เอาเถิด ข้าไม่เสียใจ เพราะข้าตายแล้ว (Yaoi)

ตอนที่ 109 : ตอนที่ ๑๐๐ เริ่มฝึกฝน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,061
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 809 ครั้ง
    17 พ.ค. 63

ข้ายืนตัวสั่นท่ามกลางม่านหมอกสีขาวบนยอดเขา ไม่รู้หรอกว่าที่นี่คือที่ไหน ตลอดทางที่ไม่ต้องเดินเองกลับรู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่า ข้าพะอืดพะอมจวนเจียนจะอ้วก ศีรษะก็วิงเวียนยืนตัวตรงมิได้ ทรมานอยู่สักพักอาการทั้งหมดก็เริ่มทุเลา แต่ลมหนาว ๆ ก็ยังพัดมาไม่หยุด ชุดนอนบาง ๆ และเท้าที่มีเพียงถุงเท้าต้านลมหนาวบนยอดเขามิได้ 

ข้ายืนตัวสั่นปากซีด

ท่านทวดยืนอยู่ไม่ไกลเอ่ยถามอย่างข้องใจ

“เจ้ามีพลังเยว่ตี้ไปทำไมหากไม่ใช้มัน?”

“หือ? อ้อ! นั่นสิ ข้ามีพลังวิเศษอยู่นี่นะ” ข้าหัวเราะแหะ ๆ ออกมาก่อนจะลูบศีรษะแก้เขิน พยายามหลบสายตาของท่านทวดที่กำลังมองมาด้วยความสมเพชเวทนา แก้มของข้าร้อนผ่าวไปหมด 

แค่ก! ข้าแค่เคยชินกับการไม่มีพลังวิเศษ!

ข้ารีบใช้พลังเยว่ตี้จัดการสภาพอันน่าเวทนาของตนเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พยายามทำหน้าหนาไม่รู้สึกรู้สาอันใด คนเราน่ะควรมองไปข้างหน้า ไม่ให้ความผิดพลาดครั้งอดีตมาฉุดรั้งเอาไว้หรอก

ท่านทวดไม่พูดอะไร ตวัดคันเบ็ดอันโปรดในมือเล่น เอ่อ นี่ข้าถูกลักพาตัวมาตั้งแต่เช้าไก่ยังไม่ทันโห่เพื่อให้มายืนดูท่านเล่นคันเบ็ดหรือ? ข้าขยับปากพยายามจะพูดแต่ก็ขี้ขลาดเกินไป จึงทำได้เพียงพะงาบปากเป็นปลาเกยตื้น 

“ตอนนี้เจ้าอยู่ในขั้นใดแล้ว?” ท่านทวดตวัดคันเบ็ดเก็บไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อยก่อนจะหันมาไถ่ถาม

“ตอนนี้เหลนอยู่ในขั้นหกช่วงปลายแล้วขอรับ”

“อืม ข้าจะสอนเฉพาะเกี่ยวกับพลังเยว่ตี้ ส่วนเรื่องพื้นฐานอื่น ๆ นั้นให้เจ้าไปเรียนรู้ที่สำนักยุทธ์จันทร์หลบ”

“ขอรับ”

สำนักยุทธ์จันทร์หลบ? 

ข้าเอียงศีรษะสงสัย ก่อนจะได้เอ่ยถามออกมาไปท่านทวดผู้ไม่ใส่ใจคนรอบข้างก็หันไปตวัดคันเบ็ดเล่นอีกครั้ง ข้ามองบรรพบุรุษที่อายุน่าจะปาไปรวมร้อยแล้วเล่นเหมือนเด็กสามขวบ มองอยู่ไม่นานก็ต้องเบือนหน้าไปทางอื่น หากมองนานกว่านี้ข้ารู้สึกรับไม่ได้เล็กน้อย เอาเถิด ข้ากลับไปถามกับเสี่ยวจีเองก็แล้วกัน 

ตอนนี้เองที่ข้าได้มีโอกาสมองไปรอบตัว บนยอดเขายามเช้าตรู่ที่มีแสงตะวันทอลงมาที่ขอบฟ้า ยอดเขาทั้งสิบตกอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์กลายเป็นสีทองอำไพ ชั้นหมอกก็เหมือนทะเลปุยนุ่นสีทอง ช่างเป็นภาพทิวทัศน์ที่งดงามจริง ๆ 

ข้าเสพความงามของธรรมชาติจนอิ่มเอมแล้วหันมามองเด็กน้อย ไม่สิ ท่านทวดที่หยุดเล่นคันเบ็ดแล้ว เอาจริง ๆ ท่านทวดอยากจะไปตกปลามากกว่ามาสอนแน่ ๆ ข้ารู้สึกได้อย่างรุนแรง สีหน้าเรียบเฉยนั้นมีแววไม่สบอารมณ์แฝงไว้บางเบา ข้าเริ่มหนาว ๆ ร้อน ๆ แล้วละตอนนี้ หากทำอะไรไม่ได้ดังใจจะถูกซ้อมระบายอารมณ์หรือไม่?

“ท่านทวด! วันนี้จะสอนอะไรอย่างนั้นหรือขอรับ?” ข้าฝืนยิ้มกว้างแล้วเอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

“อืม นั่นสินะ”

ฟู่~ ข้าแอบถอนหายใจโล่งอก 

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าลองใช้เยว่ตี้ให้ข้าดูหน่อย” ท่านทวดตวัดคันเบ็ดเก็บไว้ด้านหลังอีกครั้ง จากนั้นก็กล่าวด้วยท่าทางจริงจัง 

“ขอรับ เอ่อ แล้วให้ทำอะไรดีล่ะขอรับ?”

“คิดเองสิ” ท่านทวดบอก สีหน้าแข็งทื่อยิ่งกว่าเดิม  

“เอ่อ ขอรับ! ได้ขอรับ!”

ข้ารีบรับปาก เหงื่อไหลตามขมับทั้งที่อากาศเย็นขนาดนี้ สายตาของท่านทวดช่างอันตรายนัก ข้าไม่พูดอันใดอีก รีบสร้างอาณาเขตเยว่ตี้ออกมา มันเป็นทรงสี่เหลี่ยมกว้างขนาดสองฝ่ามือแล้วปล่อยมันลอยขึ้นไปข้างบน 

“พอ” แต่ยังไม่ทันได้ออกคำสั่งอะไรท่านทวดก็โบกมือขัด ข้าหันไปมองพลางเลิกคิ้วสงสัย

“บอกข้อเสียของพลังเยว่ตี้มา”

“ข้อเสีย?”

“ใช่ ที่เจ้าคิดได้”

ข้าลูบคางก้มหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบ

“มันช้า”

“ใช่ อาณาเขตเยว่ตี้ของเจ้ามันช้าเกินไป หากเจอคู่ต่อสู้ที่มองเห็นอาณาเขตและมีความเร็วยิ่งกว่าคงไม่ทันได้ลงมือทำอะไรก็ถูกฆ่าตายเสียก่อน”

“แล้วจะทำอย่างไรให้มันเร็วขึ้นหรือขอรับ?”

จากที่ท่านทวดกล่าว แสดงว่าอาณาเขตเยว่ตี้นั้นสามารถเคลื่อนย้ายได้เร็วกว่านี้ แต่อาณาเขตเยว่ตี้ของข้ากลับอืดอาดยิ่งนัก จำเป็นต้องสร้างออกมาแล้ววางดักเอาไว้ โชคดีที่ผ่านมานั้นไม่มีศัตรูคนนั้นเห็นอาณาเขตเยว่ตี้ แต่อนาคตข้างหน้านั้นไม่แน่อาจได้เผชิญกับคู่ต่อสู้ที่มองเห็นอาณาเขตเยว่ตี้ และสามารถหลบหลีกมันได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าคงทำอันใดอีกฝ่ายมิได้เลย 

“ดูนี่” 

ท่านทวดยกมือขึ้นมาระดับอก แสงสว่างวูบขึ้นมาบนฝ่ามือกลายเป็นลูกบาศก์ขนาดเล็กจิ๋วหมุนรอบตัวมันเองโดยมีมุมเป็นแกนกลาง จากนั้นท่านทวดก็กำมือเข้าหากันบีบอาณาเขตในมือให้หายไป ก่อนจะคลายฝ่ามือออกมา กลางฝ่ามือขาวผ่องมีอาณาเขตเยว่ตี้สีทองทรงกลมหมุนรอบตัวมันอย่างเชื่องช้า 

ท่านทวดสร้างอาณาเขตเยว่ตี้เป็นรูปทรงแตกต่างกันออกมามากมาย ข้าเคยเห็นอาณาเขตเยว่ตี้ทรงกลมมาก่อนแล้วแต่ไม่คิดเลยว่ามันจะสามารถสร้างได้หลายแบบเช่นนี้! ดวงตาของข้าเปล่งประกายสุกใส ในอกมันเต้นตุบตับ ตื่นเต้นมากทีเดียว! ไม่เพียงแต่สร้างเป็นรูปทรงต่าง ๆ ได้ ท่านทวดยังปั้นให้อาณาเขตกลายเป็นรูปสัตว์ได้ด้วย

ข้าอ้าปากด้วยความทึ่ง มองอาณาเขตเยว่ตี้ผีเสื้อสีทองฝูงหนึ่งโบยบินอยู่กลางอากาศ มันทั้งสวยและดูเหมือนผีเสื้อจริง ๆ 

“อาณาเขตเยว่ตี้สามารถสร้างเป็นรูปแบบต่าง ๆ ได้ไม่จำกัด มันขึ้นอยู่กับผู้ใช้จะดัดแปลงนำมาใช้อย่างไร”

พลังเยว่ตี้เป็นพลังที่ยืดหยุ่นมาก สมแล้วที่ถูกยกย่องให้เป็นความสามารถที่ทรงพลังอันดับหนึ่ง 

ท่านทวดเงียบไปแล้วดึงคันเบ็ดออกมาจากด้านหลัง คันเบ็ดไม้ไผ่ที่เรียบเนียนมันวาวราวกับหยก ปลายสายเบ็ดนั้นแขวนหยกขาวรูปเสี้ยวจันทร์เอาไว้ เป็นคันเบ็ดที่สวยงามอย่างมาก 

ข้าตั้งตาดูอย่างจดจ่อ ลุ้นมากว่าท่านทวดจะแสดงอะไรให้ดู คันเบ็ดไม้ไผ่ถูกตวัดออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก สายเอ็นบาง ๆ ลอยไปปะทะเข้ากับต้นไม้ด้านข้าง ข้ามองตามพลางสงสัย ตาแทบถลนออกจากเบ้า

ครืนนน! โครม!

ต้นไม้ถูกสายเอ็นตัดขาดเป็นสองท่อน ง่ายดายราวกับตัดเต้าหู้ ข้าได้แต่ยืนตะลึง พูดไม่ออก สายเอ็นตกปลาตัดต้นไม้ได้เชียวหรือ!? มันคมขนาดไหนกัน!? ในหัวของข้าเต็มไปด้วยคำถามมากมายผุดขึ้นมา ท่านทวดดึงสายเบ็ดกลับมาอย่างสบาย ๆ ข้ามองคันเบ็ดอันนั้นเขม็งก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อสังเกตเห็นอาณาเขตสีทองเคลือบอยู่บนเส้นเอ็นตกปลาเส้นนั้น

“อาณาเขตเยว่ตี้!?”

“ใช่แล้ว เมื่อครู่ข้าเคลือบอาณาเขตเยว่ตี้ที่สายเบ็ดแล้วใส่คำสั่งไปสองอย่าง ‘แข็งดั่งเหล็ก’ และ ‘คมเหมือนดาบ’ ทำให้คันเบ็ดนี้ตัดต้นไม้ได้”

เพียงเท่านี้คันเบ็ดตกปลาก็กลายเป็นอาวุธได้แล้ว! 

ข้ามองคันเบ็ดในมือของท่านทวดอย่างอัศจรรย์ใจ ก่อนจะสะดุ้งตัวโหยงเมื่อสายเอ็นที่ตัดต้นไม้ราวกับตัดวุ้นตวัดฟาดมาที่ข้า ไม่ทันได้ตั้งตัวและไม่มีเวลาได้หลบ ข้ากรีดร้องออกมาอย่างหวาดกลัว เบิกตามองสายเบ็ดแตะตัวข้าแผ่วเบา มิได้ฟาดตัดขาดเป็นสองท่อนทำให้ข้าโล่งอก กลัวแทบตาย!

【ลอย!】

ยังไม่ทันได้ถอนหายใจเสร็จ ตัวของข้าก็ถูกดึงขึ้นมาลอยอยู่กลางอากาศ ข้าได้แต่งุนงงและสับสน เกิดอะไรขึ้น!? และเมื่อสงบใจลงได้ก็สังเกตเห็นบนตัวของข้ามีอาณาเขตเยว่ตี้สีทองห่อหุ้มอยู่

นี่มัน...อย่าบอกนะว่า...

【สูงขึ้นอีก!】 

“ท่านทวดดดดด!” ข้ากรีดร้องเสียงแหลม เมื่ออยู่ ๆ ก็ลอยพุ่งขึ้นบนท้องฟ้า ท้องไส้มันเสียววูบไปหมด ตัวของข้าล่องลอยอยู่ท่ามกลางก้อนเมฆ อากาศข้างบนน้อยกว่าทำเอาหายใจลำบากมาก 

【ลงมา!】

ก่อนที่จะขาดอากาศหายใจตัวของข้าก็ดิ่งลงพื้นอย่างรวดเร็ว ข้ากรีดร้องดังลั่นภูเขาจนพวกนกบินแตกฮือหนีไปอย่างตื่นตระหนก ก่อนที่จะดิ่งลงกระแทกพื้นตัวข้าก็พลันหยุดลงขนานกับพื้นแบบพอดิบพอดี ไม่นานนักข้าก็เบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำสั่งแสนสั้นจากปากบรรพบุรุษที่เคารพ

【ขึ้นไป!】

ข้าถูกดึงขึ้นลงยิ่งกว่าโล้ชิงช้าอยู่นานจนหมดสภาพ หูอื้อตาลาย ทำได้เพียงอาเจียนลมออกมา ท่านทวดปลดอาณาเขตเยว่ตี้บนตัวข้าออกไป ข้าก็ร่วงลงไปนอนผลุบหน้าบนพื้นดินที่คิดถึงสุด ๆ ท่ามกลางเสียงวิ้ง ๆ ในหัวน้ำเสียงเรียบนิ่งของใครบางคนดังแทรกขึ้นมา

“สนุกหรือไม่?”

“......” 

สนุก สนุกขอรับ! สนุกเสียจนอยากให้ท่านทวดได้ลองเองบ้าง!

ข้าได้แค่กัดฟันข่มใจ ร่ำไห้เงียบ ๆ ในใจ 

พอพักจากอาการวิงเวียนข้าก็มาขบคิดเรื่องเมื่อครู่อย่างจริงจัง แค่เอ็นเบ็ดมาแตะตัวอาณาเขตเยว่ตี้ก็คลุมตัวข้าไปแล้ว มันรวดเร็วมาก ไม่ทันได้ตั้งตัวเสียด้วยซ้ำ

“เมื่อครู่ท่านทวดทำได้อย่างไร?”

“ง่ายมาก คันเบ็ดนี้เป็นตัวนำอาณาเขตเยว่ตี้”

“ตัวนำอาณาเขตเยว่ตี้?”

“อืม หากให้อาณาเขตเยว่ตี้เคลื่อนที่เองมันจะช้าเช่นของเจ้า แต่หากใช้ตัวกลางเป็นสื่อนำพาอาณาเขตเยว่ตี้ไปมันจะรวดเร็วและแม่นยำกว่ามาก ทั้งยังประหยัดปริมาณปราณที่ใช้สร้างอาณาเขตเยว่ตี้อีกด้วย”

ข้าพยักหน้าพลางคิดตาม

เมื่อใช้ตัวนำก็จะแก้ปัญหาความช้าของอาณาเขตเยว่ตี้ได้ หนำซ้ำยังแก้ปัญหาการใช้ปราณจำนวนมากในการสร้างอาณาเขตเยว่ตี้อีกด้วย ปาก้อนหินก้อนเดียวได้นกตั้งสองตัวแน่ะ  

“เบ็ดคันนี้เป็นเสมือนอาวุธและตัวนำอาณาเขตเยว่ตี้ของข้า ต่อไปเจ้าก็ต้องตัดสินใจเลือกตัวนำอาณาเขตเช่นกัน แต่ก่อนจะไปถึงขั้นนั้นเจ้าต้องฝึกสร้างอาณาเขตหลากหลายรูปแบบให้ได้เสียก่อน”

“เหลนเข้าใจแล้ว ขอบพระคุณท่านทวดที่สั่งสอน” ข้าลุกขึ้นมาจากพื้น โค้งตัวคำนับ เอ่ยตอบรับไปอย่างกระตือรือร้น ท่านทวดพยักหน้ารับแล้วกล่าวต่อ

“ที่นี่คือยอดเขาจันทร์ดับ ที่ฝึกวิชาส่วนตัวของประมุขตระกูลเยว่ ต่อไปมันก็จะเป็นของเจ้า จงฝึกฝนอยู่ที่นี่จนถึงยามเฉิน (๗-๙น.) แล้วข้าจะพาเจ้ากลับไปทำธุระส่วนตัว และเมื่อถึงยามซื่อ (๙-๑๑น.) ให้เจ้าไปยังสำนักยุทธ์จันทร์หลบ เอาละ เจ้าฝึกต่อได้แล้ว”

“ขอรับ” 

เมื่อท่านทวดหายลับไปข้าก็ตั้งหน้าตั้งตาฝึกสร้างอาณาเขตเยว่ตี้ คราแรกนึกว่าจะง่ายแต่กลับกัน มันสร้างได้ยากมาก ข้าพยายามจนเหงื่อท่วมตัวก็ยังทำไม่ได้ แค่ทรงกลมยังไม่ได้ใกล้เคียงเลย บิด ๆ เบี้ยว ๆ เป็นทรงประหลาดอะไรก็ไม่รู้ ข้าสลายอาณาเขตเยว่ตี้ในมือไปแล้วถอนหายใจ

ไม่มีอะไรได้มาง่ายดายจริง ๆ

ข้าปลุกใจฮึดพยายามฝึกอีกครั้ง ยิ่งขยันฝึกข้าก็จะได้กลับไปแคว้นฉิงเร็วยิ่งขึ้น! 

ผลที่ได้ข้าฝึกจนพลังปราณจวนเจียนจะหมด หน้าซีด มือสั่น แม้สภาพจะดูไม่ได้แต่การฝึกนับว่าพัฒนาก้าวหน้านิดหน่อยแล้ว ข้านั่งพักได้ไม่อีกอึดใจท่านทวดก็ปรากฏตัวพร้อมกับปลาตัวใหญ่ สีหน้าอันเฉยเมยของท่านทวดมีรัศมีชื่นมื่นโอบล้อมอยู่ 

หายไปตกปลามานี่เอง นอกจากอ่านหนังสือแล้ว ยังชอบตกปลาด้วยสินะ

“กลับกันเถิด”

ข้าลุกขึ้นทันที ก่อนจะชะงักไปเมื่อคิดได้ว่าจะกลับยังไง ข้าเลื่อนสายตาไปมองคันเบ็ดที่เหน็บอยู่ด้านหลังของท่านทวดแล้วส่ายหน้า ประสบการณ์การเดินทางแบบนั้นขอแค่ครั้งเดียวเถอะ แต่พอนึกถึงปราณของตัวเองที่ใช้ไปจนเกือบหมดแล้วก็พลันสลด บัดซบ ไยไม่ฉุกคิดก่อน สรุปข้าต้องถูกห้อยกลับไปอีกครั้งอย่างนั้นหรือ!?

ข้าเหลือบมองท่านทวดอย่างหวาดระแวง หากบอกไปว่าจะกลับเองก็ดันไม่รู้ทางกลับซะนี่ แถมลมปราณยังหมด ไม่มีทางเลือกนอกจากถูกห้อยกลับแบบเดิมสินะ ขณะที่ข้าทำใจเรื่องถูกแขวนท่านทวดก็ขยับมือโยนพรมผืนหนึ่งออกไป พรมแผ่นนั้นลอยตัวอยู่กลางอากาศ มันคลี่ออกมาเต็มผืนใหญ่ ท่านทวดกระโดดขึ้นไปนั่งแล้วมองมาที่ข้า ใช้สายตาเป็นคำสั่งไร้เสียง

ข้ารีบปีนขึ้นไป แอบลูบไล้พรมไปมาแล้วอุทานในใจ มันนุ่มมาก! เป็นพรมขนแกะแน่ ๆ จากนั้นพรมผืนนี้ก็พาพวกเราเหาะออกไปอย่างมั่นคง น่าแปลกที่ไม่มีกระแสลมตีเข้ามาเลย เส้นผมข้าแทบไม่กระดิกสักเส้น 

ข้าพินิจอย่างละเอียด มีอาณาเขตเยว่ตี้สีทองของท่านทวดเคลือบบนตัวพรม ด้านบนเป็นรูปโดมป้องกันไม่ให้ลมเข้ามา ท่านทวดเอนตัวนอนลงแล้วควักหนังสือออกมาอ่าน ดูท่าทางแสนสบายอกสบายใจนั้นข้าก็พูดไม่ออก

เป็นคนที่ใช้พลังวิเศษสนองความต้องการของตัวเองได้คุ้มค่าดีจริง ๆ ข้าควรจะจดจำแล้วนำไปใช้บ้าง 

ใช้เวลาไม่นานท่านทวดก็พาข้ามาส่งถึงหน้าประตูห้อง จากนั้นก็บินลับไปในทันที ข้าเองก็รีบจัดการธุระยามเช้า โดยมีเสี่ยวจีตระเตรียมทุกอย่างไว้รอแล้ว

ระหว่างที่กำลังกินมื้อเช้าอยู่นั้นข้าก็ได้ถามเกี่ยวกับสำนักยุทธ์จันทร์หลบ

“สำนักยุทธ์จันทร์หลบเป็นสถานศึกษาของตระกูลเยว่น่ะขอรับ มีวิชาความรู้ทั้งบุ๋นและบู๊ แล้วแต่ความต้องการของแต่ละคน ข้าเองก็ร่ำเรียนที่นี่เช่นเดียวกัน” 

เสี่ยวจียิ้มแฉ่งขณะที่ตอบก็แสดงท่าทีภูมิใจออกมา ข้าอดประหลาดใจมิได้ ตระกูลเยว่ค่อนข้างเปิดกว้างทีเดียว แม้กระทั่งคนรับใช้ยังได้เล่าเรียน สมกับเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลพยัคฆ์

“แล้วข้าต้องเริ่มจากอะไรก่อน”

“อืมมม นายน้อยลองไปพบอาจารย์ไป๋ดูก่อนสิขอรับ ท่านอาจแนะนำนายน้อยได้”

“อาจารย์ไป๋รึ?”

“ใช่ขอรับ อาจารย์ไป๋เป็นรองหัวหน้าสำนักยุทธ์จันทร์หลบ และเป็นหัวหน้าผู้คุ้มกันด้วย”

ดูท่าอาจารย์ไป๋คนนี้จะเป็นคนมีฝีมือมิใช่น้อย ทำเอาเจ้าไก่น้อยตัวนี้ออกอาการปลื้มอย่างชัดเจน ข้ายิ้มรับแล้วพยักหน้ารับรู้ จากนั้นก็รีบกินข้าวตรงหน้า เติมพลังงานให้เต็มที่เสียก่อน ไม่รู้ว่าวันนี้ต้องพบเจออะไรบ้าง มือขวาจับตะเกียบ มือซ้ายกำหินซับจันทรา เติมพลังลมปราณให้เต็มก่อนจะไปสำนักยุทธ์จันทร์หลบ

เวลาผ่านไปรวดเร็ว อีกแค่สองเค่อก็ถึงยามซื่อ (๙-๑๑น.) แล้ว ข้าสำรวจตัวเองอย่างรอบคอบ ทรงผม เสื้อผ้า สิ่งของจำเป็นต่าง ๆ หากเผลอทำตัวไม่เรียบร้อยคงขายขี้หน้าแย่ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยข้าก็ก้าวเดินออกไปข้างนอก เสี่ยวจียืนรออยู่ก่อนแล้ว เด็กน้อยส่งยิ้มกว้างขวางมาให้เช่นเคย 

“แล้วสำนักยุทธ์จันทร์หลบอยู่ที่ไหนเล่า?”

“นายน้อยไม่ต้องเป็นกังวล อีกประเดี๋ยวก็รู้เองขอรับ” เสี่ยวจีหัวเราะสดใสจนตาหยี จากนั้นก็เอ่ยอย่างมีเลศนัย ข้ากะพริบสงสัย ไม่นานเจ้าไก่น้อยก็ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าสีครามพร้อมกับส่งเสียงร้องบอก

“นั่นอย่างไรเล่า นายน้อย มองขึ้นไปสิขอรับ!”

ข้าเงยหน้ามองตามที่คนรับใช้ตัวน้อยบอก จากนั้นดวงตาของข้าก็ขยายกว้าง บนท้องฟ้าที่เสี่ยวจีชี้ไปนั้นมีผู้คนมาจากทุกทิศทุกทางกำลังเหาะเหินมุ่งหน้าไปยังยอดเขาแห่งหนึ่ง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ายอดเขาแห่งนั้นคือยอดเขาจันทร์หลบที่ตั้งสำนักยุทธ์จันทร์หลบ 

“พวกเขาคือศิษย์สำนักยุทธ์จันทร์หลบขอรับ”

ที่ข้ารู้สึกตื่นตาตื่นใจอยู่นี่มิใช่เรื่องยอดเขาจันทร์หลบ แต่เป็นเพราะคนเหล่านั้นทุกคนล้วนเหาะได้น่ะสิ แถมส่วนใหญ่ใช้วิชาขี่กระบี่! ช่างดูราวกับเป็นเซียนในตำนาน สมแล้วที่เป็นตระกูลเยว่ ข้าสูดลมหายใจปลาบปลื้มจนคุมสีหน้าไม่อยู่ หากข้าเรียนรู้วิชานี้บ้างก็จะขี่กระบี่แบบนั้นได้เหมือนกันสินะ

อยากจะเรียนแล้ว!

ไฟกระตือรือร้นของข้าปะทุขึ้นมาทันที

“นายน้อย พวกเราก็ไปกันเถิดขอรับ” เสี่ยวจีเอ่ยแล้วคว้ากระบี่ที่เหน็บอยู่ข้างเอวโยนมันขึ้นไป เด็กหนุ่มกระโดดม้วนตัวขึ้นไปเหยียบบนกระบี่ที่ขยายใหญ่แล้วยืนอย่างมั่นคง

ข้าผงะตกใจ เอามือทาบอก ไม่คิดเลยว่าเสี่ยวจีเองก็ใช้วิชานี้ได้เช่นกัน จะดูเบาคนรับใช้ตระกูลเยว่มิได้เลยสินะ! ข้ารีบปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติแล้วถามเสี่ยวจี

“เสี่ยวจีเจ้าอยู่ขั้นใดแล้วหรือ?”

“ขั้นหกช่วงปลายแล้วขอรับ”

เท่ากับข้าเลย อ่า ไยเจ็บแปลบ ๆ ที่หน้ากันนะ? นายน้อยเช่นข้าต้องขยันกว่านี้เสียแล้ว จะแพ้ให้กับเด็กรับใช้ของตนเองได้อย่างไร!

เสี่ยวจีเอียงหน้ามองมาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเอ่ยเร่งข้าพร้อมยื่นมือมาให้ ข้าโบกมือปฏิเสธ ตอนนี้ศักดิ์ศรีนายน้อยของข้ามันสั่นคลอนไปหมดแล้ว ขืนให้อีกฝ่ายไปส่งศักดิ์ศรีของข้าคงแตกสลายเป็นแน่ ข้าสร้างอาณาเขตเยว่ตี้คลุมร่างก่อนจะมอบคำสั่งแล้วตัวของข้าก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นอย่างนุ่มนวล เสี่ยวจีมองมาอย่างตื่นตะลึงปนชื่นชม

“พลังเยว่ตี้!”

“เอาละ เรารีบไปกันเถิด ไปสายตั้งแต่วันแรกคงมิดีนัก”

ข้ายิ้มแล้วกล่าวออกมาไปด้วยท่าทีนุ่มนวลสง่างาม เสี่ยวจีพยักหน้ารับแล้วขับเคลื่อนกระบี่บินนำออกไป ข้าตามไปติด ๆ ระหว่างทางก็มีศิษย์ในสำนักคนอื่น ๆ มองมา สายตาของเขานั้นอยากรู้อยากเห็นปนประหลาดใจ ข้าพยายามจดจำเส้นทางและตำแหน่งยอดเขาต่าง ๆ อยู่จึงมิได้สนใจสายตาพวกเขา 

อยู่ ๆ สายตาที่มองข้าเป็นตาเดียวนั้นก็ถูกย้ายไปที่อื่นอย่างรวดเร็ว พวกเขาส่งเสียงตื่นเต้นออกมาเสียงดัง ข้าอดมองตามไปอยากรู้อยากเห็นมิได้ ทันใดนั้นข้าก็เห็นปีกขนาดใหญ่ยักษ์สีขาวกระพือบินผ่านไป  

นกกระเรียนขาวตัวใหญ่ยักษ์!!!

บนหลังนกกระเรียนตัวนั้นมีชายหนุ่มหล่อเหลาผู้หนึ่งนั่งอ้าปากหาวเสียกว้าง ดวงตาของเขาปรือต่ำราวง่วงงุนยังไม่ตื่นดี พริบตาเดียวนกกระเรียนตัวนั้นก็บินไปไกลเสียแล้ว เร็วมาก! 

“โอ้โห! วันนี้คงเป็นวันดีกระมัง! ท่านเยว่เฟยเข้าสำนักด้วย!”

 

 

 

 

 

เฮ้ยยยยยยยยยยยยย ครบหนึ่งปีแล้วเหรอเนี่ยยยยยยย ไวจุงเบยอะแก

อ๊ะ ๆ ตกใจกันยิ่งกว่าเดิมสินะ แหม ตอนที่แล้วแตกตื่นกันใหญ่ แต่ละคนเล่นใหญ่เชียว

ใครไปบนไว้ก็ไปแก้ซะนะ มาอัพต่อจริง ๆ ไม่ติงนังจ้า 

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ภาคสี่ตระกูลพยัคฆ์อย่างเป็นทางการ! //จุดพลุ

หนูจิ้งถิงจะค่อย ๆ อัพเลเวลพร้อมกับมีพระเอกใหม่

อ๋องแมวอะไรนั่นทิ้ง ๆ ไปเถอะ เก่าแล้ว! วะฮ่าฮ่าฮ่า

เอ๊ะ เห็นเงาอะไรแวบ ๆ อยู่ข้างหลัง แล้วทำไมจู่ ๆ ก็หนาว สงสัยคิดไปเองแหละเนอะ!

ไม่ต้องกลัวว่าเรื่องนี้จะไม่จบ จบแน่ จบพร้อมคำสาปฟาโรห์และหน้ากากแก้วอะ 555555

ปล.สำหรับคำแนะนำที่บอกว่าถ้าจะอัพรายปีขนาดนี้ให้เลิกแต่งไปซะ

ขอตอบเลยว่า...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 809 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,551 ความคิดเห็น

  1. #25539 PangMueangman (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 3 เมษายน 2564 / 09:28
    ไรท์ๆๆๆๆๆๆ. พร้อมคำสาปฟาโรห์เลยรออะไรเค้าอ่านลังแต่ 20กว่าปีที่แล้วเลยทุกวันนี้ก็ยังไม่จบค่ะ
    #25,539
    0
  2. #25525 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 9 มีนาคม 2564 / 10:00
    อ๋องแมวยิ้มจางแล้วค่ะไรท์55555555555555555555555
    #25,525
    0
  3. #24998 jinhaana (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 22:15
    ไก่น้อยยย555555
    #24,998
    0
  4. #24972 TM-Duck delivery (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 05:13
    จำได้ว่าติดตั้งแต่ไรท์อัพรายวันจนตอนนี้อัพรายปี5555 ติดตามเสมอค่ะะะ รักกกกกกก
    #24,972
    0
  5. #24900 chanchan123 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 18:04
    ท่านเลยว่เฟยคือใคนฝรหรอ เรือใหม่หรอ อ๋องแมวแย่แล้ว
    #24,900
    0
  6. #24893 mo2ksrwi3_thawe2.ng (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 12:35
    555555
    #24,893
    0
  7. #24868 ROKU_23 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 13:50
    ไรท์อย่าพูดงั้นสิ อ๋องแมวกำหมัดแน่นแล้ว 555
    #24,868
    0
  8. #24831 Patcharatun Bungta (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 13:18
    คุณไรท์ทิ้งไว้แบบนี้ไม่ได้นะ!!กลับมาก่อนนนนนนน
    #24,831
    0
  9. #24830 เต่าเรืองเเสง (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 09:20
    อัพตอนไหนก็รออ่านค่ะรอสัมเหมอ
    #24,830
    0
  10. #24829 2BKONT. (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 07:41
    จิ้งถิงจะอัพเวลแล้ว รอดูหนูอยู่นะ!! นี่ชอบคาแรกเตอร์ท่านทวดที่สุด ชอบความเฉยเมยต่อทุกอย่างของเขา 555555555 คุณไรท์สู้ๆนะคะ รอได้เสมอ เราติดตามมาตั้งแต่คุณไรท์ลงเรื่องนี้แรกๆเลย และจะติดตามต่อจนเรื่องนี้จบเลย 😆
    #24,829
    0
  11. #24826 parkhyun6104 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 23:18
    รายปีก็จะรออ่านค่ะ😭 อยู่กับเรื่องนี้มานานมากๆแค่นี้รอได้ค่ะ ไม่ย่อท้อที่จะรอ สบายใจเมื่อไหร่ค่อยแต่งก็ได้ค่ะ รักนะคะรอได้เสมอ
    #24,826
    0
  12. #24823 SeooMusui (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 01:34
    คิดถึงไรท์มากค่ะ ขอบคุณที่มาต่อนะคะ อ่านเรื่องนี้ตั้งแต่ก่อนเข้ามหาลัย ตอนนี้เรียนจบมหาลัยแล้วค่ะ 5555
    #24,823
    2
    • #24823-2 Ṗ❤YṖ❤Y(จากตอนที่ 109)
      7 มิถุนายน 2563 / 01:23
      อ่าาาาาาา อ่านไปจนแต่งงานมีลูกหลานเลยนะคะ อยู่ด้วยกันทุกช่วงชีวิตไปเลย 55555555
      #24823-2
  13. #24818 Tj1005 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 21:19

    ไม่ผิดหวังจริงๆ55555! นานก็รอค่ะไรท์ ขอแค่ไม่หายไม่เลิกเขียนก็พอ! เลิฟฟฟ

    #24,818
    0
  14. #24817 Nun3001 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 16:12

    อัพเมื่อไรก้อจะรอค่ะ ขอแค่อัพเถอะ
    #24,817
    0
  15. #24816 KM_soda (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 04:26

    ดีใจมากเลยค่ะที่ไรท์กลับมาแล้วววว >_<
    นิยายเรื่องนี้เค้ายกให้เป็นนิยายขึ้นหิ้งเลยน้ารู้ป่าว รักนิยายของไรท์มากเลยนะคะ
    เค้าไม่สนใจหรอกว่าไรท์จะว่างมาอัพตอนไหน ปีละครั้งหรือสองปีครั้ง มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยค่ะ
    เราเป็นคนอ่านที่เคารพคนเขียนน้า สภาพจิตใจคนเขียนสำคัญที่สุดค่ะ
    ไรท์สบายใจที่จะมาตอนไหนก็มาตอนนั้นค่ะ เราเป็นกำลังใจให้เสมอเลย
    .
    นิยายเรื่องนี้มีทุกรสชาติที่เราตามหาเลยนะคะ
    จีนโบราณ+ไซไฟ+น่ารักอบอุ่น~ สนุกมากๆค่ะ

    อยากให้ไรท์แต่งไปจนจบเลยนะคะ ไม่ว่าอีกกี่ปีก็รอได้แน่นอนค่ะ รักไรท์ จุ๊ฟๆ *3*
    #24,816
    0
  16. #24812 PaengUn (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 12:11
    รอค่าาาาา มาต่อเร็วนะคะ อยากอ่านต่อแล้ว สนุกมากค่ะ!
    #24,812
    0
  17. #24809 fafadammadee (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 04:33
    เพิ่งตามทันอ่านรวดเดียวมาเลย รอตอนต่อไปนะคะ
    #24,809
    0
  18. #24806 Daemon (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 12:46

    หูย เด็กรับใช้ยังขนาดนี้ จิ้งถิงสู้ๆนะลูก


    ปล.ถ้าไรต์ยังยืนยันว่าจะอัพ เราก็ยืนยันจะรออ่านค่ะ

    #24,806
    0
  19. #24793 LADA_ploy (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 15:23

    เรื่องนี้คงมีถึง300ตอนใช่มั้ยคะะ 55555

    #24,793
    0
  20. #24782 Ineedtoreed (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 09:04
    เลิศ นกกระเรียนปังมาก
    #24,782
    0
  21. #24771 TC18 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 13:43
    อยากให้น้องเก่งเร็วๆ คิดถึงเจ้าแมว
    #24,771
    0
  22. #24754 pploveme (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 23:40
    ไรท์ขา พรุ่งนี้วันเกิดเราขออัพเพิ่มพรุ่งนี้ได้มั้ยคะ🙏

    อยากรู้ว่าชายคนนั้นเป็นใคร ตั้งแต่อ่านนิยายเรื่องนี้มารู้สึกกระชุ่มกระชวยมีแต่คนหล่อๆ แต่ที่หนึ่งในใจเราก็ท่านทวดเย่วไฉหลาน
    #24,754
    0
  23. #24738 neovenesia (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 09:15
    ติดตามมาตั้งแต่ตอนแรก ต่อให้เป็นปีก้อยังจะติดตามต่อไป
    #24,738
    0
  24. #24731 mai (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 20:04
    ขอบคุณนะคะไรท์ที่มาต่อเรื่องนี้😊
    #24,731
    0
  25. #24725 •Decem mish• (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 03:22
    หนึ่งปีผ่านไปยังกับนิยาย5555
    #24,725
    0