวถึงเดินเปลือยออกมาเช่นนี้ถึงแม้ในกระโจมจะมีเตาอุ่นก็เถอะ หากมิกลัวหนาวก็กลัวผู้อื่นหัวใจวายบ้าง ข้ารีบเบือนสายตาไปมองสำรับข้าวที่อยู่อีกด้านแล้วยื่นเสื้อผ้าไปให้เขา

ฉินอ๋องหยิบเสื้อผ้าในมือข้าไปแล้วเดินมาหยุดใกล้ข้า เขาใช้แขนเกี่ยวศีรษะข้าไปดมฟุดฟิดแล้วเอ่ยไล่ให้ข้าไปอาบน้ำ

“เจ้าไปอาบน้ำชำระตัวก่อนเถิด ข้าสั่งให้พวกทหารยกถังน้ำมาให้เจ้าแล้ว”

“ขอบคุณขอรับ” ข้าพูดขอบคุณไปด้วยท่าทางนอบน้อมเช่นเดิม แต่ทว่าฉินอ๋องกลับมองด้วยสายตาไม่พอใจ ข้ามองเขากลับอย่างไม่เข้าใจ ทำไมรึ? แต่ว่าฉินอ๋องก็มิได้กล่าวสิ่งใด เขาพยักหน้านิ่งๆ ให้แก่ข้าแล้วหันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ข้าก็ไม่ได้คิดอันใดต่อ หยิบชุดติดมือเข้าไปอาบน้ำชำระเหงื่อไคล ข้าอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วสวมใส่เสื้อผ้าหอมสะอาดเดินออกมาจากหลังฉาก ข้าเห็นฉินอ๋องนั่งรออยู่ที่โต๊ะทานข้าวแล้วก็รีบเดินไปหาแล้วนั่งลงทานข้าวเช้าด้วยกัน

หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จฉินอ๋องก็เดินไปที่ศูนย์บัญชาการเพื่อเริ่มนั่งโต๊ะทำงานของเขาเช่นเดิม ข้าตามเขาไป สิ่งแรกที่ต้องทำคือฝนหมึกให้แก่เขา จากนั้นค่อยเดินมานั่งอ่านตำราง่ายๆ ที่โต๊ะเล็กซึ่งอยู่ข้างๆ โต๊ะทำงานของท่านแม่ทัพ ข้าสงสัยว่าโต๊ะเล็กนี้ต้องเป็นโต๊ะที่เจ้าแมวเตรียมเอาไว้ให้ข้าโดยเฉพาะแน่ๆ ข้าอมยิ้มแล้วเหลือบไปมองใบหน้าคมคายของเขา แม้ในกระโจมที่ทำงานจะมีเพียงความเงียบงันแต่ทว่าบรรยากาศระหว่างเราสองคนนั้นกลับอบอุ่นใจอย่างยิ่ง ข้าชอบเวลานี้จริงๆ เวลาผ่านไปข้าเงยหน้าขึ้นมาจากตำราหันไปมองนาฬิกาธูปก็ลุกขึ้นเพื่อไปนำของว่างมาให้แก่ฉินอ๋อง เจ้าแมวเงยหน้าหันมามองข้าด้วยแววตาเชิงถาม

“ข้าจะไปเอาของว่างของท่านให้น่ะขอรับ”

“ไม่ต้อง เจ้ามิใช่คนรับใช้ เหตุใดต้องไป นั่งลง ประเดี๋ยวก็มีคนนำมาเองนั่นแหละ อีกอย่างตอนนี้เจ้าเป็นคนรักของข้ามิใช่คนรับใช้ ไม่จำเป็นต้องทำตัวนอบน้อมเช่นเดิม” ฉินอ๋องก้มหน้าลงตวัดพู่กันในมือพลางเอ่ยเสียงราบเรียบราวกับพูดเรื่องธรรมดาทั่วไป ข้ากะพริบตาแล้วหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นระรัวอย่างมีความสุข

คนรักงั้นรึ? ข้าเป็นคนรักของเขางั้นรึ!?

ข้าค่อยๆ หย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้นุ่ม มองเจ้าแมวที่เอ่ยถ้อยคำนั้นออกมาด้วยใบหน้าและน้ำเสียงนิ่งเหลือเกิน ลูบแก้มที่ร้อนผ่าวเหมือนถ่านไฟถูกเผาแล้วก้มหน้าอ่านตำราบนโต๊ะต่อ ไม่นานหลังจากนั้นก็มีเสียงทหารที่ยืนเฝ้าหน้ากระโจมเอ่ยรายงาน ฉินอ๋องส่งเสียงอนุญาตให้เข้ามา ข้าเงยหน้ามองไปยังผู้ที่เข้ามาในกระโจมแล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

ผู้ที่เข้ามาใหม่นั้นเป็นสตรีรูปร่างอวบอั๋นได้สมส่วนโค้งเว้าสวยงาม ดวงหน้าเรียวเล็กของนางก็สวยงาม นางสวมใส่ชุดกระโปรงเกาะอกที่ขับเน้นรูปร่างยั่วยวนให้สะดุดตา ใบหน้าแต้มแต่งอย่างน่ามอง ดวงตากลมโตสดใสราวกวางสาวไร้เดียงสาชวนให้ทะนุถนอมและน่าสงสารในคราวเดียวกัน นางค่อยๆ เยื้องย่างเข้ามาอย่างนุ่มนวลราวกับเหาะเหิน มือเรียวสวยที่เห็นได้ชัดว่าผ่านการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดียกจานที่จัดขนมได้อย่างน่ากินมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของฉินอ๋อง บุปผางามเงยหน้าชม้ายสายตามองบุรุษหนุ่มที่ก้มหน้าก้มตาตวัดเขียนอักษรด้วยแววตาเขินอาย ข้านั่งมองภาพเหตุการณ์นั้นตาปริบๆ  

ปลาย่างอีกตัว เฮ้อ!

ข้าหันไปมองเจ้าแมวที่ยังคงไม่สนใจดอกไม้งาม จดจ่ออยู่กับการเขียนบันทึกต่อไป เจ้าแมวเอ๊ย ปลาย่างมาแล้วนู้น มิดมดอมชิมรสชาติหน่อยหรือ!? ปลาย่างสาวยังคงจ้องเจ้าแมวอย่างเคลิบเคลิ้มหลงใหล ปลาย่างตัวนี้อยากจะให้แมวกินใจจะขาดอยู่แล้ว นัยน์ตาของนางนั้นเต็มไปด้วยภาพของบุรุษหนุ่มสูงศักดิ์ที่หล่อเหลางดงาม ใช่แล้ว ทำให้นางมองไม่เห็นข้าที่นั่งอยู่ตรงนี้อย่างไรเล่า ข้าส่ายหน้าแล้วก้มหน้าอ่านตำราตรงหน้าไม่สนใจอีกว่าปลาย่างจะพยายามส่งกลิ่นล่อแมวอย่างไร ฉากนี้ข้าเคยเห็นจนเบื่อเสียแล้ว!

“ท่านแม่ทัพ ผู้น้อยยกขนมของว่างมาให้ท่านแล้ว โปรดหยุดพักสักครู่เถิดเจ้าค่ะ”

“หือ?” ฉินอ๋องเงยหน้าขึ้นมาอย่างแปลกใจ พอเห็นดอกไม้งามกลางกระโจนก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ ข้าที่ก้มหน้าอ่านตำราแอบชำเหลืองมองเจ้าแมว ข้ามิได้ติดใจอะไรทั้งนั้น เพียงแค่อยากเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ในใจข้านั้นเรียบราบนิ่งสงบอย่างยิ่ง พอถูกมองสาวงามผู้บอบบางไร้เดียงสาก็ก้มหน้าหลบอย่างสะเทินอาย ข้าเข้าใจนางเป็นอย่างดี แรกๆ เวลาเจอหน้าเจ้าแมวข้าก็เป็นเช่นนี้แหละ ใบหน้าของเขาน่ะเป็นอะไรที่ต้านทานมิไหวหรอก เจ้าแมวกะพริบตาปริบๆ คล้ายกำลังนึกว่าคนตรงนี้คือผู้ใด

“ขนมนี้เป็นขนมที่ข้าทำเองเจ้าค่ะ ครั้งที่แล้วได้ยินมาว่าท่านแม่ทัพชอบทานนี้ ขนาดทานจนหมดเกลี้ยง ได้ยินเช่นนั้นข้าก็ดีใจนักจึงทำมาให้อีก หวังเพียงว่าขนมเล็กๆ น้อยๆ นี่จะช่วยให้ท่านผ่อนคลายจากงานหนักได้บ้าง ท่านแม่ทัพทำงานหนักเพื่อแผ่นดินและประชาชนมาโดยตลอด ข้าหวังว่าจะช่วยผ่อนความเหนื่อยล้าของท่านบ้างเพียงเล็กน้อยก็ยังดี”

เคยทำมาให้แล้ว ถึงกับทานหมดเลยด้วย? การที่เจ้าแมวทานขนมหมดเช่นนั้นคงจะเอร็ดอร่อยมากจริงๆ ยังจำได้ว่าชีวิตที่แล้วนั้นขนมที่ข้าทำให้แก่เขา ฉินอ๋องเพียงหยิบชิมเพียงไม่กี่ชิ้น มากที่สุดที่ข้าจำได้คือสามชิ้น ตอนนั้นข้าก็แทบหลั่งน้ำตาด้วยความปลาบปลื้ม ฮึ ทานหมดเช่นนั้นสงสัยจะถูกปาก ข้าก้มหน้ามองตำราตรงหน้านิ่งพลางขบคิดข้อความในตำรา อืม ประโยคนี้ช่างแฝงความคิดลึกซึ้งจริงๆ

“อืม” เจ้าแมวมิได้กล่าวคำใดตอบรับความหวังดีของหญิงสาว เขาทำหน้านิ่งแล้วส่งเสียงสั้นๆ รับอย่างเย็นชา ก่อนจะก้มหน้าลงทำงานต่อ หญิงสาวในชุดกระโปรงเกาะอกฉายสีหน้าผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน แต่นางก็มิได้ยอมแพ้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนหวานรื่นหูอย่างยิ่ง กิริยาท่าทางของนางก็ดูมีการศึกษาราวกับถูกอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี

“หากท่านแม่ทัพต้องการทานขนมใดก็ให้เอ่ยบอกมาได้นะเจ้าคะ ข้าเต็มใจทำมาให้ท่าน”

“ขอบใจ แต่ไม่ต้อง เรามีคนทำอยู่แล้ว” ฉินอ๋องปฏิเสธตัดคำพูดอ่อนหวานของหญิงสาวอย่างกระจุยกระจาย ข้าเห็นใจนางเป็นอย่างยิ่ง ว่าแต่คนทำที่ว่านั้นคือผู้ใดกัน?

“ถ้าเช่นนั้นข้าขอลาเจ้าค่ะ” ปลาย่างสาวถอยหลังเดินจากไปด้วยท่าทางหดหู่เศร้าหมอง สงสัยจะมิใช่ปลาที่ถูกปากแมวละนะ หลังจากหญิงสาวผู้งามไร้เดียงสาออกไปจากกระโจม ในกระโจมก็มีความเงียบเข้ามายึดพื้นที่ไว้จนหมดสิ้น ข้าก้มหน้าอ่านตำราพลางจับพู่กันมาขีดเขียนเล่นไปเรื่อย ส่วนเจ้าแมวก็ก้มหน้าทำงานของเขาต่อ ข้าเหลือบมองขึ้นไปที่จานขนมที่เจ้าแมวยังมิได้แตะสักชิ้น ข้าไม่สนใจว่าเขาจะทานหรือไม่ทาน ก็แค่อยากรู้ว่าเขาชอบขนมอะไรเท่านั้น

“ข้าได้กลิ่นของอร่อย!” เสียงดังแหลมปรี๊ดเอ่ยอย่างร่าเริงพร้อมกับการปรากฏตัวอย่างฉับพลันของรองแม่ทัพสวินลี่ ข้าเผลอผงะตกใจเล็กน้อย ขุนพลสาวยิ้มกว้างจนตาหยีเมื่อหันไปเห็นขนมบนจานที่จัดแต่งได้น่าทาน นางเดินฉับๆ มาหยิบขนมเหล่านั้นเข้าไปในปากแล้วเคี้ยวแก้มตุ่ย พอกลืนลงคอนางก็ทำหน้ามีความสุขอย่างยิ่ง จากนั้นก็ไม่รอช้าหยิบขนมกิน เร็วเสียจนข้ามองตามมือของนางแทบไม่ทัน แม้ในปากจะยังมีแต่นางก็ยังยัดเข้าไปเต็มกระพุงแก้ม ข้ามองภาพนั้นแล้วยิ้มขำ ดูน่ารักไปอีกแบบ

“ข้าขอนะ” รองแม่ทัพสวินลี่เอ่ยทั้งที่มีขนมเต็มปาก ฉินอ๋องมองสหายวัยเยาว์ด้วยสายตารังเกียจอย่างชัดเจน เขารีบโบกมือไล่อีกฝ่ายไป สีหน้าเอือมระอาสุดๆ รองแม่ทัพสวินลี่เอ่ยอะไรบางอย่างที่ข้าฟังไม่รู้เรื่องแล้วเดินหอบจานขนมจากไปจากกระโจมอย่างรวดเร็ว ข้ามองตามนางไปแบบไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกอย่างไรดี ทั้งอึ้งทั้งทึ่ง นางช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจจริงๆ!

ข้าถอนหายใจออกมาแล้วก้มอ่านตำราต่อไป ข้าเองก็มิรู้ว่าถอนหายใจโล่งอกอันใด? ข้าอ่านตำราเพลินจนกระทั่งเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็ได้เวลาไปเตรียมสำรับข้าวเที่ยงแล้ว ข้าใช้ใบไม้แห้งคั่นหน้าตำราที่อ่านถึงแล้วลุกขึ้น ฉินอ๋องเงยหน้าขึ้นมามอง ข้าจึงเอ่ยบอกเขาไปเช่นเดิม

“ข้าจะไปเตรียมสำรับข้าวมื้อเที่ยง”

“อืม” ฉินอ๋องพยักหน้ารับแล้วก้มทำงานต่อ ข้ากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะรู้สึกมีบางอย่างขัดแย้งกัน ทีข้าจะเดินไปรับขนมว่างมาให้กลับบอกว่าไม่จำเป็น แต่พอบอกว่าจะไปทำอาหารกลับปล่อยไปเสียนี่ ข้าว่าเดินไปรับขนมยังสบายกว่าทำอาหารเสียอีกนะ อ้อ หรือว่าเขาจะรู้ว่าจะมีสาวงามยกขนมมาให้งั้นรึ? ข้ารู้สึกหงุดหงิดยังไงชอบกล และเผลอบ่นพึมพำออกไปโดยไม่รู้ตัว

“ทีอย่างนี้กลับให้ไป ฮึ”

“เจ้าจะทำอาหารให้คนรักเช่นข้าทาน จะแปลกอันใด?” เจ้าแมวหูไวเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินข้าบ่น ข้ามองเขาแล้วพ่นลมหายใจออกมา ช่างพูดออกได้หน้าตายเหลือเกิน หลงตนเองเกินไปแล้ว! ข้าเอ่ยตอบไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ข้าจำมิได้ว่าเป็นคนรักของท่านตอนไหน? อีกอย่างข้าทำอาหารให้ท่านแม่ทัพ มิใช่ให้คนรัก ข้าไม่เคยมีคนรัก”

“....” ฉินอ๋องเงยหน้าขึ้นมามองข้าด้วยดวงตาวาววับอย่างเย็นเยียบน่ากลัว ข้าสูดลมหายใจแล้วรีบวิ่งออกไปจากกระโจม กลัวว่าเขาจะพุ่งเข้ามาทำร้าย เมื่อรอดพ้นจากสายตาอำมหิตของท่านแม่ทัพอย่างหวุดหวิดข้าก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ปาดเหงื่อเย็นๆ จากหน้าผากแล้วเดินไปที่ห้องครัวด้วยความหวาดหวั่น บ้าจริง พอคิดย้อนไปแล้วมันก็น่ากลัวอย่างยิ่ง ข้าไม่น่าเอ่ยสิ่งที่คิดในหัวออกไปเลย ซวยแน่ๆ ท่าทางของเจ้าแมวดูเหมือนโกรธจริงๆ

ข้ามาถึงห้องครัวก็เริ่มทำอาหารสำหรับตั้งสำรับข้าวแก่ท่านแม่ทัพ ระหว่างที่ทำนั้นข้าก็ครุ่นคิดหาอาหารที่เขาชอบมากที่สุดให้ ข้าทำอาหารราวกับนักโทษที่ได้รับโอกาสสุดท้ายในการรอดตาย เสี่ยวชีชะเง้อหน้ามามองด้วยความแปลกใจที่เห็นข้ามีสีหน้าซังกะตายเตรียมพร้อมรับโทษจากท่านแม่ทัพ

“นี่ จิ้งถิง เจ้าอยากเข้าไปเมืองลั่วกับข้าไหม?”

“อืม ก็ดีเช่นกัน ข้าอยากจะไปซื้อข้าวของทำขนมให้แก่เสี่ยวหยุนอยู่พอดี”

“งั้นหลังกินข้าวเสร็จ ข้าจะรออยู่ที่นี้นะ”

“ได้” ข้าพยักหน้าแล้วรีบเร่งทำสำรับข้าวให้แก่ท่านแม่ทัพ เมื่อทำเสร็จเรียบร้อยข้าก็ยกสำรับข้าวไปวางไว้ที่กระโจมเช่นเดิม ก่อนที่จะออกมาจากกระโจมข้ากวาดสายตามองหาร่างเจ้าแมวแต่ไม่พบ ดังนั้นข้าจึงรีบถลาออกมาเพื่อไปทานข้าวกับเสี่ยวชีที่โรงอาหาร พอเสี่ยวชีเห็นข้าร้องเรียกจะทานข้าวด้วยก็ทำหน้าแปลกใจแล้วเอ่ยถามสีหน้าฉงนสงสัย

“เจ้ามิได้กินข้าวกับท่านอ๋องรึ?”

“ไม่นะ ท่านอ๋องอยากทานผู้เดียวน่ะ สงสัยต้องการความสงบเพื่อคิดเรื่องงานกระมัง” ข้าตอบเสี่ยวชีไปอย่างแนบเนียน เรียกได้ว่าโกหกแบบตาไม่กะพริบเสียด้วยซ้ำ เสี่ยวชีแม้จะทำหน้าสงสัยแต่ก็มิได้ถามอันใดเซ้าซี้ เขาตักข้าวให้ข้าแล้วพวกเราก็นั่งทานมื้อกลางวันด้วยกัน ก่อนที่จะออกไปจากค่ายเพื่อเข้าเมืองลั่ว

เสี่ยวชีบอกว่าเห็นร้านขนมร้านหนึ่งน่ากินมากจึงอยากจะชวนข้าไปลองชิม ข้าตื่นเต้นที่จะได้เข้าไปในเมืองลั่ว หัวหน้าเถาผู้เป็นหัวหน้าคณะเดินทางมองข้าอย่างแปลกใจ เอ๋ เหตุใดทุกคนถึงได้มองข้าเช่นนั้นกันนะ การที่ข้าจะออกไปนอกค่ายเพื่อเข้าเมืองนี่มันแปลกมากงั้นหรือ? แม้ข้าจะติดใจแต่ก็มิได้แสดงออกไปหรือไถ่ถามพวกเขา

พวกเรานั่งรถเกวียนไปในเมืองลั่ว แม้มันจะช้ากว่ารถม้ามากแต่ก็ยังดีกว่าเดินไปนั่นแหละ ด้วยฐานะของพวกเราการจะได้นั่งรถม้านั้นเป็นไปไม่ได้หรอก ข้าตั้งใจฟังพวกคนครัวที่พูดคุยเกี่ยวกับเมืองลั่วอย่างสนองสนใจ เมืองลั่วแม้จะเป็นเมืองติดชายแดนแต่ทว่ากลับเป็นเมืองใหญ่ที่มีผู้คนสัญจรมากมาย และมีคนต่างแคว้นมาทำมาค้าขายอีกด้วย สินค้าแปลกๆ ใหม่ๆ จากต่างแคว้นก็มีมาวางจำหน่าย ยิ่งฟังข้าก็ยิ่งสนใจ ใช้เวลาไม่นานนักเกวียนที่พวกเรานั่งก็แล่นเข้าสู่ประตูเมืองลั่วที่สร้างจากหินดูแข็งแกร่ง ข้าเงยหน้ามองป้ายเมืองแล้วหันไปมองข้างในเมืองที่เริ่มเห็นผู้คนบ้างแล้ว

“เอาละ เกวียนจะจอดรออยู่หน้าร้านน้ำชาอยู่เย็นเป็นสุข ข้าให้เวลาพวกเจ้าเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น หากเลยเวลาข้าจะไม่รอ คนมาช้าจงเดินกลับค่ายเสีย!” หัวหน้าเถาบอกเหล่าผู้ช่วยของเขาด้วยท่าทางขึงขัง พูดจริงและทำจริง ข้าพยักหน้าแล้วรีบเร่งกระโดดลงเกวียนเพื่อไปเดินชมเมืองลั่ว เสี่ยวชีเดินนำข้าด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนเด็กๆ เวลาออกมาข้างนอกทีไรเขาจะมีท่าทางร่าเริงเช่นนี้ทุกทีสิน่า ข้ายิ้มแล้วส่ายหน้าน้อยๆ เดินตามเจ็ดน้อยไป

ระหว่างนั้นข้าก็นึกถึงเจ้าแมวขึ้นมา มิรู้ว่ายามนี้เขาทานข้าวเสร็จหรือยัง? เขาไม่เห็นข้าอยู่ที่นั้นจะเป็นอย่างไรกัน? อาจจะไม่มีอะไรก็เป็นไปได้ ฉินอ๋องทานข้าวแล้วก็กลับไปทำงานเช่นเดิมนั่นแหละ เวลาผ่านไปสักหน่อยเขาอาจจะลืมด้วยซ้ำว่าข้าพูดอะไรไป นั่นสิ เขาเป็นถึงอ๋องจะมาเก็บคำพูดของเด็กน้อยไปคิดเล็กคิดน้อยทำไมกัน ข้ารู้สึกเบาใจขึ้นมาหน่อย จากนั้นก็ปัดเรื่องของเจ้าแมวออกไปจากหัวแล้วเดินเที่ยวเมืองลั่วกับเสี่ยวชีอย่างสบายใจ

 

 

 




จิ้งถิงเมื่อไรจะมา ข้าหิวแล้วนะ!!


แมวงานเข้า ท่านคะเด็กหนีไปเที่ยวเมืองแล้ว

คงไม่ได้นั่งหน้าเย็นรอกินข้าวในกระโจมอยู่หรอกนะ

ขออภัยที่มาช้านะจ้ะ เมื่อคืนนี้มือไม่ไหวจริงๆ ก็เลยเข้านอนพักมือ

แล้วก็มาปั่นต่อในตอนเช้า ช้าไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าไม่มา(เป็นสโลแกนแล้วนะเนี่ย 555)

เจอกันตอนหน้าจ้ะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.872K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,551 ความคิดเห็น

  1. #25469 BONGBONGBONG (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 04:18
    อ่านคำว่า มิ ดม ดอม อยู่นานมากเลยค่ะ
    มิด มด อม เอ๊ะไม่น่าใช่ 555555
    #25,469
    0
  2. #25355 Maylyunho (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:59
    น้องมีแอบหึงแหละ อ๋องแอมวเข้าใจน้องด้วย
    #25,355
    0
  3. #24385 Fueled me (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 23:00
    แมวตัวนี้ไม่ชอบกินปลาย่าง55555555555555
    #24,385
    0
  4. #23962 munkrishear (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 15:47
    น้องช่างแสนดื้อออ
    #23,962
    0
  5. #23560 exolbenben (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 10:33
    แงงงงงเอ็นดูอ๋องแมวว5555
    #23,560
    0
  6. #23347 mytty (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 18:21

    ท่านอ๋องโมโหมั้ย5555555

    #23,347
    0
  7. #23155 Farm mi Farm Farm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 23:35
    ห้ามออกไปนอกค่ายตอนข้าไม่อยู่ ก็เลยออกไปนอกค่ายตอนอยู่สินะ น้องอย่างล้ำลึก555555
    #23,155
    0
  8. #22903 Peach9 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 09:41
    แงงงงงเด็กหนีเที่ยวว
    #22,903
    0
  9. #22737 ❀ than. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 18:30
    ถิงถิงโตพอเมื่อไรแม่คาดว่าท่านอ๋องเหมียวๆ จะเอาคืนทบต้นทบดอกแน่ๆ
    #22,737
    0
  10. #22402 trp1021 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 02:50
    แมวจะทำยังไงต่อ
    #22,402
    0
  11. #22152 Xialyu (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:20
    มีเด็กหนีเที่ยววววววเจ้าค่ะ
    #22,152
    0
  12. #22046 Miko_Chan2002 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 04:36
    หนูจำที่ท่านอ๋องสั่งไม่ได้หรอลูกกกกกก เขาสั่งว่าห้ามออกจากค่ายงายยยยยย โอ้ย ตายแน่ๆหนูเอ้ย555
    #22,046
    0
  13. #21926 lills (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 15:04
    จิ้งถิงงงงท่านอ๋องรออยู่จ้า
    #21,926
    0
  14. #21671 katekate (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 23:56
    สงสารอ๋องแมวจัง มะไหร่น้องจะเข้าจายยย
    #21,671
    0
  15. #21525 badlism. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 19:05
    เป็นคนรักกันตอนไหนไม่ทราบจ๊ะ? 55555555
    #21,525
    0
  16. #21515 56pranee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 17:08
    ชอบภาพแมวทุกภาพเลย น่ารักโดนใจทุกอารมมม
    #21,515
    0
  17. #21503 +tO Dr3aM,To f Ly+ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 13:57
    อ๋องแมวจะมาโมเมเอาถิงถิงเป็นคนรักโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้ไม่ได้น้าาา
    #21,503
    0
  18. #21431 -เกม- (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 23:44
    จะให้เปลี่ยนมาทำตัวเท่าเทียมมั้งๆที่น้องเป็นคนใช้มาตลอดแถมยังมักน้อยสุดๆ คงเป็นไปได้ยากหน่อยนะ
    #21,431
    0
  19. #21030 pcy921 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 08:15
    โดนแน่ ท่านอ๋องเคยบอกว่าห้ามออกจากค่ายไม่ใช่เหรอ หรือนี่จำผิด5555
    #21,030
    0
  20. #20566 _Daonuea_ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 23:32
    น้องงงงงงงงง ท่านอ๋องรอกินข้าวลู้กกก
    #20,566
    0
  21. #20517 ฺBedroom (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 18:56
    ถิงถิงไม่เชื่อมั่นในตัวท่านอ๋องเลยเเฮะ ทั้งที่ท่านอ๋องทั้งบอกว่าชอบเเละเป็นคนรัก สงสัยเพราะเรื่องในชาติที่แล้วเเหง
    #20,517
    0
  22. #20361 Nitto_OuranHC (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 00:38
    ถิงถิ๊งงงงงงงงงงงง
    #20,361
    0
  23. #20124 ปลายหลังคา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 18:10
    โอ้ยภาพสุดท้าย5555555555
    #20,124
    0
  24. #19954 shoolrun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 21:02
    ขำภาพประกอบทุกตอนเลย 55555
    #19,954
    0
  25. #19560 SKYnotSKI (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 02:12
    ขำภาพประกอบ 5555
    #19,560
    0